รสธรรมชาติ: ร้านกาแฟกระต่ายน่ารักที่ราชบุรี

28 / 08 / 2560 | 00:00 น.

เข้าเรื่องเลย ดึกแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ทันตื่นไปส่งลูก

คืองี้ครับ ผมไปเที่ยวเพชรบุรีมา ทีนี้ระหว่างทางก็แวะไปทับแก้ว (นครปฐม) ก่อน ซึ่งเป็นเส้นทางคนละเส้นกับคนที่มุ่งหน้าจะลงเพชรบุรีหัวหินโดยปกติ (เราไปเพชรเกษมเส้นเดิม ส่วนชาวบ้านเขาไปพระรามสอง)

ด้วยนิสัยผมเป็นคนใช้ Google Maps บ่อยมากกกก (เปิดแอปนี้บ่อยกว่าเฟซบุ๊กละกัน) ชอบปักหมุดสถานที่ที่เคยไปจนรึ่มไปหมด ส่วนที่คิดอยากไปมากแต่ยังไม่สบโอกาสก็จะปักไว้อีกสี (Want to go สีเขียวๆ) และรอโอกาสที่จะได้ไปเยือนอีสีเขียวๆ นี่เข้าสักวัน

การผ่านเส้นทางที่ไม่ปกติคราวนี้จึงทำให้ได้เก็บแต้มหมุดเขียวอีกหนึ่งร้าน เป็นร้านเดียวกับที่เคยอ่านกระทู้พันทิปชื่อ “เปลี่ยนสวนหลังบ้านให้เป็นร้านกาแฟในฝันของตัวเอง” (คือตามอ่านหมวดรีโนเวตบ้านอยู่แล้วเจอ 555555) แล้วปักไว้

ตัวกระทู้ว่าด้วยการสร้างสร้านกาแฟในฝันด้วยงบประมาณอันจำกัดมากๆ คอมเมนต์ไม่ค่อยเยอะครับ แต่จุดชี้เป็นชี้ตายคือแฟนเจ้าของกระทู้น่ารักมากบรรยากาศและสถานที่ดูมีเสน่ห์มาก

คือเจ้าของกระทู้ (ต่อไปนี้จะเรียกเจ้าของร้านเลยละกัน) เป็นมนุษย์เงินเดือนน้อย แต่มีฝันไง คือบ้านพ่อแม่แฟนอยู่ที่ราชบุรีอยู่แล้ว มีที่ดินอยู่แปลงนึงที่เอาไว้เลี้ยงวัว ทำการเกษตร ถึงจะไม่ใหญ่มาก และทำเลอยูลึกสักหน่อย แต่พอใจมันรัก คิดหน้าหลังดีแล้ว จึงรื้อถางคอกวัว และถมที่ สร้างเพิง ปลูกหญ้า กลายเป็นร้านกาแฟด้วยงบประมาณไม่แพงเลย (กดอ่านกระทู้ข้างบนได้ครับ คนตอบไม่เยอะนะ แต่เราชอบบีฟอร์และอาฟเตอร์มากจนอยากไปเยือนเข้าสักที)

สิบเอ็ดโมง ท้องฟ้าแจ่มใส บ้านแบนเดินทางไปถึงพอดีตามพิกัดแผนที่ จอดรถปั๊บ เห็นป้ายชวนให้ไปเล่นกระต่าย ก็เลยเดินผ่านเคาน์เตอร์ขายกาแฟเข้าไป (อ้าว) (คือเราไม่กินกาแฟ เมียเราต่างหากที่เสพติด)

เคาน์เตอร์ขายกาแฟที่ทำง่ายๆ ใช้แผ่นเมทัลชีต มีโครงสร้างเป็นเหล็ก แปะภาพถ่ายจากฝีมือเจ้าของร้าน (เป็นตากล้องด้วย) ทั้งหมดนี้ไม่มีแอร์ ถามมาแล้วค่าใช้จ่ายมีแค่ค่าน้ำ 50 บาทต่อเดือน


คุณบุญแต่ง (เจ้าของร้าน) มาต้อนรับด้วยตัวเอง ชวนให้เด็กๆ เข้าไปเล่นกระต่ายในสวน


นี่แหละครับ ลานร่มไผ่ จัดวางในสวน สะอาดและร่มรื่นมาก ยังกะเป็นวัดป่าที่ตอนเช้าเณรและเด็กวัดมากวาดให้เรียบร้อยแล้ว

ข้างในมีครอบครัวกระต่ายอยู่หลายตัว น่ารัก เชื่องด้วย เด็กอย่างฟิน

หญ้าที่ใช้เลี้ยงกระต่ายนั้นก็ตัดมาจากข้างหลังนี่แหละครับ ดังนั้นจึงเรียกได้ว่ามีไม่อั้นจริงๆ ถึงว่าสิ กระต่ายเลยดูแฮปปี้มาก ผมถามเจ้าของร้านว่ากลางคืนกระต่ายนอนในนี้เลยหรือเปล่า น้องแกบอกว่ามีคอนโดกระต่ายไว้นอนครับ ดังนั้นสบายใจได้ เจ้าของเขาเลี้ยงและรักกระต่ายอยู่แล้ว นี่มาเปิดร้านกาแฟเลยเอามาเลี้ยงด้วยไรงี้

 

บรรยากาศบริเวณรอบๆ ร่มรื่นมากกก

เจ้าของร้านเขามีหัวในการออกแบบดีมากเลยนะ ดูอย่างห้องน้ำนี้สิ เดินข้ามสนามหญ้าจากฝั่งตะกี้มาก็เจอ วางหลบมุมอยู่เงียบๆ แต่ชอบมาก ชอบประตูไม้บานใหญ่มากเต็มผนัง ชอบหลังคาใส ชอบโถฉี่ ที่ล้างมือที่แปะไว้รอบๆ ผนัง ชอบต้นไม้ที่รายล้อม ชอบกว่าเพิงขายกาแฟข้างหน้าอีก 5555555

เออใช่ ที่ร้านจะมีมุมวาดภาพระบายสีสำหรับน้องๆ มีภาพพรินต์ใส่กระดาษมาให้วาดกันที่โต๊ะสวนไผ่ ส่วนสาวในภาพคือพรีเซนเตอร์ประจำร้าน คนเดียวกับที่ยืนลุยทุ่งปอเทืองในกระทู้นั่นแล

ช่วงเก็บตก

  • ปอเทืองจะมาตอนปลายฝนต้นหนาว เป็นฤดูของมัน
  • ผมและครอบครัวใช้เวลาอยู่ในร้านนี้นานมากๆ เล่นกระต่ายจนฟิน (ขึ้นรถหลับทันทีละกัน)
  • ภาพวาดระบายสีที่ให้เด็กเล่นนั้นไม่ได้โหลดเถื่อนมาจากเน็ต แต่ให้เพื่อนที่เรียนมาด้วยกันวาดให้ เฮ้ยอันนี้ดี ชอบในความแคร์
  • เมียบอกว่ากาแฟอร่อย ของผมเป็นโก้โก้เย็น อร่อยเหมือนกัน ส่วนของทอดเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กก็ธรรมดาทั่วไป และทั้งหมดที่ว่ามานี้ จ่ายไป 165 บาท! ถูกมาก!
  • ในกระทู้บอกว่าตั้งราคาให้ไม่แพงเพราะว่าต้องการให้ชาวบ้านแถวนี้ผ่านมาก็แวะซื้อได้สะดวกใจ
  • คือข้อเสียก็มี เช่นไม่ค่อยมีเมนูอาหารหรือของว่างอื่นๆ ให้กิน (พูดตรงๆ คือให้เสียตังค์ เราอยากเสียเงินให้คุณกว่านี้อีก แต่ไม่รู้จะซื้ออะไรดี เอาไปหยอดตู้หน้าคอกกระต่ายแทนละกัน)
  • ที่เซอร์ไพรส์คือกล้วยตาก ซื้อเพิ่มมาอีก 30 บาท แล้วดันโคตรอร่อย ไว้ไปซ้ำใหม่นะ
  • มีคนแนะนำให้ทำผัดกะเพรา อาหารตามสั่ง ฯลฯ ขาย เอออันนี้ก็แอบเชียร์อยู่เหมือนกัน หาอะไรมาขายเพิ่มเถอะๆ
  • ร้านเปิดเมื่อกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา เจ้าของร้านไปโพสต์กระทู้พันทิป ได้กระแสเข้ามานิดหน่อยพออยู่ได้ แต่ที่ดีจริงๆ คือสื่อท้องถิ่น (ใครอยู่ต่างจังหวัดจะเห็นสื่อแบบนี้เยอะ พวกพากินพาเที่ยวในจังหวัด มีทั้งฟรีก๊อปปี้ เว็บ เพจ กรุ๊ป ไรงี้) พอลงทีนึงคนมากันร้านแตกเลย หลังจากนั้นก็เรื่อยๆ
  • อย่างวันนี้ตอนเรากำลังร่ำลาจะกลับ ก็มีอีกครอบครัวนึงจอดรถพอดี มีพ่อ แม่ ลูกสาวที่ถือกรงกระต่ายส่วนตัวเข้ามาด้วย
  • ไหนๆ ก็ไหนๆ พอคุยติดลมแล้วก็เลยแลกเปลี่ยนกันเรื่องรายได้ พบว่ากำไรสุทธิของร้านไม่สูงเลย แต่ก็นั่นแหละ จ่ายน้อย (ค่าเช่าไม่เสีย มีจ่ายแค่อาหารเม็ดกระต่าย ค่าวัตถุดิบ และค่าน้ำ 50 บาท จบ) พอจ่ายน้อยก็เหลือเยอะ

ย้ำว่าทั้งหมดนี่ทำกันสองคนนะ เนื่องจากทุนสร้างมีจำกัดเลยทำกันแบบง่ายๆ เล็กๆ แต่ดูมีความสุขกันมาก …ที่จริงอันนี้แหละคือความพอเพียงแบบที่เราเห็นกันในโฆษณาก่อนหนังฉาย

เออแปลก พอพูดถึงโฆษณาที่ว่านี้แล้ว คนรอบตัวผมมีแต่ยี้แฮะ บอกว่ามันช่างเฟกจังเล้ย แต่เฮ้ย มันมีคนรู้จักที่ทำแบบที่ว่าจริงๆ นะ เพียงแค่เขาไม่มามัวโฆษณาตัวเองว่าพอยังงั้นเพียงยังงี้ (หรืออาจจะไม่โดนห้างร้านองค์กรเอาไปทำเป็นพรีเซนเตอร์) คือเขาทำเลย ใช้ชีวิตเป็นปกติเลย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แถมยังแฮปปี้มากๆ ด้วย

เป็นความแฮปปี้แบบเดียวกับที่ผมเห็นจากร้านรสธรรมชาตินี่แหละ

Comments Off on รสธรรมชาติ: ร้านกาแฟกระต่ายน่ารักที่ราชบุรี()

ฝันถึงเมียน้อย

22 / 07 / 2560 | 07:38 น.

บันทึกไว้หน่อย

ในฝันคือเป็นภาพอนาคตที่บิดเบี้ยว คือลูกสองคนยังตัวเล็กๆ เท่านี้นี่แหละ เมียก็อายุเท่านี้ แต่เหตุการณ์ในฝันเหมือนแต่งงานอยู่กินกับเมียมานานกว่าโลกแห่งความจริงเป็นสิบปีเลย (ที่ลูกเมียและเราอายุเท่านี้ในฝันก็คงเพราะว่าเรายังไม่เคยจินตนาการถึงหน้าตาของครอบครัวเราในช่วงวัยที่มากกว่านี้เลย)

สิ่งที่ต่างออกไปก็คือเมียผมที่กลายเป็นคนบ้างานมากๆ มากๆ

โลกแห่งความจริง ณ พ.ศ.นี้ เมียผมก็บ้างานในระดับหนึ่ง ชอบวาร์ปไปอยู่ในงาน เหตุผลก็เพราะเรื่องเงิน เมียผมชอบเงิน แต่เราคุยกันทุกเรื่อง ย้ำว่าทุกเรื่อง อันนี้ทีแรกคิดว่าคู่อื่นเขาก็เป็นกัน แต่พอมารู้ว่าคู่เรามันไม่มีอะไรปิดบังเลย ต่างจากที่เพื่อนฝูงเป็นกัน ก็ถือว่าแปลก แปลกได้ยังไงวะ

แต่ในฝันคือเป็นการเพิ่มเลเวลไปกว่านั้นอีกหลายเท่า คือไม่สนใจกูเลย ทำงานแบบวาร์ปถาวร ไอ้ผัวก็เปลี่ยวเหี่ยวสิครับ โดยเฉพาะไอ้เรื่องอย่างว่านี่เมียในฝันปิดโหมดไปเลย

พอนานๆ เข้าก็เหมือนตัวตนถูกลบให้จืดจางลง และค่อยๆ เฟดหายไป…

อันนี้ในฝันยังวิจารณ์ตัวเองเลยครับว่ามึงออกแบบสถานการณ์ได้เห็นแก่ตัวมาก 5555

ระหว่างนั้นก็มีผู้หญิงคนนึงเข้ามาครับ

จำชื่อไม่ได้ จำหน้าไม่ได้

มันมีคำอธิบายในทางจิตวิทยาด้วยนะว่าทำไมเราจำหน้าคนที่ไม่มีอยู่จริง (นี่คือออกตัว) ในฝันไม่ได้ แน่นอนว่าคาแรกเตอร์ปูมาให้ตัวละครนี้พัฒนามาสู่ความเป็นเมียน้อยแน่นอน

แต่น้องคนนี้ต่างออกไปนะครับ คือเป็นผู้หญิงน่ารักๆ ธรรมดานี่แหละ ไม่ได้เป็นผู้หญิงแรงๆ ร้ายๆ อะไร คือมีมิติความลึก มีแบ็กกราวด์ มีครอบครัว เป็นพนักงานออฟฟิศสักตำแหน่ง (นึกภาพว่าเป็นเออี) ทำมาหากินใช้ชีวิตปกติ

ที่ไม่ปกติก็คือน้องคนนี้ได้มีโอกาสร่วมงานกันกับผม แล้วดันสารภาพว่าชอบเราเว้ย

55555555555 ไอ้สัส เขียนบทได้แบบ มึงนี่หล่อมาก มีสาวตึงมาชอบ 55555555555 โอ๊ยทำไมของจริงไม่มีงี้มั่งวะ

เนื่องจากตัวเองไม่มีความสามารถในการขยี้บทรักๆ ใคร่ๆ อะไรแบบนี้เท่าไหร่ ในฝันก็เลยสคิปข้ามไป เอาเป็นว่าตอนนี้ผมอยู่บนทางสองแพร่งที่อันตรายต่อชีวิตครอบครัวแล้วล่ะ

ทางที่ผมเลือกก็คือ บอกเมียว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น

ด้วยเชื่อว่าการคุยกันทุกเรื่องนั้นแก้ปัญหานี้หรือปัญหาใดๆ ได้ เราเลยมานั่งคุยกันในร้านข้าวริมถนนสักแห่ง

เมียทำละสายตาจากมือถือ หันมาจ้องตาและคุยกับผมจริงจัง มันเป็นใคร หน้าตาเป็นไง เกิดขึ้นนานหรือยัง (ไม่นาน) แล้วชอบเขาไหมล่ะ (เปล่า แต่น้องก็น่ารักอยู่นะ) ได้กันหรือยัง (ยัง!)

และหาทางแก้ไขปัญหา ป้องกันสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ทุกอย่างจบอย่างเข้าใจในระหว่างรอสั่งข้าว

พอฝันมาถึงตรงนี้ ผมรู้ตัวแล้วว่าฝัน ในฝันเลยหยิบโน้ตบุ๊กมา เปิดเว็บ เขียนบล็อก

ตั้งชื่อหัวข้อว่า “ฝันถึงเมียน้อย”

.

ป.ล.ตื่นมาในโลกแห่งความจริง แน่นอนผมเล่าความฝันนี้ให้เมียฟัง ทำไมเมียทำท่าเหมือนจะหยิบมีดวะ

Comments Off on ฝันถึงเมียน้อย()

ดราม่าประจำเดือนมิถุนายน 2560 ของข้าพเจ้า

29 / 06 / 2560 | 18:42 น.
  1. เราไม่เคยบ่นเรื่องงาน
  2. เราไม่เคยเล่าปัญหาดราม่าของตัวเอง

ทั้งหมดนี้เพราะต้องการสร้างภาพลักษณ์ต่อโลกโซเชียลอันฉาบฉวยว่าฉันเป็นคนตลกและอารมณ์ดี

แต่เคสนี้ขอจดไว้หน่อย

ร้านสกรีนเสื้อเล็กๆ ของผม​ (ทำลิงก์ไว้เพื่อการ SEO) เปิดให้บริการมาสิบกว่าปี ผ่านวิกฤตมาหลายๆ อย่างเล็กบ้างใหญ่บ้าง ประสบการณ์ทำให้เราค่อยๆ เติบโต แต่จะว่ายังไงก็เอาเถอะ ผมตัดสินใจยับยั้งไม่ให้เติบโตเกินไป ขี้เกียจเหนื่อย เลยทำเป็นร้านเล็กๆ แบบนี้ จะได้ลงดีเทลเองได้อย่างละเอียดทุกส่วน และมีความเป็นโฮมเมด ไอ้นี่แหละที่เขาว่ากันว่าเป็นกับดักรายได้ปานกลาง 5555

แต่เผอิ๊ญ ช่วงฝนตกฟ้าร้องฟ้าคะนองที่ผ่านมานี่แหละ เครื่องสกรีนแม่งพัง ไม่ได้พังเครื่องเดียวนะครับ คราวนี้พังทุกเครื่อง ด้วยสาเหตุต่างๆ กัน

ถ้าดูซีรีส์เดอะแฟลชจะเห็นว่าอีตอนที่เมืองของพระเอกเกิดระเบิดวิเศษตูมขึ้นมา ใครที่กำลังทำอะไรอยู่ก็จะได้รับพลังวิเศษอันนั้น เช่นพระเอกโดนฟ้าผ่าอยู่ เลยมีพลังวิ่งเร็วเหมือนสายฟ้า (มึงก็เชื่อมโยง) บางคนกินเกาเหลาหม้อไฟก็น่าจะมีพลังหม้อเป็นไฟ อะไรงี้เป็นต้น

แต่กับเรื่องจริงคือ เครื่องสกรีนที่ร้าน แม่งพัง พังแบบที่กว่าจะงมสาเหตุกันจนได้รู้ว่าสาเหตุคือการที่ไฟกระชากเนี่ย ก็ล่อไป 3 วัน

พร้อมกับออเดอร์ที่ค้างไว้อยู่ในระหว่างการสั่งอีกร้อยกว่าตัว

จากลูกค้า 8 ราย ความดราม่ามีอยู่ 8 เลเวล (อย่าให้เล่าถึงรายที่เป็นเลเวลสูงสุดละกัน)

แน่นอนว่าต้องใช้วิธีการรับมือ 8 ประการ

สิ่งที่ทำคือ เรื่องเครื่องพัง ให้เป็นหน้าที่ของพี่ชายและพี่สะใภ้ ที่ผ่านการซ่อมมาสารพัด เป็นผู้ดำเนินการซ่อมให้อย่างหามรุ่งหามค่ำ คิดว่าน่าจะใช้วิธีแบบคินดะอิจิ ที่เอาอะไหล่จากเครื่องนึงมาใส่อีกเครื่องนึง เพื่อให้ทำงานระยะสั้นได้ แล้วตัดเครื่องที่เจ๊งให้ลอสต์ไป ระหว่างนั้นให้ติดต่อดีลเลอร์ ฯลฯ (ที่จริงมีปัญหากับดีลเลอร์ที่ไม่เป็นมืออาชีพอีก แต่ไม่โฟกัสละกัน ข้ามๆๆ)

ปัจจุบันที่เขียนบล็อกนี้อยู่ สถานการณ์คือ เครื่องสกรีนยังพังเหมือนเดิม แม่ง การตัดต่อปลูกถ่ายอวัยวะไม่เห็นจะง่ายเหมือนใน Doctor K เลยวะ

โอเคแหละ ทำใจได้แล้วว่าเดี๋ยวต้องควักเงินจำนวนไม่น้อยมาทำอะไรในการนี้บ้าง ก็เอาไว้ต่อสู้กันในเฟสถัดไป

แต่เฟสนี้ซึ่งเป็นงานระยะเร่งด่วนก็คือ ต้องรับมือกับสถานการณ์ของเสื้อร้อยกว่าตัวที่มีคนจ่ายเงินเรามาแล้ว และต้องตอบสนองต่อความคาดหวังของเขาให้ได้

ผมในฐานะเจ้าของร้าน บรรจงกลั่นจดหมายขอโทษอย่างยาว อย่างละเอียด และอย่างจริงใจ (คือเกิดอะไรขึ้นก็ต้องบอกไปตามจริง) แล้วส่งให้ลูกค้าทุกคน ด้วยหัวใจระทึกและนิ้วชุ่มเหงื่อ โดยเสนอทางเลือกให้ลูกค้าคือ

1.คืนเงิน
วิธีนี้เสียลูกค้าแน่นอน แต่จบปัญหาทุกอย่างได้เร็วที่สุด (มีลูกค้า 1 เจ้าเลือกวิธีนี้)

2.คืนเงิน และให้ทางร้านแนะนำร้านอื่นให้
วิธีนี้เสียลูกค้าแหละ แต่มีทางออกให้ลูกค้าได้ใช้บริการร้านที่เรา invite ไป

3.ให้ทางร้านดำเนินการผลิตให้ โดยใช้ sub-contract
วิธีนี้ลูกค้ารอเพิ่มอีกหน่อย คือเราไม่ได้ผลิตเอง แต่ไปจ้างที่อื่นทำ แน่นอนว่าเราได้ลูกค้าเหมือนเดิม แม้จะขาดทุน แต่ก็ไม่เป็นไร สิ่งที่ต้องทำคือต้องดูแลควบคุมการผลิตกับโรงงานอื่นที่เราไม่คุ้นเคยกับระบบการดีลของเขา (ลูกค้า 7 เจ้าที่เหลือ เลือกใช้วิธีนี้ ประทับใจและขอบคุณมากๆ)

ทั้งหมดนี้ผมขอโทษและมอบคูปองแสดงความขอโทษให้กับลูกค้าทุกคน และคุยปรึกษาถามตอบ รับมือกับลูกค้าอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่าหมากที่เราเลือกเดินนั้นถูกต้องแล้ว

เพื่อไม่ให้ลงรายละเอียดที่หยุมหยิมมากนัก เอาเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังดำเนินการคุยกับโรงงานอื่นที่สามารถผลิตให้เราได้ตามสเป็กที่ลูกค้าทั้ง 7 รายต้องการ

ตัดภาพมาตอนนี้คือ อะไรวะ! ทำไมบริการของร้านอื่นๆ มันไม่ได้มาตรฐานขนาดนี้ โอ๊ยหงุดหงิด 55555

คือเข้าใจเลยว่ามันต่างกันมากเลย ในการที่ดีลงานกับร้านเล็กๆ ที่วางระบบการทำงานมาดี และใส่ใจลูกค้ามากๆ (อันนี้กล้าอวยตัวเอง) กับร้านใหญ่ที่เครื่องจักรทันสมัย และจ้างลูกจ้างมาเป็นคนดีลกับลูกค้า

ระดับความประทับใจ ความพึงพอใจมันต่างกันมาก

สองสามวันนี้พอได้เห็นระบบการทำงาน ระบบการถามตอบ ระบบการดำเนินการในมุมของลูกค้าแล้ว ก็รู้สึกได้เลยว่างานบริการนั้นความเอาใจใส่ลูกค้าโคตรสำคัญ หรืออย่างน้อยก็รู้สึกดีว่าเฮ้ยที่ผ่านมาเราโคตรให้ความสำคัญกับเรื่องนี้นั้นถูกต้องแล้ว

เครื่องพังก็ช่างกะเครื่องมันสิ ซื้อใหม่ได้ ใช้เงินแก้ปัญหา

แต่ใจนี่แหละที่ต้องไม่พัง เพราะถ้าใจพัง จะเป็นพังใจ เว็บฟังเพลงอินดี้

จำไว้.

Comments Off on ดราม่าประจำเดือนมิถุนายน 2560 ของข้าพเจ้า()

เสาเสาเสาและโรงเลื่อย

03 / 06 / 2560 | 18:21 น.

ตอนนี้ผมทำพอดแคสต์ (=วิทยุออนไลน์) อยู่สองรายการ ชื่อ “ยูธูป” และ “เสาเสาเสา” (เออ ว่าจะเขียนเรื่องพอดแคสต์ในประเทศไทยตั้งนานแล้ว นี่ดราฟต์ไว้ยังไม่เสร็จซะที ไว้ก่อนนะๆ) ทั้งสองรายการที่ทำนั้นสังกัดอยู่ในช่อง Get Talks โดยมีฐานอยู่ในซาวด์คลาวด์และทวิตเตอร์ (เหมือนจะเป็นพวกต่อต้านจักรวรรดิเฟซบุ๊ก 5555)

ยูธูป (@youtoopna) เป็นรายการรีวิวของกินที่เอาเรื่องผีมาบังหน้า อันนี้ได้รับการตอบรับอย่างอิ่มหมีไปแล้ว เราจะข้ามไป

ส่วนเสาเสาเสา (@saosaosaona) เป็นรายการพอดแคสต์ที่คุยกันเรื่องสถาปัตยกรรม ที่พยายามจะเล่าเรื่องที่เรารู้ ให้กับคนฟังที่ไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้มาก่อน ได้ฟังกันง่ายๆ ย่อยให้ฟังง่ายๆ และเป็นกันเอง

โดยที่เอาจริงๆ แล้ว ผมเองก็ไม่ได้มีความรู้เท่าไหร่ แต่เป็นคนอยากรู้ เลยส่วนใหญ่จะเป็นแผนกถามในรายการนะ ส่วนคนที่คอยตอบก็จะเป็นโบ๊ท น้ำ โอห์มซะเป็นส่วนใหญ่ โดยมีแนทเต้มานั่งถามอีกคน มีตั้งมาคอยช่วยในบางครั้ง และพี่โอเป็นที่ปรึกษาลับๆ อีกที ทำไมทีมงานมันเยอะจังวะ!

เนื่องจากทีมงานเราเยอะใช่มะ การจะนัดคนเหล่านี้ให้มานั้่งทำอะไรพร้อมกันได้นั้นช่างยากเย็นนัก ปกติเราก็เลยนัดหมายกันมานั่งอัดรายการกันสองอาทิตย์ครั้ง — อัดครั้งละสองตอน จะได้ไม่ต้องนัดกันบ่อยๆ แต่อัดทีนึงก็ล่อไปดึกดื่นเที่ยงคืนทุกที โดยที่ทั้งหมดนี้ทำเอาผลงานล้วนๆ
ยังไม่ได้คิดเรื่องเงินๆ ทองๆ เลย เหมือนมานั่งคุยกันเพื่อบำรุงสมองและหัวใจมากกว่า (แต่ถ้าวันนึงมีสปอนเซอร์ได้เราจะดีใจมาก 5555)

แต่เสาเสาเสาอีพีนี้ต่างออกไป หลังจากที่เรานัดอัดกันปกติใช่มะ ดันมีเหตุที่ทำให้ผมกระเหี้ยนกระหือรือ ไปบุกถึงบ้านของแขกรับเชิญ เพื่อขอสัมภาษณ์ในประเด็นที่ตัวเองกระหายใคร่รู้มากๆ

ไอ้ความใคร่รู้เนี่ยนั่นเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ นึกทีไรก็เสียดายว่าทำไมตอนเรียนกูไม่อยากรู้อยากเห็นนั่นนี่เหมือนอย่างทุกวันนี้วะ หรือกบาลมันเพิ่งเปิดตอนลูกสอง

นั่นแหละ เลยอยากให้ฟัง เผื่อจะชอบอย่างที่ผมชอบเนอะ เอ้า เอาคำนำไปอ่านก่อน

คุณผู้ฟังบางท่านที่โตมาพร้อมๆ กับมานีมานะและผองเพื่อน น่าจะจำฉาก “โรงเลื่อยร้าง” ซึ่งเป็นสุดยอดฉากระทึกขวัญเท่าที่เด็ก ป.6 ในยุคนั้นจะได้มีโอกาสอ่าน ภาพความทรงจำของบรรยากาศโรงเลื่อยร้าง ที่พอหมดสัมปทานก็ปิดตัวลง ปล่อยให้เถาวัลย์พันเกี่ยวและเป็นสวรรค์ของเหล่าตัวโกงในตำราเรียน… ยังคงฝังใจมาจนทุกวันนี้

ย่อหน้าตะกี้คือดักแก่ล้วนๆ

ส่วนเนื้อหาของเสาเสาเสาตอนนี้ เราไปสัมภาษณ์คุณติงลี่ แห่ง “โรงเลื่อยจักรไทยนำแสง” เกี่ยวกับการ “ทำไม้” จากท่อนซุงใหญ่ๆ ที่ล่องแม่น้ำเจ้าพระยาเข้ามา จนผ่านกระบวนการกลายเป็นไม้แปรรูปวัสดุก่อสร้างสุดฮิต และยังเอาไปทำนั่นนี่ได้อีกมากมาย จนเราเองก็ตกใจว่าเฮ้ย ทำได้ด้วยเหรอวะ — ได้!

นอกจากนี้แล้วยังมีสาระเรื่องราวเกี่ยวกับไม้ ทั้งชนิด คุณสมบัติ ราคา! (ใช่ เราถามราคาด้วย) แหล่งที่มา กฎหมายที่เกี่ยวข้อง รวมถึงเทคนิคการดูแลรักษา ฯลฯ เท่าที่ความอยากรู้อยากเห็นของเสาเสาเสาจะพาคุณไปถึง

ขอให้สนุกครับ!

ก็นั่นแหละครับ เชิญฟังเสาเสาเสา หนึ่งในอีพีที่ผมชอบที่สุด “รักเธอเลื่อยไปไม้มีวันเปลี่ยน” ได้ที่นี่เลยครับ

ป.ล.
นอกนั้นที่ตัวเองรับผิดชอบในการจัดรายการเอง ก็เป็นเรื่องการซื้อบ้าน กับเรื่องสถาปัตยกรรมกับขี้… ลองกดฟังกันนะ

Comments Off on เสาเสาเสาและโรงเลื่อย()

Galaxy Tab S3: แท็บเล็ตที่วาดรูปได้สนุกสุดเท่าที่เคยมีมา

19 / 05 / 2560 | 21:08 น.

โอ้โห แค่ตั้งชื่อบล็อกก็กลิ่นอวยเต็มสูบแล้วครับ…

แน่นอนว่าตามมาตรฐานการอวยของข้าพเจ้า เราจะไม่พูดเรื่องสเป็กหรือเทคนิคอื่นๆ ที่หาอ่านได้ตามบล็อกไอทีหรือแหล่งรีวิวอุปกรณ์ทั่วโลกนะ แต่จะพูดแค่เรื่องที่ผมสนใจเท่านั้น นั่นคือการวาดรูปจ้ะ

เอ้า อ่านเลยละกันเนอะ









.

อย่างที่บอกเลยครับ การ์ตูนข้างบนนี่ผมจะลองเปิดเครื่องมาแล้ววาดเลยเท่าที่เครื่องมือมีอยู่ แอปที่ใช้วาดคือ Samsung Note (ชื่อเดิมคือ S Note) หัวปากกา default สุดๆ แบบไม่ได้ปรับอะไร คือมันเขียนสนุกมือมาก อยากให้ลองไปจับไปวาดเล่นดูจริงๆ ครับ ตามศูนย์ซัมซุงก็ได้

สำหรับคนไม่เคยใช้โน้ตหรือแท็บเล็ตที่มีปากกาของซัมซุง หรือยี่ห้ออื่นๆ ก็ตามในตระกูลแอนดรอยด์ จะบอกว่าตอนนี้แอปที่ทำมาให้เล่นมีหลายเจ้ามากๆ ทั้งของซัมซุงเองที่ติดมากับเครื่อง (ยุคหลังๆ นั้นแอปที่ติดมากับเครื่องของซัมซุงไม่กากแล้วครับ ใช้ได้ดี โดยเฉพาะแอปที่เล่นกับปากกานี่สุดยอดมาก) และแอปที่โหลดเพิ่มใน Play Store

ความดีของการพกแท็บเล็ตที่มีปากกาก็คือ เวลานึกจะวาดอะไร “แบบจริงจัง” มันสามารถทำได้สะดวก สะดวกเพราะจอมันใหญ่ (9.7 นิ้ว) เวลาวาดไม่ต้องมาคอยเล็งๆ ถ่างๆ แบบใน ​Galaxy Note แต่ก็แลกมาด้วยขนาดเครื่องที่เขื่องกว่า พกใส่กระเป๋ากางเกงไม่ได้งี้

แล้วเดี๋ยวนี้มีโหมดที่ยังไม่ต้องกดปุ่มเปิดเครื่องเลยนะ หยิบมาปับ จ่อปากกา กดปุ่มข้าง วาดได้เลย! ตอบโจทย์คนที่รีบๆ นึกอะไรออกปุบหยิบมาเขียนได้ทันที

ทีนี้… ไหนๆ แล้ว หลังจากลองใช้จริงๆ จังๆ มาหลายวัน ก็พอจะลิสต์ข้อดีข้อเสียอื่นๆ ได้อีกพอสมควร เผื่อใครสนใจนะครับ

ข้อดี

  • เครื่องเร็ว ฮาร์ดแวร์ดี ซอฟต์แวร์ระบบปฏิบัติการดีมาก (แน่นอนเพราะเราเป็นติ่งแอนดรอยด์)
  • ประสบการณ์การใช้งานปากกาดีสัสๆ …ดีจนสามารถอวยได้อย่างบริสุทธิ์ใจ ประทับใจที่สุดเท่าที่เคยวาดเล่นมาในอุปกรณ์พกพา ตรงนี้ขีดเส้นใต้และใช้ฟอนต์สีแดงขนาด 50pt เลยครับ
  • การแสดงผลในจอภาพสวยมาก สีสวย สวยเกินไป ออกตัวเลยละกันว่าความที่จอมันดีเกินไปเนี่ย เป็นข้อเสียตรงที่เวลาวาดรูปแล้วเซฟไปเปิดที่อื่น สีในจออื่นจะหม่นกว่าที่เห็นในต้นฉบับครับ
  • ดีไซน์ของตัวเครื่องดูหรูดูแพง เผื่อใครซีเรียสเรื่องหน้าตา อันนี้ดูแพงจริงจังมาก

ข้อเสีย

  • นอกจากจะดูหรูดูแพงแล้ว ราคาค่าตัวแม่งยังแพงจริงๆ นั่นแหละ (ราคาเปิดตัว 24,500 บาท ณ วันที่ 15 พ.ค.60)
  • จอมันไม่ได้เป็นสัดส่วนมหานิยม เวลาดูยูทูบแล้วเป็นขอบดำๆ (แบบนี้คนใช้ S8 ก็เจอเหอะ)
  • ขอบข้างจอบางมากๆ เวลาถือแล้วอุ้งมือชอบเผลอไปโดน
  • ปากกาอ้วนๆ ของมันไม่มีที่เสียบ ต้องเสียตังค์ซื้อเคสมาใส่
  • วัสดุมันดูหรูเกินไป จนไม่สบายใจเท่าไหร่ถ้าจะวางไว้ส่งเดชเวลากินก๋วยเตี๋ยว
  • เออ กลัวแตกด้วย …ซื้อเคสมาใส่สิวะ
  • ใช้งานหนักๆ นานๆ แล้วร้อน (ที่ลองคือนอกห้องแอร์ นั่งวาดในร้านก๋วยเตี๋ยว)

.

สุดท้ายปิดด้วยงานวาดในแอปอื่นดูมั่งครับ นี่วาดด้วยแอป Painter ตอนนั่งประชุมผู้ปกครองโรงเรียนอนุบาลลูกครับ

จบแล้วจ้ะ สงสัยอะไรหรืออยากให้ลองตรงไหน คอมเมนต์ไว้ข้างล่าง หรือทวีตมาถามได้ที่ @iannnnn ครับ

Comments Off on Galaxy Tab S3: แท็บเล็ตที่วาดรูปได้สนุกสุดเท่าที่เคยมีมา()