ถ้าไม่อนุญาติยังไงก็บอกนะครับ ^___^ แต่จะลง credit ให้ครับ

ผมเคยไปฟังบรรยายเกี่ยวกะพวกจรจัด [homeless]

บรรยายโดย คุณ บุญเลิศ วิเศษปรีชา
ปัจจุบันเป็นอาจารย์ที่ มธ.

แกมาบรรยายเกี่ยวกับทีสิสของแก (ได้รางวัลจากศูนย์มานุษยวิทยา สิรินธร)

พวกเนี่ยถูกจัดลำดับทางชนชั้นด้วยนะ (จัดกันเอง)

ชนชั้นชายขอบสุดๆ เนี่ยเรียกว่า “ผี”

แต่ที่แย่ที่สุดของพวกผีเลยอะ เค้าเรียกว่า พวก “ชนตังค์”

การ “เดินชนตังค์” เนี่ยบางคนอาจจะเคยเจอ

ผมเนี่ยสมัยอยู่ศิลปากรก็บ่อยเลย : สนามหลวง
“หนูๆ ลุงไม่มีตังค์กลับบ้าน ขอค่ารถสามสิบบาท”
แม่งกลินเหล้าหึ่ง?
แม่งคีบบุหรี่มาขอตังค์กู ขอโทษบุหรี่มวนใหม่เอี่ยม ของกูยังยับกว่ามึงเลย

อีกเรื่องนึง ผมได้ไปอ่าน “โลกไขลาน” ของคมสัน นันทจิต
ลองไปหาอ่านดูครับ มีตอนนึงที่เข้าใช้ชื่อว่า “ศิลปะแห่งหีบห่อ”
(ผมไม่แน่ใจนะ) จากชื่อเรื่องก้อพอเดาได้ใช่มะ?

บางทีเคยคิดมั่งมะว่า มันมีตังเยอะกว่าเราอีก?
เฮ่อ กำจิงๆ

ปล. แล้วอย่าไปเรียกคนเล่นดนตรี(หรือจะโชว์อะไรก้อเหอะ)ข้างถนนว่าขอทานเลยนะ
ผมว่าเค้าเก่งออก จะบอดไม่บอด ด้วนไม่ด้วนก็เหอะ
เข้าก็กล้ามาขายของนะ เท่ออก

ปล.2 ได้พวกเดกขายผลไม้ หรือดอกไม้ที่มันเปรตๆ อะ ผมล่ะเกลียด แต่พอทำหน้าเฉยๆ แล้วบอกแบบหนักแน่นทีเดียว “ไม่เอา” มันก้อไม่กล้ายุ่งนะ
ถ้าพวก มาแบบน่ารักๆ ไม่ลามปาม ไม่หยาบคาย ไม่ตอแย ซื้อได้ก้อซื้อนะ

ปล.3 เล่าต่อได้มะ
ตอนผมเรียนที่นครปฐม มีน้องคนนึงผู้ชาย ถ้าจำมะผิดออกจะอ้วนๆหน่อย เดินขายขนมตาลทุกวันเลย เจอได้ตามอาร์ทอเวนิว กรือตามร้านหมูกระทะ มันน่ารักดี พูดจาสุภาพด้วย บางทีไม่กินก้อต้องซื้อไปฝากเพื่อนใจอ่อน เห็นมันน่าเอ็นดู ถ้าบอกมันว่าไม่เอา มันก็จะยิ้มๆ แบบดูสุภาพ แล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรคับ” ด้วย ดูดิมะล่ะ?

สีแสบตามากเพ่ !!!!

.

เคยไปกินหมูกระทะ ตรงบีทีเอส ราชเทวี

ไม่รุว่าขอทานรึป่าว

แต่น้องเค้ามาขายดอกไม้

ที่ คนแรกมา สักพัก คนที่สอง ตามมา สักพัก คนที่สาม ตามมา

ดูจากหน้าตาแล้ว หน้าออกแขก ๆ หน่อย

หน้าตาคล้ายกัน คาดว่า เป็นพี่น้องกัน

แต่ขายดอกไม้ เหมือนกัน

สงสัยเป็น ธุรกิจ ของครอบครัว

นั่งนานกว่านั้นคง พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ตามกันมาหมดโคตร