162 | Blog Tag Meme

ผมได้รับการ Tag อีกครั้งจากน้องจานวี (เป็นคนอื่นไม่ตอบนะเนี่ย)
คราวนี้เป็นกา่ร Tag ที่เรียกกันว่า Blog Tag Meme ซึ่งลุง wät ก็ได้พูดถึงกติกาไว้ว่า

1. หยิบหนังสือเล่มที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมา
2. เปิดไปที่หน้า 123 ไล่หาประโยคที่ 4 ในหน้านั้น
3. นำ 3 ประโยคที่อยู่หลังประโยคที่สี่ มาใส่ในบล็อก
4. ระบุชื่อคนเขียน และชื่อหนังสิอ
5. แปะคนต่ออีก 2 คน

เออ เล่นอีกครั้งก็ไม่เป็นไรมั้ง (งานเสร็จไปอย่างแล้วนี่) แต่เล่นบ่อยๆ คงไม่ไหว
เพราะอะไรที่มันดูออริจินัลๆ มันก็เท่ดีอยู่ แต่พอเริ่มกลายพันธุ์เป็นหลายๆ เวอร์ชั่นก็คงเฝือ
(แต่อ่านข้อมูลของไอ้เจ้า “มีม” นี่เห็นว่ามีมาตั้งแต่ปีกลาย ไม่ได้เป็นของใหม่นักนะ)

ผมหยิบหนังสือใกล้ตัว – การ์ตูนเรื่อง PLUTOเล่มสาม มาพลิกๆ ดู
ถึงการ์ตูนส่วนใหญ่เลขหน้าจะไม่ค่อยมี แต่พลูโตมีแฮะ .. แล้วไหนหน้า ๑๒๓ หว่า..
ปรากฏว่าหน้านั้นทั้งหน้ามันเป็น��าพใหญ่ๆ ��าพนึง ��าพเดียวเต็มหน้า
ก็เลยพยายามนับประโยคจนหลุดไปหน้า ๑๒๔ เลยได้ประโยคมาหนึ่งประโยคเอง (ก็การ์ตูนนี่..)

…

PLUTO เป็นผลงานของคุณ Urasawa Naoki ที่เขียนการ์ตูนได้สุดยอดม้อดดี้มากครับ
มากขนาดไหนเหรอ ก็น่าจะมากพอที่น่าจะให้คุณป้าบางคนที่เคยต่อว่าผมได้อ่าน
ท่านจะได้เข้าใจว่าวรรณกรรมที่ดีๆ ไม่เห็นจำเป็นต้องเขียนให้อ่านแล้วรู้สึกฉลาดขึ้นมาเลย
ใครที่ไม่เคยอ่านการ์ตูนแล้วยังคิดอคติกับมัน ลองหาการ์ตูนระดับตำนานของนักเขียนท่านนี้มาอ่านดูครับ
อย่าง Monster คนปีศาจ หรือ 20th Century Boys ล้วนเป็นผลงานระดับโลกมาแล้วทั้งนั้น

แล้วทำไมต้องพลูโต?

หวังว่าทุกคนในโลกนี้ คงเคยอ่านดราก้อนบอลหรือโดราเอมอนมามั่งแล้วใช่ไหมครับ
คุณสงสัยกันไหมครับว่า ยุคก่อนที่โดราเอมอนจะเกิดเนี่ย แรงบันดาลใจในโลกนี้มันเกิดมาจากไหนกัน
ก็พ่อเจ้าประคุณสุดยอดปรมาจารย์วิชาการ์ตูนญี่ปุ่นที่ชื่อ Tezuka Osamu ไงครับ
ปู่แกเป็นคนเขียนการ์ตูนสุดยอดคลาสสิกหลายเรื่องมากๆ มากจนขี้เกียจเขียน ..(กดอ่านเอาเองเหอะ)
ทำให้วงการการ์ตูนญี่ปุ่นกระโดดฮวบๆ ซร้วบซร้าบอย่างรวดเร็วแซงหน้าประเทศไทยไม่เห็นฝุ่น
ทั้งๆ ที่จะว่าไปการ์ตูนไทยก็อายุอานามปาเข้าไปร่วม ๘๐ ปีแล้ว เหมือนกันนะ แต่วันนี้ก็ยังไม่ค่อยบูม
(ไม่ได้บอกว่าการ์ตูนไทยไม่พัฒนานะครับ – พอดีแต่ละสังคมเขาตีค่าของรสนิยมต่างกัน)

ก็เพราะการสร้างตำนานขึ้นมาหลายๆ บทของ อ.โอซามุนี่เอง
ที่ทำให้นักเขียนการ์ตูนรุ่นหลังได้รับอิทธิพลและแรงบันดาลใจมาจากแกอย่างมหาศาล
ถ้ากล่าวแบบยกยอไม่เกินจริง ปู่แกก็เป็นถึง “เทพแห่งการ์ตูนมังหงะ” เลยล่ะจ้ะ
ดังนั้นเมื่อแกตายไปพักนึงแล้ว ผลงานหลายๆ ชิ้นก็ถูกหยิบมาปัดฝุ่นเขียนใหม่
เขียนดีมั่งแย่มั่ง ห่วยฉิบหายมั่ง แต่ทุกเรื่องก็ยืนพื้นบนความสุดยอดของปู่แกจนได้

และในที่สุดก็มาถึงพระเอกของเราซึ่งเป็นเทพในยุคปัจจุบันกันบ้าง นั่นคือ อ. นาโอกิ
(รู้สึกว่าหน้านี้เอะอะก็ยิงลิงก์ไป Wikipedia วุ้ย .. ช่างขาดความรับผิดชอบซะจริง!)
ก็รู้กันแล้วนะว่าแกคือสุดยอดนักเขียนการ์ตูนอีกท่านนึงที่ตอนนี้กำลังวาดลวดลายอยู่ในมังหงะ��พ
เมื่อวันนึงแกก็ได้รับมอบหมายให้เอาการ์ตูนเรื่องเจ้าหนูอะตอมมาเขียนใหม่
แกก็เลยตีความใหม่เอี่ยมอ่องไปเลยว่างั้นตูขอเอามาวาดใหม่เป็นเรื่องใหม่ไปเลยละกัน!
ก็คือหน้าตาของอะตอมก็ไม่ใช่หุ่นยนต์เด็กหัวแกละถอดเสื้อตลอดเวลาแล้ว
และที่เจ๋งก็คือ เนื้อเรื่องดันไปอิงอยู่บนโลกของอะตอม แต่ดำเนินเรื่องโดยหุ่นยนต์ตัวอื่นแทน!

ระดับความน่าอ่านของการ์ตูนเรื่องนี้คือ โคตรน่าอ่าน ครับ
เสียดายอย่างเดียวคือเนชั่นคิดราคาค่าตัวแพงไปหน่อยตั้งเล่มละ ๕๕ บาทแน่ะ
เอาน่ะ ถือซะว่านี่เป็นการเสพ “วรรณกรรม” ที่ยังไงๆ ก็ต้องได้รับการกล่าวขวัญไปอีกนานแสนนาน
ซึ่งคุ้มค่ากว่าอ่านหนังสือปัญญาอ่อนที่ขายเซ็กส์กัน(แค่)บนหน้าปก ที่กองท่วมแผงอยู่ตอนนี้เยอะเลยครับ

.

ป.ล.
เขียนมาซะยาวยืด อยากให้อ่านกระจู๋นี้ครับ
เพื่อพิสูจน์กันไปเลยว่าพลูโตมันได้รับความนิยมขนาดไหน

ป.อ.
นี่คงเป็นตอนสุดท้ายประจำเดือนมกราคม ๒๕๕๐ แล้วล่ะ
ที่น่าตระหนกก็คือ ในตอนหน้า ผมจะเขียนเป็นรายวัน เพื่อทำการทดสอบตัวเองอย่างหนักหน่วง
��ายใต้ชื่อว่า “ปฏิญญา กุม��าพันธ์”
คาดว่าน่าจะเป็นการทำลายสายตาผู้อ่านไปได้ไม่มากก็มาย

ป.ฮ.
เออ ลืม Tag ต่อแฮะ เอาเป็นว่าไม่ Tag ต่อละกันนะครับ
แล้วถ้าเกิดมีไอ้อะไรแบบนี้มาอีกก็ส่งต่อไปให้คนอื่นเท้อะ เล่นกันหลายรอบเดี๋ยวจืด .. นะจ๊ะห์