๑.
ในรอบหลายปีมานี้ ผมเพิ่งเคยเห็นความสมานฉันท์เกิดขึ้นอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก
ขนาดทักษิณที่คนครึ่งประเทศด่ากันจมดิน ก็ยังมีอีกครึ่งประเทศที่ขุดขึ้นมาทูนไว้เหนือกระหม่อม
แต่สำหรับคนรวยคนนี้ (คงไม่ต้องบอกอีกรอบนะครับว่าใคร.. เอ๊ะ ถ้าอ่านตอนสองปีข้างหน้าจะจำได้ไหม)
กลับปรากฏว่าทุกคนพร้อมใจกันสาปแช่งจนหมดสิทธิ์เดินตลาดแน่ๆ
(ยังไงก็เชื่อว่าลุงแกก็คงไม่มาเดินหรอกครับ ตลาดน่ะ กลิ่นคนไร้การศึกษา-คนชั้นล่างมันฉุนกึกไปทั่ว)
อย่างน้อยในาวะที่บ้านเมืองมีความเกลียดชัง หันตูดหากัน หักเหลี่ยมชิงไหวแย่งพริบกันทุกวันนี้
ก็ได้คดีนี้หนึ่งคดีที่เป็นแรงกระเพื่อมให้คนแทบจะทุกระดับชนชั้นได้เข้ามาแสดงความคิดเห็นไปในทางเดียวกัน
ยังไงก็ฝากความหวังไว้กับเจ้าหน้าที่บ้านเมืองครับ คดีนี้แหละที่จะพิสูจน์น้ำยาและความคาดหวังต่อสถาบันนี้
ว่าอำนาจของเงินจะทำให้คดีที่เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์อย่างมหัศจรรย์เนี่ย
จะทำให้เรื่องเงียบได้เหมือนอย่างที่เป็นมากับกรณีศึกษาคล้ายๆ กันที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆ กับสังคมไทยไหม
ก็ขอเอาใจช่วยในสิ่งที่สมควรช่วย และขอผสมโรงด่าไปกับสิ่งที่สมควรด้วยละกันครับ
(ใครไม่รู้เรื่อง แถวบ้านไม่มีข่าวอ่านหรือดูจริงๆ กรุณาคุ้ยกูเกิ้ลด้วยคำว่า “หงิก” ครับ)
๒.
วันนี้ผมตื่นบ่ายสามกว่าๆ (ตื่นเวลานี้เป็นปกติอยู่แล้วเพราะส่วนมากจะนอนตอนเช้า)
เนื่องจากอยู่บ้านคนเดียวและตู้เย็นว่าง ก็เลยเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วขี่จักรยานไปหาก๋วยเตี๋ยวกินใกล้ๆ
การขี่จักรยานในเมืองหลวง ถ้าไม่ได้เป็นคนที่ขี่เป็นประจำหรือมือโปรจริงๆ นี่นับว่าเป็นความยากฉิบหายครับ
เพราะขี่ๆ ไปก็จะรู้สึกไปโดยอัตโนมัติว่าต้องคอยหลบ คอยเกรงใจยานยนต์ขนาดใหญ่ที่พร้อมจะสอยตูดเราอยู่
ขนาดว่ารถยนต์ รถเก๋งสี่ล้อที่ข้างในบรรจุสิ่งมีชีวิตไว้จำนวนเท่ากันกับผมที่ขี่จักรยานต๊อกต๋อยเนี่ย
แต่เปลือกเหล็กที่หุ้มก้อนชีวิตไว้กลับทำให้คนที่อยู่ข้างในรู้สึกว่า ไอ้พวกมดปลวกสองล้อเนี่ยมันน่ารำคาญจริงๆ
ไม่ต้องอะไรมากหรอกครับ ขนาดวันไหนผมเองเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างในเปลือกเหล็กนั้นแล้วมองออกมา
บางครั้งใจมันยังรำคาญ อยากจะลองขบตูดพวก “มดปลวก” สองล้อที่ระเกะระกะอยู่เต็มเลนดูสักครั้ง
แต่ก็ได้แค่คิดครับ ผมยังไม่เป็นคนชั้นสูงพอที่จะไปเหยียบคันเร่งบี้มดปลวกเหล่านั้น
๓.
เออ เท่ดีเนอะ อยู่ดีๆ สังคมไทยโดยเฉพาะในอินเทอร์เน็ต ก็มีคำใหม่-วลีใหม่ไว้ใช้กัน เช่น
- หงิก กลายเป็นคำด่าที่ต่อไปอาจแผลงสแลงเป็นอย่างอื่นได้อีกในอนาคตถ้ามันยังฮิต
- หมูแฮม กลายเป็นชื่ออัปมงคลที่คงไม่มีใครเอาไปตั้งชื่อลูกอีกหลายปี (กรณีนี้เคยเกิดกับชื่อ ประเทือง มาแล้ว)
- พ่อแม่รังแกฉัน กลายเป็นสำนวนในยุคปัจจุบัน
- ไฮโซ คำนี้มีมาอยู่แล้ว แต่ถูกตอกย้ำระดับความรุนแรงในความหมายของการแยกชนชั้นเปลือกๆ ออกไปอีก
- พวกไร้การศึกษา (โอ๊ะ ผมอาจใช้คำแรงไป ต้องเรียกว่า:) พวกคนชั้นล่าง ก็ประเทเดียวกับไฮโซนี่แหละ
๔.
กินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ผมก็ขี่จักรยานเป๋ซ้ายเป๋ขวาไปถึงสถานที่จัดงานมหกรรมสินค้าอะไรสักอย่างแถวๆ หมู่บ้าน
ปกติลานโล่งๆ แต่พื้นขรุขระนี้จะถูกจัดให้เป็นตลาดนัดทุกวันอังคาร-พุธ-เสาร์ครับ
แต่นานๆ ทีก็จะมีมหกรรมสินค้าที่ว่าเนี่ย เอามาลงทีนึง เราเรียกกันเองในบ้านว่า “แว้นแฟร์” ก็ดูครอบคลุมดี
ซึ่งดูจากสาพก็ไม่น่าเดินเท่าไหร่ เพราะพื้นมันขรุขระและน้ำท่วมเต็มไปหมด
(รูปนี้ถ่ายเมื่อแว้นแฟร์สงกรานต์ที่ผ่านมา เพิ่งเห็นว่าสายตาของคนในรูปที่มองมาช่างน่ากลัวนัก ..บรื๋อ~)
๕.
คำว่า เด็กแว้น หรือญาติๆ ของคำนี้ (เด็กแซ้บ สก๊อย ฯลฯ ผมยังจำความหมายของมันไม่หมดเลยครับ)
ถ้าว่ากันตรงๆ .. ผู้พูดก็รู้สึกแบบเดียวกับที่คุณกัณฑ์พิทักษ์มองคนชั้นล่างนี่แหละ คือเป็นพวกเศษเดนมนุษย์
เราพิพากษาด้วยการจัดกลุ่มความหมายไปแล้วว่าคนพวกนี้เป็นปัญหาสังคมที่กระจายอยู่ทุกจังหวัด
วันๆ ไม่ทำอะไร รังแต่จะสร้างความเดือดร้อน ขี่รถโฉบไปโฉบมา พ่วงหญิง และ และ และเป็นพวกไร้การศึกษา!
โอย ช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก (ถามใจผมเอง ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ ไม่รู้จะปฏิเสธให้ดูหล่อไปทำไม)
แต่ความรู้ัใหม่ล่าสุดที่ได้มาจากการถามน้องที่บ้าน/เพชรบุรี ซึ่งก็เป็นหนึ่งในสมาชิกชาวแว้นเหมือนกัน
นั่นก็คือ น้องผมสองคนตอบคำถามที่ว่า “เด็กแว้นคืออะไร” ด้วยคำตอบทำนองเดียวกัน นั่นคือ
“เด็กแว้น คือพวกพังก์ๆ แต่งตัวเท่ๆ ขี่รถเท่ๆ (บอกชื่อรุ่นมา ๓-๔ รุ่น) ผมตั้งๆ ใส่ขาเดฟ ฯลฯ”
เฮ้ย ความรู้ใหม่ล่าสุดเลยนะเนี่ย!! เพิ่งรู้ว่าในสังคมหนึ่ง (อาจเป็นส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ) เขาชื่นชมความแว้นกัน
และยิ่งตอกย้ำข้อมูลนี้ ด้วยการเปิดวิทยุชุมชนแถวบ้านผมฟัง ก็มีคนใช้นามแฝงว่า G.เด็กแว้น จำนวนมาก!
เลยพาลนึกถึงตอนรายการพุฒต้าเรไปสัมาษณ์เด็กแว้นว่าทำไมไม่ขี่เวสป้ากัน
คำตอบที่ได้มาก็คือ “เวสป้ามันเสี่ยว” — โอ้ว โอ้ว โอ้วววววว!!
ดังนั้นนี่เป็นมิติทางวัฒนธรรมที่เป็นปัจจุบันและน่าสนใจยิ่งนัก!
๖.
พอไปถึงมหกรรมแว้นแฟร์ พบว่ายังไม่เปิด (ส่วนมากจะเปิดตอนค่ำๆ)
ผมก็ขี่รถลุยพื้นขรุขระๆ นั่นแหละครับเข้าไปวนดูว่ามีอะไรบ้าง (เจ๋งมาก มีรถไต่ถัง ละครลิง รถไฟเหาะเตี้ยๆ ด้วย)
แล้วตอนวนออกมา ก็มาถึงลานโล่งๆ ที่วันนี้ไม่มีตลาดนัด ก็เลยกลายเป็นพื้นคอนกรีตเปล่าๆ — แต่..
มีรถยนต์คันนึง จำไม่ได้ว่ารุ่นอะไร แต่คันเล็กๆ คล้ายๆ Honda Jazz แหละครับ แต่ดูแต่งรถแบบมีกะตังค์
กำลังแล่นวนรอบลานนั้นเป็นวงกลมเหมือนจะลองดริฟต์เล่นดู – แต่เปล่า เขาวนรถเฉยๆ ครับ
จักรยานคนจนของผมพาตัวเองเข้าใกล้ลานนั้นอีกหน่อยจนพ้นเต็นท์ที่บังสายตาอยู่ ก็เลยพบคำตอบ
(ผมมีปัญญาวาดรูปประกอบได้แค่นี้ครับ ขออัยผู้อ่านวัยฉะกันทุกท่านจริงๆ)
มีสาวน่ารักเซ็กซี่ มาดคุณหนูผู้ปกครองเผลอ ขาวหมวยสวยสุดยอด หุ่นเหมือนนางเอก Transformers
กำลังยืนถือกล้องดิจิทัลเล็กๆ ถ่ายรถคันนั้นเป็นคลิปวิดีโออยู่ สักพักคนขับก็เบรกรถเอี๊ยด! ใกล้ๆ สาวนางนั้น
แล้วเปิดประตูเดินออกมาจากรถ คุยอะไรกับกล้องอีกหน่อยนึง
มาดของผู้ชายคนนั้นบอกได้เลยว่าเป็น ไฮโซ/คนชั้นสูง/มีการศึกษา
(สายตาของผมไม่ได้มองเขาหรอกครับ แต่มองตูดของน้องคนนั้นอยู่ โอ้โห แอ็กท่ายืนถ่ายรูปยังกะโจโจ้!)
๗.
ผมขี่จักรยานผ่านลานนั้น ออกมาถึงถนนใหญ่ รออยู่นานกว่ารถจะว่างพอให้ปั่นข้ามถนนไปอีกฝั่ง
จึงฝ่าหลบคลื่นจราจรเข้าไปในซอยเล็กๆ ในหมู่บ้านข้างๆ เพื่อตรงไปร้านการ์ตูนเจ้าประจำ
รู้สึกได้ว่าการเป็นคนตัวเล็กๆ (ที่หนัก ๗๖ :05:) นี่
มันต้องซอยเล็กๆ ยังงี้เท่านั้น ..ถึงจะขี่จักรยานสบาย
