ไอ้แอนนนนน.com

252 | มะเร็ง

ไม่คิดว่าจะดองบล็อกไว้นานขนาดนี้เลยครับ
ว่าจะขอโทษประชาชนก็ไม่รู้ว่าจะขอโทษใครอะไรยังไงทำไม
ก็มันบ้านกูเองนี่หว่า

ครึ่งเดือนที่หายไป มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายครับ
ขอสรุปสั้นๆ ละกัน เพราะมีเรื่องจะต้องทำอีกเยอะแยะ แต่ห่วงบล็อกเน่ามากกว่า

๑.
น้องผมตาย คราวนี้หมายถึงน้องชายจริงๆ นะครับ น้องแท้ๆ
โรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่เอ็มเป็น ไม่ได้ทำลายชีวิตของคนคนเดียวเท่านั้น
แต่มันทำลายสถาบันครอบครัวของเราไปเยอะเหมือนกัน
ผมทำเป็นไม่รู้ในหลายเรื่อง ในขณะเดียวกันผมก็พยายามรู้ในหลายเรื่อง
โลกของผู้ใหญ่นี่ไม่สนุกเลยครับ ผมสัญญากับตัวเองว่าโตแค่ไหนก็จะอายุ ๑๘ ตลอดไป

๒.
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกเห็นใจครับ แม้ชั่ววาบเดียวในหัวใจก็รู้สึกขอบคุณแล้ว
งานศพของน้องที่ผ่านมาสารภาพว่าผมโล่งใจ แม่เหนื่อยมาพอแล้ว พี่เหนื่อยมาพอแล้ว
และเอ็มทรมานมาพอแล้ว กับฤทธิ์ของยาต้านมะเร็งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
การจากไปอย่างสงบของหนึ่งชีวิตในครั้งนี้ สอนให้อีกหลายชีวิตได้รู้จักชีวิตต่อไป

๓.
กลับมาจากเพชรบุรีครั้งนี้ ผมเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้คอมพิวเตอร์ไปเลยครับ
เปิดคอมมา ทำงานก่อนเลย ก็ดันดองไว้เยอะตอนอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อนนี่หว่า
ดังนั้นชาวฟร้อนที่รักครับ ขออภัยจริงๆ ที่ไม่ได้ไปร่วมสนุกด้วย
ตูขอเคลียร์ตัวเองพักใหญ่ แต่ไม่ใหญ่มาก เชื่อสิว่าเดี๋ยวก็รีบกลับไปปั่นอีก ไม่งั้นลงแดง

๔.
มีเกรียนบุกบอร์ดครับ เป็นเกรียนที่อ้างตัวเองว่าเป็นแฮกเกอร์ซะด้วย
ไม่ได้อยากให้ค่าความสำคัญกับมันมากเท่าไหร่ เลยไม่ขอพูดถึงมาก
แต่ใครได้ติดตามเรื่องนี้รับรองว่าโคตรมหาสนุกเลย

๕.
กลับมาจากเพชร ก็ได้ข่าวร้ายต่อเนื่องว่า อีเหมียวตายแล้วครับ
กลับมาถึงตอนดึกของวันก่อน ผมนอนได้หนึ่งตื่น (ขับรถเพลียมากเลยหลับเร็ว)
โบว์ก็เดินลงมาข้างล่าง แล้วปลุกด้วยเสียงร้อนรนว่า “เตงๆ อีเหมียวโดนรถชนตาย..”
น้าพรข้างบ้านเดินมาบอกว่า มีแมวโดนรถชน ครูดไปกับถนนเมื่อคืนก่อนตอนฝนตกหนัก
กว่าจะมีคนเจอว่ามันไปนอนตายจากฝนอยู่ไม่ไกลนัก ก็เช้า
คนที่เขาเห็นซากแมวสีเหลืองตัวอ้วนๆ ตัวนี้บอกว่า ตัวมันแข็งแล้ว
ก็เลยใส่ถุงพลาสติกแล้วเหวี่ยงทิ้งเข้าไปในป่าวัชพืชหน้าบ้าน น่าจะไกลเกินกลิ่น..
ภาพความทรมานต่างๆ ผ่านเข้าไปถึงหัวใจโบว์ และกลั่นเป็นน้ำตาอยู่นาน
ถามใครๆ ก็เล่าเหตุการณ์เมื่อคืนและรูปพรรณสัณฐานของมัน
ภาวนาให้เป็นแมวตัวอื่นนะ แต่แมวอ้วน สีเหลืองๆ ลายๆ ใส่ปลอกคอ และไม่หลบรถนี่
จะมีใครไปได้อีกล่ะนอกจากอีเหมียวของเรา แมวที่ฉลาดเหมือนหมาตัวนั้น.. โธ่

๖.
บ่ายวันเดียวกัน โบว์ยืนคุยกับเพื่อนบ้านอยู่ตรงตำแหน่งที่พบศพมัน และร้องไห้อยู่ดีๆ
อยู่ดีๆ ก็เงยหน้าขึ้นไปมองบนหลังคา แล้วส่งเสียงโหวกเหวกเรียกผมกับปิงให้ไปดู
อีเหมียวเดินอยู่บนหลังคาบ้านแถวนั้น และมองลงมาที่ฝูงมนุษย์… อ้าว !
มันยังไม่ตายครับ แมวที่ตายเป็นแมวต่างถิ่น (ลายเหมือนไมเคิลในการ์ตูน)
ตัวเดียวกับที่กัดเหมียววันก่อน จนเป็นแผลเหวะหวะที่ขาหลัง .. ไปดีนะศัตรูเอ๋ย
ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรทั้งเหมียวเล็กเหมียวใหญ่เหมียวจิ๋ว
ต่างพ่ายแพ้แมวนอกบ้านกันทั้งนั้น หมดค่ายาค่าหมอไปก็มิใช่น้อย
อุตส่าห์คาดหวังไว้เยอะนะเนี่ยว่าจะปั้นให้เป็นนักเลงคุมซอย ที่ไหนได้ แพ้ทุกยก!

๗.
แมวฟื้น แต่น้องผมไม่ฟื้นนะครับ เผาไปเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนเป็นก๊าซและผงไปละ
รู้สึกแปลกดีนะครับ ที่อยู่ดีๆ น้องตัวเองก็มีความสามารถในการบอกหวย
หรือทำนายลมฟ้าอากาศได้ ทั้งๆ ที่ตอนยังไม่ตายนี่จะลุกขึ้นนั่งยังลำบากเลย
ส่วนแม่ก็เข้มแข็งมากๆ .. ไม่รู้แฮะ ผมไม่เคยเขียนถึงครอบครัวในบล็อกเลย
แต่คราวนี้เขียนไปก็นึกถึงแม่ไป .. เจ๋งดี ภูมิใจครับ บรรยายออกมาเป็นคำพูดยากจัง

๘.
ตอนงานศพ ผมเห็นโลกของผู้ใหญ่สองเพศแตกต่างกันอย่างชัดเจน
เพศชายจับกลุ่มคุยเรื่องบ้านเมือง หมายถึงการเมืองตามสไตล์สภากาแฟนั่นแหละครับ
การฟังผู้ใหญ่ที่รู้จักมาตั้งแต่เด็กในมุมมองอื่นๆ มาพูดเรื่องการเมือง
มันให้อารมณ์ที่แปลกๆ ยุกยิกๆ จะอ้าปากเถียงก็ไม่ใช่ เลยปล่อยให้มันยุกยิกๆ ยังงี้ล่ะ
อ้อ.. ส่วนฝ่ายสมาคมแม่บ้านสตรี เขาจับกลุ่มคุยแต่เรื่องผัวๆ เมียๆ ครับ
คนนั้นผัวคนนี้ คนนี้เอาคนนั้นตอนนี้ เอาคนนี้ตอนนั้น ฉันเห็นมากับตา (กร๊าก!!!)

๙.
ผมมีส่วนร่วมน้อยมากกับข่าวการเมืองในช่วงนี้
(ขอเน้นว่า มีคำว่าข่าว จึงไม่ใช่คำที่หมายถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับสัตว์สังคมอย่างเรา)
หมายถึงนับจากตอนที่เริ่มชุมนุมกันวันที่น้องผมตายและพาศพกลับจากศิริราชน่ะ
ยอมรับว่า ทั้งที่ตัวเองเป็นคนติดตามการเมืองอย่างใกล้ชิด และพิสมัย
แต่รู้สึกว่ามันมีก้อนอะไรไม่รู้แข็งๆ มาปิดกั้นต่อมอยากมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ครั้งนี้
ถึงกระนั้นต่อมอยากรู้อยากเห็นก็ยังทำงานอย่างต่อเนื่อง
หลังจากหายไปจากสังคมข่าวสารตั้งอาทิตย์นึง มันต้องขยันติดตามกว่าปกติ
และคิดก่อนจะแสดงความคิดเห็นให้มากกว่าปกติ แต่ก็นะ
มันเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่สมอง บอกว่า เฮ้ย
แม่งยกนี้ให้รู้สึกว่ามันไม่ใช่อย่างที่มึงจะสนุกกับการฟังและคุย
แลกเปลี่ยนน้ำลายอย่างเมามันอย่างที่เคยเป็นมา …
ตอนนี้ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ครับ เลยเขียนบันทึกไว้หน่อย
ว่าวันนี้ยังติดก้อนอะไรไม่รู้อยู่

๑๐.
สงสัยไอ้ก้อนที่ว่า มันจะเป็นมะเร็ง!