ไอ้แอนนนนน.com

261 | โปรโมตตัวเองซะหน่อย

หายหัวไปนานตามฟอร์มครับ
ไม่ได้ทำงานหนักอะไรจนแว้บมาเขียนบล็อกไม่ได้หรอก
แต่ช่วงหลังจากคดีกระปุก มันทำให้ผมขี้เกียจเขียนบล็อกไปหลายวัน
เพราะอยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าการแสดงความเห็นอะไรขึ้นมาสักอย่าง
ถ้ามันไปกระทบใครเขาเข้าสักทีนี่ สายโทรศัพท์แทบไหม้เลยครับพี่น้อง

ไม่ได้จะกล่าวโทษโกรธเคืองใครนะครับ เพราะถ้าเป็นผมผมก็จะทำแบบที่เขาทำ
แต่รู้สึกอยู่นิดหน่อยว่าถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมสามารถใส่ขี้ ใส่ตูด พูดตดได้อย่างสนุกปาก
แต่พอนานวันไปแล้วไม่รู้ว่าอะไรมันเปลี่ยนไป การที่จะพูดแหลมอะไรขึ้นมาสักอย่าง
จึงกลายเป็นการหันด้านแหลมมาทิ่มตัวเองฉิบ ยอมรับว่าอึดอัดครับ

แต่ก็เป็นแป๊บเดียวแหละ ไปขี้สักอึกสองอึกเดี๋ยวก็หาย
ตอนนี้ไปขี้มาแล้วครับ กลับมาสดใสแข็งแรงเหมือนเดิม
ขอบคุณครับที่ทวงบล็อกไม่ให้ดองไว้จนเปรี้ยวไปกว่านี้

ช่วงที่หายไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง?
(สนใจข่าวไหนและเกิดอยากอ่านเพิ่มขึ้นมา ก็ลองจิ้มที่หัวข้อข่าวเอาเองนะ)

ข่าวแรก

ฟ๐นต์ สตาร์ ทีม เป็นทีมฟุตบอลเล็กๆ ที่เกิดจากการรวมตัวกันของสาวกในบอร์ดฟ๐นต์
คือไหนๆ ก็ไหนๆ เว็บมันจะรั่วขนาดนี้แล้ว จะมีทีมฟุตบอลสักทีมก็คงไม่แปลก
ดังนั้นเดือนนึงๆ ชาวฟ๐นต์ที่รักสุขภาพก็จะไปรวมตัวกันเตะฟุตบอลตามที่ต่างๆ
ก็มีทั้งไปท้าเขาเตะ และเขามาท้าเตะ .. แต่ผมไม่ได้ไปเตะกะเขานะครับ
แค่อาศัยติดส้อยหอยตาม เฮ้ย! ติดสอยห้อยตามไปยืนเหนียมๆ เป็นตากล้องเฉยๆ

ซึ่งตลอดระยะเวลาสองสามเดือนที่ก่อตั้งมานั้น
เราไม่เคยรู้จักคำว่าชนะแม้แต่ครั้งเดียวเลยครับ
จะบอกว่าเล่นเอาฮาก็ไม่ได้ เพราะเราจริงจัง แต่ฝีตีนและสังขารมันไม่เอื้อให้ชนะ!
ถึงจะว่ากระนั้นก็ตาม เรายังปากดี ขอท้าทุกเว็บที่ผ่านมาและรู้สึกหมั่นไส้
มานัดเตะกับ ฟสท ได้เลยนะครับ! (เตะบอลนะ ไม่ใช่เตะปากผู้จัดการทีม)

.

ข่าวที่สอง

หลายวันก่อน อยู่ดีๆ ก็มีคนจากหนังสือพิมพ์ผู้จัดการมาสัมภาษณ์ที่บ้านครับ
ผมเลยเรียกพี่เลย์มาช่วยเป็นพรีเซนเตอร์ให้หน่อย ไม่งั้นนั่งคนเดียวเขินตาย๕ เลย
เนื้อหาที่ถูกถามและตอบไปก็เหมือนกับที่สื่ออื่นๆ มาสัมภาษณ์ในช่วงก่อนหน้านี้
แต่การทำการบ้านก่อนมาสัมภาษณ์ และหลังสัมภาษณ์ของที่นี่เขาดีครับ ดูแล้วใส่ใจ
ไม่เหมือนหลายเจ้า มาคุยหรือเชิญไปคุยแบบงงๆ ผมเองก็งงๆ
เลยขอเขียนชมทางผู้จัดการรายวันไว้ตรงนี้สักหน่อย ขอบคุณมากครับ!
(คุณ kohsija แกส่งทวิตเตอร์มาบอกว่าเห็นผมไปโผล่ใน manager และฮา)

.

และข่าวที่สาม

ผมร่ำๆ อยากจะเขียนเรื่องที่อยากเขียนมาสองสามปีลงในบล็อกสักที
นั่นคือประสบการณ์เมื่อครั้งยังเป็นทหารหัวเกรียนอยู่ในกองร้อยน่ะครับ
ก่อนหน้านี้กังวลว่าถ้าเขียนไปจะมีคนอ่านหรือเปล่าวะ
แต่พอจบคดีกระปุกก็เลยมั่นใจว่า คนจะอ่านหรือไม่อ่านก็ช่างหัวมันสิวะ กูอยากเขียน!
ดังนั้นถ้าไม่เป็นการขี้เกียจจนเกินไป เดี๋ยวจะไปรื้อๆ สมุดบันทึกเก่าๆ
มาหาข้อมูลเขียนรำลึกสักหลายๆ ตอน ก่อนที่ตัวเองจะลืม
และผมยาวพุงพลุ้ยไปมากกว่านี้ครับ

ป.ล.
ผมเพิ่งมาสำเหนียกเอาตอนนี้ว่าควรเก็บหลักฐานว่าครั้งนึงมีคนมาเห็นกบาลเราไว้บ้าง
เพราะก่อนหน้านี้หนังสือเอย เว็บเอย รายการทีวีเอยที่เคยมาคุย
ผมก็ดันทำหายไปแล้วบ้าง ทิ้งหลักฐานไว้บนหิ้งหนังสือบ้าง
(ใครที่มาบ้านผมจะเข้าใจว่าการโยนหนังสือไว้บนหิ้ง แปลว่ามันจะหายสาบสูญไปเลย)
จนถึงตอนนี้ก็เลยไม่มีหลักฐานใดๆ เก็บไว้กับตัวเลยครับว่าไอ้นี่มันเคยไปโผล่ที่ไหนมาบ้าง

ป.อ.
เออว่ะ บล็อกไอ้แอนนนนนก็ต้องเขียนเรื่องเกี่ยวกับไอ้แอนฯ สิวะ

ป.ฮ.
วันก่อนป้าหน่อยออนเอ็มมาบอกว่าง่วง เล่นตลกให้อ่านหน่้อย
ผมนึกคำถามฮาๆ ขึ้นมาได้ เลยถามแกไปว่า “สระอะไรเน่าที่สุด?”
ตอบ สระหมัก ครับ