เรื่องของเรื่องคือผมมีโอกาสได้ทราบข่าวโครงการ “ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกไทย”
ที่มีกติกาง่ายๆ ว่าให้ถ่ายภาพตัวเองกำลังถือกระดาษ A3 ที่มีข้อความเดียวกันกับชื่อโครงการ
นอกนั้นจะเล่นอะไรก็ว่าไป (หลายผลงานก็หลุดโจทย์ หลายผลงานก็หลุดโลก ซึ่งมันฮาตรงนี้)

พอได้เห็นผลงานของนักออกแบบหลายๆ คนแล้วก็เกิดสนใจว่า เออว่ะ
ถึงจะไม่ได้อยู่ในวงกราออกแบบกราฟิกโดยตรงก็ตาม (จริงๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากูทำอะไรอยู่วะ)
แต่การที่อยู่ดีๆ มีคนที่รวบรวมฐานข้อมูลของคนทำงานกราฟิก (หรือสายใกล้ๆ อย่างของผม)
ที่กระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง ไม่เห็นจะเคยออกมาประกาศศักดาร่วมกันสักที

การได้มีส่วนร่วมโครงการที่ชื่อดูอวดตัวละประกาศกร้าวแบบนี้ ก็น่าสนใจเข้าทีอยู่มิใช่หรือ!
เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงเอาข่าวไปป่าวให้เพื่อนๆ รู้ และผลตอบรับก็น่าคึกคักครับ
พอเห็นคนที่รู้จักกันเริ่มทยอยส่งผลงานไปเข้าร่วมโครงการบ้าง ก็เลยยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่
เหมือนเป็นตัวโหมกระพือไฟในตัวเอง (ที่ติดบ้างดับบ้าง) ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

เอาวะ ลองทำผลงานส่งเข้าร่วมโครงการนี้บ้างดีกว่า!!

แล้วผมก็ส่งผลงานไปร่วมเป็นที่เรียบร้อย (คลิกดูหน้า Prachya Singhto ที่นี่จ้ะ – เม้นด้วยนะงัฟ)
จริงๆ ส่งไปหลายวันแล้ว แต่รอจนเขานำมาออกอากาศ ถึงได้เอามาเล่าเบื้องหลังการทำงานที่นี่
(การเล่าเบื้องหลังนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากห้าโอจ้ะ)

อ้ะ เล่าเลยละกันนะ!

คืออาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวเมืองโบราณที่สมุทรปราการมาล่ะ
กะว่าจะหาถ่ายภาพเป็นฉากหลังที่มันไท้ยไทยจ๋า เอาให้ไทยจนน่าขนลุก
แบบที่เขาเรียกว่า “เว้รี่ไทย” คือทื่อ ซื่อตรงในความเป็นไทย แบบไม่มีชั้นเชิงใดๆ ทั้งสิ้น
ตอนแรกจะเอาแบบไทยมีชั้นเชิง แต่ก็มีคนทำไปแล้ว งั้นขอแบบมวยวัดละกัน!!
ทีแรกก็กะจะเอาฉากวัดวาอาราม ยิ่งเป็นวัดพระแก้วอะไรแบบนี้ได้ยิ่งดี
หรือไม่ก็เป็นเรือนไทย มีช้าง มีควาย มีลายกนกประกอบพร้อยให้หมด
แต่หาไปหามาก็มาถูกใจเอาจังๆ ที่ห้องดนตรีไทยครับ

เมื่อเห็นวงปี่พาทย์เขาว่างๆ อยู่ ไม่มีคนคุม ก็เป็นทีของเราละ
เลยกระโจนเข้าไปนั่งในวงระนาด ถือแผนที่ของเมืองโบราณ(ซึ่งขนาด A3 พอดี)
แล้วให้โบว์ถ่ายให้ แค่แชะเดียวก็ได้ภาพที่สมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องรีทัชใดๆ ทั้งสิ้น
(แฟนโพ้มๆ )

เสร็จแล้วก็กลับมาที่บ้านเพื่อเขียนป้ายแล้วเอาไปตัดต่อแทนที่แผนที่เมืองโบราณซะ
จริงๆ งานนี้กะจะทำแบบดิบๆ ลุ่นๆ ที่สุด แบบไม่ต้องใช้คอมเลยได้ยิ่งดี
(แต่จะเอาป้ายใหญ่ๆ ไปเที่ยวเมืองโบราณด้วยก็คงจะทรมานสังขารไปหน่อย )

แล้วก็เริ่มออกแบบตัวอักษรครับ
อยากได้สไตล์ของ “คณะช่าง” ที่เป็นเทพกราฟิกดีไซน์ของยุคแดงไบเล่นู่นแน่ะ
(ถ้านึกไม่ออกก็ลองหาฟอร์เวิดเมลโฆษณาโบราณ หรือหนังไทย ฟ้าทะลายโจร งี้ก็ได้)

แหม มีอุปกรณ์ประกอบฉากเป็นไทยจัดฉากมาก มะม่วงงี้ ขนมโอท็อปงี้ แคบหมูงี้
เหมือนจัดฉากมาเลยนะ แต่พอดีวันนั้นไอ้พวกนี้มันอยู่บนโต๊ะจริงๆ นะครับ

ใช้ดินสอร่างแล้วตามด้วยปากกาหมึกดำ เขียนไปก็สแกนเก็บไว้เพื่อกันพลาด

มีถ่ายภาพไว้ด้วยนะครับ
ดูเป็นการสร้างภาพ จัดฉากกันสุดๆ ยังกะนักการเมืองเปิดป้ายงานพิธีแน่ะ

พอเสร็จแล้วก็เอาไปแปะแทนที่แผนที่เมืองโบราณครับ
แล้วก็หยอดสีนิดหน่อย (ลองเขียนมือดูสักครั้งสิครับ แล้วจะรู้ว่าขั้นตอนในคอมนี่มันจืดชืดชะมัด)
จนเสร็จสมบูรณ์ออกมาแต๋วจ๋าแบบนี้ครับ

จบ!!!

อาย!!!