ขอเตือนไว้ก่อนนะครับว่าตอนนี้นอกจากจะดองไว้นานมาก กว่าจะได้เขียนแล้ว
ยังไร้ซึ่งสาระความรู้อันเยาวชนไทยพึงได้รับอีกด้วย
แต่ก็เอาน่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แสดงอุดมการณ์ทางการเมืองกันให้เต็มที่สักครั้งจะเป็นไร!!

เรื่องของเรื่องคือผมเป็นคนหนึ่งที่ผ่านการดูหนังเรื่อง หนีตามกาลิเลโอ
เหมือนชายไทยทั้งประเทศ ที่ไปดูน้องเต้ยและน้องต่ายมากกว่าจะสนใจว่ามันเป็นหนังดีไม่ดียังไง
(ในฐานะสาวก GTH แล้ว ผมไม่ได้ดูหนังค่ายนี้ในโรงแค่สองเรื่อง คือโกยเถอะเกย์ กับตั๊ดสู้ฟุด)

แต่ไปดูเถอะครับ เรื่องนี้ ดูแล้วกรี๊ดมาก บรรยากาศสวยมาก น้องเต้ยน่ารักมากๆ

แล้วอยู่ดีๆ น้องนุ่น @noonnitta ก็ทวีตประกาศว่า
ทางทีมงานมีสแตนดี ๕+๕ อัน แจกให้สำหรับคนที่ส่งมาร่วมสนุกตามกติกาที่บอกไว้ คือ

เอาละครับ งานนี้ไอ้แอนนนนนขอสู้ตาย

เนื่องจากผมเพิ่งว่างจากงานการ (ที่เป็นข้ออ้างในการดองบล็อกกว่าสิบวัน) เมื่อตอนเย็น
แล้ววันนี้ก็อยากไป a book Fair 2009 วันสุดท้ายที่เซ็นทรัลเวิลด์เอามากๆ เลยถ่อไปกะเดือน & ตั๊ก

นอกเรื่องนิดนึงจ้ะ ในงานนี้มีหนังสือที่ผมไปแจมวาดกะเขาจึ๋งนึงด้วยนะครับ คือ abc: comic ‘Strips’
ที่เป็นการ์ตูนช่องๆ ในสไตล์อะบุ๊ก ยังไงอุดหนุนกันด้วยเด้อ เขาจะได้มีตังค์มาผลิตสินค้าดีเช่นนี้อีกแน
//จบการโฆษณา

พอเสร็จจากงานอะบุ๊กเลยวิ่งไปร้าน B2S ซื้อกระดาษแข็งกับปากกา เพื่อเริ่มปฏิบัติการ!
ต่อไปนี้ขอเล่าด้วยภาพนะครับ

พอดีวันนี้ใส่หน้ากากกันแก๊สพิษ N95 ไปเดินห้างครับ เจอใครรู้จักก็เลี่ยง ไม่คุยกะผม
(เอาจริงๆ คือใส่ไปเถอะครับช่วงนี้ ช่วยกันใส่เยอะๆ เป็นเพื่อนกัน จะได้ไม่ดูเคอะเขิน)

เดินลงกระไดเลื่อนของห้างก็ให้เดือน(อาสาเป็นตากล้อง)ไปยืนรอข้างหน้าแล้วถ่าย
มีคุณฝรั่ง (เสื้อสีดำที่เหลียวกลังอยู่) สนใจมาก ถามว่าเล่นอะไรกัน
ก็ตอบไปว่าเป็นมูฟวี่แคมเปญ พี่แกมาชี้ในกล้องด้วยว่า โอ้ว It’s me!!

เดินออกมาหน้าห้างก็เอาอีกที คือถ่ายไว้เยอะๆ เดี๋ยวเอาช็อตที่ดีที่สุดไปร่วมส่งประกวดครับ
ลืมบอกไปว่าตอนจะเขียนคำเก๋ๆ (ใช้คำตาม @noonnitta) ลงบนป้ายนั้นคิดไว้หลายอย่างเลยนะ
มีตั้งแต่ “ใครคิดว่าคนอุสเบกิสถานไม่ค่อยยิ้มมั่ง ยกมือขึ้น”
หรือแม้แต่ “ใครว่าทักษิณควรได้รับการอภ……. < — อันนี้ไม่เอาดีกว่า
แต่มาสรุปได้สองอันครับ คือ

“ใครว่าแสตนดีน้องเต้ยควรเป็นของผม ยกมือขึ้น”
เรียกว่าฮาร์ดเซลสุดๆ คือถ้าคณะกรรมการไม่เห็นใจก็ให้มันรู้กันไปสิ

กับอีกอันเป็น “รักษาสุขภาพด้วยนะครับ” ฮั่นแน่ เข้ากับหน้ากากดีแฮะ

ตอนถ่ายแรกๆ ก็เหนียมๆ อยู่ครับทั้งตากล้องทั้งนายแบบ
แต่พอสักพักเริ่มหน้าหนาละ ก็เริ่มหาแนวทางอื่นๆ เพิ่ม .. เห็นพี่ยามสองคนด้านซ้ายไหมครับ

ด้วยมารยาทไทยหาใดเหมือน เราจึงเดินเข้าไปไหว้พี่ยามทีนึงแล้วอธิบายให้พี่แกฟัง
โชคดีที่พี่ยามเล่นด้วย และเล่นด้วยทั้งหน้ากากเลยนะ ก็เลยได้ช็อตนี้มา น่ารักมากๆ ครับพี่ยาม

เดินขึ้นกระได BTS ก็เอาอีกช็อตนึง ช่วงนี้อาศัยหลบพี่ยามซึ่งไม่รู้ว่าจะใจดีหรือเปล่า

แล้วก็รอจังหวะให้ขบวนรถมารับ เนียนถ่ายไปอีกช็อต โอ้ว.. ทำไมมันเยอะจังวะ

ลงจากรถไฟลอยฟ้าปั๊บ ก็เอาอีกช็อต (เอ้อ.. คุณผุ็อ่านรู้สึกสมเพชเวทนาบ้างหรือยังครับ)

ลงไปสถานีอโศก-สุขุมวิท เพื่อต่อรถใต้ดิน

หน้าตาไอ้บ้านี่ดูโรคจิตมาก

สังเกตสีหน้าคุณน้าข้างหลังสิครับ
แหม ภาพนี้สุดยอดมาก แต่ไม่ได้ช่วยสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้แก่องค์กรเลย

แล้วเราก็ได้เจอน้องต่ายกับน้องเต้ยตัวจริง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

โอย เขินม้วนเลยครับ ..โอ๊ยโอ๊ย
จึงขอจบการรายงานเพียงเท่านี้ครับ เดี๋ยวจะทวีตลิงก์บล็อกนี้ไปให้ @noonnitta อ่าน~
(คือถ้าคณะกรรมการผู้ทรงเกียรติไม่เห็นใจ ก็คงสมเพชเวทนาไปสักทางนี่แหละครับ)

ป.ล.
ซื้อหนังสือเหล่านี้มาจากอะบุ๊กแฟร์จ้ะ
ตำรา 101 / ตะคริว ณ นิ่วใจ / Dear Galileo: มหัศจรรย์มันต้องน้อยกว่านี้ /
นายเท้าซ้ายเด็กชายเท้าขวา / The Underdog Talk โดนไปหกร้อยบาท เบากระเป๋าเลย
แล้วก็ได้รับอนุเคราะห์ abc: comic ‘Strips’ มาอีกสองเล่มพร้อมลายเซ็น ขอบคุณครับพี่~

ป.อ.
เมื่อสักอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อน บล็อกผมเน่า เข้าไม่ได้ตั้งหลายวัน
กว่าจะรู้จากเพื่อนในทวิตเตอร์ (อีกแล้ว วันนี้พูดแต่เรื่องทวิตเตอร์) ก็เน่ามาเป็นสัปดาห์
ต้องรบกวนทางแอดมิน-พี่โอ้เอ้-ให้ช่วยย้อนเวลากลับไปให้ก่อนเกิดอาการ (คอมเมนต์หายเกลี้ยง)

ป.ฮ.
เอ๊ะ ผมยังไม่ได้บอกเลยใช่ไหมครับว่าจะส่งภาพไหนไปร่วมสนุก
นี่ครับ ต้องนี่ ผลงานโบว์แดงของตากล้องมือใหม่ ชอบที่สุดของวันนี้เลย
หวังว่า @noonnitta คงเห็นใจนะครับ (งุ้งงิ้งส่วนตัวมากๆ อ้ะ)