332 | #TWTCON #CODEFAIL (มันคืออะไรวะ)

เดือนนี้แค่เดือนเดียว มีงานที่ผมโดนหลอก(!)ให้ไปพูดบนเวทีแบบปากคอสั่นตั้งสองครั้ง
แล้วก็เลยสบโอกาสเอามาแปะในบล็อกแก้เปรี้ยว(อาการเปรี้่ยวนี้เกิดจากการดอง) ซะนี่

ซึ่งจะว่าไป ตลอดชีวิตนี้ถ้านับรวมสองงานที่ผ่านมา (#TWTCON และ #WordCampBKK)
ก็นับรวมจำนวนครั้งที่ผมได้ขึ้นไปพูดอะไรแบบนั้นได้ถึงสองครั้งแล้ว!
(ถ้าคุณงงสองบรรทัดข้างบน ก็จะขอแปลไทยเป็นไทยให้ว่า ผมไม่เคยขึ้นเวทีเลยครับ )

สำหรับคราวนี้ เลิกงาน(แน่ล่ะ เป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วนี่) แล้วก็กินข้าวเย็นอยู่ดีๆ
พี่เอ๋อ (@iwhale นั่นแล) ก็โทรมาบอกผมว่า
“เฮ้ยแอน งานเข้าว่ะ คุณเก่งที่เป็นวิทยากรของงาน TWTCON BKK เขาไม่ว่าง
ก็เลย.. เอิ่ม.. คริคริ ..มาพูดเรื่องทวิตเตอร์กับการโฆษณา และทวิตเตอร์บล็อกแทนทีสิ”

…

สติของผมขาดผึง หูดับ ได้ยินแต่เสียงวี้ด—— ไป ๒ วินาที (เคยหูดับแบบนี้ไหมครับ สนุกนะ)
โดยที่หัวสมองประมวลผลอย่างหนัก นี่ตูมีเวลาเตรียมตัวแค่ .. แค่กี่วันวะ หกวัน!! แม่แจ้ว!!
เตรียมไปพูดงานใหญ่ระดับนี้ ด้วยหัวข้อที่เราเองก็ไม่ได้เชี่ยวกว่าใครเขา โดยมีเวลาให้เท่านี้
ผมเลยตอบตกลงไป แล้วกับมานั่งกุมขมับอยู่ที่บ้าน!! สิ้นหวังแล้ว!! กูจบสิ้นแล้ว!!!!

คืนนั้นกลับถึงบ้านปั๊บผมก็เปิดคอมทันที แล้วดูรายละเอียด ศึกษาทางหนีทีไล่สารพัด
แล้วก็ใช้เวลาหลังเลิกงานมานั่งอ่านอะไรสารพัด ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เคยคิดว่าจะต้องมานั่งตั้งใจเรียนมัน
แถมมีทีมงานคอยกระตุ้นเตือนเป็นระยะๆ ว่าส่งต้นฉบับให้ทันเวลาด้วยนะคะ!! (กรี๊ดดดดดดดดดด)
จนสองสามวันสุดท้ายก็เลยรีบนั่งเผาพรีเซนต์ตัวที่กำลังจะให้ดูข้างล่างนี้จน(เกือบ)เสร็จ และส่งไป

เหตุการณ์หลังจากนั้น ผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วครับ
รู้แต่ว่ามันนัวๆ มึนๆ จนจบงาน แต่พอจะจับใจความได้ว่า

• ผมไปงานนี้กับเพื่อนสองคนคือ @artytl และ @kejuliso
• ไปถึงก็พบว่า เฮ้ย งานโคตรจริงจังเลยว่ะ (เริ่มเสียเซ้ว)
• ในงานไม่มีเน็ตให้ใช้ โทรศัพท์รุ่นที่ผมมีก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากวางไว้ดูเวลา
• เสื้อยืด Twitter ของงานสวยมากๆ!! ขอชมอย่างตั้งอกตั้งใจ
• ทุกคนในงานใส่สูทกันหมดเลย (ส่วนผมทีแรกจะใส่เสื้อยืดไปแล้ว พอดี��รรยาสั่งแบนไว้)
• คือบรรดาวิทยากรทุกคนน่ะ เขานัดกินข้าวพบปะพูดจากันก่อนที่ผมจะรู้เรื่องน่ะสิครับ
• ดังนั้น Twitter Wall ของงานนี้เลยจืดชืดต่างกับตอน WordCamp (ที่แซวกันแหลกและฮามาก)
• แต่เฮ้ย นี่มันงานแห่งทวิตเตอร์ไม่ใช่เหรอ! (เราเชื่อว่าทางผู้จัดได้พยายามแล้วครับ)
• ผมพูดตอนเย็น ดังนั้นหลายประเด็นที่เตรียมมาก็เลยซ้ำ (นี่ก็เพราะไม่ได้ไปนัดหมายไว้ก่อน)
• ดังนั้นถ้าใครได้เห็นบักแว่นเสื้อสีชมพูแต๋วจ๋ามานั่งเปิดคอมในงานบ่อยๆ แล้วกด Delete อะไรบางอย่างพร้อมถอนใจบ่อยๆ ก็ให้รู้ไว้ว่านั่นแหละคัรบผมเอง
• ช่วงเช้าวิทยากรระดับเมพพูดกันเรื่องทวิตเตอร์กับธุรกิจบ้าง การตลาดบ้าง (แน่ล่ะ ก็มันเป็นประเก็นหลักของงานนี้นี่)
• ซึ่งแต่ละท่านบรรยายได้อย่างมหัศจยย์พันลึกมาก จนผมเกร็งกว่าเก่า
• พอเที่ยงปั๊บ เขาให้ผมแยกจากเพื่อนไปกินข้าวในห้อง VIP
• ถ้าทีมงานมาอ่าน อันนี้ไม่ได้โทษใครนะครับ แต่ผมทรมาน(ของผมเอง)จริงๆ
• ถึงกับพยายามหยิบมือถือรุ่นพระเจ้าเหาที่ ๑๖ มาต่อ GPRS และทวีตตัดพ้อ
• เอาจริงๆ คือผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศแลลนักธุรกิ๊จนักธุรกิจน่ะครับ ทั้งหมดก็เท่านี้เอง
• พอช่วงบ่าย ผมเริ่มมือเย็น และการขึ้นไปพูดของวิทยากรแต่ละท่านนั้นยิ่งทำให้ผมประหม่า
• พอถึงเวลาที่ผมจะได้พูดบ้าง พี่หนุ่ย (@nuishow) ก็กลับมาจากธุระพอดี และเป็นพิธีกรให้
• ตามกำหนดการ ช่วงนั้นจะต้องเล่นเกมแจกมือถือกันก่อน ผมก็เลยขึ้นไปเซ็ตเครื่อง
• แต่ไม่รู้ทำไม พี่หนุ่ยประกาศให้ผมเพิ่มพูดเลย! เอ้าเฮ้ย เดี๋ยวดิ๊ จอยังไม่ได้เซ็ตเลย
• เหตุการณ์หลังจากนั้น ถ้าใครได้ไปงานก็จะพบว่าวิทยากรของเราขึ้นไปด้นอะไรไม่รู้บนเวที
• รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเดินลงมาจากเวทีแล้ว ผมไปฉี่ (รอบที่ ๘) และค่อยๆ เห็นข้อความบนผนัง
• เฮ้ย มีคนชอบด้วยเหรอ!
• เฮ้ย เยอะด้วย!!
• เฮ้ย ตะกี้ไม่ได้แป้กใช่ไหม!!!
• เฮ้ย! พี่หนุ่ยส่ง SMS มาถามว่าผมนั่งไหน ชอบสไลด์นี้มาก อยากคุยด้วย
• ซึ่งชี้ให้เห็นว่าอย่างน้อยก็มีคนเข้าใจว่ามือถือผมมันเป็นรุ่นเดอะจริงๆ ไม่งั้นคงทวีตมาหาผมละ
• อ้อ จะบอกว่าที่แกชอบเพราะมันดันเป็น��าพนิ่ง (png) แทนที่จะเป็นโปรแกรม Keynote น่ะสิ
• จะให้ทำไงได้ ตูใช้ Keynote ไม่เป็นนี่หว่า! (ไม่เป็นตั้งกะ Powerpoint ละ)
• ฯลฯลฯลฯ

จริงๆ ผมอัปโหลด Keynote ที่พูดในงานไว้ตั้งแต่แรกแล้วครับ แต่เพิ่งมาปั่นบล็อกก็เลยช้าหน่อย
(ขออ��ัยที่ไม่ได้เอามาแปะและอธิบายประกอบ ลองเอาไปเดาดูเล่นๆ ก็ได้ครับ)

อยากเอาไปทำอะไรก็เชิญครับ กดดู/ดาวน์โหลดทีละ��าพที่นี่

จนจบงาน ทางทีมงานได้เชิญให้ไปงานปาร์ตี้หลังการสัมมนาต่อ (#CODEFAIL นั่นแล)
เป็นงานที่ลานเบียร์ตรงดาดฟ้าเซ็นทรัลเวิลด์ ซึ่งไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมโทรชวน��รรยาไปด้วย
ซึ่งปรากฏว่าสถานที่เจ๋งมากครับ บรรยากาศงาน ความสนุกก็บิ๊วกันเต็มที่เลย
ติดอยู่นิดเดียวตรงที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเบียร์ ซึ่งพอดีผมไปกัน ๔ คน ไม่มีใครดื่มเลย
ผมอยากอยู่ให้ถึงสักครึ่งงานก็ยังดี แต่ก็ต้องรีบกลับก่อนด้วยความเสียดาย ..เหตุผลน่ะรึ
นอกจากจะแบตกล้องหมดตอนน้องซี (@ceemeagain) มาแล้ว (อันนี้เสียดายสุดๆ)
ผมยังจะต้องกลับบ้านไปเคลียร์งานที่ค้างไว้มหาศาล ..เท่านั้นยังไม่พอ
ผมยังจะต้องตื่น ๖ โมงเช้าเพื่อออกเดินทางไปกาญจนบุรีอีก!!!! ใครสอนผมแยกร่างที!!!
ดังนั้นกลับมาจากเมืองกาญจน์ปั๊บ ผมก็เลยมานั่งเขียนบล็อกบ่นเยอะๆ อยู่นี่แล

จบด้วย��าพบรรยากาศของงานจ้ะ เสียดายที่แบตหมดจริงๆ นะ

อันนี้ก็เหมือนกัน อยากเอาไปทำอะไรก็เชิญ!

ป.ล.
mk เคยบอกไว้ในงานเปิดตัว Creative Commons ประเทศไทยว่า
สัญญาอนุญาตที่สั้นและง่ายที่สุดคือ มึงอยากเอาไปทำอะไรก็เชิญ (มีคำว่า Mather Fucker ด้วยแต่ลืม)

ป.อ.
ในโลกของนิตยสาร การเขียนช้ากว่าเหตุการณ์สักอาทิตย์ไม่ถือว่าผิดมาก
พอมาสู่โลกของบล็อก การเขียนช้าสักวันสองวันก็ถือว่าล้าหลังแล้ว
ส่วนในทวิต��พนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ช้าไปสองชั่วโมงแล้วค่อยพูดถึงนี่ก็ตกเขาไปเลย
เทคโนโลยีครับ ช่วยหยุดหน่อย ผมจะลง!

ป.ฮ.
เออ มันทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่จะต้องพูด (แบบปากคอสั่นด้วยความตื่นเต้น) บนเวทีเสมอ
ว่าผมเป็นแค่ User – เป็นผู้ใช้ธรรมดาๆ ที่มีไอ้ที่ทำเป็น และไอ้ที่ทำไม่เป็น
ผมไม่ได้รู้รอบด้านหรือลงลึกกว่าใคร (ก็เพราะไม่ได้เป็น X-Men แบบ @sugree)
แต่นั่นก็ทำให้ผมเข้าใจมากๆ ว่าเฮ้ย อีรอยต่อระหว่างคนที่ไม่เป็นเลย กับคนที่เพิ่งหัดเนี่ย
มันสำคัญเสมอ! มันสำคัญเสมอ! และมันสำคัญเสมอ!!!
ผมยินดีมากๆ ที่จะเป็นมือใหม่แบบนี้ตลอดไปครับ