337 | ของข่มขวัญ

ทุกๆ ปีเวลามีเทศกาลเฉลิมฉลองอะไรบางอย่าง เชื่อได้เลยว่าจะต้องมีใครสักคน
ส่วนมากจะเป็นผู้มีพระเดชพระคุณของสถานที่นั้นๆ เช่นญาติผู้ใหญ่หรือเจ้านาย
หรือแม้แต่จะเกิดจากการสุมหัวโหวตจากสมาชิกก็ตาม มักจะออกไอเดียสุดกิ๊บเก๋ว่า

“เตรียมจับของขวัญกันน้าเธอว์ คนละ ๒๑๐ บาท อะไรแบบนี้-อะไรแบบนี้ ”

ประเด็นคือปกติผมก็เป็นมนุษย์จำพวกที่ไม่ได้ยี่หระต่องานเทศกงเทศกาลอะไรอยู่แล้วน่ะครับ
วันเกิดทีถ้าอย่างมากก็ทำบุญ (ที่ไม่ได้ทำกับพระกับวัดน่ะ เขาเรียกอะไรนะ ทำทานใช่มะ)
วันครบรอบแต่งงานก็นั่งกินก๋วยเตี๋ยวกับ��รรยา หรือวันปีใหม่ที่ผ่านมาเมื่อวานก็ไปรับน้องเมียที่สนามบิน
(มันเรียนจบนอกพอดีครับ หายไปแคนาดาซะสามปี กลับมาบ่นประเทศไทยงี้ร้อน โถ.. อีไทยเอ๊ย)

คือที่ไม่ได้อินกะเทศกาลนี่ไม่ได้ขวางโลกหรืออะไรหรอกครับ ผมก็เป็นอย่างที่ใครหลายๆ คนก็เป็น
ก็คือขี้เกียจไปแย่งกะชาวบ้านเขาหายใจน่ะครับ ปล่อยให้ตรงนั้นเป็นพื้นที่ของคนที่สนุกกับมันดีกว่า
ส่วนเราก็นั่งกดรีโมตเปลี่ยนช่องเล่น (แม่งนับถอยหลังกันทุกช่อง )

กลับมาประเด็นเรื่องจับของขวัญ
ผมเป็นคนที่ไร้ซึ่งโดยสิ้นเชิงเลยนะ–ไร้ซึ่งทั้งดวงในการจับสลาก ไร้ซึ่งทั้งรสนิยมในการเลือกของขวัญใดๆ
ดังนั้นถ้าเป็นเพื่อนกันเก่าแก่มานานก็จะเข้าใจตรงนี้ดีคือถ้าคบกะไอ้นี่ ก็ไม่ต้องไปหวังรอของขวัญจากมัน
ยังจำได้เลยว่าตอนเรียนก็มีการจับฉลากนี่แหละ บรรยากาศจะซ้ำๆ กันทุกปี คือจงหาของมาตามราคาเท่านี้ๆ
แต่จะมีพิเศษหน่อยก็ตรงที่แต่ละปีจะมีการตั้งกติกาขึ้นมา และให้หาวิธีพรีเซนต์ของที่เตรียมมา เอาให้ฮา
เช่นเมื่อสักสองปีก่อนเพื่อนที่เรียนจบมาด้วยกันก็ไปฉลองวันเด็ก และมีประเพณีนี้เวียนมาอีกครั้ง
โดยคอนเซปต์คือ “หนู” — มึงไปหาอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกะหนู แล้วเวลาใครจับได้ต้องพรีเซนต์ด้วยนะว่าหนูยังไง
ของผมก็คิดไปคิดมาเลยมาจบที่ อีหนู หรืออะไรสักอย่าง ซึ่งไม่รู้ว่าแถไปกับรถขุดดินของเล่นได้ยังไง (ลืม)

แต่ที่ฮาที่สุดคือของก้อย เพื่อนสาวที่เอา “มะนาว” มาจับ (ตั้งงบคนละ ๑๔๕ บาท แต่นี่ดูยังไงก็ไม่เกิน ๓๐)

ไอ้เป้จับได้ของก้อย
ทุกคนฮาแถกแหลกลาญ.. ยกเว้นไอ้เป้คนเดียว มันถามว่า แล้วมัน “หนู” ยังไง

ลองทายสิครับ

..

ก้อยบอกว่า ก็มันเปรี้ยว “จี๊ด” ไง

เหมือนเดิมครับ ส��าพการณ์ไม่เปลี่ยน ทุกคนฮา ยกเว้นไอ้เป้ ที่รู้สึกมันจะไปลงทุนซื้ออะไรมาสักอย่างแพงๆ
แล้วเสือกจับได้มะนาวถุงนึง เข้าใจว่าปีถัดมามันเลยไม่เอาอะไรมาจับ (และประเพณีนี้ก็เลยฝ่อๆ แผ่วๆ ลงไป)

ส่วนเทศกาลก่อนปีใหม่ที่ผ่านมา ที่ออฟฟิศผมก็มีจับของขวัญกะเขาเช่นกัน
โดยแบ่งระดับราคาตามหน้าที่การงาน เรียกได้ว่าใครใหญ่ก็จ่ายเยอะ ว่างั้น
แต่เอาตามตรงคือผมไม่ค่อยได้อินกะมัน เพราะด้วยตัวเองก็ไม่ค่อยนิยมการเอาของขวัญไปจับอยู่แล้วด้วย
และก็ไร้ซึ่งความคิดสร้างสรรค์ในการเลือกของวัญดีๆ ที่คนรับประทับใจนั่นก็อีก

ขอเล่าแทรกนิดนึงว่า ��รรยาผมซึ่งอยู่ออฟฟิศเดียวกันเนี่ย ก็เลยส่งเมลเวียนไปถามสมาชิกคนอื่นๆ ว่า
ระหว่างได้ของขวัญเป็นไอ้นั่นไอ้นี่ กับได้เป็นเงิน จะเอาอะไร.. ไม่แปลกใจใช่ไหมว่ามติเอกฉันท์คือเงิน!

เรื่องของเรื่องคือผมไปอ่านอะไรบ้าบอมาจากไหนก็ไม่รู้ ที่ฝรั่งเขาเขียนผลวิจัยเอาไว้ (ว้ายๆ ดมตูดฝรั่ง)
ว่าอีประเพณีการมอบของขวัญเนี่ยครับ คนที่ได้รับมักจะประเมินค่าของของขวัญนั้นต่ำกว่าราคาจริงของมันเสมอ
ไม่รู้ว่าสาเหตุจะมาจากธุรกิจการโขกราคาของร้านกิ๊ฟต์ช็อปหรือว่าคนรับลืมบวกค่าหีบห่อก็เหอะ
แต่นี่เป็นตลกร้ายที่ไม่ค่อยจะมีใครคำนึงกัน ว่าเฮ้ย จริงๆ แล้วเราเปลี่ยนแนวกันมั่งสักปีดีไหม
เปลี่ยนเป็นเอาตังค์ไปทำอย่างอื่นที่มันได้ความบันเทิงแต่คุ้มค่ามากกว่านี้กันเถอะ
เช่นออกตังค์กันมาเป็นค่ากินเลยดีไหม สั่งของกินเมพๆ มา ราคาเท่านั้นได้ของกินมากมาย เป็นอาทิ
นี่เป็นตัวอย่างที่ยกมาลอยๆ ไม่ได้ใคร่ครวญอะไร ถ้าเกิดเอาไปทำจริงก็คงช่วยๆ กันคิด
(และก็จะได้ผลสรุปคือจับสลากเหมือนเดิม! )

แถมก่อนนอน

กล่องของขวัญเบอร์ห้ากลาง��าพที่เห็นนั่นเป็นของผมเองแหละครับ
อุตส่าห์เลี่ยงไม่ซื้อตุ๊กตา(ซึ่งเป็นของขวัญจับสลากสุดฮิตที่ดูแล้วสมราคาที่สุด)กับหนังสือ(นี่ก็ฮิต)
โดยไปนึกออกว่าเฮ้ย ถ้าเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรสักอย่าง – เช่นเครื่อง MP3 ที่พะยี่ห้อจีนแดงละก็
ราคาจะถูกมาก แต่ประสิทธิ��าพเมพสวนทางกับราคามาก เหมาะกับการเอามาจับของขวัญเสียจริง!
ก็เลยถ่อไปซื้อวิทยุเมพนี้จากเซียร์ครับ ราคา ๕๕๐ บาท (นี่เกินงบที่เขาตั้งไว้ตั้งร้อยนึงแน่ะ)
เอามาห้อกระดาษ A4 พรินต์ลาย 2010 เอาเอง (ได้ไอเดียมาจากนิตยสาร computer arts)
แล้วห่อเปลือกนอกอีกชั้นด้วยกระดาษกาวใสๆ ที่ขายตามตลาดแว้นแฟร์ ม้วนละ ๑๙ บาทนั่นน่ะ
เท่านี้ก็ได้กล่องของขวัญกิ๊บเก๋ (แต่แกะยากฉิบหาย) แล้วครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้นปรากฏว่าคนที่จับของขวัญชิ้นนี้ได้กลับเป็นน้องเซลล์ที่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่
และท่าทางจะไม่อินกะวิทยุอย่างเมพอันนี้ซะด้วย เสียดายจัง..
น้องครับ มันเสียบ USB ได้ด้วยนะ มันทรานซิสเตอร์มากเลยนะ
มันชาร์จด้วยที่ชาร์จโนเกียได้ด้วยนะ และมันฮามากๆ เลยนะ

ก็บอกแล้วว่าผมไม่มีดวงด้านนี้

.

ป.ล.
ส่วนไอ้ที่ผมจับได้ก็เป็นตุ๊กตามนุษย์หิมะครับ ซึ่งผมเองก็ไม่อินกะมัน
แต่ก็ยังดีกว่าน้องอีกคนที่จับได้ไข่เค็มของอาร์ตได อันนี้ฮากันกริบเลยครับ

ป.อ.
ทำไมเอามาใส่ ป.อ.ก็ไม่รู้ สงสัยง่วงแล้ว คือจะบอกว่า ปีก่อนผมไปจับสลากที่บ้านญาติของเพื่อน
ทั้งบ้านมีวัยรุ่นเกือบทุกคนยกเว้นคุณป้าคุณยายเจ้าของบ้าน ผมเลยเอาแฟลชไดรฟ์ไปจับ กะว่าโดน
และผลออกมาก็โดนจริงๆ ครับ คนที่จับแฟลชไดรฟ์ของผมได้คือคุณยายท่านนั้นเอง
ยายคงนึกว่าแล้วกูจะเอาไปทำอะไรวะ.. แสดงออกทางสีหน้าชัดด้วย

ป.ฮ.
แคมเปญปฏิญญากุม��าพันธ์(อะเกน) วันแรกผ่านไปด้วยดี
ผมตื่นหกโมงเช้าไปทำบุญปีใหม่กับบ้าน��รรยาที่ปทุมฯ งดกินน้ำอัดลมและขนมกรุบกรอบ
(ข้อที่ว่างดกินขนมนี่ลืมเขียน จริงๆ ก็จะงดด้วย เพราะที่ผ่านมากินขนมถุงเยอะมากๆ)
และตลอดวันก็มีการพาไปกินไอ้นั่นไอ้นี่ (ร้อยวันพันปีไม่เคยกินกัน) ผมก็ซัดได้อย่างมากแค่ปลา
นี่กลับมาถึงบ้านของตัวเองแล้ว อีก ๔ ชั่วโมงจะตื่นมาวิ่งออกกำลังกายครับ ไหวไหมเนี่ยกู!