348 | เรียงความถึงพ่อ

ออกตัวไว้ก่อนว่าผมไม่ถนัดการเขียนแนวนี้เอาเสียเลย (แต่มึงล่อซะยาวเหยียด)
ลองอ่านดูแล้วถ้ามันประหลาดหรือตะกุกตะกักประการใด ก็อย่าล้อกันนะครับ

ส่วนนำ:

เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ผมเดินขาสั่นขึ้นไปบนเวทีหอประชุมโรงเรียนเป็นครั้งแรก
เพื่อรับรางวัลที่เขียนเรียงความวันพ่อได้เป็นที่หนึ่งของโรงเรียน
ตอนที่อาจารย์ให้อ่านออกเสียงให้ทุกคน (รวมถึงบรรดาผู้ปกครองที่เชิญมา) ฟังนั้น
ผมโคตรประหม่าเลยครับ พออ่านด้วยความประหม่า เรียงความฉบับนั้นเลยซึ้งเข้าไปใหญ่
หลังสิ้นเสียงปรบมือ ผมลงมารับรางวัลจากอาจารย์ จำไม่ได้แล้วว่าเป็นอะไร
แต่ที่จำได้คือพ่อแม่ผมคงงงว่าลูกกูเขียนเรียงความได้ด้วยว่ะ ไหนว่าไม่ชอบ��าษาไทย?

เนื้อเรื่อง:

ใครหลายคนพูดไว้ว่าไอ้เรื่องเจ็บปวดของเราวันนี้ ต่อไปมันจะกลายเป็นเรื่องตลก
ผมเชื่อตามนั้นครับ โดยเฉพาะช่วงชีวิตหลายปีที่ผ่านมาที่ผมร้างลาเรื่องเจ็บปวดไปนานมาก
ไม่รู้เพราะปลงหรือเพราะตายด้าน แต่ไอ้อารมณ์โล��ะโทสะโมหะที่เคยมี มาถึงวันนี้ก็ไม่มีแล้ว
แต่ถ้าย้อนกลับไปเมื่อสมัยยังเป็นวัยรุ่นตอนต้น (ปัจจุบันอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลาย)
ผมกับน้องเคยทำกระจกบานใหญ่ที่บ้านแตก (จริงๆ แล้วน้องผมทำแล้วโบ้ย ช่างเถอะ)
ผลคือผมโดนพ่อต่อว่า และถูกตีอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่ได้เจอมาหลายปี
แรงที่สุดนับตั้งแต่ ป.๑ ที่ท่องสูตรคูณผิด (เห็นอย่างนี้ผมก็ช่างจำไอ้เรื่องพวกนี้เหมือนกันว่ะ)

หลังจากนั้นเป็นเวลาสามปี ผมไม่ได้คุยกับพ่ออีกเลยแม้แต่พยางค์เดียว

ชีวิตวัยรุ่น ม.ปลายนั้นเป็นช่วงที่อ่อนไหวมากครับ เนื่องจากทุกอย่างของเราโตขึ้น
ไม่ได้หมายถึงกระเจี๊ยวอย่างเดียวนะครับ แต่หมายถึงทุกอย่างเลย ร่างกาย สังคม เพื่อน
แต่ทัศนคติและประสบการณ์ชีวิตมันไม่ได้รีบเร่งโตตามกระเจี๊ยวไปด้วย
ผมติดเพื่อนมากกว่าครอบครัว เหมือนกับวัยรุ่นคนอื่นๆ ที่พอถึงวัยหนึ่งมันก็จะอ้างว่าขบถ
(ไม่แปลกหรอกที่ไปไหนมาไหนก็เจอแต่เกรียน ในเมื่อเราก็เคยเกรียนมาก่อน)
พอพบว่าชีวิตนอกกรอบของพ่อแม่นันมันสนุกดี ตอนนั้นผมก็เลยไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต้องมีพ่อ

จนวันหนึ่งสมัยเรียนมหาลัย ผมกลับบ้านและนั่งกินข้าวกับครอบครัว และพ่อกินเหล้า
จำประโยคนั้นที่ได้ยินจากปากพ่อไม่ได้ แต่มันเป็นประโยคที่กระชากให้ผมหยุด
แล้วหันมาเริ่มคุยกับพ่ออีกครั้ง..

ผมเพิ่งรู้ว่าพ่อเสียใจที่ลูกชายตัวเองที่เคยตั้งความหวังไว้สูงลิบเมื่อตอนเด็ก*
วันนี้เรื่องง่ายๆ แค่เอ่ยปากทักทายสวัสดีพ่อของตัวเอง มันยังทำไม่ได้
ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคุริลินที่ไปเจอผู้เฒ่าสูงสุดแห่งดาวนาเม็กดึงพลังแฝงให้
แม้จะเนิบช้าและเคอะเขินมากๆ แต่ผมก็เริ่มปริปากคุยกับพ่ออีกครั้ง และอีกครั้ง
ตอนนั้นดูก็รู้ว่าพ่อดีใจ แต่เก็บอาการไว้เนียนสนิท

ผมไม่แปลกใจที่พ่อเก็บอาการ แม่ก็เช่นกัน
วัฒนธรรมบ้านเราออกจะอนุรักษ์นิยมมากๆ พ่อกับแม่คือเป็น “ผู้ปกครอง” จริงๆ
บ้านเราไม่มีการอวยพรวันเกิด ไม่มีสวัสดีปีใหม่ วันหยุดเทศกาลไม่พาเที่ยว (คนเยอะ)
และไม่มีการถูกเนื้อต้องตัวหรือหอมก้งหอมแก้มอะไรกัน ไม่ใช่เพื่อนเล่น แถมพูดกันเพราะสุดๆ
ผมถูกเลี้ยงด้วยวัฒนธรรมนี้มาตั้งแต่เด็ก จนพอโตมา ได้เจอบ้านเพื่อนในกรุงเทพฯ
เฮ้ย มันเล่นหัวพ่อแม่ได้ด้วย แซวกัน เรียกแม่โดยใช้สรรพนามว่า “เธอ” (บ้านแฟนผมเลย)
ประสบการณ์ชีวิตก็เริ่มถูกแต่งแต้มรายละเอียดเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

และทำให้ผมรู้ว่าพ่อกะแม่ที่เป็นผู้ปกครองสูงส่งแบบในตำราเรียนนั้น ที่จริงก็เป็นคนกะเขานะ
ไอ้ความเป็นคนนี่แหละที่มันช่วยทำให้รู้ว่าพ่อก็ผิดได้ แม่ก็ผิดเป็น ไม่ได้วิเศษสัมบูรณ์นี่นา
แทนที่จะทำให้ผมรู้สึกเสื่อมศรัทธา ผมกลับรู้สึกว่านี่แหละ ความธรรมดานี่แหละที่กูใฝ่หา

ผมก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นๆ ที่ชีวิตหลังวัยเกรียนก็คือวัยแสวงหา
(เอาเข้าจริงๆ ก็คือจากเกรียนlnw โตขึ้นมาเป็นเกรียนปราชญ์ แต่ก็ยังเกรียนอยู่)
เราก็ต่างใฝ่หาคำตอบหลายๆ อย่างของชีวิต เจอบ้างไม่เจอบ้าง ก็ค่อยๆ สั่งสมกันไป
รวมถึงเรื่องครอบครัวของตัวเอง.. ผมใช้ชีวิตอยู่ในกรุงนานพอที่จะนั่งรำลึกอยู่เงียบๆ คนเดียว
และวันหนึ่งที่เป็นจุดเปลี่ยนของตัวเอง ก็คือวันที่คิดถึงพ่อแม่ขึ้นมา แล้วร้องไห้..

ผมไม่ใช่พวกเซ้นสิถีบขนาดที่เอะอะก็น้ำตาเล็ดน้ำตาไหล แต่ครั้งนั้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่า
นี่กูทำอะไรอยู่วะ.. พ่อแม่ทุ่มเท่าไหร่วะกว่ากูจะมาเรื่อยเปื่อยอยู่ตรงนี้ได้
แล้วกูล่ะ กูควรทำยังไง กูจะต้องทำอะไรต่อไปวะ

ชั่วจังหวะนั้นเอง ที่มันจะมี��าพอดีตฉายย้อนมาเป็นฉากๆ แบบฟิล์มหนังเก่าๆ
��าพเหล่านั้นพาผมย้อนระลึกสิ่งที่พ่อและแม่เคยทำ เคยสอน เคยแสดงเป็นตัวอย่าง
แต่ผมเองกลับไม่รู้เหตุผลของมัน ไม่รู้มาตั้งนาน หรือรู้แล้วแต่ทำเป็นไม่รู้มาตั้งนาน

แล้วในที่สุด ผมก็สัมผัสได้ละ ว่าพ่อรักผมนะ.. (ตอนเขียนนี่น้ำตาไหลออกมาหน่อยนึง)
ไอ้รักขนาดไหน ถึงขนาดที่เขาเอามาเปรียบดั่งแผ่นฟ้ามหาสมุทรสุดหล้ามหากวีนั่นหรือเปล่า
ผมก็ไม่อาจรู้ได้ .. คือกว่าจะรู้ก็คงตอนที่ผมมีลูกเป็นของตัวเองนั่นละมั้ง

แม้โลกแห่งความจริงแม้มันจะไม่ได้สวยงามอย่างในโฆษณาผงซักฟอกที่พ่อแม่ลูกพร้อมหน้า
พ่อกับแม่ผมตอนนี้ก็อยู่กันคนละบ้าน ซึ่งลูกๆ ก็โตพอที่จะไม่ไปก้าวก่ายแม้สักนิด
ไอ้ความสุขแบบอุดมคตินั้นมันก็พร่องลงหน่อยนึง
แต่ธรรมชาติของความสุข เมื่อมันพร่องลง ก็จะมีสิ่งอื่นไหลมาเติมเต็มแทนจนทำให้ลืมทุกข์ได้

แต่ตอนนี้พ่อผมแก่แล้ว กลายเป็นตาลุงฟันหลอ พุงพลุ้ย ผมเริ่มหงอก น้ำตาลในเลือดสูง
เลยวัยกลางคนไปสู่วัยที่จะเป็นปู่คนไปเรียบร้อย และผมก็ขยับเจเนอเรชันมาเป็นยุคพ่อแทน
ต่อไปนี้แหละคือเวลาที่ผมจะต้องเรียนรู้บ้าง ว่าการใช้ชีวิตในโลกของผู้ใหญ่อย่างที่พ่อผ่านมานั้น
มันไม่สนุกขนาดไหน จะเก็บสารพัดความทุกข์ และแบก��าระไม่ให้ลูกเต้าเห็นได้เนียนแค่ไหน
อีกไม่นานเดี๋ยวมีลูกกะเขามั่งแล้วผมจะเข้าใจครับ รอหน่อยนะ

เมื่อก่อนครั้งฉันเป็นเด็กน้อยคอยแต่คลาน .. พ่อหัดตั้งไข่ให้จนฉันเดินเป็น
เตาะแตะก้าวทีละน้อยค่อยๆ เข็น .. จับเกาะพ่อเดินเล่นตามประสาเยาว์วัย
พ่อถอดรองเท้าไว้ให้เห็นตรงนอกชาน.. ฉันเจ้าเด็กน้อยลองใส่สวมเดิน��ูมิใจ
อยากใส่ไว้ให้เหมือนแม้จะหนักยังเดินไหว .. พ่อยิ่งใหญ่เหมือน��ูเขาเราจะตาม
ข้างหน้าที่ทิ้งไว้คือรอยเท้าที่พ่อเดิน .. ลูกเหยียบย่างไม่ห่างเหินเดินตาม
ย่ำบุกป่าเขาลำเนาไพรไม่ครั่นคร้าม .. เด็กน้อยตามอย่างพ่อไม่ท้อเดินไป
เติบใหญ่ถึงวันนี้พบชีวิตที่ผกผัน .. ฉันจึงได้รู้ว่าการเดินไม่ง่ายดังใจ
วันที่ถูกทุกข์ทับถมขมขื่นใจสักเพียงไหน .. รองเท้าพ่อคู่ใหญ่ยังสอนใจเรา
วันที่ถูกทุกข์ทับถมขมขื่นใจสักเพียงไหน .. พ่อยิ่งใหญ่เหมือน��ูเขาเราจะตาม

ลงท้าย:

ใช้เวลาเขียนนานมากจนเลยเที่ยงคืนมาแล้วชั่วโมงนึงแน่ะ หยวนๆ นะ
สุขสันต์วันเกิดครับพ่อ

ป.ล.*
ที่บอกว่าผมเกลียดวิชา��าษาไทยมาก นั่นก็คงต้องย้อน(ย้อนบ่อย เริ่มแก่) ไปสมัยประถม
คือผมจะเป็นพวกบ้าวิชาวิทยาศาสตร์เหมือนเด็กเนิร์ดทั่วไป อาจจะมากกว่าหน่อยตรงที่
ผมเคยไปแข่งตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ของกระทรวงศึกษาธิการได้ที่ ๒ ของประเทศด้วยนะ
(แถมแพ้เขาครึ่งคะแนนอีก เด็กเนิร์ดเคืองมาก โม้ได้ไม่เต็มปากเต็มคำเลย)
แต่พอขึ้นมัธยมโดยเฉพาะมัธยมปลายจนจบการศึกษา(ในหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ)
ผมก็เบื่อวิชาเรียนทั้งปวง กลายเป็นเด็กเนิร์ดที่โง่ด้วย ไม่รู้เขาเรียกอะไร มึงเหลืออะไรมั่งวะนี่

ป.อ.
เมื่อก่อนพ่อผมอ่านบล็อกนี้เหมือนกันนะ แต่หลังๆ ไม่รู้ รู้แค่ว่าพ่อเพิ่งสมัคร Facebook ไป
(เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะเวลากลับบ้านผมไม่ค่อยโทรบอกใคร เลยไม่ค่อยเจอ)
ก็ไม่รู้จะมาแอบอ่านไหม ถ้าพ่ออ่านแล้วเม้นด้วยนะงัฟ..

ป.ฮ.
ตอนฟังเพลง “พ่อ” (ที่แปะเนื้อร้องไว้ข้างบนนั่นน่ะ) ครั้งแรกสมัยช่วงแสวงหานั่นน่ะ
ผมงี้น้ำตาไหลพรากเลยครับ ไหนว่าไม่งี้แงวะ
ขอบคุณพี่จิก ประ��าส ชลศรานนท์ อีกแล้วครับ สำหรับบทประพันธ์อันทรงคุณค่าชิ้นนี้
(ฟังเวอร์ชันโจ้พอส / เวอร์ชันปั่น)