359 | การ์ตูนสามนาที: ตอนแรกก็เลยซะแล้ว

ช่วงนี้ผมทวีตบ่นบ่อยๆ ว่าปัญหาของตัวเองตอนนี้คือ “ไม่มีเวลาว่างเป็นก้อนๆ”
เวลาว่างน่ะพอมีครับ แต่ว่าง “เป็นก้อนๆ” ซึ่งถือเป็นเวลาว่างอันมีประโยชน์
สามารถเอามาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ หรือเขียนบล็อกตอนนึงได้เนี่ย หายาก
แต่ก็มีเรื่องจะเขียนเต็มไปหมด แทบจะล้นออกมาจากกบาลอยู่แล้ว
วันนี้เลยตัดใจงดการทำลายเวลาว่างทุกชนิดมาเขียนการ์ตูนสั้นๆ ลวกๆ ชุ่ยๆ ดู

Electrroman (by iannnnn)

ป.ล.
ที่มาของโครงการ “การ์ตูนสามนาที”
ไหนๆ ก็ไหนๆ ผมก็ออกตัวไว้แล้วว่าไม่ค่อยมีเวลาว่างเป็นก้อนๆ นัก
เลยคิดโครงการส่วนตัวไว้อันนึงว่า “การ์ตูนสามนาที”
โดยกำหนดให้มันเป็นการ์ตูนที่คิด ด้น และวาดเสร็จในชั่วเวลาหนึ่งมาม่าเดือดเท่านั้น
แน่นอนว่ามันคงเป็นการ์ตูนที่ไม่จบ หรือจบก็จบแบบค้างๆ คาๆ
(คนอ่านคงอ่านแล้วหงุดหงิด ซึ่งผมชอบความหงุดหงิดนี้ มันเอาไปต่ออะไรได้เยอะ)
คือผมเป็นคนชอบทำอะไรลวกๆ ชุ่ยๆ น่ะครับ มีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งใดได้ไม่นาน
ถ้าใครที่อ่านบล็อกนี้ก็จะจับสันดานผมได้ว่า ไอ้นี่เขียนการ์ตูนได้ชุ่ยมากๆ
จะเรียกว่าเอาตีนปาดก็คงไม่เกินจริงไปนักในการเขียนแต่ละครั้ง

แต่คราวนี้พอเขียนๆ ไป มัวมานั่งพิมพ์ตัวอักษร (ปกติจะเขียนด้วยมือเลย)
เวลามันก็เลยเกิน พอเกินก็เลยเอาวะ ลองใส่สกรีนโทนดู แล้วก็ไปโหลดมาใส่
นับเวลาแล้วยังไงก็เกิน ๑๐ นาที ช่างเป็นความตั้งใจจะชุ่ยที่ล้มเหลวจริงๆ!
(แต่ก็ยังชุ่ยอยู่นะครับ)

ป.อ.
ลืมบอกไปว่าการ์ตูนเรื่องนี้สร้างจากเหตุการณ์จริง (ยกเว้นช่องท้ายๆ)
คือผมขับรถกลับบ้านทีไร หรือเข้าห้องแอร์ทีไร พอออกมาปั๊บ
จะต้องโดนไฟฟ้าสถิตช็อตทุกที ล่าสุดก็เมื่อกี้นี้เอง เสียงดังเปรี๊ยะ ได้ยินชัดเลย
ไม่รู้ว่าเป็นผลกรรมจากการช็อตยุงด้วยไม้แทมมี่ทุกวันรึเปล่า

ป.ฮ.
จริงๆ จะเขียนเรื่องงานแต่ง @iMenn และ @sweetener ที่ปาย
ซึ่งเป็นสุดยอดงานแต่งในอุดมคติของใครหลายๆ คนในประเทศเราก็ว่าได้
(เชิญแค่เพื่อนๆ กัน / ปาร์ตี้ริมสระ / เรียบๆ ง่ายๆ / แต่หรูๆ.. อ้าว! ฯลฯ)
ซึ่งผมและรรยาได้บินไปร่วมงานมา – ไม่ได้รวยอะไรกะเขาหรอกครับ
แต่รู้สึกว่าครั้งหนึ่งถ้าได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้ กับเพื่อนๆ แบบนี้
คงถือเป็นอีกหนึ่งกำไรชีวิต .. แล้วก็เป็นกำไรชีวิตจริงๆ นะ
พูดไปพูดมาชักอยากเขียนยาวๆ ซะแล้วสิ งั้นยกยอดไว้ตอนหน้าละกันเนอะ!
(ในโลกออนไลน์ที่ทุกคนต้องการความสดความด่วนความเรียวทาม
ผมก็คงเป็นพวกหลังเขาดีๆ นี่แหละ แต่ไม่แคร์! เพราะเราใช้โนเกียรุ่นพระเจ้าเหา!)

 
 

View Comments to “359 | การ์ตูนสามนาที: ตอนแรกก็เลยซะแล้ว”

  1. 1
    pw. Says:

    แต่ผมว่าการ์ตูนพี่เทพมากมาตลอดเลยนะครับ
    ไม่ว่าจะวาดกี่นาที แต่ว่าสด มัน อ่านแล้วติดมากๆ (ฮา)
    ตามบล็อกพี่ก็เพราะรออ่านการ์ตูนนี่แหละครับ (ซะงั้น)

  2. 2
    jimrim Says:

    รุ่นพระเจ้าหาวที่ว่า 3310 รึครับ ?
    ถ้าใช่นี่… ต้องมือตบ เฮ้ย ตบมือให้เลย…

  3. 3
    @thinktogether Says:

    ฮ่า

  4. 4
    dorapanda Says:

    พี่แอน … ลองทาโลชั่นทุกวันดูสิคะ … เวลาที่คนเราผิวแห้งมากๆ โอกาสเป็นสูงเหมือนกันนะ :)

  5. 5
    @unclepupp Says:

    "การ์ตูนสามนาที" เสร็จแ้ล้วกินได้เลย ฮา ชอบ ๆ ครับ

    blog พี่มันได้ใจผมจริง ๆ แถม เกิดวันเดียวกันอีก (อันหลังนี่ไม่เกี่ยว) ฮ่าฮ่า

  6. 6
    npnp Says:

    ฮ่าๆ…สงสัยจะเป็นหนุ่มไฟฟ้าแรงสูง…นะครับ…

  7. 7
    kejuliso Says:

    ชักอยากได้ไอ้ที่วาดการ์ตูนมั่งแระ

  8. 8
    @Agricultureinfo Says:

    ถ้าเจอไฟฟ้าสถิตย์บ่อย ๆ ลองไปร้าน Daiso (100 เยน – ที่ราคาในไทยไม่ใช่ 100เยน)

    แล้วหาที่กันไฟฟ้าสถิตย์แบบสวมข้อมือดู ผมคุ้น ๆ เหมือนกับว่าจะมีขายนะครับ :)

  9. 9
    @Didew Says:

    คือ มันเกิดจากผิวแห้งมากๆ (หน้าหนาวจะเป็นบ่อย) เสื้อผ้าที่เราใส่บางชนิดก็เป็นประจุได้ง่ายจ้ะ

  10. 10
    แพนด้า๕๐๐ Says:

    ขอบอกว่าเป็นเหมือนกันเลย
    โดนทุกอย่างช๊อต

  11. 11
    lazydog Says:

    เป็นบ่อยๆ กับพวกที่เป็นสแตนเลส อย่างพวกที่จับประตู เวลาจะเปิดจะเลี่ยงไปผลักขอบมันแทน = =;;

  12. 12
    @fukurokung Says:

    เรื่องไฟฟ้าสถิตย์นี่ผมก็โดนช๊อตประจำเหมือนกัน (โดยเฉพาะเวลาไปเดินห้าง)