359 | การ์ตูนสามนาที: ตอนแรกก็เลยซะแล้ว
ช่วงนี้ผมทวีตบ่นบ่อยๆ ว่าปัญหาของตัวเองตอนนี้คือ “ไม่มีเวลาว่างเป็นก้อนๆ”
เวลาว่างน่ะพอมีครับ แต่ว่าง “เป็นก้อนๆ” ซึ่งถือเป็นเวลาว่างอันมีประโยชน์
สามารถเอามาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ หรือเขียนบล็อกตอนนึงได้เนี่ย หายาก
แต่ก็มีเรื่องจะเขียนเต็มไปหมด แทบจะล้นออกมาจากกบาลอยู่แล้ว
วันนี้เลยตัดใจงดการทำลายเวลาว่างทุกชนิดมาเขียนการ์ตูนสั้นๆ ลวกๆ ชุ่ยๆ ดู
ป.ล.
ที่มาของโครงการ “การ์ตูนสามนาที”
ไหนๆ ก็ไหนๆ ผมก็ออกตัวไว้แล้วว่าไม่ค่อยมีเวลาว่างเป็นก้อนๆ นัก
เลยคิดโครงการส่วนตัวไว้อันนึงว่า “การ์ตูนสามนาที”
โดยกำหนดให้มันเป็นการ์ตูนที่คิด ด้น และวาดเสร็จในชั่วเวลาหนึ่งมาม่าเดือดเท่านั้น
แน่นอนว่ามันคงเป็นการ์ตูนที่ไม่จบ หรือจบก็จบแบบค้างๆ คาๆ
(คนอ่านคงอ่านแล้วหงุดหงิด ซึ่งผมชอบความหงุดหงิดนี้ มันเอาไปต่ออะไรได้เยอะ)
คือผมเป็นคนชอบทำอะไรลวกๆ ชุ่ยๆ น่ะครับ มีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งใดได้ไม่นาน
ถ้าใครที่อ่านบล็อกนี้ก็จะจับสันดานผมได้ว่า ไอ้นี่เขียนการ์ตูนได้ชุ่ยมากๆ
จะเรียกว่าเอาตีนปาดก็คงไม่เกินจริงไปนักในการเขียนแต่ละครั้ง
แต่คราวนี้พอเขียนๆ ไป มัวมานั่งพิมพ์ตัวอักษร (ปกติจะเขียนด้วยมือเลย)
เวลามันก็เลยเกิน พอเกินก็เลยเอาวะ ลองใส่สกรีนโทนดู แล้วก็ไปโหลดมาใส่
นับเวลาแล้วยังไงก็เกิน ๑๐ นาที ช่างเป็นความตั้งใจจะชุ่ยที่ล้มเหลวจริงๆ!
(แต่ก็ยังชุ่ยอยู่นะครับ)
ป.อ.
ลืมบอกไปว่าการ์ตูนเรื่องนี้สร้างจากเหตุการณ์จริง (ยกเว้นช่องท้ายๆ)
คือผมขับรถกลับบ้านทีไร หรือเข้าห้องแอร์ทีไร พอออกมาปั๊บ
จะต้องโดนไฟฟ้าสถิตช็อตทุกที ล่าสุดก็เมื่อกี้นี้เอง เสียงดังเปรี๊ยะ ได้ยินชัดเลย
ไม่รู้ว่าเป็นผลกรรมจากการช็อตยุงด้วยไม้แทมมี่ทุกวันรึเปล่า
ป.ฮ.
จริงๆ จะเขียนเรื่องงานแต่ง @iMenn และ @sweetener ที่ปาย
ซึ่งเป็นสุดยอดงานแต่งในอุดมคติของใครหลายๆ คนในประเทศเราก็ว่าได้
(เชิญแค่เพื่อนๆ กัน / ปาร์ตี้ริมสระ / เรียบๆ ง่ายๆ / แต่หรูๆ.. อ้าว! ฯลฯ)
ซึ่งผมและรรยาได้บินไปร่วมงานมา – ไม่ได้รวยอะไรกะเขาหรอกครับ
แต่รู้สึกว่าครั้งหนึ่งถ้าได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้ กับเพื่อนๆ แบบนี้
คงถือเป็นอีกหนึ่งกำไรชีวิต .. แล้วก็เป็นกำไรชีวิตจริงๆ นะ
พูดไปพูดมาชักอยากเขียนยาวๆ ซะแล้วสิ งั้นยกยอดไว้ตอนหน้าละกันเนอะ!
(ในโลกออนไลน์ที่ทุกคนต้องการความสดความด่วนความเรียวทาม
ผมก็คงเป็นพวกหลังเขาดีๆ นี่แหละ แต่ไม่แคร์! เพราะเราใช้โนเกียรุ่นพระเจ้าเหา!)


March 5th, 2010 at 12:40
แต่ผมว่าการ์ตูนพี่เทพมากมาตลอดเลยนะครับ
ไม่ว่าจะวาดกี่นาที แต่ว่าสด มัน อ่านแล้วติดมากๆ (ฮา)
ตามบล็อกพี่ก็เพราะรออ่านการ์ตูนนี่แหละครับ (ซะงั้น)
March 5th, 2010 at 15:06
รุ่นพระเจ้าหาวที่ว่า 3310 รึครับ ?
ถ้าใช่นี่… ต้องมือตบ เฮ้ย ตบมือให้เลย…
March 5th, 2010 at 15:56
ฮ่า
March 6th, 2010 at 6:29
พี่แอน … ลองทาโลชั่นทุกวันดูสิคะ … เวลาที่คนเราผิวแห้งมากๆ โอกาสเป็นสูงเหมือนกันนะ :)
March 7th, 2010 at 4:20
"การ์ตูนสามนาที" เสร็จแ้ล้วกินได้เลย ฮา ชอบ ๆ ครับ
blog พี่มันได้ใจผมจริง ๆ แถม เกิดวันเดียวกันอีก (อันหลังนี่ไม่เกี่ยว) ฮ่าฮ่า
March 7th, 2010 at 15:21
ฮ่าๆ…สงสัยจะเป็นหนุ่มไฟฟ้าแรงสูง…นะครับ…
March 7th, 2010 at 15:51
ชักอยากได้ไอ้ที่วาดการ์ตูนมั่งแระ
March 8th, 2010 at 3:09
ถ้าเจอไฟฟ้าสถิตย์บ่อย ๆ ลองไปร้าน Daiso (100 เยน – ที่ราคาในไทยไม่ใช่ 100เยน)
แล้วหาที่กันไฟฟ้าสถิตย์แบบสวมข้อมือดู ผมคุ้น ๆ เหมือนกับว่าจะมีขายนะครับ :)
March 8th, 2010 at 16:11
คือ มันเกิดจากผิวแห้งมากๆ (หน้าหนาวจะเป็นบ่อย) เสื้อผ้าที่เราใส่บางชนิดก็เป็นประจุได้ง่ายจ้ะ
March 9th, 2010 at 7:13
ขอบอกว่าเป็นเหมือนกันเลย
โดนทุกอย่างช๊อต
March 12th, 2010 at 9:48
เป็นบ่อยๆ กับพวกที่เป็นสแตนเลส อย่างพวกที่จับประตู เวลาจะเปิดจะเลี่ยงไปผลักขอบมันแทน = =;;
March 16th, 2010 at 18:15
เรื่องไฟฟ้าสถิตย์นี่ผมก็โดนช๊อตประจำเหมือนกัน (โดยเฉพาะเวลาไปเดินห้าง)