101 | เรื่องเล่าจากพระอาทิตย์
ไม่รู้สินะ .. ผมว่าสวนสันติชัยปราการ ที่ถนนพระอาทิตย์ ในเวลาเย็นๆ เนี่ย
มันเป็นสถานที่ที่เยี่ยมที่สุดแห่งหนึ่ง ในการนั่งแต่งเพลง วาดาพ อ่านหนังสือ
หรือแม้แต่ไปนั่งเฉยๆ ให้ความคิดสร้างสรรค์แล่นพรวดพราดบนกบาลเลยครับ
ในกรุงเทพฯ จะมีสถานที่สักกี่แห่งเชียว ที่เขียว เย็น สวยสง่า มีระเบียบในตัวเอง
มีความสมบูรณ์ลงตัวในศาสตร์แห่งสถาปัตยกรรม บริบททางวัฒนธรรม
และกลิ่นอายแบบไทย (แบบที่ควรอวดฝรั่งจริงๆ) เจืออยู่ในอากาศมากขนาดนั้น
ผมไปพระอาทิตย์เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เพื่อไปเที่ยวงานของมหาลัยครับ
เดี๋ยวคงได้เห็นในาพล่างๆ แต่ตอนนี้เพิ่งบ่ายแก่ๆ ขอแวะหม่ำก่อนล่ะ
หนังท้องตึง กระเป๋าแฟบแล้วก็เดินมาดูบริเวณรอบๆ ป้อมพระสุเมรุ
หลังจากเรียนจบ ผมก็ไม่ได้มาเดินเล่นที่นี่ซะนาน (เคยมากะแฟนแบบผ่านๆ ไม่กี่ที)
ชอบบรรยากาศแบบชาวบ้านริมน้ำงี้มากๆ เลยครับ มันมีเสน่ห์ลงตัวอย่างประหลาด
ตรงริมคลองหลังป้อมก็จะเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ครึ้มเขียวแต่ไม่รู้สึกรกสักนิด
มีชาวบ้านมาตั้งแผงขายน้ำอัดลม ลูกชิ้นปิ้ง พอเป็นบรรยากาศคึกคักเวลาเย็นๆ
ที่ผมชอบอีกอย่างก็คือห้องน้ำครับ (สังเกตเครื่องหมาย.. มีทุกเพศทุกวัย)
มันวางไว้หลบๆ แอบๆ อยู่หลังเนิน แบบไม่ประเจิดประเจ้อ
อันนี้ถ้าทำโปรเจ็คดีไซน์โครงการอาจารย์ก็จะชม ว่าคิดมาดี ไม่บดบังทัศนียาพ
แต่เวลาเอาเข้าจริงคนก็ดันหาที่ขี้กันไม่เจอซะงั้น ต้องมีป้ายบอกทางไปสุขาหลายจุด
(อย่าลืมว่าครึ่งหนึ่งของคนที่มาใช้สถานที่ เป็นชาวบ้านตาสีตาสาป้าแช่มยายเมี้ยน)
เริ่มเย็นแล้ว
ต้นลำพูที่เขาว่าเป็นต้นสุดท้ายของกรุงเทพฯ ก็เริ่มพักผ่อน
หลังจากสังเคราะห์แสงเหนื่อยมาทั้งวัน ก็เลยยืนแอ็คท่าตีนแช่น้ำเล่นให้เย็นใจ
(เอ๊ะ.. นี่ต้นสุดท้ายเหรอ แล้วแถวๆ ป่าชายเลนตรงบางขุนเทียนละครับ?)
พอตะวันคล้อย ก็มีเหล่ามนุษย์เริ่มมานั่งจุ้มปุ๊กตรงพื้นที่สีเขียวรอบๆ ป้อม
นี่นักเลงคุมถิ่น
บรรยากาศหวานเย็นมากเลยครับ
มีลูกจูงลูก มีหลานจูงหลานมาเดินกันให้ควั่ก
บางคนไม่มีก็ยังอุตส่าห์มาเดินเล่นกะเขา เผื่อฟลุคจะได้เจอแม่ของลูก 
บางคนก็ดันหาแม่ของตัวเองไม่เจอ
จนต้องหากินเองด้วยการจับปลาจนโต
ประชาธิปไตยเกิดขึ้นแล้วที่นี่ครับ
แต่ก็มีบางคนที่หัดคอร์รัปชั่นตั้งแต่ยังเด็ก
าพแปลกๆ แต่ธรรมดาๆ (เอ๊ะ) แบบนี้ พบได้ทุกเย็นครับ
กลุ่มคนที่เข้ามาใช้สถานที่ มีทั้งพวกรักการโชว์ออฟ
พวกมานั่งดูเขาโชว์ออฟ
พวกมานั่งอ่านหนังสือ
ดูแล้วก็ง่วง (ขอหลับก่อนวุ้ย ค่อยไปลอกในห้องสอบเอา)
ง่วงแล้วก็นอนกันจริงๆ จังๆ ไปเลย
พาชมสถานที่ซะนาน คราวนี้มาดูกันมั่งว่าผมมางานอะไร
งานนี้มหาวิทยาลัยศิลปากรเขาจัดขึ้นให้แรงงานต่างด้าวมีรายได้เสริมครับ
เพราะถ้าเงินเดือนไม่พอกิน เดี๋ยวเขาจะฆ่าหั่นศพนายจ้าง
หรือไม่ก็ทำร้ายสัตว์ป่าสงวนไปฉิบ
จนในที่สุดก็เหลือไว้แต่เพียงาพวาด
หรือาพถ่าย
ก็เลยต้องพาพวกเขามาสร้างอาชีพกันในงานนี้ครับ
เนี่ย พอเย็นๆ ตัดอ้อยเสร็จก็เดินทางเข้ากรุงเทพฯ มาที่สวนนี้
ต้องระวังกันหน่อยนะครับ บางคนนี่มาแบบมืดๆ เลย
(เคยอ่านโคนันหรือคินดะอิจิไหม ฆาตกรทุกคนตัวสีดำกันหมดเลย)
บางคนก็ชอบก่อคดีอนาจารแล้วถ่ายรูปแบล็คเมล์
ที่ดีหน่อยก็ตั้งวงดนตรีตาบอดกัน (จึ่งมาเป้นนนน ว้าณิพก~พาเน่~จอนนนน)
พอตกค่ำ
ก็จะมีสาวๆ มาอาบแสงจันทร์กันเยอะแยะ 
(ไม่กล้าบรรยายสกปรกครับ .. เดี๋ยวน้องๆ บนแคทวอร์คเขาด่าเอา)
บางคนก็มาจีบกัน
ทำให้บางคนที่เหลือต้องอกหัก
เมาเหล้า เต้นประชดชีวิต
บางคนคบกันไปนานๆ ก็แต่งงาน — นี่เจ้าสาวครับ
พอเลิกรากันไปก็เป็นแม่ม่ายเนื้อหอม
สังเกตบักหำที่นั่งอยู่ทางซ้าย ทำท่าเหมือนสั่งบาวแดงขวด
ไม่สิ.. มันกำลังชี้จานบิน!! .. มนุษย์ต่างดาว!!
มนุษย์ต่างดาวบุกโลก!!! 
ต้องรวมพลัง!!! จู๋เรนเจอร์สสสสสสสส
.
.
.
.
พอเหอะ 
ป.ล.
าพชุดนี้ ผมต้องการให้มันออกแนวฝันๆ ครับ เลยใช้โฟโต้ฉอปแต่งให้มันฟุ้งๆ
ออกมาแล้วก็ถูกใจ ไม่จำเป็นต้องซื้ออุปกรณ์หรือกล้องแพงๆ ก็ดูนุ่มนวลชวนฝันได้
แถมสถานที่และบรรยากาศที่เป็นใจ เลยทำให้ทุกรอยยิ้มในาพช่างเป็นคนดีเหลือเกิน
ป.อ.
งานสู้เฟสติวัล ครั้งที่ ๑ มีชื่อาษาอูกันด้าว่า SU Festival (SU = Silpakorn University)
เป็นงานที่งัดรวมเอาของดีรวมฮิตทุกคณะของมหาวิทยาลัยมาโชว์ของกันข้างนอกครับ
งานมีสามวันคือศุกร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา บรรยากาศโคตรน่าประทับใจ
มีผู้ร่วมงานเป็นหน้าม้าจำนวนมาก (โคตรมากเลยล่ะ) รวมถึงบุคคลทั่วไปอีกล้นหลาม
ใครอยากสัมผัสเสน่ห์แห่งศิลปากร ก็ลองตามๆ ข่าวดู
ว่าปีหน้าช่วงปิดเทอมตุลา จะมีจัดกันอีกไหม ที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร .. ใคร .. ใครถาม
ป.ฮ.
อันนี้สำคัญครับ จะโฆษณาแฝงซะหน่อยนึ้งงง 
งาน Fat Festival ครั้งที่ห้า จัดขึ้น ณ แดนเนรมิตร
ผมก็ไปตั้งร้านกะเขาครับ อยู่ที่บูธ H73 โซนหนังสือทำมือ
ชื่อร้าน ฟอนต์ (จริงๆ บอกเขาเปลี่ยนเป็นฟ๐นต์.คอมแล้วนะ .. ไม่รู้ทำไมยังเป็นชื่อนี้อยู่)
งานนี้เอาหนังสือแถมซีดีรวมฟ๐นต์ ไปวางขายหารายได้มาต่อชีวิตให้เว็บฟ๐นต์
(ที่ตอนนี้ล่มบ่อยมากจนต้องหาทุนก้อนนึงไว้หาบ้านใหม่ที่รองรับเราไหว)
แล้วก็มีหนังสือทำมือ รวมเล่มบล็อกหยาบคาย ฉบับพิมพ์ครั้งแรกของโลกขายด้วยล่ะ
ใครที่อ่านมาจากในบล็อกแล้ว จะซื้อก็ได้นะครับ ไม่ว่า (เป็นผมผมไม่ซื้อหรอก — อ้าว)
ถึงเนื้อหาจะเหมือนกัน แต่จับดม ชิมได้ (ตัดเอาไปละลายน้ำ อมไว้ใต้ลิ้น ท่านว่าดีนักแล)
ใครหมั่นไส้ผมมานาน เชิญไปตัวตัวกันได้ที่งานครับ วันหยุดที่ ๕-๖ พ.ย.๔๘ นี้
(อ่านรายละเอียดของงาน | ดูปกบล็อกหยาบคาย | ดูปกหนังสือฟ๐นต์)