116 | เดือนนี้เรามีรัก
๑
ผมขอทำนาย (แบบตีกิน) ว่าช่วงกลางๆ เดือนนี้จะเป็นโอกาสทอง
โอกาสที่นักข่มขืนทางจริยธรรม (คำของจานเพี้ยน นักเรียนนอก) ได้ช่วยกำหนดว่า
เป็นเดือนที่เหมาะกับการผสมพันธุ์ของหนุ่มสาวเสียนี่กระไร ไม่แพ้พฤศจิกายน
ว่าแล้วก็เตรียมเข็นงานวิจัยชี้โพรงให้กระรอก เรื่องสถิติที่น่าตกใจ
เกี่ยวกับอายุของการเปิดซิงที่ตัวเลขนับวันจะยิ่งลด น้อยลงเรื่อยๆ
พร้อมดอกจันตัวแดงๆ : เดี๋ยวนี้เด็กๆ เขามีครั้งแรกกันตอน ๘ ขวบแล้วนะคะ
……………………………………………………………………..
……………………………………………………………………..
รอให้ผู้ใหญ่พวกนี้ตาย ๕ ไปให้หมดก่อนครับ เราจะได้ไม่ต้องถูกครอบหัวทั้งที่ยังงงๆ
พอ เปลี่ยนเรื่อง
๒
หลายปีก่อน
คุณต้อม ยุทธเลิศ แกทำหนังขึ้นมาตอกย้ำภาพของคำว่า “กุมภาพันธ์” ให้หนักแน่นยิ่งขึ้น
ก่อนหน้านี้เรารู้กันว่า ๑๔ กุมภา วันวาเลนไทน์~ นั่นคือวันที่เราจะมาเลิฟกันใช่มะ
ทีนี้พอได้นิยามแห่งเดือนแบบชัดๆ สักที เราก็เลยยอมรับกันเป็นทางการเลยว่า
โอเคที่รัก.. เดือนนี้เรามาบอกรักกันทั้งเดือนให้มันรู้กันไป
ขอข้ามเรื่องการปีนเกลียวระหว่างวัฒนธรรมที่เขาว่าวาเลนไทน์จะกลืนชาติไปนะครับ
เพราะเห็นว่าการรณรงค์ให้เยาวชนหันมาสนใจวันมาฆบูชาแทนวาเลนไทน์นั้น
มันคนละประเด็นกัน
๓
คณะที่ผมจบมาเนี่ย มีความพิเศษอยู่อย่างนึง คือวันวาเลนไทน์คือวันส่ง Thesis พอดี
เป็นที่รู้กันว่า คณะสถาปัตย์ถือเป็นสำนักที่มีความโหดหินของวิทยานิพนธ์แบบสุดๆ คณะหนึ่ง
ตึกคณะเรามีอยู่ห้าชั้น ก็จะเปิดให้ทำงานทุกชั้นทุกแผนกในคืนก่อนส่งงานคืนเดียว ..โอ้วเย่
ดังนั้นเราก็จะมีประเพณีกลายๆ แบบไม่ได้เจตนา ก็คือ
บรรดาญาติโกโหติกา โคตรเหง้าสักหลาด พี่เขยน้องเมียเพื่อนพ่อ พี่รหัสยุคดึกดำดึ๋ย
ก็จะมาออกันเต็มคณะไปหมดเลย ไอ้ตึกที่แคบๆ ร้อนๆ เหนียวๆ อับๆ อยู่แล้ว
พอเจอคลื่นมหาชนที่พร้อมใจกันมาดุจมีคุณสนธิเปิดปราศรัยด่านายกอบู่ชั้นบนเข้า
ก็เลยกลายเป็นหม้อไฟอย่างดี เหล่าพี่น้องเพศชายต่างพากันถอดเสื้อทำงานสู้ไอร้อนของมัน
บรรยากาศคึกคักแต่ทรมานมากครับ เหมือนเป็นบททดสอบสุดท้ายก่อนที่จะผ่านสำนักนี้ไป
บางปีมีผู้ปกครองแนวมาช่วย แม่ตัดโมเดลไม่เป็นว่ะบักหำ งั้นทำกระเพาะปลามาหม้อนึง
ตั้งหม้อไว้กลางสนามตะกร้อเลย พอทำเสร็จก็ตะโกนเรียกกันตรงหน้าตึก ใครหิวก็ลงมากิ๊น~
แล้วก็จะมีน้องรหัสปีเล็กๆ เดินหน้ามัน ทยอยลงมาแบ่งอาหารคาวหวานจากหม้อขึ้นไปข้างบน
แล้วก็ไปกระทบไหล่กับพวกที่มีชีวิตอยู่ได้ด้วยเสบียงจากเซเว่นฯ หน้าพระลาน
วันนี้เป็นวันพิเศษ ที่เครื่องดื่มบำรุงกำลังต่างๆ ที่เขาว่าได้ผล กาแฟสารพัดสูตร
ขนมขบเคี้ยว แหนม บิ๊กไบท์ ฟุตลอง ห่อหมก ซุกหุ้น เลี่ยงภาษี เขาสั่งมาเพิ่มเป็นพิเศษเลย
นึกภาพตามนะครับ .. คนเราเวลาเรียนใกล้จะจบเนี่ยมันจะมีไคลแมกซ์ที่หินโหดอยู่
เพื่อเป็นหลักประกันว่าถ้ามึงผ่านไอ้นี่ไปแล้วเนี่ย หลังจากนี้นี่ขี้ๆ เลยชีวิตมึง
(จริงๆ แล้วมันก็แค่จบเลเว่ลมหาวิทยาลัย - ต่อจากนั้นยังมีบอสยากๆ ให้ปราบอีกบานเลย)
คืนนรกแตกคืนนั้นก็เป็นคืนปราบบอสทั้งหลายโดยไม่มีการอ่อนข้ออีกแล้ว
ทั้งบอสง่วง (อดนอนกี่วันแล้ววะ) บอสเผา บอสคอมเจ๊ง บอสหมึกหมด บอสสารพัดอุปสรรค
บางคนท้อ ทำไปร้องไห้ไป น้องรหัสต้องมานั่งปลอบพร้อมหยอดกาวยู้ฮูติดโมเดลไปพร้อมกัน
คือเวลาทุกวินาทีมันมีค่ามากเลยครับ แม้แต่ปวดขี้ก็ต้องอั้นไว้ มึงยัีงมีเวลาขี้อีกเยอะ
ใครที่เคยพบบรรยากาศแนวๆ นี้จะเข้าใจ ว่ามันทรมานขนาดไหน
เอาง่ายๆ — ผมฝึกผ่านหลักสูตรทหารราบมาหกเดือนยังไม่รู้สึกหนักเท่าคืนนั้นเลย
บรรยากาศอบอ้าวและกรุ่นไปด้วยกลิ่นขี้เต่านี้ มีความรักมากมายเจืออยู่ครับ
เป็นความรักที่ไม่ต้องพูดกันก็เข้าใจ.. เป็นความรักที่ไม่จำกัดว่าใครจะเป็นใคร
ขอแค่ได้ยินเสียงร้องขอ ความช่วยเหลือทั้งหลายแหล่ก็จะพุ่งไป ดุจการช่วยเหลือผู้ประสบภัย
แล้วมันก็กำลังจะผ่านพ้นไปได้ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อน พี่ น้อง ญาติโยมอีกมากมาย
ฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯ
ฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯ
ฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯ
……….
เช้าแล้วครับ แสงตะวันแยงตาแล้ว เข้าสู่วันวาเลนไทน์ (บางปีก็เฉียดๆ)
ผมยังจำภาพนั้นติดตา ทุกคนส่งงานเสร็จ เหมือนยกตั๊กบงกชออกจากอก
มันโล่ง มันหวิว มันเคว้ง
ไอ้อาการง่วงเหงาที่ทนทุกข์ทรมานมาทั้งคืน พลันมลายหายไปไหนไม่รู้
เราอาบน้ำ แปรงฟัน สระผม (ตึกคณะมีห้องอาบน้ำสำหรับคนที่ทำงานบนสตู)
สลัดล้างคราบเหงื่อแห่งความอบอ้าวเมื่อคืนนี้ออกไปให้หมด
เปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษา (ปีนึงได้แต่งชุดนี้ราวๆ แปดครั้ง) แล้วมานั่งยิ้มกันที่โต๊ะไม้หน้าคณะ
เฮ้อ… จบแล้วสินะกู
จำความรู้สึกของตัวเองในคราวนั้นได้ (เริ่มแก่แล้ว เลยเริ่มย้อนอดีต)
หลังจากตรวจแบบครั้งสุดท้าย (ในชีวิต) เสร็จ ผมเดินขึ้นไปบนสตู
ภาพที่เห็นก็คือ เพื่อนๆ นอนตาย หลับตาพริ้ม ยิ้มน้ำลายยืดกันเกลื่อนล็อค (สตูปีห้าแบ่งเป็นล็อคๆ)
ลมเย็นๆ เอื่อยๆ พัดโชยเข้ามาจากหน้าต่าง ได้ยินเสียงม้วนกระดาษพลิกไหวๆ ดังกรุบแกรบ
ไม่เหลือสภาพความอึดอัดอบอ้าวของเมื่อคืนที่ผ่านมานี้เลย
และอยู่ดีๆ
ผมก็รักคณะนี้ขึ้นมา
.
.
.
ป.ล.
ผมรักเดือนนี้ เพราะเดือนนี้มันสั้น
และทำให้ใกล้วันปลดประจำการเข้าไปทุกที
เชื่อว่าพนักงานกินเงินเดือนทุกคนก็ชอบเดือนนี้เช่นกัน
ป.อ.
โดนแฟนหลอกให้ไปดูหนัีงเรื่อง Underworld : Evolution มา
ผมได้พบฉากการฆ่ากันแบบดุเดือดถึงใจ
ผมได้พบฉากเซ็กส์อันเร่าร้อน เห็นหัวนมด้วย (ขอบคุณ กบว.ยุคใหม่ ไร้หมอก)
และผมก็ได้พบลูกเล็กเด็กแดงเดินจูงมือผู้ปกครองออกมาจากโรงตอนหนังเลิกฉาย
ก่อนไปดูนี่ผมไม่รู้จริงๆ นะว่ามันเป็นเรทอะไร เพราะไม่เห็นมีการบอกเลยในสื่อโฆษณา
แต่ที่แน่ๆ เห็นเด็กๆ พวกนั้นเดินออกมาจากโรงแล้ืว .. ผมนึกถึงหน้าเสี่ยเจียงทำไมไม่รู้ว่ะ
ป.ฮ.
โฆษณาแฝง : เว็บโมนามาเฟียเสร็จแล้วครับ
ใครอยากมีเสื้อรุ่น เสื้อคณะ เสื้อทีม เสื้อๆๆๆๆๆ ก็จิ้มเข้าไปเลย .. เอาตังค์มาแบ่งผมเถอะ
iannnnn