114 | อะไรไทย?
มีการพูดคุยกันในบ๐ร์ดแตกฟ๐งอีกครั้งครับ
ในหัวเรื่องที่ว่า อยากหาอะไรที่แสดงความเป็นไทย
ที่ไม่ใช่ช้าง รำไทย ลายกนก ต้มยำกุ้ง พัทยา และจา พนม
ซึ่งผมว่านั่นมันเป็นแค่าพลักษณ์การตลาดที่เราพยายามจะนำเสนอ (จนน่าอ้วก)
ทั้งๆ ที่รู้ก็รู้อยู่ว่าสิ่งเหล่านี้มันเพิ่งเกิดขึ้นมาไม่นาน แต่ถูกสมาทานจนกลายเป็น “แห่งชาติ” ไป
หลายครั้งที่ผมได้ยินเรื่องการ “อนุรักษ์วัฒนธรรมไทย”
เอะอะก็มีแต่ ฟ้อนเล็บ รำโขน ตีระนาด กินขนมไทยมันๆ ที่หวานจนเลี่ยน (แต่ผมชอบนะ)
และก็เข้าสู่วงจรการตีกรอบให้แคบอีกตามเคย : วัฒนธรรมไทยคือการใส่เกาะอก รำแต้บนเวที
แล้วก็เปิดเพลงบรรเลงพาทย์ประกอบ ขับเสา นุ่งผ้าไหม ใส่สไบ เล่นมอญซ่อนผ้า
จนเราลืมไปว่า อัตลักษณ์ที่เรากำหนดขึ้นมานี่แหละ – (จริิงๆ ผู้กำหนดก็คือรัฐ
ที่ต้องการกลืนความหลากหลายอื่นๆ ทิ้งไป ให้เหลือแต่าพ “ไทย” อย่างที่รัฐอยากให้เป็น)
เป็นตัวกร่อนเอกลักษณ์ที่ไทยเรามีอยู่แล้วโดยรู้ และไม่รู้ตัว
นึกาพพงษ์พัฒน์เถียงกับพระเอกในหนังเรื่องโหมโรงสิครับ
นั่นแหละ ช็อตนี้เลย
ทีนี้หลังจากยุคพงษ์พัฒน์ในหนัง
เราพบว่าสารพัน “ความเป็นไทย” ที่ถูกสถาปนาโดยรัฐไทยนั้น
มันกลายกลืนกับวิถีชีวิตที่ง่ายๆ ชิวๆ ของชาวบ้านไปเสียฉิบแล้ว
ซึ่งนั่นก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่
แต่กลับสร้างพันธุ์โป๊ยเซียนขึ้นมาใหม่ให้มีสีสันสวยงามแปลกตาขึ้นอีก
และโดยที่เราเองก็ไม่ได้รู้ตัว
เราก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ในความหลากหลายนั้นอย่างหน้าชื่นตาบาน
ไม่ว่าคุณจะไฮโซจ๋า หรือพูดไทยคำฝรั่งคำ หรือโทรมือถือทั้งวัน
ก็อยากให้คุณรู้ไว้เลยว่า สิ่งที่เป็นคุณอยู่ตอนนี้แหละ — นั่นแหละ โคตรไทยเลย
ก็แหงล่ะ .. ความสนุกของวัฒนธรรม มันต้องอยู่ที่ความหลากหลายครับ!
พอดีวันเด็กที่ผ่านมาผมกลับบ้านที่เพชรบุรีมา
ก็เลยเดินถ่ายอะไรเรื่อยเปื่อยสองข้างทางตามนิสัย
เลยนึกถึงเรื่องที่คุยกันไว้ในเว็บ
เออ ในวิถีที่เราเติบโตมา
มันมีอะไรไม่รู้ที่ไท้ยไทย ลอยกรุ่นกลิ่นอยู่เต็มไปหมด
แล้วใยเล่าจะต้องไปนั่งร้อยพวงมาลัย ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ตัว?
เอาล่ะ..
เปิดใจให้กล้าง
แล้วใช้ใจดูรูปชุดนี้ครับ
มันไม่ได้สวยอะไรหรอก
แต่อยากให้ใช้ใจดมกลิ่นของมันดู
รูปทั้งหมดนี้ไม่ผ่านการปรับแสงสีอะไร
ไม่ใช่เพราะจะอวดว่านี่คือแบบดั้งเดิมปราศเครื่องสำอาง
แต่เพราะผมขี้เกียจตะหาก
ป.ล. ขอโทษที่บ่นไม่รู้เรื่อง ไปอ่านแบบรู้เรื่องในลิงก์หัวข้อที่คุยกันเอาเองนะ
ป.อ. เว็บฟ๐นต์อายุครบ ๑ ปี วันที่ ๑๘ ม.ค.นี้ครับ ยินดีด้วยกับมัน
ป.ฮ. เอ้อ— ว่าจะเปลี่ยนตีม 