113 | ไอ้แอนนนนน.คอม

*** หน้ากากชั่วคราวครับ เดี๋ยวเย็นมาแก้คืน

มีคอลัมน์แนะนำเว็บมานานนมแล้ว แต่ไม่เคยแนะนำบล็อกตัวเองเลยว่ะ
ไหนๆ ก็นั่งอัพเกรด WordPress เป็นเวอร์ชัน ๒ ทั้งที
เลยขอเอากันสดๆ ยังงี้แหละ ออกจะหน้าด้านสักหน่อย ใครขี้เกียจอ่านไม่ว่ากันครับ ปิดไปเลย
เพราะคราวนี้ผมอยากจะสื่อสารกับตัวเองในอนาคต .. เผื่อลืมขึ้นมาอะไรงี้ไง

บล็อกไอ้แอนนนนนถือกำเนิดขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ .. ผมจำไม่ได้แฮะ ราวๆ ปี ๒๕๔๕ ละมั้ง?
จำได้ว่าสมัยนั้นยังใช้คำว่า “เว็บส่วนตัว เอาไว้เป็นห้องเก็บของ” ที่จดชื่อไอ้แอนนนนน.คอม ไว้
อีตอนคิดชื่อเว็บนี่คิดจนหน้ามืดเลยครับ วนเวียนอยู่กับคำว่า “ห้องน้ำ” และ “โถขี้”
เพราะว่าเมื่อตอนสมัยเรียนผมชอบเกิดประกายความคิดผุดขึ้นมาในขณะนั่งขี้ซะส่วนมาก
จึงเห็นได้ว่าเนื้อหาส่วนหนึ่งของบล็อกหยาบคายที่ผมเขียนมาก่อนที่นี่ จะเป็นเรื่องขี้!
ทำไปทำมาพอถามแฟนให้ช่วยเลือกชื่อให้ เจ๊แกก็บอก ทำไมไม่เอาไอ้แอนนนนน.คอมไปเลยล่ะ
เออว่ะ .. ซวยเลย คิดชื่อโดแมนที่ว่างๆ ไว้ตั้งสิบยี่สิบชื่อ ขยำทิ้งหมดเรี่ยม

เนื้อหาของไอ้แอนนนนน.คอมในยุคแรกสมัยผมเรียนปีสี่ ก็เป็นอารมณ์ประมาณว่า
กูไปเจอของดีมา ก็เลยเอามาอวดให้ชาวบ้านเขาเห็นมั่ง ก่อนที่วัฒนธรรม FWD Mail จะเกลื่อน
ไม่ว่าจะเป็น��าพตลกๆ หรือเกมแฟลช (เดี๋ยวนี้เกลื่อนแล้ว ขี้เกียจหามาซ้ำละ)
หรือเว็บเจ๋งๆ ที่แม่งจ้างพระเจ้ามาออกแบบให้ (ตอนนี้ถ้ามีเวลาก็จะเปิดดูให้ท้อใจเล่น)

คือตอนนั้นวัฒนธรรมการเขียนไดอารี่ออนไลน์ หรือแม้แต่การทำบล็อกก็เหอะ มันยังไม่แพร่หลาย
ทีนี้ผมเป็นคนที่ชอบการจดบันทึกลงในสมุดบันทึกไงครับ ก็จดตะบี้สีตะบัน
นึก��าพสมุดควาย ART/DÉCOR ขนาด ๒๖ x ๓๗.๕ ซม. จำนวนเกือบร้อยเล่มสิครับ
พอมันเยอะๆ เข้า ก็เริ่มรก เวลาจะหาอะไรเลยหาไม่เจอ เลยจดใส่เศษกระดาษไว้
เวลาไปนั่งเล่นเน็ต (ยุคที่มีแต่ 56K) ก็ดันไม่ได้หยิบเศษกระดาษนั่นไปด้วย
เลยเอาวะ เปิดเว็บแม่งไปเลย ให้เป็น Bookmark ส่วนตัวไว้เก็บของ แถมเผื่อให้ชาวบ้านดูได้ด้วย
นั่นก็เลยกลายเป็นไอ้แอนนนนน.คอม ยุคเริ่มต้นครับ

เขียนด้วย HTML แล้วก็ไปโหลดโค้ด PHP ที่เป็นระบบรายงานข่าวมั่วๆ มาประยุกต์ปรับใช้เอา
(คือตอนนั้นยังไม่รู้จักคำว่าบล็อกครับ เห็นแต่บล็อกของพี่วิชญ์ พิมพ์กาญจนพงศ์ แต่ก็เฉยๆ)
ลักษณะของ Article System มันจะคล้ายๆ กับบล็อกอย่างทุกวันนี้ คือมีการจัดเรียงเป็น Index
เออ ช่างเหอะ เอาเป็นว่ามันก็เหมือนกะบล็อก กะได ทำนองนี้แหละ แต่ยุ่งยากกว่าหน่อย

ต่อมาเมื่อมีเกมแฟลชและของให้โหลดในเว็บตอนนั้น
มันก็เลยกลายเป็นว่าคนที่เล่นเน็ตมาจากไหนกันก็ไม่รู้เข้ามาถล่ม Bandwidth ผมจนย่อยยับ
พอเห็นเลขสีแดงขึ้นปั๊บ (อีกมิลเดียว กูต้องจ่ายค่าเช่าเขาเพิ่ม – แค่จะกินยังไม่มีเลย)
ผมก็เลยยุติบทบาทการเป็นเว็บปล่อยของไปฉิบ และกลายเป็นแค่พนักงานส่งผ่านลิงก์แทน
(วันนึงก็ย้ายไปโฮสต์ใหม่ บ้านใหม่ที่ราคาถูกลงกว่าเดิม และเกะกะได้มากขึ้น)

ทำไปทำมาพอขึ้นปีห้า (ย้ำอีกที เด็กสร้างบ้านเราเรียนกันห้าปีตามหลักสูตรครับ)
วันนึงเกิดนึกพรีเซนต์งานอาจารย์ด้วยฟอนต์ลายมือที่ทำเองขึ้นมา (อยากหล่อครับ อยากหล่อ)
ก็เลยทำฟอนต์มาตัวนึง ชื่อ 2004_iannnnnUBC ซึ่งตอนนั้นมั่วมากเลย
แต่ทำเสร็จแล้ว��ูมิใจ ก็อปไปให้เพื่อนใช้ทั้งสตู แล้วก็เอามาแปะใส่เว็บตัวเองอีกเอ้า

พอได้คุยกับคุณสัมพันธ์ และคุณซาฟิเร่ (ตอนนั้นไม่รู้จักกัน เดี๋ยวนี้อยากตบหัวไอ้สองคนนี้มาก)
ซึ่งสองท่านนี้ดูท่าทางจะเป็นคนที่ทำฟอนต์แจกเหมือนกัน และรู้อะไรลึกๆ เยอะแยะเลย
ก็เลยขอวิชา คุยกันทางอีเมวจนเอามา ทำอีกสามตัว (HBO / SOS / TKO) มาปล่อยให้โหลด

ทำไปทำมาเห็นว่าเออ บ้านเรายังไม่มีฟอนต์หลายๆ แบบที่ใช้ในงานออกแบบเลยนี่หว่า
เลยนั่งฝันหวานว่าถ้าเกิดกูทำเว็บให้เป็นเรื่องเป็นราวซะ แล้วผลิตฟอนต์ออกมาเดือนละตัว
วันนึงน่าจะฟลุคขนาดที่ไปเจอลายมือตัวเองบนถุงขนมหลอกเด็กจนได้!!
(ข้อความในบรรทัดที่แล้ว ตอนนี้เป็นจริงแล้วครับ ผมเคยเขียนไว้วันก่อน)
คิดได้ดังนั้นแล้ว ก็เลยแตกสาขาออกมาเป็นเว็บย่อยนาม fonts.iannnnn.com
นั่น.. ประกาศศักดาเลยว่านี่คือเว็บที่อ่านว่า “ฟอนต์ไอ้แอนนนนนดอทคอม”

ทีนี้ก็นั่งปรุงเว็บฟอนต์จนเว็บหลักขี้เกียจทำแล้ว เลยปิดพักไปชั่วคราว (ปิดยาวเลยล่ะ)
จนได้เป็นเว็บฟอนต์ไอ้แอนนนนน ที่มีเรื่องราวสาระชะเอิงเงยเกี่ยวกะฟอนต์ทำมือไว้บาน
ตอนนี้เลยบ้าพลังครับ ใครทำฟอนต์มาร่วมแจมผมรับไว้ช่วยปล่อยให้แหลกเลย
ตอนนี้มองย้อนกลับไปแล้วก็งง กูมีเวลาที่ไหนไปนั่งเพิ่ม html มันทุกหน้าวะ
(ผมใช้ PHP ไม่เป็น เลยไม่ได้ทำระบบอย่างที่ฟ๐นต์.คอมใช้อยู่ตอนนี้)

……
เหตุการณ์ท่าจะราบรื่นไปยังงี้อยู่พักนึง

จนวันนึง ผมก็เรียนจบ
และจับทหาร
ได้ใบแดง
กลายเป็นทหารเกณฑ์!!

ก็ทิ้งจดหมายลาไว้นิดๆ ในเว็บ ประมาณว่าโบกมือหยอยๆ .. บอกน้อยจะไปชายแดน

ผลกระทบอันร้ายกาจที่สุดของการเป็นทหารก็คือ ผมตายไปแล้วครับ
เคยบ้าแฟลชอยู่พักนึงสมัย Flash 5 ถึง MX .. ตอนนั้นเล่นได้สนุกมือ แต่แต่ตอนนี้ลืมหมดแล้ว
เคยบ้าออกแบบกราฟิก ทำพรีเซนเทชั่นอวดอาจารย์สมัยเรียน .. ตอนนี้ก็ตันหมดแล้ว
พูดไปก็ไม่เข้าใจหรอก ลองนึกส��าพของโลกที่ไม่มีคำว่า “จินตนาการ” ดูสิครับ
ทุกอย่างมีแค่ซ้ายหันขวาหัน หน้าเดิน กินข้าว แล้วก็อาบน้ำ .. จบ

ช่างมัน ไม่บ่นดีกว่า อีกไม่นานจะปลดแล้วคงมานั่งรื้อวิชากันใหม่

พอฝึกทหารครบหลักสูตรหกเดือนแรก เขาก็ให้กรายไปทำงานกันตามหน่วยต่างๆ ครับ
โชคดีที่ผมมีช่องทาง สามารถทำงานธุรการที่สามารถไปเช้าเย็นกลับกองทัพอากาศได้
ก็เลยมาอาศัยร้านเน็ตของพี่ชายที่เป็นนายทหารอยู่
และด้วยความที่ตอนนั้นจิตใจฟุ้งซ่าน อยากเขียน อยากเขียนๆๆๆ อะไรไม่รู้เยอะไปหมด
จดใส่สมุดบันทึกอ่านนั่นก็ส่วนหนึ่งแหละ แต่มันก็ได้แค่สื่อสารกะตัวเอง รูสึกไม่แนว
ก็เลยอยากจะเขียนอะไรให้คนอื่นอ่านเหมือนสมัยเว็บไอ้แอนนนนนยุคแรกเริ่ม
แต่ไม่รู้จะเขียนยังไง เพราะมานั่งทำเว็บใส่บทความทีละหน้านี่กูตายแน่
(บอกแล้ว ตอนนั้นผมไม่เป็นเลย พวก PHP PSP อะไรนี่)
ก็เลยไปเปิดบล็อกตอนกระแสกำลังเริ่มมา ที่เว็บผู้จัดการ ตั้งชื่อว่า “บล็อกหยาบคาย”
ซึ่งจั่วหัวไว้ตรงๆ เลยว่าบล็อกนี้ต้องการสื่อให้เห็นว่าในคำหยาบคายต่างๆ นั้น
มันมีความจริงใจในเนื้อหาแฝงอยู่โดยที่ไม่ต้องเอาน้ำตาลมาเคลือบ
ว่าแล้วก็เขียนเรื่องวัฒนธรรม��าษาวิบัติ (แต่เขียนในแง่บวก ซึ่งทะเลาะกับคนอ่านโดยตรง)
อุดมไปด้วยคำหยาบคายสมใจ อาทิ ควย เหี้ย ไอ้สัตว์ ห่า ฯลฯ
ผลคือ บล็อกหยาบคายรุ่นแรกสุดที่สังกัด mBlog ก็โดนปิดตัว��ายใน ๑๒ ชั่วโมง!!!!!!
แถมโดนแบนชื่อล็อกอิน “iannnnn” ออกจากเว็บผู้จัดการโดยสิ้นเชิง (สนธินะ สนธิ)
กร๊ากกกกกกกกกกกกก ชีวิตบัดซบจริงโว้ยยยยยยยยยยย

เมื่อเห็นความใจแคบของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของไทย
ผมก็เลยย้ายบล็อกหยาบคายไปเปิดใหม่ที่ Blogger.com
เรียกได้ว่าเป็นการเริ่มต้นก็โกอินเตอร์ซะแล้ว (โดนเขาเฉดหัวมาตะหากเว้ย)
แล้วเว็บไอ้แอนนนนนหน้าหลักก็มีเพียงลิงก์สองอัน
อันนึงยิงไปที่บล็อกหยาบคาย อันนึงยิงไปที่ฟอนต์ไอ้แอนฯ (พิมพ์เองยังนับ น หนูไม่ครบเองเลย)

ทำไปทำมา เว็บฟอนต์ไอ้แอนนนนนมีคนเข้าเยอะขึ้น และมีของเยอะขึ้น
เลยเกรงใจผู้สร้างสรรค์ท่านอื่นๆ (มีคุณสัมพันธ์ เจ้าของฟอนต์ SP และคุณซาฟิเร่: ฟอนต์ ZF ด้วย)
จนเห็นว่าเอางี้ดีก่า แตกตัวไปเปิดเว็บใหม่เป็นเว็บฟอนต์โดยเฉพาะเลยดีก่า
เอาให้คนมาโหลดไปใช้ เอาให้คนสร้างสรรค์ได้มีที่ปล่อยของ
เอาให้เว็บนี้กลายเป็นสังคมใหม่ที่ผู้ผลิตจะได้พบผู้บริโ��ค จับมือไว้แล้วไปด้วยกัน
สร้างวงการใหม่ให้ประเทศไทย เป็นเมกกะโปรเจ็กต์แม่งไปเลย (ขี้โม้จริงๆ กู)
แล้วเว็บฟ๐นต์ (สะกดด้วยเลข ๐ ไม่ใช่ตัวโอ หรือ อ อ่าง) ก็โผล่มาได้จะครบปีวันที่ ๑๘ นี้ละ

ตัด��าพฉับ กลับมาที่บล็อกหยาบคายกันมั่ง
คนเข้ามาอ่านเยอะครับ ทั้งที่ตอนแรกมีแต่คนไทยในต่างแดนแท้ๆ เชียว
เมื่อคนอ่านเยอะ ความคาดหวังกับสิ่งที่เขียนก็มากขึ้น
มากจนผมรู้สึกว่า … กูอึดอัด
ไอ้ที่กูเขียนนี่ตั้งใจจะเขียนไม่ง้อคนอ่านนะ ทำไปทำมาก็ต้องทำเอาใจตลาดจนได้
ดังนั้นเลยตัดสินใจ ปิดตัวบล็อกหยาบคายมันซะเลย ปิดมันทั้งๆ ที่คนอ่านกำลังเยอะๆ นี่แหละ
รู้สึกหล่อไหมครับ ฆ่าตัวตายให้กลายเป็นตำนาน … หล่อฉิบหายเลยกู

ก่อนหน้านี้แอบไปเปิดบล็อกแอนถ่าย ซึ่งเป็นบล็อกอวดรูปถ่ายขำขำ ได้พักนึง
แล้วก็ไปสมัคร Flickr ซึ่งเป็นเว็บแกลเลอรี่��าพที่ดีที่สุดโคตรพ่อพระเจ้าอีกอัน
แถมมีบล็อกหยาบคายที่เพิ่งปิดไป กะเว็บฟ๐นต์อีก — จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว

ก็เลยมานั่งดีดลูกคิดดู นี่กูทำ “เว็บส่วนตัว” มาทำไม
นอกจากจะทำไว้อวดเพื่อน และเผื่อฟลุคมีตังค์ใช้แล้ว กูจะทำไปเพื่ออะไรอีก?
เลยย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นครับ — ทำเป็นบล็อกแบบ “โถขี้” ในยุคแรกๆ อีกครั้ง
ตอนแรกลองผิดลองถูก หาโค้ดฟรีที่เขาแจกตามเน็ตที่มันใช้ทำบล็อกได้ง่ายๆ
ตอนแรกก็ลองโปรแกรมตัวอื่นครับ แต่มันก็ยังไม่รองรับกับอนาคตไกลๆ นัก
ก็เลยลองลง WordPress ดู จากคำแนะนำของน้องคนนึง ชื่อน้องวี
ไอ้เจ้า วพ นี่มันเป็นโค้ดทำบล็อกแบบเปิดที่แจกฟรีครับ ขอแค่มีพื้นฐานนิดนึงก็ทำเองได้แล้ว
แถมได้อาจารย์ใจดีอย่างจานวี มาคอยช่วยสอนเทคนิคต่างๆ ให้ ก็ยิ่งชอบจาน ..เอ๊ย ชอบมัน
ในที่สุด บล็อกไอ้แอนนนนนเวอร์ชั่นปัจจุบันก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
หน้ากากของมันชุ่ยมั่ง เนียนมั่ง แล้วแต่ความขี้เกียจตอนนึกอยากจะเปลี่ยน (หลังๆ นี่ขี้เกียจมาก)
แต่เมื่อคืนนี้อยู่ดีๆ ก็ได้แรงบันดาลใจจากจานวีอีกครั้งให้อัพเกรดตัวโปรแกรมซะใหม่
(ใครอยากคุยกับจานวีเรื่องการตกแต่งบล็อกและใช้ วพ – เชิญคลิกที่นี่ครับ)

ผมก็เลยเปลี่ยนหน้ากากใหม่จนเละเทะอย่างที่เห็น

ใจจริงจะเปลี่ยนเป็นอันนี้ครับ เดี๋ยวรอความพยายามก่อน ตอนนี้ใช้ไอ้แดงๆ ไปพลางๆ
หน้ากากนี้ ผมเอาเศษกระดาษแถวโต๊ะทำงานมาตัดๆ แล้วติดกันด้วยกระดาษกาว เขียนๆๆ
แล้วอาไปวางในเครื่องสแกน ออกมาง่ายๆ สมใจ อู้ได้อีกนานเลยตู

แน่นอนว่าพอเว็บมันโตขึ้นเรื่อยๆ คนเข้ามาอ่านกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ
ความกดดันเมื่อครั้นสมัยบล็อกหยาบคายมันก็ต้องมีบ้างเป็นธรรมดา
ผมก็เลยปล่อยเฉยเลยฉิบกับมัน อยากเขียน อยากวาด อยากแปะอะไรก็ทำไปตามใจตัว
ดังนั้นบล็อกไอ้แอนนนนนดอทคอมวันนี้ เลยกลายเป็นเว็บส่วนตัวที่อร่อยกำลังอุ่นๆ ดีในที่สุด
ก็กะจะคงความเป็นบล็อกไปยังงี้เรื่อยๆ
จนกว่าวันนึงอยากทำเว็บชมรมพระเครื่องขึ้นมาค่อยเปลี่ยนครับ

ป.ล.
ผมรู้จักคุณสัมพันธ์ ที่สอนทำฟอนต์ ตอนพี่แกอายุ ๑๓-๑๔ ปี – ผมอายุ ๒๑ ปี
ผมรู้จักคุณซาฟิเร่ ที่เอาฟอนต์มาสอน ตอนพี่แกอายุ ๑๑ ปี – ผมอายุ ๒๑ ปี
และคุณน้องจานวี ที่สอนผมอัพเกรด WordPress เมื่อสองสามคืนนี้เอง ก็อายุ ๑๓ ปี – ผมอายุเกือบ ๒๔ ปี
เห็นตัวเลขอายุของอาจารย์ปีศาจของผมทั้งสามท่านนี้แล้ว .. รู้สึกอะไรกันไหมครับชาวปังย่า

ป.อ.
พอจับโปรแกรม Editplus ทีนึงก็อยากนั่งแต่งหน้ากากเล่น แต่ก็สมาธิสั้นเหลือเกินเว้ยกู เลยไม่เสร็จสักที
ทีแรกออกแบบไว้อีกอันนึงครับ กะจะย้อนยุคไปยุคโถขี้แบบเต็มๆ แต่เห็นว่ามันแนวไป เลยตกรอบ
ลองคลิกดูสิครับ

ป.ฮ.
ทำไมวงเล็บเยอะจริงวะ