เคยไปดูคอนเสิร์ตกันไหมครับ

ผมไม่เคยหรอก
แต่พอจะนึก��าพออก ว่าไม่ว่าจะมีระบบการจัดการอย่างมืออาชีพขนาดไหน
ก็ต้องเจอกับปัญหาของผู้เข้าชมงาน ที่ต่างก็พกความเอาแต่ใจตัวเองมาเต็มที่จนได้
ก็ร้อยพ่อพันแม่นี่ครับ และทุกคนก็ต้องการมาสำเริงสำรวยกันอยู่แล้วใช่ไหม

แต่นี่คงเป็นงานแรกและงานเดียวที่ทุกๆ คนเป็นคนดีครับ
คงไม่ต้องอธิบายอะไรกันมาก เพราะที่งานนิทรรศการฉลองสิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี
ที่จัดโดยรัฐบาลไทยที่อิมแพค เมืองทองธานีนั้น
ทุกๆ สื่อก็ต่างพร้อมใจกันประชาสัมพันธ์กันอยู่แล้ว คงไม่ต้องพูดเพิ่มอีก

ผมไปเดินมาเมื่อวานนี้ครับเมื่อตอนบ่ายๆ
แม้เวลาจะจำกัด ทำให้เดินได้เพียงครึ่งค่อนงาน ยังไม่ได้ไปดูโซนพระราชประวัติ
(ว่ากันว่าต้องเตรียมเวลาไปครึ่งวันถ้าจะดูให้ครบ)
พบว่าในงานนี้ทุกๆ คนเป็นคนดีจริงๆ
ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร แต่เมื่ออยู่ในงาน ผมเห็นแววตาทุกคนเป็นประกาย
และเดินหยุดตรงนี้ ชี้ตรงนั้น ด้วยความชื่นชมทั้งทีมงานและพระบารมี

อาจเรียกได้ว่าเป็นนิทรรศการที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งเท่าที่มีมาในประเทศเราก็ได้ครับ

ดู��าพดีกว่า ขนาดบอกจะไม่พูดซ้ำแล้วนะเนี่ย

��าพแรกจากซุ้มซีพี ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนใหญ่ของงานรายนึงครับ
บรรยากาศโซนนี้ก็เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการเกษตรตามแนวพระราชดำริ

ตรงนี้มีเลี้ยงไก่กุ๊กๆ ไข่ปุ๊บไหลลงรางไปคัดแยกได้เลย
แม้จะมีกลิ่นขี้ไก่ปะปนมาในแอร์ แต่เด็กๆ ตอมกันเพียบเลยครับ

ห้องนี้เป็นห้องแสดง��าพถ่ายฝีพระหัตถ์ที่เกี่ยวกับพระราชกรณียกิจของพระองค์
เดินเข้าไปข้างในก็พบห้องมืดขนาดใหญ่ นั่งชม��าพถ่ายจนจบแล้วเขาก็จะ….
ไม่สปอยล์ดีกว่าครับ เพราะตอนผมเห็นตอนจบแล้วตื่นเต้นมาก – ไปดูกันเอาเอง

เดินมาถึงตรงนี้ก็อาจจะคิดว่าเป็นงานมอเตอร์เอ็กซ์โป – แต่ไม่ใช่ครับ

เป็นเรื่องเกี่ยวกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
เจ้าหน้าที่ที่โพกหัวใน��าพเท่มากครับ

อ๊ะ ปลา

มีการแสดงประกอบดนตรีด้วย ผมไม่เคยดูละครเพลงเลยตื่นตาตื่นใจกว่าใครเขา

เป็นงานที่ใช้เครื่องฉาย��าพเปลืองมาก
(ยัยวาวเพื่อนผมบอกว่าเหมือนเป็นงานรวมมัลติมีเดียแห่งประเทศไทยเลย)

ที่ผ่านไปทั้งหมดข้างบนนั่นเป็นส่วนของพระราชกรณียกิจครับ
ซึ่งจองพื้นที่โซนอาคารอิมแพคทั้งหมด (แต่ก็เดินดูได้ไม่เบียดใคร – นี่หมายถึงวันราชการนะ)
ตัวงานนี้แบ่งเป็นสามส่วน อีกส่วนนึงเป็นมหานาฏกรรมเฉลิมพระเกียรติเรื่องพระมหาชนก
ซึ่งใครจะดูฟรีก็ให้ไปจองก่อนเวลาเปิดแจกตั๋วสักครึ่งชั่วโมงครับ จะได้มีที่นั่งกะเขา
เสียดายที่ถ่ายรูปมาไม่ได้เพราะเขาให้ฝากกล้องไว้
ใครที่อยากถ่าย��าพการแสดง ขอให้พกกล้องคอมแพคไปครับ ส่วนกล้องมือโปร – อด!
(จริงๆ ฟูจิของผมก็กล้องปัญญาอ่อนนี่แหละ แต่หน้าตามันเหมือน SLR เขาเลยไม่ให้เข้า )

การแสดงเริ่มตอนทุ่มนึง ดูจบก็ราวๆ สองทุ่มครึ่ง งานก็ใกล้ปิดพอดีครับ
เลยไม่ได้ดูส่วนที่เหลือในอาคารชาเลนเจอร์ ..ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ว่าจะไปดูอีกรอบ แล้วจะเอามาแปะเพิ่ม

นี่เป็นหนึ่งในของที่ระลึกที่วางขายตรงหน้าชาเลนเจอร์
เป็นริสต์แบนด์เหมือนกับที่เราเห็นใส่กันทุกหัวระแหงในตอนนี้แหละครับ เพียงแต่เป็นทองคำฝังเพชร
ผลิตมาให้จองกันในงานเพียง ๙ ชิ้น ราคาก็ไม่แพงครับ แค่ ๙๙,๙๙๙ บาทเอง

กลับแล้ว เดี๋ยวมาใหม่

.

.

ป.ล.
ไม่ต้องบอกใช่ไหมครับว่าผมรักในหลวงขนาดไหน