137 | อีลาว
ลองนึกถึงภาพละครช่องเจ็ดนะครับ
นางเอกแสนดี ถูกนังตัวโกง เกาะแขนพระเอก ชี้หน้าด่า
ทั้งผู้กำกับ ตากล้อง ยันเด็กคุมข้าวกล่อง ต้องคอยอุดหูด้วยทนไม่ไหวกับเสียงผรุสวาท
แจ๋แหวไปสามบ้านแปดบ้าน อบอวลไปด้วยการสร้างสรรค์คำด่าพิลึกพิสดาร
พระเอกก็กระอักกระอ่วน ฟังความมาข้างเดียว แต่ใจนึงก็เทให้นางเอก เลยทำอะไรไม่ได้
ต้องปล่อยให้นางร้ายแหกปากด่า (แต่ด่าด้วยศัพท์ที่ผ่านเซนเซอร์ของทางสถานี) อยู่ได้
ที่เจ๋งคือ ฝ่ายนางเอกก็ดั๊น.. แสนดี ไม่เถียงสักแอะ ปล่อยเขาใส่อยู่ฝ่ายเดียว .. โง่จริงๆ
เอ้า พอ
ทีนี้ลองนึกดูนะครับว่าในชีวิตจริง ถ้าคุณโดนด่ายังงี้มั่ง จะรู้สึกและปฏิบัติตัวยังไง
.
เรื่องมันเกิดขึ้นที่โรงหนังอีจีวี ลาดพร้าวครับ -อ๊ะ อย่าคิดว่ามันใหญ่โตเหมือนชื่อนะ
คำว่าลาดพร้าวในที่นี้ก็คือห้างบิ๊กซีที่สวมทับห้างอิมพีเรียลเก่า แบบเก่าๆ นี่แหละ
ตอนนี้ผมย้ายมาใช้ชีวิตอยู่แถวๆ ลาดพร้าวแล้ว ดังนั้นไปดูหนังที่อิมฯ จึงเป็นเรื่องที่แนวไม่น้อย
เพราะอะไรรู้ไหมครับ ก็ด้วยความที่เป็นระบบมัลติเพล็กซ์ แต่เป็นโรงที่ตั้งอยู่ในห้างอย่างเก่า
นั่นทำให้คนไม่ค่อยอยากมาดูกัน มันไม่เท่ นัดสาวที่ไหนนะ ที่อิมเหรอ .. อี๊~
นั่นแหละเข้าทางผม!! หามานานแล้ว โรงเงียบๆ ไม่ต้องแย่งใคร และราคาถูกกว่าปกติ
หนังเรื่องแรกที่เราไปดูกันที่โรงนี้ คือซูเปอร์แมนครับ
หนังทุนสร้างกี่พันล้านไม่สนใจ แต่รอบแรกๆ ที่คุณเป้าตุงกุงเกงแดงมาแบกเครื่องบินโชว์เนี่ย
มีคนดูทั้งโรงในรอบหนึ่งทุ่มเป็นจำนวน เก้าคน!!
เก้าคนนี่นับรวมพวกผมกับเพื่อน(ปิง) แล้วก็แฟน(โบว์) แล้วนะ..
ดังนั้นเมื่อหนังผีที่หน้าหนังน่าดู๊น่าดูอย่าง “โคลิค* เด็กเห็นผี” ถูกบรรจุเข้าโรงที่เงียบเป็นป่าช้ายังงี้
ผมก็เลยปั่นงานให้เสร็จแล้วรี่มาดูหนังกันสามคนเช่นเดิม รอบ ๑๘.๑๕ น. ของวันที่ ๑๔ ก.ค.๔๙
โอว.. หนังฟอร์มเล็กกว่าซูเปอร์แมน แต่มีคนเข้ามาดูในโรงตั้ง ๑๐ กว่าคน คน คน คน คน !!!
(*จริงๆ แล้วตามหลักการทับศัพท์ คำสะกดด้วยตัว c จะต้องเป็น ก ไก่นะครับ ไม่ใช่ ค ควาย)
ที่นั่ง B7 B8 และ B9 กลายเป็นที่นั่งของเราสามคนครับ ปิงนั่งขวา ผมนั่งกลาง โบว์นั่งซ้าย
ที่นั่งถัดไปว่างจนกระทั่งหนังตัวอย่างใกล้จบ ..”เธอ” จึงได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตของเรา
เป็นสาวใสตัวเล็กๆ อายุไม่น่าเกิน ๒๐ ใส่ชุดกระโปรงสั้นสีเขียวๆ เหลืองๆ - แต่เธอมากับแฟนครับ!
พอเข้ามาปั๊บเธอก็เริ่มส่งเสียงทันที .. คงกลัวจะไม่รู้ว่าชั้นนั่งตรง B5 ที่เป็นชื่อของกลุ่มนักดนตรี
เริ่มพูดกันเรื่องหมูปิ้ง เรื่องของกินอะไรสักอย่าง ที่ผมขี้เกียจตั้งใจฟังเพราะจะผิดคอนเซปต์โคลิกไปฉิบ
โคลิกเป็นหนังที่ดูแล้วต้องไม่ไปไหนครับ เพราะเอะอะเดี๋ยวก็มีฉากหลอน หรือสยองโผล่มาเรื่อยๆ
(หนังผีแนวที่ผมชอบคือแนวหลอน ไม่ใช่สยองแบบแหวะๆ หรือผีตามฆ่ากะเอาให้ตายแบบผีฝรั่ง)
แต่ทุกครั้งที่เกิดอาการเคลื่อนไหวในจอภาพข้างหน้า เราจะได้ยินเสียง “เธอ” เจ้าของที่นั่ง B5
ถ้าไม่ส่งเสียงแบบ “ว้าย.. ดูสิ เด็กน่ารักจังเลย” ก็ต้อง “เดี๋ยวมันจะมาแล้ว เดี๋ยวมันจะมาแล้ว~”
เผอิญยัยโบว์แฟนผมค่อนข้างเกลียดพวกส่งเสียงในโรงหนัง แต่ไม่ถึงกับลุกขึ้นด่าแบบที่ในพันทิปเขาทำกัน
วิธีที่เราใช้กันบ่อยๆ เวลาเจอพวกไม่มีมารยาทคือ หันไปมองครับ ถ้ารู้ตัว มันก็จะเงียบกันไปเอง
ซึ่งเผอิญว่าแถว A ด้านหลังผมก็มีหนุ่มสาวอีกคู่ที่ดันไม่ปิดมือถือ
พอมีสายเข้า เขาพยายามคุยให้เสียงเบาๆ แต่มันก็น่ารำคาญครับ
ใครดูหนังผีที่ต้องการความเงียบในฉากที่เงียบคงเข้าใจนะว่ามันจะมีเสียงกระซิบ งุงิๆ ตลอดเวลา
ผมหันไปมอง เขาเลยรัีบวางสาย ผิดกับน้อง B5 ที่มีสายเข้าพอดี (ปิดโทรศัพท์นี่มันจะตายห่าให้ได้เลยนะ)
ทว่า เธอไม่หยุดคุยครับ ยัยโบว์หันไปมองอีกครั้ง ผมเห็นแล้วกลัวจะดูหนังไม่สนุก เลยดึงหัวกลับมาดูต่อ
เหตุการณ์ในหนังช่วงใกล้ไคลแมกซ์กำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับอาการปวดฉี่อย่างแร็งของผมเอง 
อีก ๕ นาทีหนังจะจบอยู่แล้ว แต่ผมทนไม่ไหว ต้องวิ่งออกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆ (นับเป็นเรื่องแรกเลยนะ)
พอกลับมาก็ทันดูไคลแมกซ์พอดี (ยาวมากครับ เตือนไว้ก่อนถ้าใครจะดู) จนหนังจบลง ก็เดินออกจากโรงกัน
ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่า ถึงหนังจะจบแล้ว แต่อาการโคลิค* จะยังไม่จบ!
โบว์เข้าห้องน้าหญิง เพื่อนปิงเดินเข้าห้องน้ำชายไป ผมก็เดินตาม คุยกะมัน เล่นมุกเรื่องหนังที่เพิ่งจบ
แล้วก็นึกได้ว่ากูเพิ่งถ่ายน้ำมันเครื่องมาหมาดๆ นี่หว่า งั้นไม่เข้าแหละ เลยเดินกลับออกมาปากซอยห้องน้ำ
พลันหูก็ได้ยินเสียงด่าอย่างแรงมาจากห้องน้ำหญิงที่ตั้งอยู่ตรงปากซอยครับ
ให้นึกเสียงแบบนางร้ายละครที่เกริ่นมาข้างต้นนั่นเลย .. นั่นแหละ นั่นแหละ
แต่คำที่ผมได้ยินเต็มสองรูหูอย่างดังเลยคือ
“มึงจะมองหน้ากูหา (หาอะไรไม่รู้ผมจำไม่ได้) อะไรห๊ะ หน้าก็ไม่สวยแล้วยังมามองกูอีก”
“อีลาว!!” (เงียบไปพักนึง)
“ยึ้ย~ย~ยยยยยย ขอบตาดำยังกะผีแล้วยังมามองหน้ากูอีก ยังงี้มีตบ!!”
“@%#$%@$#^%$#%$@#%^$#$@%^” (จำไม่ได้ อะไรดอกๆ นี่แหละ)
เฮ้ย โบว์มันก็ขอบตาดำนี่หว่า หรือเหตุการณ์ที่ผมเดาไว้ มันจะถูกเผง?
จริงด้วยครับ
หลังจากเสียงตลาดแตกนั้น ก็มีผู้หญิงที่ดูโรงเดียวกันเดินออกมาทำหน้าหวาดๆ งงๆ
แล้วทันใดนั้นผมก็เห็นเป้าหมาย - สาว B5 คนนั้นเดินออกมา หน้าตาเดือดและแค้นมากๆ
จ้องหน้าผมเสี้ยววินาทีนึง แต่จ้องหน้าแบบไม่ได้สื่อความอะไรในเชิงหาเรื่องนะ เพียงแต่จ้องเหมือนจะฟ้องอะไร
อ้าว.. จ้องมาผมก็มองสิ (หน้าใสดี แต่ไม่สวยอะไร) แต่สาวคนนี้ก็เดินผ่านไปด้วยมาดปึงปังกระแทกเท้า
แล้วโบว์ก็ออกมา
ผมเดินไปคว้ามือ รอไอ้ปิง (ที่ Transfer Rate ต่ำ เลยเยี่ยวช้า 
) เดินออกมาตาม
ยัยโคลิกคนนั้นรี่ไปซบไหล่แฟนที่ตัวใหญ่มาก (พี่แกยืนคุยโทรศัพท์อยู่ใกล้ๆ ห้องน้ำ)
แล้วด่ามาทางนี้ด้วยเสียงอันดัง “เอาสิ มึงปากดีเหมือนในห้องน้ำสิ อีเหี้ย อีดอก อีลาว!!”
เฮ้ย เจ๋งว่ะ
ผมหันไปมองแฟน โบว์ทำหน้ายิ้มๆ (สีหน้าบอกอาการว่า เฮ้ย มีคนแบบนี้ด้วยเหรอ)
บอกว่าคนนี้ไงที่คุยเสียงดังในโรงตลอดเลยตั้งกะหนังเริ่มยันจบ ก็เลยมองหน้ามันนั่นไง
ผมเลยบอกให้ไม่ต้องเถียงนะ อยู่เฉยๆ เดี๋ยวมันก็เงียบไปเอง
แต่เจ๊คนนี้ไม่เงียบครับ เดินนำหน้าไปไกลเลยนะ ทั้งสีหน้า วาจาและท่าทางเอาเรื่องมากๆ
มือก็ไปเกี่ยวแขนแฟน เหมือนจะบอกว่าแฟนกูเข้าข้างแน่ๆ เลยขอกูซบไว้ก่อน
เฮ้ย ผมไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรเลยนะ อารมณ์ตอนนั้นตื่นเต้นมากๆ ที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ในชีวิตจริง
เหมือนกับตอนที่เจอผีเมื่อหลายปีก่อน (เคยเล่าไว้แล้ว)
อารมณ์ตอนเจอผี จะกลัวก็กลัวนะ แต่ความตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็น มันพลุ่งพล่านกลบทับความกลัวไปหมด
พอมาเจอยัยโคลิกนี่ อารมณ์อยากรู้มากๆ ว่าเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อไป แล้วแฟนจะควบคุมอารมณ์ได้ขนาดไหน
(แต่ในใจอยากเห็นช็อตสองคนนี้ตบกันมาก เชื่อว่าด้วยมวลที่ใหญ่กว่าของโบว์ ..ชนะชัวร์!)
ปรากฏว่าแฟนผมใจเย็นกว่าที่คิดครับ พอผมบอกว่าได้ยินเสียงด่าตั้งแต่ในห้องน้ำแล้ว
โบว์เลยบอกให้ฟังว่าเหตุการณ์ในห้องน้ำคือ ยัยคนนี้เดินเข้ามาพร้อมชี้หน้าด่าเลย แบบในละครเลยครับ
ถามว่ามองเฮียอะไร ตามด้วยคำหยาบหนึ่งสำรับ โบว์เลยตอบว่า “อ๋อ มองคนไม่มีมารยาทค่ะ”
พอด่าสวนว่า “อีลาว” โบว์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำก็เลยมองผ่านกระจกแล้วชี้ไปที่ B5 ถามว่า “คนนี้เหรอคะ”
นัั่นแหละครับ โบ๊ะแตกเลย คำด่าสารพัดก็พรั่งพรูออกมา (ผมชอบมากเลยที่ด่าว่าขอบตาดำเนี่ย แนวมากๆ ครับ)
เราสามคนเดินไปด้วยความสนใจใคร่รู้ (นิสัยมันแนวๆ เดียวกันนี่ไงเลยคบกันมาได้โดยตลอด)
สองคนข้างหน้า (ที่ผู้ชายไม่ได้เอี่ยวด้วยเลย มันคุยมือถืออยู่) หยุดรอ หันมาจ้องโบว์เขม็ง.. กะตบเต็มที่ล่ะ
พอเราเดินผ่าน น้องโคลิกก็เริ่มแหวอีกรอบ ดังกว่าเดิมครับ ด้วยเนื้อหาประมาณว่า
“มึงเรียนจบจากที่ไหนวะ” (ใจนึกถึงพวกแก๊งนักเรียนพาณิชย์ที่ใช้ลิควิดเขียนตามเบาะรถเมล์ ที่สถาบันนิยมจัดๆ)
“ไม่สวยแล้วยังจะมามองหน้าอีก” (น้องโคลิกเธอภูมิใจในหน้าตาของตัวเองมาก)
“ทีนี้ละมาอ้อนแฟนนะมึง ไม่เห็นปากดีเหมือนในห้องน้ำเลย” (เอิ้ว..)
“@#%$@#%$%$” (ผมพยายามจะจำ แต่ดีเทลมันเยอะและเร็วมากเลย แหม๊.. เสียดาย)
ที่เจ๋งคือการเงียบ ไม่โต้ตอบของโบว์นั้น กลับทำให้อีกฝ่ายเหมือนด่าอากาศ
เลยยิ่งบันดาลโทสะขึ้นอีก (แต่ไม่ลงมือตบซะที แหม๊.. ถ้าได้ช็อตห้ามสาวๆ ตบกันนี่คงมันส์พิลึก)
งานนี้สรุปว่าโบว์พูดไป ๒ ประโยคในห้องน้ำ แลกกับประมาณ ๕๐ ประโยคที่ได้รับฟีดแบคกลับมา
ภาพสุดท้ายที่เห็นก็คือ “อีไทย” เธอกอดแขนแฟนไว้แน่น (เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าหมอนี่มันคุยโทรศัพท์จริงๆ เหรอ)
แล้วเดินไปที่บันไดเลื่อน บันไดค่อยๆ เลื่อนลงอย่างช้าๆ พร้อมกับนิ้วกลางที่เธอชูค้างไว้ตลอดทาง!!
ผมโคตรสนใจ ระคนตื่นเต้นเลยครับ
คือไม่ได้รู้สึกว่าแพ้หรืออะไรสักอย่างเลยนะ แต่เห็นเลยว่าเธอคนนั้น “รู้สึกชนะ” มากๆ ที่ได้ปลดปล่อยออกมา
หันไปถามโบว์ โบว์ก็ตื่นเต้น ว่าเฮ้ย มันมีคนแบบนี้ด้วยเหรอ (แต่ไม่ได้โกรธอะไรเลยนะ ดูท่าทางออกจะสมเพช)
คือผมสนใจพฤติกรรมแนวๆ นี้มากๆ อยากรู้ว่าพอลับตาเราไป เธอจะพูดอะไร จะคิดอะไร
ครอบครัวเธอเป็นอย่างไร เขาเลี้ยงดูมายังไง จึงได้มีพฤติกรรมที่เหมือนกับในละครทีวียังงี้
แล้วที่น่าสนใจจริงๆ ก็คือ ยังมีคนที่ไม่ให้ความสำคัญกับมารยาทในโรงหนังขนาดนี้อยู่อีกเหรอ
ตอนขับรถกลับเราคุยกันแต่เรื่องของยัยโคลิกคนนี้แหละ
ผีในหนังที่ดูมายังไม่ประทับใจเท่าความมหัศจรรย์ของจิตใจมนุษย์เลย
ประสบการณ์ชีวิตช็อตนี้คุ้มครับ ..คุ้มมากๆ
ป.ล.
ขออภัยชาวลาวทุกท่านนะครับถ้าเกิดว่าแวะเข้ามาอ่านหรือได้รับรู้เรื่องแบบนี้
ต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องจริงครับที่วัยรุ่นไทยยังใช้คำดูถูก ถากถางผู้อื่นให้ดูด้อยค่าว่า “ลาว”
ซึ่งผมเองไม่เคยใช้คำคำนี้เหยียดหยามใครเลยครับ ไม่ได้เซนสิทีฟอะไรหรอก แต่ไม่รู้ว่าด่าว่าลาวมันจะเกี่ยวอะไร
อย่างด่าไอ้ควาย ไอ้หมา ไอ้เหี้ย ไอ้สัตว์ หรือแม้แต่อีดอก ลองนึกดูสิครับว่ามันเจ็บปวดตรงไหนวะ
ลองด่า ไอ้ทักษิณ ไอ้สมัคร ไอ้เนวิน อะไรงี้ เฮ้ย ผมคงเจ็บปวดมากเลยนะ ดังนั้นถ้าจะด่าผม ใช้คำเหล่านี้ครับ
(ฝรั่งเขาด่ากันด้วยคำว่าหมูใช่ไหมครับ ..นี่ยังดูเจ็บปวดกว่าสัตว์ที่ยกมาข้างต้นเลย)
ป.อ.
โคลิกเป็นหนังที่คุณภาพส่งออกได้เรื่องนึงครับ ไปดูได้ ไม่เสียดายตังค์ และหลอนในระดับที่น่าพอใจมาก
แต่ต้องทำใจกับบทที่มันลงล็อคเป๊ะ เหมือนจับวางใส่พานให้แล้ว.. ดูไม่ปล่อยให้เราคิดเองเลยว่ะ
แล้วก็เรื่องเสียงที่ใส่เข้ามามากเกินความจำเป็นในบางฉาก นอกนั้นก็ถือว่าดีกว่าหนังแนวเดียวกันนี้เยอะครับ
ป.ฮ.
เพิ่งนึกได้ว่านางเอกละครที่ว่าตอนแรก ไม่ได้โง่นะครับ
เพราะการสงบ สยบความเคลื่อนไหวได้จริงๆ