157 | กาก้า ภาคสอง
ตอนนี้ไอ้กาก้ามันโตเป็นหนุ่มแล้วครับ (ใครไม่รู้จักไปอ่านภาคแรก)
เสียงเห่าห้าวทุ้มสมกับที่เป็นหมาไทยใจไม่เสาะเหมือนหมากระเป๋าที่เจ้าของเรียกว่าลูก
เนื่องจากบ้านของมันอยู่ติดกับผนังห้องของผมพอดี
และช่วงนี้หน้าหนาวก็ขี้เกียจเปิดแอร์ แต่ใช้เปิดหน้าต่างแทน
จึงได้กลิ่นทั้งขี้ทั้งเยี่ยวของมันเต็มๆ ทุกครั้งที่ลมโชย!!
หมาอะไรวะขี้ไม่เป็นที่เป็นทาง นี่ขนาดเจ้าของเขาหัดแล้วนะ
กาก้าอายุถึงวัยที่ฝึกมันได้แล้วครับ
ซึ่งตอนนี้เจ้าของก็ฝึกมันให้ “นั่ง” ได้ และ “ขอมือ” ได้
นอกนั้นความสามารถที่เหลือก็คือกินโดยไม่เคี้ยว และกินๆๆๆ ตลอดเวลา
ผมทำการทดลองด้วยการเอาตุ๊กตาลาโง่เต้นระบำ (จากดีเจสนุกเกอร์) ไปหลอกมัน
ภาพในหัวคือมันต้องกลัวแน่ๆ เหมือนกับที่กลัวแมว (แม่นแล้ว ไอ้หมาตัวนี้มันกลัวแมว!)
แล้วก็จะถ่ายคลิปมาลงบล็อกเป็นของขวัญส่งท้ายปีให้ฮากันไปข้าง ..กร๊าก กร๊าก
ปรากฏว่าผิดคิวครับ! บักปิงเพื่อนผมดันโผล่หัวมาตรงกำแพงพอดี และเอาขนมให้มัน 
ไอ้กาก้าจึงสวมวิญญาณชูชกในชาติที่แล้ว กระโดด! เข้าหาของกินอย่างบ้าคลั่ง!!
โดยไม่สนใจลาโง่ของกูเลย.. แสดดดด 
(กาก้ามันเป็นหมาประเภทที่ถ้าเดินคาบเนื้อข้ามสะพานแล้วเจอเงาตัวเองนี่มันโดดใส่แน่ๆ)
อ้ะ.. เอาก็เอาวะ
เลยต้องเริ่มถ่ายทำใหม่ สมแล้วที่พวกกองถ่ายเขาถือว่า สัตว์ เด็ก เอฟเฟกต์ สลิง นี่เชื่อถือไม่ได้
ไหนๆ ก็จะนอกบทแล้ว ช่างแม่งละกัน
ก็เลยเดินไปถ่ายน้องแมวสามสีที่นอนอยู่หน้าบ้าน กะว่าแมวจะกลัว.. มันก็ไม่กลัว
กาก้ามันเห่าดังขึ้น (เดี๋ยวนี้พอเริ่มโตก็เริ่มไม่กลัวแมวละ) เลยวิ่งเอาลาโง่ไปหลอกมัน ..ต้องกลัวแน่ๆ
ที่ไหนได้มันดันไปมองบักปิงที่เดินตามมา สายตามันบอก “ขอขนมหนูอีก ขอขนมหนูอีกกกกก”
(กาก้าแทนตัวเองว่าหนู)
ฮ่วย 
ช่างแม่ง อัปบล็อกละ จะได้มาเก็บของ เดี๋ยวจะขึ้นเหนือปีใหม่เย็นนี้
ไงก็ถือเป็นของขวัญส่งท้ายปีละกันครับ..
ป.ล.
ขณะที่เขียนนี่มีแต่ข่าวนักการเมืองไปแสดงการสวามิภักดิ์และแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอย่างชื่นมื่น
ด้วยการเปิดบ้านของนักการเมืองแก่ๆ และการเข้าไปนั่งเสนอหน้า มอบดอกไม้ ร้องคาราโอเกะบนเวที
และยิ้มสู้กล้องของนักการเมืองรุ่นรองลงมา (แล้วให้สัมภาษณ์ว่า ผมอโหสิกับเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดอะไรงี้)
ฮ่วย!! แล้วที่มึงด่ากัน “เพื่อผลประโยชน์ของชาติบ้านเมือง” ก่อนพรรคนั้นจะแตกละวะ ไหงตอนนี้ถึง…
โอ๊ะ ปีใหม่ครับ .. โทษที เผลอพูดเรื่องอัปมงคลฉิบ