156 | สวัสดีปีใหม่ครับ
คิดอยู่นานว่าจะเขียนยังไงให้ดูเหนือชั้นและสละสลวยดีกว่าคำว่า “สวัสดีปีใหม่” ซื่อๆ
แต่คิดเสร็จก็พบว่า กูจะเหนือไปทำไมวะ ..
สรุปเหตุการณ์ในรอบปี ๒๕๔๙ ที่ผ่านมา
- ผมพ้นออกจากโลกที่เหมือนเด็กที่โดนปกครอง อยู่ในระบบระเบียบตลอดเวลามานาน
มาสู่โลกที่มีอิสระเต็มที่อย่างที่ฝัน เพียงแต่ต้องแลกมาด้วยเวลาที่สูญเสียไปเยอะเลย (ก็คุ้มวะ)
- เราผ่านบรรยากาศการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหัวใจคนไทยโดยไม่จำเป็นต้องสงสัยอะไรอีกแล้ว
- เราผ่านอุณหภูมิการเมืองที่ร้อนที่สุด เผ็ดที่สุด และแหวะที่สุด รสชาติของมันยังติดลิ้นอยู่ไม่หาย
- ผมผ่านการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกครั้งของชีวิต (ยอมรับว่าช่วงนี้ก็ยังเหม่อๆ อยู่บ้าง เดี๋ยวก็ดีครับ)
- แล้วก็ยังจะต้องผ่านอะไรๆ ด้วยกันอีกเยอะครับ
การมีวันขึ้นปีใหม่ไม่ใช่เรื่องงี่เง่าไร้สาระอย่างที่เด็กแนวทั่วประเทศแสดงความเข้าใจกัน
แต่มันเป็นเหมือนหลักกิโลเมตรที่วางอยู่ริมทาง .. ระยะทางมันมีอยู่แล้วแต่หลักกิโลมันช่วยเป็นสิ่งเตือนใจ
เอาเป็นว่าพอขึ้นปี ๒๕๕๐ ผมก็จะพยายามเด็กลงอีกปีละกันนะครับ (ตอนนี้ ๑๘ ปีหน้าก็จะ ๑๗ 
)
ป.ล.
ขอบคุณรูปจากคุณชาร์ป ณ ฟ๐นต์ ครับ
ป.อ.
เหมือนบล็อกครั้งนี้จะไม่มีอะไร แต่เขียนๆ ไปผมก็รู้สึกไปเองคนเดียว (นี่ฮานะเนี่ย)
ว่าเฮ้ย ไอ้ข้อความเหล่านี้มันต่างจากเมื่อสองปีก่อนดีจริงๆ ว่ะ
พาลนึกถึงภาษิตเซนอันนึงที่บอกว่า
ก่อนเธอรู้จักเซน เธอจะเห็นภูเขาเป็นภูเขา
ตอนเธอรู้จักเซน เธอจะเห็นภูเขาเป็นความว่างเปล่า (—— นี่คือระยะเด็กพยายามแนว)
เมื่อเธอเข้าใจเซน เธอจะเห็นภูเขาเป็นภูเขา
ป.ฮ.
ผมไม่ใช่พวกชอบอ่านคำคมหรือปรัชญาเซนนะครับ
แต่เห็นว่าเออ ประโยคนี้มันโดนดีว่ะ (เอ๊า ก็แสดงว่าชอบไงไอ้บ้า)
เสียดายที่คำว่าเซนมันถูกการตลาดเหมารวมเป็นความเท่ไปหมด
ทั้งๆ ที่จริงๆ มันก็แค่ภูเขา .. เอ๊ะ หรือความว่างเปล่าวะ
iannnnn