154 | “วี” กำลังเปลี่ยนโลก!

คงต้องขออนุญาตบอกอีกครั้ง ว่าผมไม่เล่นเกม

มันเป็นการตั้งกติกาให้กับตัวเองตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ ม.๓ โรงเรียนชายล้วนครับ
เพราะตอนนั้นเป็นธรรมดาที่วัยรุ่นตอนต้นอย่างผมในขณะนั้น (ปัจจุบันกำลังขึ้นตอนปลายละ) จะติดเพื่อน
ถ้าเพื่อนดีก็พาให้บ้าเรียน (โตขึ้นมาแล้วมองย้อนกลับไปก็ขำนะ.. การบ้าเรียนมันดีตรงไหนวะ)
ถ้าเพื่อนเลวก็พาติดอะไรที่มันเสเพลๆ อย่างที่เรารู้กันแบบขี้เกียจอธิบายให้หลายความ
สำหรับผม กลุ่มเพื่อนที่ไปติดด้วยก็เป็นเพื่อนอย่างที่ควรจะเป็น
นั่นคือมีเส้นคั่นไม่ให้ดี (?) เกินไป และไม่ให้เลวเกินไป
ทุกเย็นเราจะไปขลุก หมกตัวกันอยู่ที่บ้านไอ้ทศ – ไอ้ทศมันเป็นเด็กต่างจังหวัดอีกทีนึง
(โรงเรียนผมอยู่เพชรบุรี การที่ชาวนาเม็กเรียกชาวโลกว่ามนุษย์ต่างดาวก็เป็นเรื่องที่สมควรใช่ไหมครับ)
บ้านที่ไม่มีพ่อแม่ ผู้ปกครองเนี่ย มันคือสวรรค์ของเหล่าวัยรุ่นเลยแหละ

บางคนก็เริ่มสูบบุหรี่ที่บ้านนี้ บางคนก็กินเหล้า ติดหนังสือโป๊ วีซีดีโป๊ที่นี่ (ยุคนั้นคอมเครื่องนึงยังแรม ๑๖ เม็ก)
แต่ก็อย่างว่า มันอยู่ที่คนจะเลือก เพราะแม้อบายมุขจะมีให้เสพมากมาย เราก็เสพกันนะ ไม่ใช่ไม่เสพ
อย่างผมนี่เนื่องจากอยู่ในกลุ่มเด็กเรียนในสมัยนั้น ก็เลือกบ้าเพลงอัลเตอร์.. ยืมแม่งไปฟังวันละม้วน
แล้วก็บ้าเกม คือนั่งเปิดคอมเล่น ต่อยกันมันหน้าคอม หมกมุ่นอยู่ยังงั้นจนได้เวลารถมารับถึงค่อยกลับ

เ็ด็กก็คือเด็ก เรารู้ว่าจะควบคุมมันยังไง แต่ด้วยความที่เป็นเด็ก ระเบียบวินัยในตัวเองจึงยังไม่รัดกุมพอ
นี่เป็นสาเหตุที่เรานั่งถกกันเรื่องปัญหา��าษาวิบัติ หรือพฤติกรรมวัยรุ่นในทุกวันนี้แหละ – ช่างมันเดี๋ยวยาว

ตอนนั้นผมติดเกมพอๆ กะติดเพื่อนเลย จะด้วยเหตุไหนก็ไม่สามารถรู้ได้ แต่พอผลการเรียนเทอมนั้นผมลดลง
(ในมุมมองของวันนี้คือลดนิดเดียว แต่ตอนนั้นคือมหาศาล) ผมก็เลยปฏิญาณตนว่า กูจะเลิกเล่นเกม!
เออเนาะ…ทำไมไม่ปฏิญาณว่าจะเลิกดูหนังโป๊ก็ไม่รู้
แล้วผลการเรียนก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด (ในมุมมองวันนี้คือมหาศาล – แต่วันนั้นผมก็ว่ามันเยอะละนะ)
ผมเลยเลิกเล่นเกมตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โดยทิ้งความทรงจำสุดท้ายไว้ที่เกมมาริโอ้ไหนสัก��าคนี่แหละ

จริงๆ ก็เคยแอบเล่นเกมบอยของเพื่อนทีนึง แต่เทอมนั้นเกรดตก
ไม่รู้ืทำไม ผมคิดว่าเป็นเพราะกูจับเกม ก็เลยตอกย้ำความงมงายว่าถ้าเลิกเล่นมันซะ ชีวิตกูต้องดีขึ้นแน่ๆ
นับจากวันนั้นมาถึงทุกวันนี้ สิบกว่าปีแล้ว (เหรอ :05:) ที่ผมไม่เล่น ชีวิตก็ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยว่ะ
แต่มันก็ทำให้ตัดกิเลสไปได้หนึ่งอย่างในชีวิต

แต่ข้อเสียของมันก็มี นั่นคือพอมาถึงยุคที่ผู้ปกครองยอมรับว่า “เกมก็คือเกม ไม่ใช่มารร้ายสำหรับลูกฉัน”
ผมก็มีอันจะต้องไปเป็นเด็กเฝ้าร้านเน็ต – ซึ่งก็คือร้านเกมนี่แหละ – ผมจึงกลายเป็นคนที่เล่นอะไรในร้านไม่เป็นเลย
เวลาใครถาม พี่รู้วิธีตีบวกเอาเหล็กห่าไปหลอมเหล็กเหี้ยอะไรนั่นทำให้ได้พลังส้นตีนอะไรสักอย่าง – ตูก็ไม่รู้

ยุคของเกมออนไลน์มาถึงแล้ว ปรัชญาในการผลิตเกมเปลี่ยนไปเป็นการค้า รายได้มาจากการดึงตัวผู้เล่นโดยตรง
ดังนั้นเกมกับเด็กจึงกลายเป็นสิ่งที่น่าห่วงสำหรับผู้ปกครองอีกครั้ง (ไม่ใช่แค่เด็กนะ ผู้ใหญ่ก็เสียคนไปเยอะแล้ว)

ส่วนฝั่งเกมคอนโซล (เครื่องที่สร้างมาไว้เล่นเกมโดยเฉพาะ) ต่างก็แย่งกันพัฒนาขีดความสามารถของตน
โซนี่เข็นเพลย์สเตชั่นรุ่นใหม่ออกมา เร็วยังงั้นยังงี้ ไมโครซอฟท์ก็เกทับ ของตูมีฮาร์ดดิสก์ลูกใหญ่บะเล่งเท่ง
กราฟิกใช้ชิปนั้นชิปนี้ ชิปหาย .. ต่างคนต่างเกย์ ทับกันไปทับกันมา ที่ล้มหายตายจากกันไปก็มีหลายยี่ห้อ

แต่ค่ายพระเอกของเรา – นินเทนโด - แกไม่สนใจครับ
ด้วยความที่เคยเป็นผู้ครองบัลลังก์เกมมาก่อนในยุคแฟมิคอมนู่น ก็เลยขี้เกียจไปบ้าพลังตัวเลขกราฟิกอะไรนั่น
แต่กลับรักษาหัวใจของการเล่นเกมเอาไว้ นั่นคือ “ความสนุก” ง่ายๆ คำเดียวเท่านั้นเอง!

เกมนินเทนโดดีเอส ปรากฏตัวขึ้นมาให้โลกรู้ว่าปรัชญานั้นใช้ได้ผล
ผมที่ห่างหายจากการเล่นเกมไปนานก็เลยกลับมาลองจับดู แล้วก็สนุกกับมันจริงๆ
เอ้อ.. แต่ก็เล่นแค่มาริโอ้ ๖๔ นะ พอเล่นจบก็จบกันไป ไม่ได้กลับมาจับอีก
แล้วก็แวะไปเล่นเครื่อง PSP ของเพื่อนดู เพราะความน่ารักของเกม Locoroco
แต่ไม่รู้ทำไม แม้เกมจะน่ารักโคตรๆ และสร้างสรรค์สุดๆ แต่ก็ขี้เกียจเล่นจนจบ
เหมือนเกมมันขาดเสน่ห์อะไรไปนิดเดียวจริงๆ ที่จะทำให้เราจมปลักอยู่กับมันได้เหมือนมาริโอ้เนี่ย
อ้อ ที่แท้ก็ “ความสนุก” นี่เอง – มันยังทำได้ไม่เข้าดึ๋งเหมือนกับที่นินเทนโด้ทำมาตลอด

พอมาถึงฤดูกาลนี้ ไมโครซอฟท์เปิดตัว Xbox 360 ส่วนโซนี่เปิดตัว PlayStation 3
ผม – ในฐานะของคนที่ไม่ได้เล่นเกมอยู่แล้ว หันมามองคำโฆษณาด้านกราฟิกสวยหรูหนูจ๋าของมันก็เลยเฉยๆ
แต่กลับรอการมาปรากฏตัวของเครื่องฝั่งนินเทนโด อย่าง Wii อย่างใจจดใจจ่อแทน

แล้วเมื่อวานนี้ ไอ้เกมที่ว่าเนี่ย มันก็เดินทางมาถึงเมืองไทย!!

พอดีเครื่องที่ปิง (คนซ้าย) หุ้นกะสนุกเกอร์ (มันอาบน้ำอยู่ คนที่เห็นในรูปคือพล่ากุ้ง) ซื้อมาเนี่ย
มันหิ้วมาจากญี่ปุ่นครับ (สำหรับพวกคอเกม การได้เล่นเกมหิ้วถือเป็นชัยชนะ)
นั่งๆ ดูเขาเล่นก็สนุกดีเว้ย เดี๋ยวว่าจะลองดูมั่ง
เพราะมันเป็นเกมที่ Reset สามัญสำนึกของคนเล่นเกมที่ผ่านมาทั้งหมดให้เริ่มต้นใหม่ไปด้วยกัน
เพราะในเกมเดียวกัน เด็กสามขวบก็สามารถเล่นได้เก่งและโปรเท่าๆ กับเกมเมอร์ที่เลเวล ๙๙ ได้นะ
ที่สำคัญคือปรัชญาในการออกแบบเกมของค่ายนี้คือ ทำมาให้สนุก – เท่านั้นก็เกินพอแล้วครับ

ดังนั้นถ้าคุณคิดจะซื้อเกมให้ลูกหลานหรืออาเตี่ยอาม่าหรือตัวเอง (บอกแล้วว่าสามารถเล่นได้ดีเท่ากัน)
ลองรอสักระยะให้ราคามันตกก่อนและมีขายที่สะพานเหล็กแบบไม่ขูดเลือดขูดเนื้อ – แล้วซื้อมาเล่นกัน!

วันนี้บ่นยาวชิบเป๋งเลย
ก่อนจบ ไหนๆ ก็วันพ่อทั้งที – เอาคลิปป๊าของเพื่อนเล่นวีไปดูกันครับ
(คนซ้ายมือคือปั้น – น้องคนสุดท้องของบ้านปิง ซึ่งพ่วงตำแหน่งเบ๊อันดับโหล่ไว้ด้วย)

ลืม��าพผู้ปกครองที่คอยด่าลูกว่าเอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาเล่นเกมงุดๆ ไปเลยเนาะ

.

ป.ล.
ใครสนใจเครื่องที่ว่านี่ ไปอ่านรีวิวได้เต็มๆ ที่บล็อกนั้นแหละครับ
หรือไม่ก็ไปอ่านความคืบหน้าที่เล่ากันมาตั้งแต่ปีมะโว้ได้ที่ฟ๐นต์ฟ๐รั่มจ้ะ

ป.อ.
ปกติป๊าของปิงจะชอบดุเวลาซื้ออะไรเปลืองตังค์แบบนี้
แต่สำหรับวี ป๊ากลับชอบเล่นด้วยเฉยเลย แถมยังชมอีกว่ามันเป็นเกมที่เล่นไปออกกำลังกายไปได้ด้วยจริงๆ
(อีกเดี๋ยวคงมีแอบโดมิไนเซอร์เวอร์ชั่นวีออกมาให้เล่นชัวร์)

ป.ฮ.
งานนี้นินเทนโดคืนชีพ และกลับมาครองบัลลังก์เกมอย่างแน่นอน ฟันธงจ๊กมก!