๗ กุม��าพันธ์ ๒๕๕๐ – สุวรรณบุรี

เมื่อวานหยุดเขียนไปวันนึง เนื่องจากผมไปเที่ยวมาครับ
ไปยังสถานที่ท่องเที่ยวสุดฮิตของรัฐบาลที่แล้ว ลุกลามมายังรัฐบาลนี้
เพียงแค่ฮิตในคนละความหมายอย่างสุดขั้ว

ครับ ผมไปจังหวัด “สุวรรณบุรี” มา
ไอ้เบียร์ น้องชายสุดที่เลิฟของโบว์ มันจะไปเรียนที่แคนาดาครับ
ประมาณว่า หลักสูตรทุนดอกเตอร์ในคณะวิศวะของบางมดเนี่ย มันต้องไปวิจัย
แต่ทีนี้แล็บในเมืองไทยเรายังไม่ดีพอ ก็เลยต้องโกอินเตอร์ด้วยการไป Regina
ซึ่งอุณห��ูมิตอนนี้ เป็นตัวเลขติดลบพอๆ กับที่บ้านเราอยู่ฝั่งบวกเลยครับ

เราพูดถึงสนามบินแห่งชาตินี้ในเชิงจับผิด เปิดโปงกันมาแล้ว
(มาก แต่ใช่ว่าจะมากพอ — สำหรับพวกคอร์รัปชั่นนี่ จับดีดไข่ให้ครบทุกคนนะครับ)
คราวนี้เลยขอพูดกันในเรื่องดีๆ บ้าง ซึ่งความดีประการหนึ่งที่เราพบได้ที่นั่นอย่างเป็นรูปธรรม
ก็คือ “มันใหญ่ดีโว้ย” ….

…

…

จบครับ

พอและ เดี๋ยววนเข้าเรื่องอัปมงคลจนได้ เรามาดู��าพเฉยๆ แบบเฉยๆ กันดีกว่า

เนื่องจากเราไปกันตอนกลางคืน
ไฟฟืนรอบๆ สนามบินเลยเปิดซะสว่างโร่ สว่างจนน่าตกใจครับ
ใครเคยขับรถบนทางด่วนเป็นระยะทางยาวๆ คงเข้าใจว่าเฮ้ย มันสว่างตลอดทางเลยว่ะ
แต่อันนี้เปลี่ยนจากแนวยาวเป็นพื้นที่รัศมีขนาดยักษ์ที่น่าจะใช้พลังงานเท่ากับตำบลทั้งตำบล

ยิ่งเข้าไปในอาคารแล้ว นึกถึงหนังเรื่อง The Terminalเลยแฮะ
ก็คือใครที่มาถึงแล้วไม่รู้จะไปไหนดี ก็สามารถกินนอนอยู่ในนั้นได้เลย แต่ต้องมีตังค์นะ

แปลก.. แม้ผมจะจบคณะเด็กสร้างบ้านมา แต่ผมก็รู้สึกไม่ค่อยชอบโครงถักเลยแฮะ
สงสัยว่าถ้าตอนเรียนตูขยันๆ กว่านี้อีกหน่อยอาจจะชอบขึ้นมาก็ได้ ไอ้สัจจะของวัสดุแบบนี้
แบบว่า ถ้าเป็นคอนกรีตก็ต้องโชว์พลังแห่งคอนกรีต ถ้าเป็นเหล็กก็ต้องโชว์เหล็ก ..อ๊าก…
แต่ถ้าดูแบบไม่อคติคิดเล็กคิดน้อย มันก็สวยดีนะ เหมือนยานอวกาศขนาดใหญ่
ที่เดินๆ ข้างนอกแล้วเหมือนอู่ซ่อมรถ แล้วก็ไม่รู้จะถ่ายมุมไหนให้สวยดี

แอบถ่ายแอร์การบินไทย
แต่แอบไกลไปหน่อยครับ แอร์อยู่ในเครื่องนู่น

น้องอัจเป็นคนที่น่าสงซ้าร น่าสงสารที่สุด เพราะแฟนตัวเองต้องไปไกลหูไกลตาตั้งปีนึง
ตอนผมจับทหารได้และรู้ว่าต้องหายหัวจากโลกไปสองปีก็เคว้งอยู่เหมือนกันนะครับ
แต่อยู่ไปเดือนกว่าๆ ก็ได้จับโทรศัพท์แล้ว แถมฝึกเสร็จย้ายมาดอนเมืองอีก ..ระริกระรี้สุดๆ

เดินไปร้านหนังสือ กะว่าจะได้เห็นพาดหัวเรื่องสนามบินแห่งนี้เหมือนทุกวัน
แต่ก็ดันเจอข่าวดีอื่นดึงดูดสายตาฉิบ (ผมหมายถึงข่าวน้องปูไปรยาเล่มข้างล่างน่ะครับ)

เสร็จแล้วก็ดูกระดานหุ้นกัน อ่านไม่รู้เรื่องกะเขาหรอก เสียทีที่มีน้องเป็นแอร์ตั้งเยอะแยะ

ป.ล.
เมื่อวานช่วงเย็นกำลังอยู่ในช่วงเดินทางไปสนามบิน เลยไม่ได้วิ่ง ส่วนวันนี้ออกวิ่งตามปกติ
แถมมีโบว์ทดลองวิ่งไปด้วย (เห็นอาการแล้วท่าจะเหนื่อยกว่าแอโรบิกแฮะ )

ป.อ.
สนามบินสุวรรณ��ูมิไปง่ายมากครับ เพราะมีป้ายบอกทางไปอยู่ริมถนนทั่วประเทศ
(ไม่รู้มันจะติดไปให้เยอะทำไม) ส่วนใครขับรถขึ้นทางด่วนละก็ ตามไอคอนรูปเรือบินไปก็ถึงครับ
แต่ขากลับนี่ยากฉิบหาย หลงกันหลายรอบกว่าจะหลุดมาจากแถวนั้นมาได้ วนไปเป็นสิบๆ โล

ป.ฮ.
ก่อนไปสนามบิน ตอนเที่ยงผมไปเซียร์เพื่อซื้อคอมตามบัญชาของน้าโบว์ที่ชะอำ
เลยแวะซื้อ External Harddisk กับ Flash Drive มา (เดี๋ยวนี้ตัวดูด ๒ กิ๊ก ราคาแค่เจ็ดร้อย!!)
พอกลับมาจากสนามบินถึงบ้านสักเกือบตีหนึ่ง ก็นั่งถ่ายข้อมูลออกจากเครื่องทั้งคืน ..หลับคาจอ