256 | เมื่อแอปเปิ้ลปะทะมะนาว

เมื่อหลายวันก่อนนู้น ผมกลับบ้านที่เพชร
ก็ขนแมคบุ๊กกลับไปเผื่อออนไลน์ตามปกติ ทุกอย่างปกติดีเหมือนทุกครั้ง
จนกระทั่งขากลับ มีน้องฟา (ลูกสาวน้าดาว) และเพื่อนๆ ขอติดรถกลับมาด้วย
ก็เลยยัดข้าวยัดของไปไว้ท้ายรถจนแน่น และขับกลับมายังประเทศลาดพร้าว
พอส่งน้องๆ ลงกลางทางแถวๆ คาร์ฟูร์ลาดพร้าว โบว์ก็เดินมาจากท้ายรถ
แล้วบอกผมว่า ซันไลต์ทำมือ (ตอนเป็นทหารผมก็เคยเรียนทำ)ที่น้าดาวเอามาให้ฟา
มันหกทั้งแกลลอนเลย! ตายละหว่า!

พอรถมาจอดถึงบ้านก็ขนของออกมาจากท้ายรถ
พบว่าขวดน้ำยาล้างจานขนาดห้าลิตรนั้น มันหกเลอะเทอะเต็มกระโปรงหลังรถเลยง่ะ
(ถ้าอ่านแล้วนึกไม่ออก แนะนำให้วิ่งไปถือขวดน้ำยาล้างจานในครัวมาดมไปด้วยครับ)
พบว่าเอกสารเอย หนังสือเอย รวมถึงสมุดบันทึกที่เก็บไว้ตั้งแต่เด็กที่ขนมาจากบ้าน
ล้วนแล้วแต่เละเปียกชุ่มไปด้วยกลิ่นมะนาวเทียม

จากนั้นเราก็ช่วยกันเช็ดล้างกันอย่างทุลักทุเล โดยมีไอ้บิ๊กกับเดือนที่มาสิงบ้านมาช่วย
นึก��าพว่าตอนห้าทุ่ม (ที่ชาวบ้านเขานอนกันหมดแล้ว) เราเอาไฟมาเสียบไว้หน้าบ้าน
แล้วเปิดน้ำฉีดล้างรถกันซู่ซ่า มีฟองซันไลต์ฟูฟ่องจนต้องกวาดเป็นร้อยๆ เที่ยว
มองไปทางไหนก็มีแต่ฟองท่วมซอยขนาดกว้างห้าเมตร จนเปียกโชกและนุ่มนิ่มน่ากลิ้ง
เพราะกวาดแล้วฉีดน้ำปั๊บ ฟองมันก็ฟอดขึ้นมาอีกเป็นทวีคูณ ฟังดูน่าสนุกแต่มันนรกชัดๆ

กว่าจะขัดกว่าจะออกหมดก็ดึกโขแล้วครับ เดินเข้ามานั่งทอดหุ่ยในบ้านสักพัก
ก็พบว่าสิ่งที่น่าตระหนกอีกอย่างก็คือ สายชาร์จของเครื่องแมคบุ๊กนั้นชุ่มไปด้วยซันไลต์!
โอ้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วแทนที่จะรีีบเช็ดให้แห้ง (ไร้ประโยชน์) ผมกลับรีบวิ่งมาเปิดกูเกิ้ล
แล้วก็พบว่าไอ้ที่เปียกโชกนั่นน่ะ ถ้าต้องซื้อใหม่ เราจะต้องเสียตังค์ถึง ๔๐๐๐ บาท!

นี่คือส��าพปกติของมันครับ อะแด๊ปเตอร์เหลี่ยมๆ ที่ดีไซน์ออกมาเนี้ยบสุดๆ นี่แหละ
ที่ตอนนี้กลายเป็นเต้าหู้ตราแอปเปิ้ล แช่ในน้ำเชื่อมกลิ่นมะนาวไปแล้ว
เราพยายามแกะ แงะยังไงก็ไม่ออก คือผู้ผลิตเขาปิดรอยต่อได้ประณีตมากครับ
ไม่เหลือรูหรือรอยสลักสำหรับแกะซ่อมเลยแม้แต่น้อย
เลยต้องเช็ดแค่น้ำซันไลต์ที่ไหลออกมาเรื่อยๆ จากรอยต่อของมันโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ออนเอ็มถามป้าหน่อยที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ (อย่างน้อยก็ใกล้ตัวที่สุด) ก็พบว่าไร้ทางออก

หลังจากสะบัดก็แล้ว เขย่าก็แล้ว เอียงทิ้งไว้ก็แล้ว ไหว้ก็แล้ว มันก็ยังไม่หยุดไหลซะที
เลยเลือกที่จะยอมแพ้ครับ เช็ดแค่เท่าที่เช็ดได้ แล้วก็ปล่อยไว้กะว่ามันต้องแห้งเข้าสักวัน
ระหว่างนี้ก็ใช้ที่ชาร์จของสนุ้กเกอร์ไปก่อน (��าพประกอบด้านบนก็อันของไอ้ฟูเช่นกัน)
แล้วก็ให้นุกเก้อเอาปากกามาเขียนรูปหัวกระโหลกไขว้เอาไว้ชัดๆ คือถ้าเสียบไฟมึงตาย

วันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้
แต่ไม่นานพอที่เราจะลืมกลิ่นซันไลต์ท่วมซอยในคืนนั้น
ผมเคยให้ปิงเอาสายไฟนรกนี้ไปชาร์จที่เชียงใหม่ (ถ้าตายจะได้ไม่มาตายที่นี่)
ปรากฏว่าชาร์จได้ แต่มันติดๆ ดับๆ คงเพราะสายไฟหรือวงจรข้างในเป็นสนิมหรือยังชื้นอยู่
แต่พอมาวันนึงมันชาร์จไม่ได้อีกต่อไป สังเกตตรงขั้วตลับก็พบว่าสนิมมันกัดกร่อนจนเละ
พอเห็นเช่นนั้นก็ตัดใจได้ (มึงควรจะได้ตั้งนานแล้ว) ก็เลยตัดสินใจทุบกระปุกเสียเลย
ว่าแล้วก็งัด แงะ แคะ ตัด จนเห็นข้างในมีส��าพเละ อาบไปด้วยสนิมทองแดง ดังนี้

เอาวะ ทีนี้เรามาดู Inside Macbook กัน! (กดที่��าพเพื่อขยายให้เห็นความช้ำใจชัดๆ)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า มะนาวแพงกว่าแอปเปิ้ลครับ
เข็ดแล้ว ซันไลต์ทำมือสูตรประหยัด