ตั้งแต่ได้ F วิชาแคลคูลัสมาประดับในใบเกรดเป็นครั้งที่สองตอนเรียนมหาลัย
(โดยที่แคลตัวแรกมีเพื่อนร่วม F ในรุ่นทั้งสิ้น ๓๘ คน จากในรุ่นที่มี ๗๓ คน!)
ผมก็เริ่มมีฝันร้ายประเ��ทนึงโผล่เข้ามาในสมองหลายๆ ครั้งเมื่อหลับตานอน
มันคือฝันว่าตัวเองกำลังจะสอบ หรือกำลังสอบเลขอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ว่าไป
แต่ที่แน่ๆ คือข้อสอบตรงหน้าก็จะเป็นโจทย์ผีบ้าอะไรก็ไม่รู้
ยากนกแตกพอๆ กับการให้เด็กอนุบาลมาคำนวณทฤษฎีควอนตั้มเทเลวิชั่นส์

ครับ (ครับทำไม ใครถามมึง) ผมโง่วิชาเลขและการคำนวณทุกชนิดอย่างมาก
แต่สิ่งที่ได้ทดแทนจากการสูญเสียสมองซีกซ้ายที่ใช้ในการคำนวณ
นั่นก็คือ(รู้สึกว่า)ตัวเองสามารถจินตนาการ��าพในหัวได้ละเอียดกว่าชาวบ้าน
ถึงจะไม่ได้มากมายประหลาดล้ำเกินเพื่อนฝูง แต่มันก็ดีกว่าคิดเลขล่ะวะ

แต่ไอ้การที่ดันมีความสามารถในการจินตนาการได้สมจริงสมจังนี้เอง
ยิ่งทำให้แต่ละครั้งที่ผมนอนหลับแล้วฝันร้าย จึงร้ายแบบลงรายละเอียดใสกิ๊ก!

แล้วเมื่อคืนที่ผ่านมา ผมก็ฝันว่าตัวเองกำลังเข้าสอบวิชาเลขอีกแล้วครับ
ที่ว่า “อีกแล้ว” เนี่ย ก็อย่างที่บอกว่าประสบการณ์หลอนที่เกิดจากการตกเลข
มันยังคงตามหลอนอยู่ในฝันบ่อยๆ ส่วนมากพอฝันทีนึงก็จะรู้สึกเหนื่อยใจซะทีนึง
ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศตอนมหาลัย ตอนมัธยม หรือตอนไหนๆ ที่มีข้อสอบเลขอยู่
แล้วพอตื่นมาก็จะโล่งโปร่งปลอดสมอง ว่าอีเมื่อกี้ที่กูแทบตายเนี่ยก็แค่ฝัน (เฮ้อ!)

แต่ความฝันของเมื่อคืนนี้ มันกลับไม่เป็นอย่างธรรมเนียมปฏิบัติที่ผ่านมาว่ะครับ
คือเป็นความฝันเกี่ยวกับการสอบเลขนี่แหละ ในฝันรู้สึกจะเป็นตอนอยู่ ม.ปลาย
ผมพลิกอ่านโจทย์ที่ปรากฏด้วยความงงสุดขีด งงแบบกุมขมับอยู่นั่นแหละ
ว่าทำไมกูไม่รู้เรื่องอะไรในข้อสอบนี่เลยวะ แล้วทำไมเพื่อนมันทำกันได้วะ!

แต่โอ้ว นี่มันก็เหมือนทุกๆ ครั้งที่เคยฝันมานี่หว่า แล้วจะแปลกอะไร?

ยังครับ ไอ้นั่นมันแค่อารัม��บท
เพราะพอผมพลิกกระดาษคำถามไปดูหัวกระดาษหน้าแรก (ผมทำแบบนี้บ่อยๆ)
ก็พบว่านี่มันไม่ใช่ข้อสอบเลขแล้ว!! แต่โจทย์คำถามทุกอย่างยังคล้ายของเดิม
เพียงแค่มันเปลี่ยนจากการหาคำตอบทางคณิตศาสตร์
กลายเป็นให้อธิบาย เขียนตีความ เหมือนวิชาอะไรสักอย่างที่ให้ตอบแบบบรรยาย
จำได้ข้อนึงถามประมาณว่า จะต้องขนย้ายคนข้ามแม่น้ำจำนวนมากอย่างเร่งด่วน
โดยติดขัดปัญหาบางประการที่ทำให้ขนคนทีละหน่อย อะไรแบบนี้ จำไม่ได้ละ
ดูแล้วมันก็โจทย์คณิตศาสตร์ชัดๆ ใช่ไหมครับ แต่ที่มันโป๊ะเชะขึ้นมาเนี่ยก็คือ
ให้นักเรียนตีความว่า อ้าวแล้วจะขนคนไปทำไม! ฝั่งนี้มีเหตุบ้านการเมืองอะไร
หรือควรจะมีการประณีประนอมหรือแก้ปัญหาในทางอื่น ที่ทำให้ไม่ต้องขนคนไหม

เอ้า ก็สนุกสิครับทีนี้ ผมก็นั่งเขียนนั่งหาวิธีไปเรื่อย.. นี่มันข้อสอบเข้าถาปัดชัดๆ
เสร็จแล้วก็เดินเอากระดาษคำตอบไปส่งอาจารย์ด้วยความมั่นใจสุดๆ
คือมันจะสะใจมากไงครับถ้าเราทำข้อสอบได้ ทำเร็ว แล้วเพื่อนยังไม่เสร็จกัน
เวลาเดินตัวปลิวออกไป จะชอบหันไปดูเพื่อนๆ ที่มองกลับมาด้วยความเคียดแค้น
อุวะ! ขอให้เป็นการปิดตำนานแห่งการฝันเรื่องเลขบ้านี่ซะที!!

เรื่องราวต่อจากนั้นก็เป็นฝันเลื่อนเปื้อนแหละครับ
มีตั้งแต่เดินโล่งออกไปนอกห้องสอบก็พบแม่น้ำใหญ่ขวางอยู่
ถึงน้ำจะไหลเชี่ยวกราก แต่วิวสวย น้ำใส น่าโดดเล่นมากๆ
ก็เลยโดดลงไป แล้วก็เริ่มเดินบนน้ำ… (ในฝันให้เหตุผลว่าแรงตึงผิวมันเยอะ)
ไม่นานนัก เพื่อนคนอื่นๆ ก็ทำข้อสอบเสร็จ แล้วก็ออกมาโดดน้ำกันเป็นที่หนุกหนาน

โอ้ว อยากไปเที่ยว ไปโดดน้ำเขื่อนจังโว้ย!

ป.ล.
ลืมบอกไป
วิชาแคลคูลัสที่ผมบอกว่าตอนปีหนึ่งมีเพื่อนที่เรียนด้วยกันแล้ว F ซะครึ่งชั้นปี
ตอนสอบครั้งแรกผมได้ ๘ เต็ม ๑๐๐ และอีกครั้งคือ ๑๕ เต็ม ๑๐๐ (เก่งขึ้นนะ!)
โดยในกระดาษคำตอบครั้งแรก ผมเขียนเพลงต่างๆ ที่พี่ๆ เขาสอนให้ร้องลงไป
ส่วนครั้งที่สองนั้นผมแต่งโคลงกระทู้โอดครวญเกี่ยวกับความหินของวิชาเรียนลงไป
แล้วก็ลอกโจทย์จากกระดาษคำถามมาเขียนวนไปวนมาอีกสักพัก แล้วก็นอน
เห็นชาวบ้านชาวช่องเขาส่งโพยกันรอบตัว ไม่เอาอ้ะ ศักดิ์ศรีค้ำคอ
ผลก็เลยออกมาอย่างที่เห็นครับ มีหมาจิ้งจอกมาประดับไว้ให้พ่อแม่ชื่นชมสองตัว

ป.อ.
น้องเดือนแปะลิงก์กระทู้ในพันทิปให้อ่าน (โดนลบไปแล้ว)
เป็นเรื่องของนักศึกษาบรรลุนิติ��าวะแล้วนี่แหละ อุตส่าห์ไปต่อถึงเมืองนอกเมืองนา
แล้วก็มาโพสต์กระทู้ ถามหาคนรับจ้างทำรายงานให้
คุณอาจจะเห็นด้วยหรือไม่กับเหตุผลอันน่าสงสารต่างๆ นานาของเธอก็เชิญ
แต่ผมไม่ใช่คนแบบนั้น และพิสูจน์แล้วด้วยตัวเอง ว่ากูยอม F เพื่อเรียนใหม่ปีหน้า
ดีกว่าจบมาแล้วได้กระดาษบ้าอะไรไม่รู้ใบนึง เอาไว้สมัครงานแล้วแนะนำตัวเอง
ว่าฉันจบปริญญาโท!

ป.ฮ.
ขอบคุณทุกความเห็นในบล็อกตอนที่แล้วครับ ขอบคุณมากๆ