เวลาเราอ่านเจอใครพูดประโยคข้างบน
เรามักนึกถึงคนที่พกกล้องตัวโตๆ พร้อมอุปกรณ์นู่นนี่นั่น
ที่ราคาแพงแบบว่า.. มึงเอาเงินนี้ไปซื้อรถเครื่องขี่แว้นเล่นจะดีกว่าไหมอ้ะ

คือจริงๆ ผมก็เป็นคนประเภทนั้นครับ ประเภทที่แทนที่จะซื้อรถมาขี่แว้นเล่น
แต่ดันเอาไปซื้อของเล่นไอ้ที่คนรวยๆ เขาซื้อกัน ทั้งที่ตัวเองก็ไม่มีตังค์น่ะนะ

ก็เอาเถอะครับ ในเมื่อตัวเองก็เป็นเหยื่อของธุรกิจการถ่ายภาพไปเสียแล้ว
แล้วก็ยอมรับว่ามันเป็นงานอดิเรกที่ทำให้ได้พักผ่อนกล้ามเนื้อหัวใจได้ดีจริงๆ
การกดแชะๆ แต่ละครั้งจึงไม่ได้หวังจะถ่ายเก่งเอาโล่ หรือถ่ายโชว์เอาถ้วย
(ใจจริงก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฝีมือและงบประมาณไม่ถึง )
แต่ถ่ายไว้เป็นการบันทึกว่าชีวิตนี้เคยเห็นอะไรมาบ้าง เผื่อให้ลูกหลานดูก็เท่านั้น
แล้วก็เผื่อมาอวดคนที่มีชีวิตต่างออกไปด้วยนะ
ดังนั้นต่อไปนี้คือการอวดล้วนๆ เลยนะครับ!!

ที่เยิ่นเย้อมานี่ก็เพราะจะรอให้ภาพมันโหลดเสร็จหรอกครับ
เพราะจำได้ว่าเคยเล่าเรื่องบ้านน้าดาวด้วยภาพมาแล้ว เมื่อปีก่อนนู้น
ดังนั้นขออนุญาตไม่เล่าซ้ำนะครับ แต่ถือว่านี่เป็นตอนสองเลยละกัน
มาดูภาพกันช้าๆ ดีกว่า เอาแบบเย็นๆ ใจนะ ไม่ต้องรีบไปไหน
แล้วจะรู้ว่าโลกที่หมุนช้าๆ มันก็โลกเดียวกะที่เรารีบๆ กันเหงื่อแตกนี่แหละ

หมายเหตุ ๑: ทุกภาพไม่ผ่านการตกแต่งใดๆ เหมือนเดิมจ้ะ
หมายเหตุ ๒: กดดูภาพใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อยได้นะ

ต้นไม้ในคอกเมื่อปีนู้น บัดนี้มันแห้งเหี่ยวหัวโกร๋นไปแล้ว
นี่เพราะปุ๋ยขี้วัวสูตรโคตรเข้มข้น ๘๐-๘๐-๘๐ เลยนะ

ช่วงนี้เรียกได้ว่าเข้าหน้าหนาวแล้ว แดดลมกำลังสบายเลย บ่ายๆ ไม่ร้อน

เพิงที่สร้างไว้กันฝนที่เพิ่งผ่านมา เป็นหน้าฝนที่ดุดันเอาการเลย

แต่พอหมดฝนและเข้าหนาวปั๊บ วัวที่รักแดดก็ออกมาช็อปปิ้งสบายใจ

ขอแนะนำให้รู้จัก น้องโบว์ น้องฟา และน้องดา (หัวเบี้ยวไปหน่อย)

และล่าสุด น้องมิเชล แพะสาวกำพร้าแม่ที่น้องดาเพิ่งเอามาเลี้ยงแก้เหงา

น้องมิเชลถอนสายบัวโชว์ท่านผู้ชมซิลูก

อ้าวเฮ้ย เยี่ยวแตกนี่หว่า

เวลาแพะฉี่ หน้ามันจะกรุ้มกริ่มสบายใจแบบนี้แหละครับ

ส่วนวัวนม หน้ามันกรุ้มกริ่มตลอดเวลา

แถมเล่นกล้องด้วยนะ

นี่คือทะเลขี้วัวขนาดใหญ่ (ไม่เหม็นนะครับ เอ๊ะหรือชินแล้วก็ไม่รู้)

วัวตัวอื่นที่ไม่ค่อยชอบอาบแดด ก็จะมายืนหลบในร่ม

ส่วนตัวที่ปฏิบัติภารกิจบริจาคนมอยู่ ก็จะได้ที่พำนักตรงนี้

ส่วนนังมิเชลฉี่ราดก็อยู่ข้างๆ พี่วัวนู่นแหละ

มิเชลยังเด็ก น้องดาเลยเอานมวัวมาให้กิน
มันกินอย่างบ้าคลั่งลืมตาย

ส่วนลูกวัวตัวอื่นๆ ที่ยังไม่หย่านมก็รอกินอยู่เหมือนกัน

เฮ้ยๆ กินนม ไม่ใช่กินกล้อง!

นี่คือน้องดา จะไปประกวดธิดาโคบาลปีหน้า
เขาจำกัดเฉพาะลูกหลานผู้เลี้ยงโคนมเท่านั้นนะ
ใครจะไปลงแข่งบ้าง ลองติดต่อผู้ปกครองให้เลี้ยงโคนมกันนะครับ

คนนี้น้าดาว วันนี้ใส่ฮิญาบเต็มยศ และกำลังซดหอยแครงลวก

จริงๆ แล้วบ่ายสามน้าเนตรจะต้องไปรีดนมด้วย
แต่ช่วงนี้ป่วย ขาเข้าเฝือก มีคนมาเยี่ยมทุกวัน
และของเยี่ยมก็คือนมกล่อง!!! บร๊ะเจ้า!!

จะขอน้าเนตรเซ็นเฝือกก็ไม่ยอม แกเขิน

สี่สาวเทเวศร์จ้ะ (พ่อหวงมากๆ แต่ตอนนี้เข้าเฝือกอยู่ จีบได้ๆ)

ลืมบอกไปว่าธิดาโคบาลนี่ต้องเลี้ยงวัวเก่งด้วยนะ (ยังไม่เลิก ดูมันๆ)

ต้องล้มวัวได้ในหมัดเดียวด้วยนะ

หรือใช้ไม้พลองเป็นอาวุธได้ด้วยนะ!

พอ!
บล็อกวันนี้โคตรส่วนตัวเลยครับ แต่ชอบ

โว้หรือยังหว่า

http://woodgears.ca/eyeball/

Parallelogram - ลากให้ได้สี่เหลี่ยมด้านขนาน
Midpoint - ลากไปหากึ่งกลางของเส้น
Bisect angle - แบ่งมุมให้เป็นสองส่วนเท่าๆ กัน
Triangle center - หากึ่งกลางของวงกลมในสามเหลี่ยม
Circle center - หากึ่งกลางของวงกลม
Right angle - ลากให้ได้มุม 90 องศา
Convergence - หาจุดตัดของทั้งสามเส้น

*คำว่าโว้ หรือเรียกเต็มๆ ว่าละโว้ เป็นคำเย้ยหยันถากถางในบอร์ด
เวลามีใครที่เอาอะไรที่ “เคยมีคนแปะไว้แล้ว” มาแปะซ้ำครับ

พอลองกดไปเล่นก็เฮ้ย ไอ้แบบนี้ก็เป็นเกมได้เว้ย แถมสนุกอีกด้วย

ลองจิ้มไปเล่นดูนะครับ วันนี้โพสต์สั้นๆ แค่นี้พอจ้ะ

ป.ล.
ผมได้คะแนน ๒.๗๘ ครับ ติด Best 500 ด้วยแหละ
เล่นรอบเดียวพอละ กลัวทำได้มากกว่าเดิม (ยิ่งคะแนนมากยิ่งห่วย )

ป.อ.
เห็นเพื่อนอยากดูพรีเซนต์งานแต่งกันอีกรอบ
หลายคนที่ไม่ได้ไปงานแต่พอรู้ว่ามีพรีเซนต์ด้วยก็เลยอยากเห็นของจริงว่ามันเป็นยังไง
ก็เลยโพสต์ไว้แล้วครับในบล็อกโบว์แอน (ตั้งเวลาไว้ให้มันขึ้นตอน ๙ โมง ๙ นาทีล่ะ)

ป.ฮ.
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ (นั่น.. ยังไม่เลิกขอบคุณซะทีเว้ยเฮ้ย)

ปกติก็ไม่ค่อยกล้าเอาหน้าตัวเองมาลงบล็อกหรอกครับ อายชาวบ้านชาวช่องเขา
แต่ไหนๆ ก็แต่งงานทั้งทีเลยขอสักดอกนึง ให้รู้ไปเลยว่าไม่หล่อก็มีแฟนได้

ที่หายไปหลายวันนี่ ก็เพราะผมไปปฏิบัติภารกิจอันยิ่งใหญ่ครั้งนึงของชีวิตมาครับ
ไม่รู้เหมือนกันว่าในชีวิตนี้จะมีอะไรน่าพึงใจไปกว่าการได้ออกแบบงานแต่งงานของตัวเอง
แล้วพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย เปิดไฟเขียวให้ทำตามใจชอบ (เรียกว่าโดนตัดหางแล้วก็ได้)
เราเลยได้มีงานแต่งงานถึงสองครั้ง คืองานของเพื่อนๆ และงานของผู้ใหญ่ ภาคพิธีการ
(การได้จัดสองครั้งแยกกันนี้ ไว้รองรับมุกประเภท “ไว้งานหน้าจะดีกว่านี้” โดยเฉพาะ)

งานวัยรุ่นที่เจ้าสาวขอเรียกว่า “ปาร์ตี้สละโสด” นั้นเพิ่งผ่านไปเมื่อ ๑ พ.ย.นี้เองครับ

ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา ผมเสียเวลาไปไม่น้อยกับการกล่าวคำว่าขอบคุณ
ขอบคุณ ขอบคุณครับ ขอบคุณ เจอใครก็ขอบคุณ เหมือนโดนผีมารยาทญี่ปุ่นเข้าสิง
จะไม่ให้ขอบคุณได้ยังไง ก็ในเมื่อทุกคนมีส่วนร่วมในการสร้างตำนานครั้งนี้
ทำให้งานแต่งงานสีชมพูแป้นแล้นที่ผ่านมา กลายเป็นงานที่ฮาที่สุดครั้งนึงของโลก
ทำให้เรามีเรื่องเอาไว้เล่าซ้ำไปซ้ำมาด้วยความอิ่มใจไปยันลูกของเหลน

โอย ขอบคุณจริงๆ ครับ ขอบคุณ ขอบคุณ (เห็นไหม เสียเวลาพิมพ์อีกละ)

ป.ล.
สำหรับเพื่อนๆ ที่รู้จักไอ้แอนนนนนผ่านบล็อกหรือหลงมาโดยบังเอิญก็ตาม
ถ้าเกิดงงว่าไอ้บ้านี่มันบ่นอะไรวะ ก็ลองไปอ่านได้จากบล็อกโบว์แอน (Tag: เก็บตก) จ้ะ

ป.อ.
ลืมบอกไป ผมนับว่าคนที่เข้ามาอ่านบล็อกนี้ หรือดูดฟีดอ่าน เป็นเพื่อนผมหมดเลยนะ
ดังนั้นใครที่ต้องการเลิกคบหรือเกิดขยะแขยงรังเกียจขึ้นมา กรุณาทำเรื่องด่วนเลยครับ

ป.ฮ.
สองสามสี่วันมานี้ เราทั้งคู่และสารพัดเพื่อนทั้งเพื่อนโรงเรียน เพื่อนสตู เพื่อนฟ๐นต์
นั่งเลือกภาพกันไปก็ยิ้มไป โพสต์ภาพไปก็ฮากันไป เหมือนหลุดไปอยู่ในมิติอะไรสักอย่าง
ไอ้อณูความสุขเข้มข้นนี่มันกระจายลามเลียแพร่ติดกันได้ เหมือนโรคอะไรสักอย่างเลยว่ะ

WordCamp Bangkok เป็นงานสัมมนาเล็กๆ ที่พูดคุยกันเรื่อง Wordpress
Wordpress นะครับ ไมใช่ Microsoft Word
(นอกเรื่องนิดนึง เว็บ Wordpress ตรง Title Bar เขียน “ที่นี่” เป็น “ที่นี้” )

เอาล่ะ ต่อไปนี้มาเล่าด้วยภาพกันตามฟอร์ม (กดที่ภาพเพื่อขยายใหญ่)

ผมตื่นมาตอนเก้าโมง ออกมาปากซอย ก็พบมหัศจรรย์ใจไทยแลนด์เลยครับ
เพิ่งดูรายการตาสว่าง ที่ ดร.อาจอง มาพูดเรื่องโลกร้อนและน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ไม่คิดว่าน้ำแข็งมันจะละลายมาถึงวังหินเร็วขนาดนี้
(อดีตผู้ว่าสมัครฯ เคยบอกว่าไอ้ที่เห็นนี่ไม่ใช่น้ำท่วม เขาเรียก “น้ำนอง”

ไปถึง TCDC ก็ใกล้เวลาลงทะเบียนละ เลยเดินวนไปวนมาแถวนั้นด้วยความประหม่า
คือถ้าเป็นพารากอนนี่ มันจะวางตัวเองให้หรูยังไง แต่ผมก็เกิดก่อน รู้จักเมืองกรุงก่อนมัน
ดังนั้นเลยใส่รองเท้าแตะกางเกงหูรูดเดินได้สบายหน่อย แต่กับเอ็มโพเรี่ยมเนี่ย.. โอ้ว
จำได้ว่าเคยเข้ามาทำธุระอะไรสักอย่าง (แวะฉี่มั้ง) แล้วก็ไม่เคยย่างกรายมาอีกเลย
ดังนั้นนี่ก็เลยเป็นการมาเที่ยว TCDC ครั้งแรกของผมอย่างเป็นทางการครับ ..เชยไหม

งานนี้ทีแรกก็ตัดสินใจไปโดยไม่ได้นัดใครที่รู้จักไว้สักคนครับ
คือปกติเวลาไปนั่งฟังนั่งเรียนอะไรแบบนี้ ถ้าเอาเพื่อนไปด้วยมันจะห่วงคุยไง
แต่ก็เจอบักเอ บักเฟรม บักวินดี้ แล้วก็มิตรสหายอีกหลายนามโดยบังเอิญ
หลังจากคุณปรเมศวร์ขึ้นไปกล่าวบนเวที ทักทายผู้เข้าร่วมงานแล้ว ก็ส่งไมค์ต่อ
ให้พิธีกรคู่จากแบไต๋ไฮเทค (ฮากันกระจายครับ ทีมงานกดเสียงตบมุกได้เร็วมาก)
เนื้อหาสาระแบบละเอียดยิบไปตามอ่านได้จากบล็อกของเฟรมนะครับ
เพราะผมจะเล่าแบบไม่มีสาระอย่างเดียวเลยละกัน

“ทุกวันนี้มีบัตรสมาร์ทการ์ด อยู่แล้ว
แต่ทำไมเวลาเปิดบัญชีธนาคารถึงยังต้องถ่ายเอกสาร”

ดร.ทวีศักดิ์ กออนันตกูล รองผู้อำนวยการ สวทช.
กล่าวอธิบาย ว่า สวทช. คืออะไร มีหน่วยงานี้ไว้ทำไม

สักพักถึงเวลากินข้าวเที่ยง เพื่อเป็นการแสดงความมั่งมี ไหนๆ มาห้างคนรวยทั้งที
เราเลยพากันออกมาข้างหน้า ไปกินเย็นตาโฟในร้านอาแปะข้างหน้าห้างนั่นแหละครับ
อาแปะมีลูกสาวคนนึง หมวยอย่างที่คิด และมีอาม่าอีกสองสามคนช่วยกันเช็ดโต๊ะ
(ราคาก๋วยเตี๋ยวหน้าห้างเอ็มโพเรียม ณ ปลายปี พ.ศ.๒๕๕๑ อยู่ที่ ๔๐ บาทครับ)

พออิ่มท้องปั๊บก็เข้ามาสู่งานในช่วงบ่าย
พี่บอย โกสิยพงษ์ มานั่งรอคิวเตรียมพูดแล้วครับ เลยไปขอบันทึกภาพซะทีนึง
คุณปรีดา (ผมแอบกรี๊ดมานานแล้วครับ เพิ่งเคยเจอตัวจริง) นั่งเก้าอี้วีไอพีแถวหน้า
แล้วสักพักก็เป็นคิวของคุณเก่ง (keng.com) ขึ้นไปพูดจ้ะ นี่ก็เพิ่งเคยเจอเหมือนกัน
สาระ(ไหนว่าจะไม่เขียน)หลักๆ ของคุณเก่ง
คุณเก่งหน้าเหมือนพลพลบวกพี่ป๋อง กพล แล้วก็ไว้ผมยาว แล้วก็ผอมลงอีกที
เอ๊ะ งั้นจะเปรียบเทียบทำไมให้มันยากวะ ก็ดูภาพพี่เขาไปเลยเซ่!

ต่อไปก็เป็นไฮไลต์ของงานครับ ทางผู้จัดได้เชิญพี่บอยและป๋าเต็ดมาเป็นไอดอลของงาน
แต่แหม สารภาพตามตรงว่ารัศมีน้องซีขโมยซีนมาซะเยอะ (แต่เต็มใจให้ขโมยนะ )
จริงๆ ก็สงสารน้องเขาอยู่เหมือนกันนะ ที่มาเป็นพิธีกรน่ารักโดดเด้งคนเดียวในงาน
กลายเป็นว่าใครที่ไม่ได้เล่นมุกแทะโลมน้องซีนี่ วันนั้นจะ OUT มาก (ก็ดูภาพสิ)

ต่อจากนั้นเป็นคิวของการเล่าประสบการณ์การทำงานของทีม WordpressThai
ทีแรกที่มางานนี้ ก็ขอสารภาพตามตรงอีกแหละ ว่าผมไม่ได้สนใจหัวข้อนี้เป็นพิเศษครับ
แต่เกินคาด! ความโคตรฮาของเฮียบูบู้ ทำให้ช่วงนี้กลายเป็นช่วงที่ครื้นเครงสุดๆ ของงาน!
(ในภาพประกอบด้านซ้าย ช่องบนเป็นหน้าลงทะเบียนไวไฟของ TCDC ครับ
ภาพบนจะเห็นว่าสะกด WordCamp ผิดด้วย.. แป่ว..
ส่วนภาพล่างเป็นเว็บหมู่บ้านไทย ที่เฮียบูบู้ (คนหลังเขา) อุตส่าห์จะเอามาอวด
แต่ดันเปลี่ยน DNS พอดี ก็เลยกลายเป็นหน้าแหม่มสาว พร้อมลิงก์โฆษณาไปซะงั้น!)

เสร็จปั๊บก็เข้าช่วงสาระยามบ่าย เป็นคิวของคุณเม่น (เห็นตัวจริงเลยคิดว่าน่าจะเป็นญาติกับซูโม่กิ๊ก)
คุณเม่นมาบรรยายเกี่ยวกับการดัดแปลงแก้ไขหน้ากาก Wordpress แนะนำปลั๊กอินเจ๋งๆ
(โอ๊ะ ลืมไปว่าจะไม่พูดสาระในบล็อกนี้ งั้นข้ามนะครับ แหะๆ)
อ้อ สองภาพล่างนั้นผมหยิบมาใส่ผิดลำดับไปหน่อย จะกล่าวถึงในย่อหน้ามะรืนครับ

แล้วก็ตามมาติดๆ ด้วยช่วงคุยกับบล็อกเกอร์ที่น่าสนใจ ๕ ท่าน อันได้แก่
- น้องซี อันนี้เป็นที่รู้จักกันอยู่แล้วว่าเป็นสาวตึงที่เขียนบล็อกเกี่ยวกับ Gadget
- คุณปรีดา “ผู้ทุพพลภาพถาวรสิ้นเชิง” ที่ชีวิตแข็งแรงจนใครๆ ที่มีครบ ต้องมองตัวเอง!
- น้องเมษ เด็กอายุ ๑๓ เขียนบล็อก (ถ้ามาเจอเด็ก ๑๑ ทำฟอนต์ คงคุยกันสนุกนะ)
- ProjectLib พี่แกเขียนติดต่อกัน ๓๖๕ วัน (ยังแค่ ๒๘ วัน)
- Patsonic เขียนบล็อกมานานนมทั้งดูหนังฟังเพลงและบันเทิง
ช่วงนี้ก็ฟังได้เรื่อยๆ ครับ มีลูกเล่นลูกแซวกันเป็นระยะพอให้ยิ้มได้ไม่ง่วงเหงา

(*นี่แหละย่อหน้ามะรืนที่ว่า)
และก็ปิดงานด้วยสาระหนักๆ เรื่องสื่อพลเมือง จากทีม SIU และคนชายขอบ
ใจจริงที่มางานนี้ ผมอยากมาฟังมาดูตรงนี้เน้นๆ หนักๆ โดยเฉพาะเลยนะครับ
เพราะเป็นแฟนของบล็อกคนชายขอบมานานแล้ว (อ่านอย่างเดียว หัวไม่ค่อยถึง)
แต่เนื่องจากจะต้องรีบไปรับแฟนกับว่าที่แม่ยายไปหัวหิน กลัวจะถึงดึก
ก็เลยต้องเสียมารยาทลุกออกจากงานก่อนหมดเวลา ..เสียดายมากๆ ครับ

ขอบคุณกระปุก ขอบคุณเนคเทค ขอบคุณทีซีดีซี ขอบคุณเวิร์ดเพรส
ขอบคุณผู้ร่วมสนับสนุนทุกท่าน และผู้สนใจในเวิร์ดเพรสทุกคน ที่ทำให้มีงานนี้ครับ
หวังว่าปีหน้าจะเปิดโอกาสให้ผมมาร่วมนั่งฟังอีกนะ (อ้อ ลืมขอบคุณน้องซี )

เนื้อหาอื่นๆ ที่เป็นสาระ อ่านได้จากบล็อกของชาวบ้าน ที่มาร่วมงานเดียวกันนี้ครับ
WordpressThai / Patsonic / 1001ii / Meawznoy / iMenn / ploysics /
keng / iam.in.th / Framekung / Jedineko / ProjectLib / ifew / ฯลฯ

และปิดท้ายด้วยภาพชุดที่ทำให้ผู้ชายทั้งประเทศต้องอิจฉา

จบครับ! ..เขียนอะไรตั้งยาวเนี่ย

นั่นแหละครับที่ทำให้อยู่ดีๆ ผมก็ได้มีโอกาสไปงานที่อยากไปมานานเสียที
กล่าวโดยย่อ - งานนี้คงมีส่วนคล้าย Barcamp ที่ชาวไอทีบ้านเราคุ้นกันนิดหน่อย
นั่นคือเป็นงานที่ใครขึ้นไปพูดอะไรก็ได้บนเวที (รู้กันว่าเน้นเรื่องความคิดสร้างสรรค์)
โดยหนึ่งงานมีคนพูด ๒๐ คน โดยใช้ภาพนิ่งคนละ ๒๐ หน้า หน้าละ ๒๐ วินาที
กติกานี้ดูสนุกตรงที่ใครที่ขึ้นไปพูดเนี่ย ถ้าเกินเวลาก็ต้องลงจากเวทีอย่างช่วยไม่ได้
ครั้งก่อนๆ จัดตามสถานที่ต่างๆ ที่ไกลจากลาดพร้าวจนทำให้ผมไม่มีโอกาสได้มา
ส่วนครั้งนี้เขาเอามาเป็นหนึ่งสีสันในงาน Bangkok Design Festival 2008
งานนี้โคตรน่าสนุกเลยครับ จัด ๑๔-๒๖ นี้ ที่สยามดิส-เซ็นเตอร์-พารากอน-หอศิลป์
เมื่อวานผมก็ไปดูหอศิลป์มารอบนึง (จริงๆ คือมาฟังสรุปงานที่จะต้องหมกมุ่นในวันนี้)

เอาล่ะ กลับมาที่เพะชะคุชะกันต่อ เล่าด้วยภาพเลยละกันนะครับ จะได้ไปนอนเสียที

ลานข้างพารากอน กลายเป็นที่โชว์ของจากกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อการออกแบบ
ชื่อกลุ่มโคตรจ๊าบเลยครับ งานก็สนุกและฮามากๆ ด้วย เป็นอีกหนึ่งในสีสันของ BDF

เรือยางที่เห็นลอยอยู่นั่น คนสร้างสรรค์เขานำข้อมูลที่มีการคำนวณของนักวิทยาศาสตร์
ที่บอกว่าอีกไม่กี่ปีพอโลกมันร้อนจนน้ำท่วมกรุงเทพฯ เนี่ย ระดับน้ำจะอยู่สูงขนาดนู้น!
ส่วนซูชิข้าวเหนียวหมูย่างนั่นก็เป็นการผสานไอเดียจากอีปุ่น+ญี่สานเข้าด้วยกัน
เขาเอามาแจกให้คนเดินเที่ยวงานกินฟรี อร่อยเด็ด!
(ผมเคยคุยกะเพื่อนว่าอยากเปิดร้านซูชิไทยว่ะ ก็ไอ้ข้าวเหนียวแบบนี้แหละครับ โอ้ว!)

ห่วงยางที่วางเรียงกันนั้นแต่เดิมคนออกแบบเขาเอามาเรียงซ้อนๆ กองกันเฉยๆ
แต่พอมาอยู่ใกล้เวที ก็เลยจำต้องกลายเป็นเก้าอี้นั่งของผู้ชมไปโดยปริยาย
และเข้ากันกับร่มและเก้าอี้ชายหาดโดยมิได้นัดหมาย!!
ส่วนภาพล่างขวานั่นก็เป็นแมคบุ๊กตัวเล็กของสตูผมเองครับ เอามานั่งเตรียมสไลด์

ตอนเย็นๆ บรรยากาศคึกคักมาก บนเวทีพันธมิตรมีป้าดีเจเปิดเพลงแรงๆ จ๊าบสุด

พอฟ้าเริ่มมืด ก็เป็นคิวของทางเวที มอบรางวัลให้กับนักศึกษาที่ส่งงานมาประกวด
แล้วก็จะใช้เวทีนี้แหละเป็นที่ตั้งงานเพะชะคุชะตอนหนึ่งทุ่ม
(มีภาพพาโนรามาขนาดใหญ่ อันเดียวกะภาพบนนั่นด้วยครับ กด)

มอบรางวัลกันไป

ผมมีเวลาเดินเล่นแป๊บนึงก็ออกไปถ่ายภาพบรรยากาศข้างนอกครับ
ตรงธนาคารตือมีพนักงานสาวสวยด้วยคนนึงเลยขอถ่ายภาพมา
(แหม ปีนี้ใช้งานทรัพยากรบุคคลรุ่นน้าๆ ป้าๆ กันเยอะนะครับ)

พองานเพะชะฯ เริ่มขึ้น ผมก็นั่งง่วงอยู่ตรงเต็นท์เครื่องเสียงอย่างเดียว
กว่าจะลงตัวก็ตอนลุงนิวัติ กองเพียรขึ้นมาพูดเรื่องภาพเขียนเชิงสังวาส
โอ้ว ทีแรกคิดว่าลุงจะแวรงงงงกว่านี้ซะอีก แต่เท่านี้ก็ได้ใจแล้วครับ

แล้วฝนก็ตก!! ผมนึกเหตุผลไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมเขามาจัดที่เอาต์ดอร์
จริงๆ งานแนวนี้มันต้องในร่ม ในสถานที่ที่คุมดินฟ้าอากาศได้ไม่ใช่เหรอครับ
เสียงแซวหาคนปักตะไคร้ดังเซ็งแซ่ ทีแรกก็ฮาๆ แต่หลังๆ ก็ไม่ค่อยฮา
ตอนทำสโมของทมหาลัย ผมไม่เคยเชื่อไอ้ระบบปักตะไคร้นี่เลยแฮะ
คือจะสั่งน้องให้มันปิดโหมดพึ่งไสยศาสตร์ไปให้หมดเลย ไม่เอาๆ
แล้วเตรียมแผนกันฝนไว้ให้รอบคอบ ดีกว่านั่งภาวนาหรือไม่ยอมเตรียมการกัน
(กลับมาที่เพะชะฯ) ตอนนี้พอฝนตกเลยต้องพักเวทีไว้ครู่นึงครับ

พอฝนหยุดได้สักพัก ก็เป็นคิวของบนเวทีต่อ ครู่นึงก็เข้าช่วงพักครึ่งครับ
มีชาวศรีลังกากลุ่มนึงขอเอาโชว์มาแสดง เป็นการเต้นพื้นเมืองแบบประยุกต์
เขาเต็มใจในการแสดงดีนะครับ แล้วก็ได้รับเสียงปรบมือทั้งสี่โชว์เลย

งานคราวนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเคยมา เลยไม่รู้ว่ามาตรฐานมันต้องเจ๋งขนาดไหน
แต่เสียงจากผู้ชมหลายๆ คนที่ได้ยินมา (ผมด้วย) ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยสนุก
ทั้งบรรยากาศที่คั่นด้วยฝนตก และผู้พูดหลายคนที่ดูไม่จูงใจให้น่าฟังเท่าไหร่
ที่ชอบสุดคงเป็นฝรั่งที่พูดเรื่อง Unintended Design ที่เห็นในประเทศไทย
เช่นเอาฝาเบียร์มาเล่นเป็นตัวหมากฮอส หรือเอากระเป๋าถือมาบังแดด
คือบ้านเมืองฝรั่งเขาไม่มีการใช้ประโยชน์แบบประยุกต์ไงครับ
โต๊ะก็คือโต๊ะ เก้าอี้ก็คือเก้าอี้ ผลิตมาและต้องเป็นเก้าอี้เท่านั้น
ไม่ได้ประยุกต์ซะฝรั่งทึ่งแบบบ้านเรา .. เออ ไทยแลนด์นี่ก็เท่ไม่หยอกนะ

งานดำเนินไปด้วยดี มีสายฝนโปรยปรายเบาๆ ลงมาเป็นระยะ
แต่สุดท้ายพอมาอีกระลอก คราวนี้ตกหนักเลยครับ เหลือยังไม่ได้พูด ๒ คน
แต่เวลาก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่งแล้ว พิธีกรเลยประกาศปิดงาน เอาไว้เจอกันใหม่

เสียดายอ้ะ ถ้าคราวหน้าจัดที่ไหนอีกก็จะไปเยี่ยมอีกที
เพราะได้อะไรมาเยอะเหมือนกันครับ แต่คงไม่ไปอยู่หลังเวทีละ
ลำพังแค่เหนื่อยน่ะไม่ว่า แต่นี่ต้องเป็นหนึ่งในแม่งานไปกลายๆ
เฮ้ย มันอะไรกะกูนักวะเนี่ย

ป.ล.
เห็นแนวงานนี้รู้สึกว่ามันใหญ่ไปหน่อยครับ
เหมือนงานแฟตเลย ครั้งแรกๆ นี่เล็กและน่ารัก
พอระบบมันเยอะขึ้นก็เริ่มไม่สนุกแล้ว มันแข็ง มันแห้งแล้งไป
ใจจริงผมเองก็คิดอยากจัดอะไรแนวนี้แบบเล็กๆ ในวงขึ้นมาเหมือนกันนะ
คุยกะไอ้เต้ยตอนนั่งรถมัน ทั้งขาไปขากลับ แล้วก็ได้ไอเดียพลุ่งพล่าน
แต่ก็ยังอยู่ในขั้นตอนเพ้อฝันครับ ไว้ได้ทำจริงเมื่อไหร่แล้วจะบอก

ทีแรกไม่รู้จะเขียนรายงานไปทำไม
ว่าการได้ไปงานหนังสือแต่ละครั้งเนี่ย ต้องกลับมารายงานว่าซื้ออะไรมาบ้าง
แต่เปิดๆ ดูบล็อกของคนโน้นคนนี้ เออ ก็ดูน่ารักดีนี่หว่า ไม่เห็นจะเป็นไรเลย
แล้วกูจะอคติกับการรายงานความเสียหายของตัวเองไปทำไม ใช่มะๆ
เลยขอเล่าประสบการณ์เสีย(ตังค์ไม่ได้ตั้งตั)ว กะเขาบ้าง

งานหนังสือปีนี้อยู่ใในจังหวะที่ผมเองกำลังยุ่งๆ ทั้งเรื่องงานเรื่องส่วนตัว
ไม่เหมือนปีที่แล้ว ที่ว่างจัดขนาดไปเดินถ่ายทำสารคดีร้อนยอยซะเล่นๆ
พอดีวันนี้ผมไปนั่งเรียนพิเศษที่เอสพละนาดครับ
เรียนเสร็จก็ชวนเพื่อนคนนึง กะจานก่อ (ถ่อมาจากเชียงใหม่เพื่อมาสอน) ไปเดินเล่น
ก็กะว่ายังไงเดี๋ยวคงได้มาอีกรอบอยู่แล้ว เพราะไปลงหุ้นซื้อบุฟเฟ่ต์อะบุ๊กไว้กะเพื่อนฝูง
ดังนั้นเลยมีตังค์ติดตัวอยู่หกร้อยกว่าบาท แล้วก็ไปถึงงานด้วยหมายจะเดินเล่นเฉยๆ…

แต่แล้วก็หมดตูดกลับบ้าน

จึงขอแนะนำหนังสือที่ซื้อมาบ้างนะครับ
๑.
ดีไซน์+คัลเจอร์
โดย ประชา สุวีรานนท์ / สำนักพิมพ์ ฟ้าเดียวกัน
ราคา ๒๔๐ บาท (ลดจาก ๓๐๐)
อ่านบทความของคุณประชามาตั้งแต่ที่เขียนลงมติชนสุดสัปดาห์แล้วครับ
ก่อนหน้านี้มติชนจะมีอะไรให้อ่านเยอะแยะไปหมด
แต่จะมีคอลัมน์ประจำแค่ไม่กี่คอลัมน์ที่ไม่อ่านไม่ได้ (หนึ่งในนั้นคือนิวัติ กองเพียร)
แต่ในที่สุดพอมีคอลัมน์นี้ปรากฏขึ้นมา ก็กลายเป็นแม่เหล็กของทุกฉบับไปเลย
เนื้อหาข้างในกล่าวถึงโลก ถึงประเทศ ถึงประวัติศาสตร์มนุษยชาติ!
จนถึงการกินนอนปี้ขี้ทุกเมื่อเชื่อวันนี่แหละ ในกรอบแว่นตาของการออกแบบ
เปล่า.. ไม่ได้น่าเบื่อ หรือไม่ได้เจาะจงว่าคนที่อ่านจะต้องเป็นนักออกแบบหรอกครับ
เพราะเนื้อหาแทบทุกครั้งที่ได้อ่าน(จากในมติชนนะ.. รวมเล่มนี่เพิ่งซื้อ) มันย่อยง่ายมาก
ดังนั้นจึงเป็นหนังสือที่คนที่รักการมองโลกอย่างสร้างสรรค์ ควรอ่านครับ!
//ตอนดูเล่มนี้ในบูท ปรากฏว่าเจอไอ้ตั๊ก(รุ่นน้องที่สนิทกัน) เป็นคนขาย.. อ้าว รับจ๊อบนี่

๒.
หน่อไม้
โดย ทรงกลด ทรงศีล และทรงกลม เอ๊ย นิ้วกลม / สำนักพิมพ์อะบุ๊ก
ราคา ๑๖๐ บาท (ลดจาก ๒๑๐ บาท)
สารภาพตามจริงว่าหน้าปกเล่มนี้ไม่ต้องรสนิยมผมเลยครับ
(คำว่า “ไม่ต้อง” ในกรณีนี้ แปลว่า “ไม่โดน” นะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเจอคำนี้ เลยอนุรักษ์ไว้)
มันดูธรรมดาและเซฟไปหน่อย เลยไม่คิดว่าจะได้ซื้อหามาเป็นเจ้าของเข้าสักวัน
(แต่ปกที่ง่ายและงามขนาดนี้ อาจจะทำให้หลายๆ คนหลงรักก็ได้ เนอะ แล้วแต่คน)
แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้มีคนมาบ้าน ก็คุยกันเรื่องหนังสืออยู่ดีๆ (สังเกตว่าวงเล็บเยอะขึ้นเรื่อยๆ)
น้องแกดันโฆษณาสรรพคุณของหน่อไม้นี่ว่า มันเป็นหนังสือปลุกพลังดั่งถั่วคาริน!
วันนี้เลยไปยืนจิ้มๆ ดูที่อะบุ๊ก (ผมไปตอนหกโมงเย็น คนโล่งดีครับ ไม่ต้องเบียดใคร)
ปรากฏว่ามีน้องตาล (อ่านชื่อจากป้ายห้อยคอ) ตะโกนเรียกชื่อพี่แอนๆ มาจากในร้าน
อ้าว ถามไถ่ไปมา ก็เลยได้ทราบว่าเป็นน้องอักษรที่รู้จักผมจากค่ายสะกดจิตเด็กมัธยม
(ตอนผมเป็นนายกสโม ไว้ผมยาว และผอม! แปลงร่างขนาดนี้ น้องมันจำยังได้ โอ้ว!)
ก็เลยซื้อมาหนึ่งเล่มแบบเขินๆ ครับ คือก็อยากได้อยู่นะ แต่เจอโจทย์ยังคับเลยซื้อเลย

๓.
ล้อมวงคุย
โดย ชาติ กอบจิตติ / สำนักพิมพ์หอน
ราคา ๘๘ บาท (ลดจาก ๑๖๐ บาท)
อ้าว ตอนซื้อเห็นว่าเป็นพิมพ์ครั้งที่ ๑ แต่เลือกไปเลือกมาเอาเล่มที่ไม่ยับแล้วจ่ายตังค์
กลับมาบ้านมันเป็นพิมพ์ครั้งที่ ๒ ได้ไงอ้ะ จ๊ากกกกกกกกกกก!!! (ดูความยึดติดสิ)

๔.
เราหลงลืมอะไรบางอย่าง
โดย วัชระ สัจจะสารสิน / สำนักพิมพ์นาคร
ราคา ๑๒๘ บาท (ลดจาก ๑๖๐ บาท)
รู้แต่ว่าเล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นที่พูดถึงเหตุบ้านการณ์เมืองปัจจุบัน
ด้วยมุมมองของผู้เขียนที่(มีหนังสือเขียนชมว่า)เฉียบคม ..จะคมแค่ไหนไม่รู้
แต่ยืนอ่านตอนขึ้นรถไฟฟ้ากลับมาแวบเดียวก็หมดไปหลายมิลลิเมตรแล้วครับ

ป.ล.
เดี๋ยวจะไปอีกทีครับ ถ้าไม่มีอะไรติดขัดจริงๆ
ว่าจะซื้อการ์ตูนสามก๊กเล่มสีส้มๆ ๑๕ เล่มจบ ของสำนักพิมพ์นานมีครับ
เห็นว่ามีขายในเซเว่น ก็เลยคาดหวังว่าในงานหนังสือน่าจะมีรวมห่อขายแล้วลดราคา
แต่วันนี้ไม่ได้แวะไปนานมีจริงๆ ครับ (ปกติก็ไม่ค่อยได้ไปโซนนั้นอยู่แล้ว กลัวเด็ก)
ใครที่เผอิญผ่านมาอ่านแล้วมีโอกาสเดินโฉบแถวนั้น รบกวนดูราคาให้ด้วยนะก๊าบ

ป.อ.
ผมไม่ค่อยซื้อหนังสือใหม่ครับ เพราะซื้อของสดมาตุนไว้ก็ไม่มีเวลาอ่าน จนมันแห้ง
เลยเลือกซื้อให้เชยกว่าชาวบ้านซะหนึ่งเทอม เวลาใครถามจะได้รู้สึกว่าไม่รีบดี

ป.ฮ.
ปีนี้ผิดหวังกะโอเพ่นอ้ะ ทำไมไม่ค่อยมีอะไรขายเลย หรือของยังไม่มาก็ไม่รู้
ส่วนที่ซีเอ็ด เจอเอิ้น พิยะดา กับป๊อป แคลอรี่ บลา บลา ยืนแจกลายเซ็นครับ
ไอ้เราก็ไม่ได้ซื้อหนังสือเขา เลยอาศัยช่วงกรรมการกำลังมึนๆ
กระโดดเข้าไปขอถ่ายภาพระยะประชิด (พี่ป๊อปบอก โอ้ว เลนส์ตาปลาก็อ้วนสิ!)

พอได้ติดตามข่าวคราวเบื้องหลังการทำงาน แล้วมันเสร็จออกมาเป็นตัวๆ
ก็รู้สึกว่าสมกับที่รอคอยเลยครับ สำหรับมิวสิกวิดีโอเพลง เงินล้าน ของคณะโมเดิร์นด็อก (มีฮิ๕ ด้วย)

ไม่รู้สินะ ผมว่ามันต้องกับรสนิยมด้านการออกแบบของตัวเองดี
อะไรที่เว้รี่ไทยแบบเนี้ยะ ไม่รู้ชาวบ้านชาวช่อง (โดยเฉพาะคุณลูกค้า) จะเข้าใจไหม
MV นี้ผมชอบมากกว่านิยายของ ผกก บ้าพลังคนนั้นอีก

จริงๆ แล้วระยะหลังๆ ผมไม่ค่อยซื้อซีดีเพลงฟังครับ
โหลดเถื่อนก็แทบไม่ค่อยจะได้โหลดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ไม่ใช่ว่าพอมาทำงานเกี่ยวกับค่ายเพลงแล้วจะมีจิตสำนึกอะไรดีขึ้นนักหรอก
แต่รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้การมาครอบครองเพลงเป็นไฟล์ๆ เพื่อฟังเนี่ย
มันไม่ค่อยได้ความละเมียดเหมือนเก่าแล้ว (นี่ข้ามช็อตสมัยซื้อเทปสะสมไปเลยนะครับ)
พออะไรมันลวกๆ ทำแบบพอกึ่งดิบกึ่งสุกเอามาขายกันเยอะๆ เข้า ผู้บริโภคอย่างเราก็เซ็ง
เซ็งแล้วก็ยิ่งเป็นความชอบธรรม(ด้วยเหรอวะ)ที่จะไปละเมิดเขา แล้วก็วนลูปแบบนี้
คนที่ที่หลุดลูปไปก็คือค่ายที่ดำเนินธุรกิจแบบอุตสาหกรรมขนาดใหญ่หน่อย
เปลี่ยนเป็นการปล่อยให้โหลดเป็นเสียงในโทรศัพท์บ้าง โหลดเป็นไฟล์ๆ บ้าง
แล้วก็ตระเวนเล่นคอนเสิร์ตอะไรก็ว่าไป ปรับตัวเข้ากับพฤติกรรมแท้ๆ ของคนฟังในฐานะลูกค้า
ซึ่งนี่คือในมุมของธุรกิจดนตรี ที่เป็นคนละมุมกับศิลปะนะครับ
ก็เลยยิ่งแล้วใหญ่สำหรับคนทำเพลงตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้อยู่ในระบบอุตสาหกรรมนั้น
คือพอไร้ค่ายปั๊บก็ตายเลย หรือของดีจริงแต่ไม่ขาย โดนตัดตอนก็ตายเลย

แหม มันน่ามันน่ามีศิลปินออกมาประท้วง แล้วเสนอการเพลงใหม่นะ
เอาแบบโหลด ๓๐ ซื้อแผ่น ๗๐ ก็ได้ จะได้อยู่รอดกัน (พอ พอ)

นอกจากโมเดิร์นด็อกที่ซื้อมาจากท่าพระจันทร์เมื่อวันก่อน ที่แกะออกมาก็แทบผงะ
(ก็พี่แกไม่ให้อะไรกับซีดีมาเลย โธ่.. แถมอาร์ตเวิร์กอะไรฮาๆ สักนิดก็ไม่มี)
ในปีนี้ผมก็ยังชอบเพลงของคุณไทร (อำนาจ ศิระวงษ์ธรรม) ด้วย
แต่เจ้านี้ยังไม่ได้ซื้อ ยืมไอ้ฟูฟังเอา แต่ถ้าเจอก็จะซื้อ เพราะโคตรอภิมหาชอบปกของพี่แกเลย
ปกแกเว้รี่ไทย ดิบกว่าโมเดิร์นด็อกอีก ดิบขนาดที่มีเมรุเผาศพอยู่บนปกด้วยเอ้า!
(เรื่องเพลงไม่ต้องพูดถึง ..โคตรชอบอยู่แล้ว!)

วันที่ไปถ่ายภาพคู่กะคุณว่าที่เจ้าสาวที่เพชรบุรี ก็บอกตากล้องว่าเฮ้ย บักอู๋ เอาแบบนี้แหละ
พอส่งปกซีดีคุณไทรไปให้ดูหลังเบาะนั่งคนขับ ก็ได้ยินเสียงครางต่ำๆ กลับมาว่า
“อูย.. เอาแบบนี้เลยเหรอพี่….”

ป.ล.
เมื่อหัวค่ำ ดูรายการอโรคาปาร์ตี้ มีหมอจาก ร.พ.พญาไท (นพ.ธไนนิธย์ โชตนภูติ)
มาสาธิตวิธีแก้อาการปวดหลังจากการนั่งหน้าคอมนานๆ ครับ
คือเอามือไพล่หลัง (ประสานกันข้างหลังตรงตูดนั่นแหละ) แล้วยกขึ้นมาสูงๆ โดยไม่ก้มตัว
เสร็จแล้วย้ายมาประสานกันข้างหน้า จับไว้อย่าหลุดนะ แล้วบิดซ้ายสุดๆ ขวาสุดๆ
เสร็จแล้วปล่อยมือ กางแขนแล้ววาดเป็นวงกลมไปข้างหน้าทั้งสองข้างพร้อมกัน
ทำท่าเหมือนจะตกเหว (ถ้านึกไม่ออกก็คือทำท่าแบบเปรตอาจารย์กู้น่ะครับ)
ไปข้างหน้าช้าๆ สองสามสี่รอบ แล้วก็ข้างหลังช้าๆ จะได้ยินเสียงไหล่ลั่นเปรี๊ยะๆ เลย

//เพิ่มภาพประกอบตามคำเรียกร้องจ้ะ (มีปัญญาวาดได้แค่นี้แหละ)