เลยขอบันทึกไว้นิดนึงครับ

(ใช้โปรแกรม FxCamera ในมือถือ HTC Legend ถ่ายครับ)

หนังสือพิมพ์ตอนเช้าพาดหัวชื่ออดีตนายก (ฉะมาร์ค ฉุนทรเว้ช)

ท้องฟ้าครึ้มๆ ตลอดเวลา
ถ้าฝนไม่ตกให้ถนนเปียกก็ยังจะเห็นเมฆคลุมอยู่เต็มฟ้า
��าพชินตาที่หาดูไม่ได้แถวลาดพร้าว คือ��ูเขากับก้อนเมฆกำลังนัวเนียกัน

สักพักฝนก็ตกลงมา แล้วก็หยุด แล้วก็ตก แล้วก็หยุด แล้วก็ตก วนลูป

ต้องเอารถมาจอดในชายคา

แต่ฝนก็ตกเหมาะแหมะทั้งวัน เปียกชุ่มฉ่ำสบายจัง

เจิมๆ

(จริงๆ แล้วถ่ายในร้านกาแฟ แต่เอามาเนียนตรงนี้ได้)

กลางคืนมืดหน่อย เปลี่ยวด้วย ขับไปอีกไม่นานก็จะทะลุชายแดนเขมรครับ

ในงานศพก็เหมือนทั่วไปเลยครับ ต่างกันแค่เป็นงานของคนรู้จักเท่านั้นเอง
แต่ความซับซ้อนของระบบความเชื่อของเครือญาติ (คนนู้นถือเรื่องนี้ คนนี้ถือเรื่องนั้น)
ซึ่งคนตายไม่มีสิทธิ์ปรามซะหน่อย ก็เป็นหนึ่งในเสน่ห์ของงานญาติๆ เหมือนเคย

บางทีก็เดินทางออกจากวัดไปไหนมาไหน คนขับคือไอ้เบียร์: น้องเมีย(เพศผู้)

ถึงตัวเมืองจันท์ ในตลาดเป็นถนนแคบๆ ท่าทางมีอายุเก่าแก่ยาวนาน ดูขลังดี
แต่รอบนอกของตลาดดันมีแต่ม่านรูด

นี่อาบอบนวด คุณแม่ยายผมแนะนำ

โรงหนังเก่า (พ่อกะแม่โบว์สมัยอยู่จันท์ก็จีบกันในโรงหนังนี่แหละ)

ไปตลาดน้ำพุ หาอะไรกิน

ร้านนี้อ่านออกเสียงดูงุ้งงิ้งน่ารัก

หมอนี่คือมาเฟีย น้องของโมนา เอามาต่อกันก็ได้ @monamafia ของโบว์

ก๋วยเตี๋ยวหมูเลียง อร่อยดีครับ แต่แมลงสาบเยอะไปหน่อย
(วิ่งอยู่ที่พื้นนะ ไม่ได้อยู่ในชาม เอ๊ะหรือมี?)

แวะซื้อผลไม้
ที่จันท์มีถนนสายจันท์-ตราด รถวิ่งกันช้าๆ ใจเย็นๆ (ดีครับ ชอบ)
แต่ที่แปลกตาคือมีรถกระบะจอดขาย ทุเรียน มังคุด เงาะเต็มคัน
นับได้เป็นร้อยๆ คันจริงๆ ไม่ได้เวอร์ เปลือกเงาะแดงเถือกยังกะดูซากุระบาน

ม่านเมฆต้อนรับตอนขับกลับ
(หยุดไฟแดงแล้วควักมือถือมาถ่าย.. ไม่ดีๆ อย่าทำตามนะครับหนูๆ)

พอพ้นจันท์ก็หมดฝนละ

ยิ่งถึงกรุงก็ยิ่งร้อนผ่าว เธอร้อนจริงๆ นะนังบางกอก

กลับมาปทุม (บ้านพ่อแม่โบว์) ไปให้อาหารลูกน้องสี่ตัวที่ไม่มีคนอยู่บ้านเลย
เลยแวะกินข้าวหมกเนื้อศรีสมาน เจ้านี้สุดยอดของโลกครับ แนะนำยิ่ง

และสุดท้ายปิดท้ายด้วยเซ็ตลูกกะติ๋งในวัด
เกาเห็บเกาหมัดกันอิ๋งๆ ตลอดเวลา

ไอ้ตัวนี้หน้าเหมือนหมา Firefox มากๆ
หางเป็นพวงสีขาวด้วยนะ แต่อยู่ไม่ค่อยนิ่งให้ถ่าย

ป.ล.
แฟนผมบ่นมาจะสิบปีแล้วว่าชอบถ่ายหมามากกว่าถ่ายแฟน
ซึ่งจริง! เพราะมันไม่บ่นว่า “มุมนี้อ้วน เอาใหม่ๆ”

พอเราได้ยินเสียงร่ำลือจากไอ้ตั๊กถั่วมานานว่าในซอยเสือใหญ่มีร้านนึงที่อร่อยสุดๆ
แถมราคาถูกอีกนะ ชื่อ “โอฮาโย” (อ่านว่าโอฮาโยะ จะได้อารมณ์กว่า) ก็โอเค.. เดี๋ยวไว้ค่อยไป
ทีนี้ทำไปทำมาไม่รู้เพราะอะไร เขาย้ายร้านมาที่ลานวังหินพลาซ่า ตรงข้ามโลตัสวังหิน
ดีเลย ทางผ่านกลับบ้าน เมื่อวันก่อนก็เลยลองแวะชิมดู แล้วก็พบว่านี่มันอรอยมากๆ เลยนะ!

เมื่อวานนี้พอสบโอกาสที่น้องๆ นักศึกษาฝึกงานสามคนในแผนก กำลังจะปลดประจำการ
บรรดาพี่ๆ ก็เลยยกพวกกันมายี่สิบกว่าชีวิตเพื่อเลี้ยงน้องๆ (เป็นข้ออ้าง จริงๆ จะมากินกันเอง)
ผมก็เลยได้เคาะสนิมเอากล้องมาถ่ายมั่ง ไม่ได้ถ่ายของกินซะนาน กลัวจะลืม

ก่อนจะง่วง ขอเริ่มพาชิมเลยนะครับ!

ไปถึงร้านตอนเย็น บริเวณร้านมีที่จอดรถเยอะแบบไม่ต้องห่วงจะเต็ม

เวลาเปิดปิดมีบอกไว้เรียบร้อย

ข้างในจัดร้านง่ายๆ แต่ดูตั้งใจแบบไม่ใช่สไตล์นายทุนนะครับ
(ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเข้าไปจ่ายค่าแต่งร้านให้��ัตตาคารใดๆ เพราะตูมากิน ไม่ได้มาดู)

สองหนูน้อยที่เป็นพรีเซนเตอร์กำลังช่วยกันสวมยูกาตะ (เอ๊ะหรือเขาเรียกกิโมโน)
ร้านนี้เป็นร้านแบบครอบครัวครับ มีคุณพ่อคุณแม่และลูกสาวช่วยกันรับแขก น่ารักมาก

ทยอยมานั่งกันละ

รายการที่สั่งไว้และมาเร็วสุดๆ ก็คือยำสาหร่าย เพราะไม่ต้องปรุงอะไรสักหน่อย
ที่เห็นนี้ราคา ๔๐ บาทมั้งครับถ้าจำไม่ผิด

ตามมาด้วยสลัดมันบด อร่อยครับ

ทีเด็ดของร้านนี้อยู่ที่ดราก้อนโรลครับ อร่อยจนต้องเบิ้ลแล้วเบิ้ลอีก แล้วก็เบิ้ลอีก

ผ่าให้เห็นไส้เทมปุระข้างในซะเลย

ชาเขียวแบบเขียวสมชื่อ จะเขียวไปไหนเนี่ย! (รีฟิลได้ตลอดครับ)

แคลิฟอร์เนียมากิจ้ะ ถึงจะปั้นไม่เนี้ยบแต่ก็อร่อยนะ ร้านนี้เมนูข้าวปั้นอร่อยทุกอย่าง

กุ้งชุบแป้งทอด เอ๊ย เทมปุระ อันนี้แป้งแข็งไปนิดนึงเมื่อเทียบกะที่อื่นที่คุ้นปากกันอยู่

ทงคัตสึ อันนี้ผมไม่ได้ลอง (เข้าคอร์สกินปลาอยู่)

คาราโอเกะ (ไม่ใช่!) อร่อยมากๆ ครับ เชียร์ๆ

เกี๊ยวซ่า ไม่ได้ลองเหมือนกัน (ผมเฉยๆ กับเกี๊ยวซ่าครับ ชอบเกี๊ยวกุ้งมากกว่า)

โอโคโนมิยากิ อันนี้แหล่ม แต่แย่งใครไม่ค่อยทัน ช่วงนี้มือแต่ละคนไม้พันกันมั่วมาก

ชุดซูชิ อย่างที่บอกว่าร้านนี้ทำข้าวปั้นอร่อย แล้วก็อร่อยจริงๆ โดยเฉพาะแซลมอน!
(เสียอย่างนึงก็คือวาซาบิไม่ค่อยแจ่มครับ ผมเป็นพวกคลั่งวาซาบิเอามากๆ ซะด้วย)

ชุดซาซิมิ อร่อยและคุ้มค่ามากครับ โดยเฉพาะซาบะดอง อันนี้ต้องแย่งให้ทันเลย

ขอเบิ้ลชุดนี้อีกที ติดใจมาก

เอามิโสะมาตัดกำลังคู่ต่อสู้สักหน่อย

เริ่มฮาร์ดคอร์กันแล้วครับ สั่งแกงกะหรี่มาสงสมร��ูมิละ

กิมจินี่ผมขอผ่าน กินไม่เป็นจริงๆ

ระหว่างนี้ก็ซัดไปเรื่อยๆ ครับ ทำยังกะเป็นร้านบุฟเฟต์แน่ะ

แต่ไข่หวานของที่นี่เหมือนไข่เจียวเลยครับ ไม่รู้ว่าที่อื่นหวานไปหรือที่นี่จืดกันแน่

หัวปลาแซลมอนก็มี หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ละ

หมึกชุบแป้งทอดก็มา

ปลาซาบะย่างซีอิ๊วก็มี

แต่ปลาซัมมะย่างซีอิ๊วนี่อร่อยกว่าครับ ที่ประชุมลงมติตรงกัน

ทาโกะยากิอีกเอ้า (อย่าเอาไปเทียบกับที่เอสพละนาดนะครับ รายนั้นมันเมพไป)

หมี่เย็นก็มี เริ่มอิ่มกันรึยางงงงงง

ถ้ายัง มาต่อด้วยยากิโซบะ ถึงจะชื่อและหน้าตาดูธรรมดา แต่ยืนยันว่าอร่อยโคตร!

ข้าวผัดแซลมอนก็มี (ฟังชื่อดูอลังการมาก แต่หน้าตาออกมายังกะข้าวคลุกกะปิ)

ซัดกันนัวมาก จนอิ่มพุงปลิ้น (น้องทราย-นศฝง.-บอกว่า “ขี้ปุ๋มปะแล้ด”)
จริงๆ มีมากกว่าที่ถ่ายอีกหลายเท่าตัวนะครับ แต่ไม่ทันจริงๆ การแข่งขันสูงมาก

พอเรียกเก็บตังค์ปั๊บก็พบว่ามันราคาถูกกว่าบุฟเฟต์ตามห้างเยอะเลย (คนละ ๒xx)
แต่คุณ��าพ ความอร่อยนั้นทุกคนลงความเห็นตรงกันว่าคนละเรื่องครับ ที่นี่ชนะขาด!

เสร็จแล้วก็ร่ำลาครอบครัวเจ้าของร้าน (คุณพ่อของน้องอายูมิจังเป็นคนญี่ปุ่นจ้ะ)

และก็ขอจบการพาชิมเพียงเท่านี้ เย่!

ป.ล.
ร้านโอฮาโยเขามีบริการส่งถึงบ้าน/ที่ทำงานด้วยนะครับ คิดค่าส่งตามปกติ
แต่รู้สึกว่าเดินทางมากินถึงร้านก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เดี๋ยวมาเองดีกว่า ..แฮ่!

ป.อ.
พอเขียนจนถึง ป.ล.เสร็จแล้วก็รู้สึกยังกะตัวเองไปรับค่าโปรโมตร้านเขายังไงยังงั้น!
ไม่จริ๊ง ไม่จริง (พี่เจ้าของร้านเขาลดค่าน้ำให้เพราะมากันเยอะเท่านั้นเองจ้ะ)
แค่รู้สึกว่าพอไปเจอร้านไหนที่กินแล้วชอบจริงๆ ก็อยากให้มันอยู่ไปนานๆ น่ะครับ
แต่ใจหนึ่งก็หวงนะ ไม่อยากให้ใครมา จะได้เก็บไว้กินคนเดียว (อันนี้ไม่ดีต่อกิจการเขาละ)

ป.ฮ.
นี่ก็พ้นวันสิ้นสุดโครงการ “ปฏิญญากุม��าพันธ์” ไปแล้ว
แต่ผมก็ยังรู้สึกเฉยๆ กับการกินสัตว์ใหญ่บ้าง การดื่มน้ำหวานบ้าง (นี่ยังไม่ได้แตะเลย)
แถมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในการตื่นเช้าขึ้น และนอนดึกน้อยกว่าเดิม
ส่วนการออกวิ่งตอนเช้านั้น วันไหนว่างก็วิ่ง ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร (แต่ส่วนมากจะไม่ว่าง)
ไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นนี่แหละที่เป็นผลพวงจากการท้าทายตัวเอง แล้วก็ชนะมัน.. ไชโย!

(รีบเขียน จะได้รู้ว่ายุ่ง เดี๋ยวจะดูซิว่าเนียนไหม)

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา บักปิงชวนไปโรงเกลือ (อรัญประเทศ)
ผมก็เลยตกลง อยากไป อยากไปเห็นว่ามันเป็นยังไงกะเขาซะที
เพราะพี่โอ้เอ้เคยเล่าประสบการณ์เสียวตอนไปซื้อผ้ากับแม่ที่นั่นบ่อยๆ ว่า
- ใครไปที่นั่นจะโดนถามบ่อยมากว่าซื้อแว่นไหม เอาแว่นไหม จนมึงต้องซื้อจนได้
- พวกปลากรอบปลาเค็มต่างๆ นั้น เขาโกยที่กองจากพื้น พื้นดินที่เราเดินๆ กันนี่แหละ!
- พี่แกเดินเลือกของอยู่ดีๆ ก็เจอเด็กเขมรเดินมานั่งขี้ต่อหน้า! เฮ้ย เจ๋งโคตร!

ด้วยเหตุผลแค่สองข้อนั้นก็ทำให้ผมตกลงตามบักปิงไปเที่ยวที่โรงเกลืออย่างเต็มใจ
ประเด็นคือ��รรยาผมไปด้วย และโบว์ก็เป็นคนที่ทนแดดทนฝนไม่ค่อยได้ (บ่นแน่ๆ)
ก็เลยต้องกบ่อมว่าเราจะไปดูเด็กเขมรขี้กลางถนนกันให้เห็นกับตา.. โบว์เลยยอมไป

แหกขี้ตาตื่นกันตอนตีห้า เพื่อขึ้นแท็กซี่ไปที่สวนลุมฯ แล้วโดดขึ้นรถทัวร์อีกที
เพิ่งรู้ว่ารถทัวร์ที่เก็บค่าเดินทางไปกลับเพียงคนละสองร้อยนี้ มันคือทัวร์ที่พาเราไปบ่อน!
บรรดาอาเจ๊อาม่าอากงเต็มคันรถที่เห็นล้งเล้งกันน่ารำคาญตลอดทาง ทุกคนเดินทางไปเล่นไพ่!

นั่งทนฟังไปตลอดทาง กว่าจะไปถึงที่นู่นก็สายโด่งแล้ว เมื่อยขบยังไม่ทรมานเท่ากับรำคาญ
คือมีทะเลาะกันทั้งเรื่องการยืมเงินเล่นไพ่แล้วไม่คืน และเรื่องมีป้าคนนึงขี้ในรถ แล้วมันเหม็น!
ใครที่โวยวายเรื่องหวยกันอยู่ มาช่วยกันดูทางนี้อีกทีเร้ว ผีพนันทำงานกันเป็นขบวนการเลย!

ความเห็นของผมคือไม่ว่าจะหวยอะไร ไม่ว่ามึงจะเล่นการพนันอะไร หยุดเถอะ!
รู้ว่ามันไม่มีใช่ไหม ก็หยุดสิวะ จะได้ไม่ต้องมาเถียงกันแล้วอ้างโน่นอ้างนี่

อ้ะ กลับไปที่โรงเกลือกันต่อ

เรามาถึงแล้วครับ สังเกตว่าที่นี่จะมีซับไตเติ้ลสอง��าษาตลอดเลย

��าพที่ผมจินตนาการไว้มันฮาร์ดคอร์กว่านี้มากๆ
คือไปถึงคงเห็นอารมณ์แบบส��าพแวดล้อมที่เอื้อต่อการมีเด็กมานั่งขี้อ้ะ..
แต่พอเห็นของจริง มันก็คือจตุจักรนี่หว่า หรือไม่ก็ตลาดนัดบ้านผมเอง(เพชรบุรี)
คือไม่ได้หนักหนามาก ออกจะน่าเบื่อและแห้งแล้งด้วยซ้ำ ไม่มีมุมชิวเลยพับผ่า

เราตัดสินใจไม่ยาก ที่จะเช่ารถกอล์ฟมาคันนึง ชั่วโมงละ ๑๒๐ บาท เพื่อตระเวนในนั้น

ทีนี้ค่อยยังชั่วหน่อยเพราะบริเวณเขากว้างจริงๆ ครับ
จริงๆ แล้วมีทั้งจักรยานและรถเครื่อง(คนกรุงเรียกมอไซค์) ที่ให้เช่าขี่ในบริเวณ
แต่เราเลือกรถกอล์ฟเพราะบักปิงอยากลองขับดู (แล้วก็สีกับฟุตบาทครืดใหญ่.. งั้นตูขับก็ได้)

ทีนี้ก็แวะกินข้าว เรายังเสียวกันอยู่ว่าอาหารมันจะสกปรกไหม
ก็เลยตัดสินใจไปนั่งที่ร้านศาลาไม้แปดเหลี่ยมที่ดูท่าทางจะเข้าท่าหน่อย

แล้วก็อร่อยจริงๆ
นึกเสียดายเหมือนกันที่ตัวเองเป็นปลาแมน กินไอ้ที่เห็นใน��าพนี่ไม่ได้เลย

พอกินเสร็จแล้วก็ขับทัวร์รอบบริเวณ
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา(นอน — เดี๋ยวเช้าต้องออกไปทำงานก่อนเวลาอีก.. บ๊ะห์)
เรามาชม��าพกันแบบเผาๆ เลยดีกว่า ขอบคุณกล้อง Lumix ของปิงครับ ตัวเล็ก พกง่ายดี

ข้อสังเกตอย่างนึงคือ ที่นี่จะมีแฟชั่นสุดฮิตเป็นชุดทหารครับ มองไปทางไหนก็มีชุดทหาร
กี่ล็อกต่อกี่ล็อกก็มีชุดทหารขาย และมีจัดหมวดหมู่เป็นชุดทหารโดยเฉพาะ

บ่ายแล้วก็เบื่อ แดดงี้เปรี้ยงสุดๆ เลยครับ ใครที่เป็นมนุษย์ชิวนี่รับรองลงไปดิ้นแน่ๆ
ผมก็เหมือนกัน เพิ่งเสร็จงานดึกๆ ก็ดันแหกขี้ตาตื่นเช้ามาทรมานอยู่นี่แท้ๆ

พอบ่ายสามก็ได้เวลากลับครับ
เห็นเลยว่าตรงที่รอรถมีป้ายแบบนี้อยู่เต็มไปหมด

ตรงนี้ก็เช่นกัน หันไปไหนก็มีแต่คนขนบุหรี่กันเป็นแถวๆ (เขาเรียกลักษณะนามว่าอะไรอ้ะ)
เห็นแล้วก็อมยิ้มนะครับ สถานีตำรวจอยู่ห่างจากนี่สักสองร้อยเมตรได้
แต่ก็ปล่อย (และ/หรือยินดี?) ให้มีการทำผิดกฎหมายกันโจ๋งครึ่มแบบไม่ต้องเล่าซ้ำแล้ว
ชนิดที่ผมยังสงสัยเลย ว่าในโรงพักจะมีใครนะที่ติดคุก? คนขับรถที่ไม่ได้ต่อทะเบียนเหรอ?
หรือคนเขียนบล็อกด่าตำรวจ? (อู้ย..)

บ่ายสามเศษๆ.. ผีพนันทั้งหลายขึ้นรถมาเรียบร้อย เสียงล้งเล้งน่ารำคาญเหมือนเดิม
ไม่สิ ยิ่งกว่าเดิมอีก เพราะป้าแกเปิดหนังจีนแล้ว��าพไม่ขึ้น มีด่าเหี้ยห่ากะทีวีด้วยเอ้า

กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ก็พลบค่ำพอดีครับ
ผมกับโบว์ลงรถที่แถวๆ สุวรรณ��ูมิแบบงงๆ.. ทำไมกูต้องมาลงไกลขนาดนี้ด้วยวะ
แล้วก็เข้าไปซื้อไม้ถูพื้นในโลตัสสุวรรณ��ูมิเป็นของฝากให้พี่แอ๋ว แม่บ้านเอย

จบเหอะ!

พอดีจับพลัดจับผลูอีท่าไหนไม่ทราบ คุณอาร์ตแห่ง CG+ เขามาชวนไปเป็นกรรมการ
ในงาน Cut&Paste ครั้งแรกใน South East Asia เมื่อวานนี้ครับ
ด้วยความที่สนใจงานประเ��ทนี้อยู่แล้ว ก็เลยรับปากไปตั้งแต่เนิ่นๆ
โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันต้องทำอะไรยังไงมั่งวะ (ล้อเล่นๆ.. ทีมงานเขาส่งดีเทลมาให้ดูเพียบครับ)
แล้วเพิ่งมารู้ว่าวันครูที่ผ่านมาเนี่ย เป็นวันดีจริงๆ เพราะมีอีกงานที่น่าไปแต่ก็ไม่ได้ไป

และที่โหดกว่านั้นก็คืองานประจำก็เร่งมากๆ จนแทบไม่มีเวลากระดิกอยู่แล้ว
(นี่จึงเป็นข้ออ้างที่ดีเวลาเขียนบล็อกแบบดองสิบวันค่อยเขียนสักงวด)

ก่อนอื่นต้องอธิบายคร่าวๆ ก่อนว่า Cut&Paste มันคืองาน Graphic Battle ครับ
แข่งกันสดๆ บนเวที เหมือนอะไรดีล่ะ .. เหมือน LG Entertainer ที่ไปจัดในผับ
เจ้าของงานเป็นฝรั่งหนุ่มหัวเหน่งที่ไฟแรงมาก และคล่องแคล่วมาก

ผมนึกถึงคนวัยนี้อีกหลายคนที่กำลังเปลี่ยนโลกอยู่ ไม่ว่าจะเป็นฝรั่งหรือไทยก็ตามที
อย่างคนทำ WordPress, Facebook, Exteen, FukDuk หรือ Blognone เองก็ตาม
ล้วนแล้วแต่สร้างความมหัศจรรย์ให้บังเกิดตั้งแต่อายุยังไม่ถึง ๒๕ ขวดเลยด้วยซ้ำ
เฮ้ย แล้วนี่กูทำอะไรอยู่วะเนี่ย! (อ้อ อู้เขียนบล็อกอยู่ เดี๋ยวจะนั่งปั่นพรีเซนต์ต่อ)

กลับมาที่เรื่องงานตัดแปะต่อ .. เดี๋ยวเป๋ไปไกลฉิบ!

งานนี้จัดขึ้นที่ร้านเนยเนย หลังเอสพละนาดครับ เป็นสถานบันเทิงที่โดนเหมามาจัดงานนี้
อาจจะแปลกใจเมื่อได้ยินเป็นครั้งแรก หา!! งานกราฟิกทำไมไปจัดที่ผับวะ?
คำตอบคือมันเป็นงานกึ่งๆ เรียลลิตี้โชว์ คือให้เวลา ๑๕-๒๐ นาที ในการขึ้นไปทำกราฟิกสดๆ
ทำบนเวที ผู้ชมเฮลั่นอยู่ด้านล่าง ถือเบียร์คนละขวด ท่ามกลางเสียงดนตรีอึกทึกหนวกหู
และถ่ายทอดสดผ่านเน็ตทั้งของไทย (CG+, FukDuk) และของนอก (Cut&Paste)

ผมเป็นเด็กเนิร์ดครับ กฎของเด็กเนิร์ดคือไม่กินไอ้พวกนี้ และไม่มาในสถานที่แบบนี้
(โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมากับเมียซึ่งไม่มีเด็กไม่เนิร์ดคนไหนเขาทำกันแน่ๆ)
ก็สาร��าพกันตรงๆ ว่าผมไม่ชอบสถานที่นี้เท่าไหร่ แต่ในเมื่อมีโอกาสก็เลยลองมาสัมผัสดู

แล้วก็พบว่า เฮ้ย กูไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้ (อีกแล้ว) ว่ะ

เรื่องผลการประกวดหรือรายละเอียดต่างๆ คงไม่ขอเล่าซ้ำกับที่อื่นละกันนะครับ
คือความเห็นของคณะกรรมการท่านอื่นๆ ก็มีทั้งเรื่องที่ผมเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยโดยสิ้นเชิง
ซึ่งนั่นก็เป็นธรรมดาในการตัดสิน แต่บางครั้งความเอาแต่ใจตัวเองบอกว่า แม่งไรวะ.. ขัดใจ!

แต่หลังจากจบงานผมก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ ไม่ต้องโดนสปอตไลต์ส่องบนเวทีอีกแล้ว
คือจะบอกว่าขึ้นไปอยู่บนนั้นแล้วมันรั่วไม่ได้ มันต้อง “แสดง” นี่ไม่สนุกเลย
นี่ไม่ได้จะว่าทีมงานฯ นะครับ เพราะเกือบทุกอย่างน่ะดีอยู่แล้ว ขอปรบมือให้ดังๆ เลย
เพียงแต่มันเป็นปัญหาของผมเอง ที่ไม่เหมาะกับการที่ต้องไปยืนโชว์��ูมิอยู่หน้ากล้องน่ะจ้ะ

รู้สึกว่าวันนี้เขียนไม่ดีเลย ไม่เป็นประเด็น พอดีมันล่ก งานเยอะไปหน่อย
สรุปเลยละกันครับว่าเนื้อหาของบล็อกวันนี้คือ สรรพคุณในการใช้แอน:
แอนไม่ชอบเวที ไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตา ไม่ชอบให้ใครมาอวย เกลียดการโชว์��ูมิ
แอนชอบอยู่ในซอกแคบๆ มืดๆ แอบดูความเป็นไปของคนอื่น.. แล้วยิ้ม (แม่งน่ากลัวเหี้ยๆ)

ปิดท้ายด้วย��าพชุดที่ไปเนียนถ่ายมาจากงานครับ (อันนี้แบบเลือกดูเอง)

วันนี้ขอเขียนสั้นๆ ครับ (สลับๆ กันน่า ยาวมั่งสั้นมั่ง)
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ที่บริษัทมีจัดปาร์ตี้ฉลองปีใหม่ให้กับพนักงานครับ
ผมนั่งทำงานอยู่บนตึก ได้ยินเสียงตุ้งแช่ๆ จากลานจอดรถข้างล่าง
ลงมาดูก็โอ้ว ของกินเพียบ (ติดอยู่ที่ว่าตูกินได้แค่สัตว์เล็ก )

แต่ฝนก็โปรยปรายลงมาทำให้งานเริ่มช้ากว่าที่ผู้จัดได้วางแผนไว้
พอฝนหยุดปั๊บ ความสนุกก็พุ่งทะลักออกมาถึงขนาดที่ผมต้องทวีตด้วยความยากเย็น

ผมใช้ Nokia 5070 อายุสามขวด รุ่นที่ไม่รู้จักแม้กระทั่ง USB หรือ MMS
ไอ้การที่จะงัดมาทวีตด้วย GPRS ผ่านมือถือได้นี่ต้องเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ
เพราะปกติก็ไม่ส่ง SMS หาใครอยู่แล้ว เพราะแม่งพิมพ์ยาก ใช้ไม่เป็น

แต่งานนี้ พี่น้องค้าบ กุ้งสุทธิราชร้องเพลงสกาวาไรตี้ ของวง OK Mocca ครับ!!
โอยแม่แจ้ว เกิดมาคุ้มแล้วพ่อจ๋าแม่จ๋า

นอกนั้นก็เหมือนงานปาร์ตี้ปีใหม่ของบริษัททั่วไปแหละครับ
เนื่องจากผมเป็นมนุษย์เงินเดือนหน้าใหม่ เลยไม่รู้ว่าที่อื่นเขาจัดกันแบบนี้หรือเปล่า
แต่ที่แน่ๆ มันทำให้ผมได้สัมผัสประสบการณ์มหัศจรรย์
นั่งดูคอนเสิร์ตอาร์เอสแบบต่อเนื่องแถม Exclusive สุดๆ อีกตะหาก

ถ้าย้อนไปเมื่อก่อนจะมีใครเชื่อไหมเนี่ยว่าไอ้แอนน่ะนะ ดูคอนเสิร์ตอาร์เอส
แต่เอ้า จะบอกว่าค่ายคุณ��าพสุดๆ ของที่นี่ขอยกให้อาร์สยามเลยครับ งานเขาโปรสุดๆ

ก่อนนอน มีของแถมมาฝากจ้ะ
เสียดายเพิ่งมานึกได้ว่ามีกล้องของออฟฟิศเลยให้น้องขึ้นไปเอามาให้ตอนท้ายๆ แล้ว
แต่ก็ได้ไอ้นี่มา

ต่อจากที่เล่าไว้เมื่อวานเรื่องที่กลับไปงานศพน้าผมที่ท่ายาง
วันนี้เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวกันหรอกครับ แต่จะมาเน้นที่สิ่งประทับใจอีกอย่างของงานแทน

ก่อนอื่นขอแนะนำตัวลูกพี่ลูกน้องผมเองก่อนครับ เป็นลูกชายของน้าที่เสียไปนั่นแล
ชื่อใหญ่ เพิ่งมีทายาทคนแรกเมื่อ ๑๗ วันที่แล้วนี่เองครับ ชื่อน้องแทน
ใหญ่ประกอบอาชีพขายปาท่องโก๋ครับ อยู่แถวๆ หน้าการไฟฟ้าฯ ท่ายาง เพชรบุรี
ก่อนหน้านี้เคยเป็นพนักงานร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า และกุ๊กในโรงแรมที่หัวหินมาแล้ว
ทำไปทำมาพอมีครอบครัวและพ่อป่วยออดๆ แอดๆ ก็เลยมาทำงานอยู่ที่บ้าน
และเป็นงานที่เอาวิชาความรู้จากตอนเป็นพ่อครัวมาใช้ นั่นคือทำปาท่องโก๋สูตรเด็ดขาย

ผมเคยแต่ซื้อปาท่องโก๋กิน แต่เพิ่งเคยเข้ามาพูดคุยกับคนที่ทำขายจริงๆ เลยเอามาฝากกัน

ทุกๆ เช้า ใหญ่และปู (��รรยา) จะตื่นมาราวๆ ตีสองตีสาม เพื่อเตรียมวัตถุดิบขายตอนเช้า
แต่เช้าของวันที่ผ่านมาเตรียมไว้แล้วแต่ไม่ได้ขาย เพราะพ่อจากไปในช่วงเช้ามืด
ก็เลยเปลี่ยนมาเลี้ยงแขกที่มาฟังสวดในคืนแรกที่บ้านแทน

น้ำมันที่ใช้ทอดนั้นใช้น้ำมันใหม่และเก่าผสมกัน พอถามก็ได้คำตอบมาว่า
ถ้าใช้แต่นน้ำมันใหม่ๆ สีของมันจะไม่สวย เลยต้องผสมน้ำมันทอดแล้วมาปนบ้าง
แต่ถ้าใช้เยอะก็จะมีกลิ่นหืน และสารก่อมะเร็ง ซึ่งเป็นปัญหากะของทอดทุกชนิดแหละ

เตรียมน้ำมันเสร็จก็โรยผงแป้งลงบนโต๊ะ กันแป้งปาท่องโก๋ติดพื้น

เสร็จแล้วก็วางแป้งสาลีที่ผสมน้ำและเครื่องปรุงสูตรพิเศษ (ไม่ได้โม้.. พิเศษจริงๆ ชิมมาแล้ว)

แล้วก็นวดๆ ตบๆ ซะหน่อย ใหญ่บอกว่าคราวนี้แป้งมันจะเหลวกว่าปกติ
เพราะปกติเตรียมเช้ามืดแล้วก็ขายเจ็ดโมง พอแปดโมงก็ขายหมดแล้ว!

ทีนี้ก็ตัดแยกออกมาเป็นท่อน

จิ้มๆ ให้มันแบน

แล้วหั่นเป็นท่อนๆ

ตอนนี้ญาติๆ เริ่มมามุงกันแล้ว บ้างเสนอความเห็น(ที่ไหนๆ ก็จะมีครับ ความเห็นดังต่อไปนี้)
ว่าเวลาทอดขอเป็นตัวเดียว ไม่ใช่สองตัว เพราะมันเป็นลาง ถ้างานแต่งก็ว่าไปอย่าง

เชฟของเราก็นิ่งไปแป๊บนึง เอาไงดีวะ

ทำไปทำมาลองทอดแบบเดี่ยวๆ ดูแล้วไม่เวิร์กอย่างแรง เพราะพอมันสุกแล้วจะพลิกไม่ได้

ก็เลยเอาเป็นคู่นี่แหละ อย่าให้ความงมงายมาทำลายคุณ��าพของอาหารเลย สู้ต่อไป!

ผมลืมถ่ายตอนที่ใหญ่เอาพู่กันจุ่มน้ำมาทาแล้วหยิบแป้งสองแผ่นมาประกบกัน
ง่ายๆ แค่นี้แหละ แต่ทำให้ชิ้นแป้งสองชิ้นติดกัน เพราะไม่มีผงแป้งกันติดมาขวาง

พอเสร็จแล้วก็ออกมาเป็นแบบนี้ครับ กรอบอร่อยกว่าปาท่องโก๋ที่อื่นจริงๆ ไม่ได้อวย
เพราะมันกรอบ (ปกติที่อื่นมันจะนิ่มกว่านี้) และแป้งขอบนอกไม่หนา.. เรียกว่าบางกรอบ

ผมลองเอาแป้งชิ้นเดียวมาปั้นเป็นก้อนๆ แล้วเจาะรูตรงกลางให้เป็นโดนัท
เฮ้ย เข้าท่า อร่อยพอดีคำซะด้วย! น่าทำสูตรนี้ขายนะครับ!!

จบแล้วจ้ะ

ป.ล.
อาชีพขายปาท่องโก๋รายได้ดีมากๆ นะครับ รายได้วันนึงสองพัน ใช้เวลาขายชั่วโมงเดียวเอง
เทียบกับค่าครองชีพแถวบ้านผมที่ท่ายางแล้ว สามารถเลี้ยงดูทั้งครอบครัวได้อย่างสบายมากๆ

ป.อ.
เลยพาลให้นึกถึงเมื่อหลายปีก่อน ที่คุยกะโบว์ว่าเราไม่น่ามาเรียนกันเลยว่ะ
เรียนไปก็เป็นลูกจ้างเขา สู้ออกมาทำกิจการไปเลย ไม่ยึดติด ไม่มีอีโก้ส่วนเกิน

ป.ฮ.
ฟังเพลงนี้ประกอบ “กูเป็นนักศึกษา”
(ผมชอบตั้งกะเวอร์ชันต้นแบบของพี่ปูแล้วล่ะ ก่อนพี่ตุลจะเอามาร้องอีกที อันนี้ก็เวิร์ก)

ตอนนั่งรออีเหมียวเดินนวยนาดอยู่ตรงท้ายซอยนั้นเอง
ก็มีคนงานหญิง(ที่เลิกดึกหน่อย)ขี่จักรยานสวนมา แล้วบอกผมว่า
มีหมาแม่ลูกอ่อนอยู่ท้ายซอยนะ ระวังตัวแม่มันดุ..

ต่อมบ้าหมาแมวของผมกำเริบทันที ไม่ได้ใส่ใจสักนิดว่าแม่มันดุหรือเปล่า
ก็เลยพาเหมียวเดินเข้าไปตรงมุมมืดท้ายซอย และก็พบ “อียาน” (ชื่อที่คนงานเรียกกัน)
กำลังให้นมและเล่นอยู่กับลูกของมัน ผมเห็นแล้วแทบกรี๊ดลั่น.. มันน่ารักโคตรๆ

เลยวิ่งกลับมาบ้าน บอกโบว์.. เจ๊นี่ก็ทิ้งตะหลิววิ่งตามไปดูที่ท้ายซอยทันที
แล้วก็ร้องแอร๊ยๆ ด้วยกัน เพราะลูกๆ ทั้งสามตัวของอียานน่ารักมากๆ
โดยเฉพาะตัวที่ขนปุยๆ และลายจุดดำแบบเดียวกะวัวนม!
ถึงขนาดที่ว่าโบว์นอนพร่ำละเมอ อยากได้ไอ้แพนด้า (แน่ะ มีชื่อเรียบร้อย)

เรากลับมาคลุกข้าวให้มันกินรอบนึงก่อนนอน แล้วพอเช้าตื่นมา ก็เอาไปให้อีกมื้อ

มีคุณลุงคนงานกำลังทาสีบ้านอยู่ตรงนั้นพอดี เลยได้คุยกัน

นี่ไง น้องแพนด้า

นี่แม่มัน – อียานนั่นแล

ลุงบอกว่าครอบครัวนี้มีลูกอยู่ ๖-๗ ตัวครับ แต่มีคนเอาไปหมดแล้ว (ดีแล้วล่ะ)

ตัวนี้ออกแนวหมาหัวเน่า เพราะอีกตัวน่ารักกว่า.. ซวยเลย

จบจ้ะ

ซึ่งจะว่าไป ตลอดชีวิตนี้ถ้านับรวมสองงานที่ผ่านมา (#TWTCON และ #WordCampBKK)
ก็นับรวมจำนวนครั้งที่ผมได้ขึ้นไปพูดอะไรแบบนั้นได้ถึงสองครั้งแล้ว!
(ถ้าคุณงงสองบรรทัดข้างบน ก็จะขอแปลไทยเป็นไทยให้ว่า ผมไม่เคยขึ้นเวทีเลยครับ )

สำหรับคราวนี้ เลิกงาน(แน่ล่ะ เป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วนี่) แล้วก็กินข้าวเย็นอยู่ดีๆ
พี่เอ๋อ (@iwhale นั่นแล) ก็โทรมาบอกผมว่า
“เฮ้ยแอน งานเข้าว่ะ คุณเก่งที่เป็นวิทยากรของงาน TWTCON BKK เขาไม่ว่าง
ก็เลย.. เอิ่ม.. คริคริ ..มาพูดเรื่องทวิตเตอร์กับการโฆษณา และทวิตเตอร์บล็อกแทนทีสิ”

…

สติของผมขาดผึง หูดับ ได้ยินแต่เสียงวี้ด—— ไป ๒ วินาที (เคยหูดับแบบนี้ไหมครับ สนุกนะ)
โดยที่หัวสมองประมวลผลอย่างหนัก นี่ตูมีเวลาเตรียมตัวแค่ .. แค่กี่วันวะ หกวัน!! แม่แจ้ว!!
เตรียมไปพูดงานใหญ่ระดับนี้ ด้วยหัวข้อที่เราเองก็ไม่ได้เชี่ยวกว่าใครเขา โดยมีเวลาให้เท่านี้
ผมเลยตอบตกลงไป แล้วกับมานั่งกุมขมับอยู่ที่บ้าน!! สิ้นหวังแล้ว!! กูจบสิ้นแล้ว!!!!

คืนนั้นกลับถึงบ้านปั๊บผมก็เปิดคอมทันที แล้วดูรายละเอียด ศึกษาทางหนีทีไล่สารพัด
แล้วก็ใช้เวลาหลังเลิกงานมานั่งอ่านอะไรสารพัด ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เคยคิดว่าจะต้องมานั่งตั้งใจเรียนมัน
แถมมีทีมงานคอยกระตุ้นเตือนเป็นระยะๆ ว่าส่งต้นฉบับให้ทันเวลาด้วยนะคะ!! (กรี๊ดดดดดดดดดด)
จนสองสามวันสุดท้ายก็เลยรีบนั่งเผาพรีเซนต์ตัวที่กำลังจะให้ดูข้างล่างนี้จน(เกือบ)เสร็จ และส่งไป

เหตุการณ์หลังจากนั้น ผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วครับ
รู้แต่ว่ามันนัวๆ มึนๆ จนจบงาน แต่พอจะจับใจความได้ว่า

• ผมไปงานนี้กับเพื่อนสองคนคือ @artytl และ @kejuliso
• ไปถึงก็พบว่า เฮ้ย งานโคตรจริงจังเลยว่ะ (เริ่มเสียเซ้ว)
• ในงานไม่มีเน็ตให้ใช้ โทรศัพท์รุ่นที่ผมมีก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากวางไว้ดูเวลา
• เสื้อยืด Twitter ของงานสวยมากๆ!! ขอชมอย่างตั้งอกตั้งใจ
• ทุกคนในงานใส่สูทกันหมดเลย (ส่วนผมทีแรกจะใส่เสื้อยืดไปแล้ว พอดี��รรยาสั่งแบนไว้)
• คือบรรดาวิทยากรทุกคนน่ะ เขานัดกินข้าวพบปะพูดจากันก่อนที่ผมจะรู้เรื่องน่ะสิครับ
• ดังนั้น Twitter Wall ของงานนี้เลยจืดชืดต่างกับตอน WordCamp (ที่แซวกันแหลกและฮามาก)
• แต่เฮ้ย นี่มันงานแห่งทวิตเตอร์ไม่ใช่เหรอ! (เราเชื่อว่าทางผู้จัดได้พยายามแล้วครับ)
• ผมพูดตอนเย็น ดังนั้นหลายประเด็นที่เตรียมมาก็เลยซ้ำ (นี่ก็เพราะไม่ได้ไปนัดหมายไว้ก่อน)
• ดังนั้นถ้าใครได้เห็นบักแว่นเสื้อสีชมพูแต๋วจ๋ามานั่งเปิดคอมในงานบ่อยๆ แล้วกด Delete อะไรบางอย่างพร้อมถอนใจบ่อยๆ ก็ให้รู้ไว้ว่านั่นแหละคัรบผมเอง
• ช่วงเช้าวิทยากรระดับเมพพูดกันเรื่องทวิตเตอร์กับธุรกิจบ้าง การตลาดบ้าง (แน่ล่ะ ก็มันเป็นประเก็นหลักของงานนี้นี่)
• ซึ่งแต่ละท่านบรรยายได้อย่างมหัศจยย์พันลึกมาก จนผมเกร็งกว่าเก่า
• พอเที่ยงปั๊บ เขาให้ผมแยกจากเพื่อนไปกินข้าวในห้อง VIP
• ถ้าทีมงานมาอ่าน อันนี้ไม่ได้โทษใครนะครับ แต่ผมทรมาน(ของผมเอง)จริงๆ
• ถึงกับพยายามหยิบมือถือรุ่นพระเจ้าเหาที่ ๑๖ มาต่อ GPRS และทวีตตัดพ้อ
• เอาจริงๆ คือผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศแลลนักธุรกิ๊จนักธุรกิจน่ะครับ ทั้งหมดก็เท่านี้เอง
• พอช่วงบ่าย ผมเริ่มมือเย็น และการขึ้นไปพูดของวิทยากรแต่ละท่านนั้นยิ่งทำให้ผมประหม่า
• พอถึงเวลาที่ผมจะได้พูดบ้าง พี่หนุ่ย (@nuishow) ก็กลับมาจากธุระพอดี และเป็นพิธีกรให้
• ตามกำหนดการ ช่วงนั้นจะต้องเล่นเกมแจกมือถือกันก่อน ผมก็เลยขึ้นไปเซ็ตเครื่อง
• แต่ไม่รู้ทำไม พี่หนุ่ยประกาศให้ผมเพิ่มพูดเลย! เอ้าเฮ้ย เดี๋ยวดิ๊ จอยังไม่ได้เซ็ตเลย
• เหตุการณ์หลังจากนั้น ถ้าใครได้ไปงานก็จะพบว่าวิทยากรของเราขึ้นไปด้นอะไรไม่รู้บนเวที
• รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเดินลงมาจากเวทีแล้ว ผมไปฉี่ (รอบที่ ๘) และค่อยๆ เห็นข้อความบนผนัง
• เฮ้ย มีคนชอบด้วยเหรอ!
• เฮ้ย เยอะด้วย!!
• เฮ้ย ตะกี้ไม่ได้แป้กใช่ไหม!!!
• เฮ้ย! พี่หนุ่ยส่ง SMS มาถามว่าผมนั่งไหน ชอบสไลด์นี้มาก อยากคุยด้วย
• ซึ่งชี้ให้เห็นว่าอย่างน้อยก็มีคนเข้าใจว่ามือถือผมมันเป็นรุ่นเดอะจริงๆ ไม่งั้นคงทวีตมาหาผมละ
• อ้อ จะบอกว่าที่แกชอบเพราะมันดันเป็น��าพนิ่ง (png) แทนที่จะเป็นโปรแกรม Keynote น่ะสิ
• จะให้ทำไงได้ ตูใช้ Keynote ไม่เป็นนี่หว่า! (ไม่เป็นตั้งกะ Powerpoint ละ)
• ฯลฯลฯลฯ

จริงๆ ผมอัปโหลด Keynote ที่พูดในงานไว้ตั้งแต่แรกแล้วครับ แต่เพิ่งมาปั่นบล็อกก็เลยช้าหน่อย
(ขออ��ัยที่ไม่ได้เอามาแปะและอธิบายประกอบ ลองเอาไปเดาดูเล่นๆ ก็ได้ครับ)

อยากเอาไปทำอะไรก็เชิญครับ กดดู/ดาวน์โหลดทีละ��าพที่นี่

จนจบงาน ทางทีมงานได้เชิญให้ไปงานปาร์ตี้หลังการสัมมนาต่อ (#CODEFAIL นั่นแล)
เป็นงานที่ลานเบียร์ตรงดาดฟ้าเซ็นทรัลเวิลด์ ซึ่งไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมโทรชวน��รรยาไปด้วย
ซึ่งปรากฏว่าสถานที่เจ๋งมากครับ บรรยากาศงาน ความสนุกก็บิ๊วกันเต็มที่เลย
ติดอยู่นิดเดียวตรงที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเบียร์ ซึ่งพอดีผมไปกัน ๔ คน ไม่มีใครดื่มเลย
ผมอยากอยู่ให้ถึงสักครึ่งงานก็ยังดี แต่ก็ต้องรีบกลับก่อนด้วยความเสียดาย ..เหตุผลน่ะรึ
นอกจากจะแบตกล้องหมดตอนน้องซี (@ceemeagain) มาแล้ว (อันนี้เสียดายสุดๆ)
ผมยังจะต้องกลับบ้านไปเคลียร์งานที่ค้างไว้มหาศาล ..เท่านั้นยังไม่พอ
ผมยังจะต้องตื่น ๖ โมงเช้าเพื่อออกเดินทางไปกาญจนบุรีอีก!!!! ใครสอนผมแยกร่างที!!!
ดังนั้นกลับมาจากเมืองกาญจน์ปั๊บ ผมก็เลยมานั่งเขียนบล็อกบ่นเยอะๆ อยู่นี่แล

จบด้วย��าพบรรยากาศของงานจ้ะ เสียดายที่แบตหมดจริงๆ นะ

อันนี้ก็เหมือนกัน อยากเอาไปทำอะไรก็เชิญ!

ป.ล.
mk เคยบอกไว้ในงานเปิดตัว Creative Commons ประเทศไทยว่า
สัญญาอนุญาตที่สั้นและง่ายที่สุดคือ มึงอยากเอาไปทำอะไรก็เชิญ (มีคำว่า Mather Fucker ด้วยแต่ลืม)

ป.อ.
ในโลกของนิตยสาร การเขียนช้ากว่าเหตุการณ์สักอาทิตย์ไม่ถือว่าผิดมาก
พอมาสู่โลกของบล็อก การเขียนช้าสักวันสองวันก็ถือว่าล้าหลังแล้ว
ส่วนในทวิต��พนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ช้าไปสองชั่วโมงแล้วค่อยพูดถึงนี่ก็ตกเขาไปเลย
เทคโนโลยีครับ ช่วยหยุดหน่อย ผมจะลง!

ป.ฮ.
เออ มันทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่จะต้องพูด (แบบปากคอสั่นด้วยความตื่นเต้น) บนเวทีเสมอ
ว่าผมเป็นแค่ User – เป็นผู้ใช้ธรรมดาๆ ที่มีไอ้ที่ทำเป็น และไอ้ที่ทำไม่เป็น
ผมไม่ได้รู้รอบด้านหรือลงลึกกว่าใคร (ก็เพราะไม่ได้เป็น X-Men แบบ @sugree)
แต่นั่นก็ทำให้ผมเข้าใจมากๆ ว่าเฮ้ย อีรอยต่อระหว่างคนที่ไม่เป็นเลย กับคนที่เพิ่งหัดเนี่ย
มันสำคัญเสมอ! มันสำคัญเสมอ! และมันสำคัญเสมอ!!!
ผมยินดีมากๆ ที่จะเป็นมือใหม่แบบนี้ตลอดไปครับ

วันนี้แม่ผมกลายเป็นคนแก่ไปแล้วครับ
และผมเองก็ต้องถูกเรียกว่า “ผู้ใหญ่” แทนที่
จริงๆ มันก็เป็นกฎง่ายๆ ของธรรมชาติ ไม่ได้ประหลาดซับซ้อนอะไรสักนิด
แต่เราๆ นั่นแหละที่ทำให้มันยากไปเอง

ที่บ่นมาข้างบนนั่นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบล็อกครั้งนี้หรอกครับ
พอดีมานึกขึ้นได้ว่าไม่ได้โพสต์��าพถ่ายมานานแล้ว
เลยเอาซะหน่อย เดี๋ยว(ตัวเอง)จะลืม

เรื่องของเรื่องคือวัดที่เราไปทำบุญกันนี่เป็นวัดประจำตระกูลครับ ..ไม่สิ เอาตัวเองเป็นที่ตั้งได้ยังไง
ต้องบอกว่าตระกูลเราเป็นตระกูลประจำวัดมากกว่า ..เอ๊ะไม่สิ ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
ต้องบอกว่าแถวบ้านเวลามีงานบุญงานบวชงานศพที่ไหน เราก็ไปวัดท่าคอยกันครับ
วัดท่าคอยอายุหลายร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกเยือกเย็นเวลามาแวะได้เสมอ
หายากนะครับ วัดในกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้ที่ให้ความรู้สึก “เยือกเย็น” น่ะ
เพราะไปที่ไหนก็เจอแต่วัดแบบทุนนิยมจัดๆ ที่ผมไม่ชอบและไม่ศรัทธาเลย

ขณะพระกำลังฉันเช้า เราก็มาเล่นแมวกันครับ เจ้าขาวมณีตัวนี้เป็นดอกฟ้าของวงการแมววัดเลย
ปกติเวลามีคนเอาแมววัดมาปล่อย พระที่วัดก็จะบอกผมว่าอยากได้ตัวไหนก็เอาไปเลย
แต่สำหรับตัวนี้มีปลอกคอเรียบร้อยครับ แถมหลวงพี่บอกด้วยว่า “นี่แมวหลวงพี่นะ” .. (หวง!)

อันนี้เบลอแต่ชอบ ดูสิ มารยานังขาวมณี

พอแมวฉันเสร็จ เอ๊ย พอพระฉันเสร็จ แมวๆ ทั้งหลายก็อิ่มตามไปด้วย
(ก็ได้ปลานิลตัวเบ้อเร่อที่หลวงพ่อโยนให้ ถึงว่าสิคลอเคลียกันจั๊ง)

แล้วก็ถึงคิวแมวในกรงครับ หลวงพี่เปิดกรงปั๊บก็กรูกันออกมา ร้องเหมียวๆ ยังกะเป็ดไล่ทุ่ง
(พวกมนุษย์กรุงเทพฯ ไม่รู้จักเป็ดไล่ทุ่งกันละซี้ย์ย์.. ว้าย เชยมาก เอาต์มาก!)

บรรดาหมาแมวที่วัดจะถูกเลี้ยงในกรงเพื่อไม่ให้ไปรบกวนญาติโยม
โดยมีพระเณรและป้าๆ มาคอยดูแลให้ข้าวให้น้ำและทำความสะอาดเป็นอย่างดี
ทุกตัวดูสุขสบาย สบายขนาดที่ว่าเมื่อกี้ก็มีคนเอาลูกแมวมาปล่อยอีกตัว
เวรกรรม..

เนี่ยครับ ลูกแมวน่ารักๆ เยอะแยะเลย
โบว์คุยกับผมทุกทีที่มา(เยี่ยมแมวที่)วัดนี้ บอกว่าถ้าเหมียวๆ ที่บ้านตายสักตัว
จะมาขอแมวที่นี่แหละ แบ่งเบา��าระวัดได้ด้วย แถมมันน่ารักกันทั้งนั้นเลยด้วย
(คุยไปคุยมาก็บอกว่าหรือไม่ต้องรอให้ตายหรอก ไปเอาที่บ้านมาแลกเลยละกัน :16:)

ก่อนขับรถกลับกรุงเทพฯ เรามาแวะสูดบรรยากาศลมไผ่กันแถวๆ ทางไปแก่งกระจาน
ผมไปแวะจอดตรง “คอชะออม” หรือสะพานข้ามแม่น้ำเพชร ตรงหน้าเขื่อนเพชรพอดี
ตรงนี้เป็นจุดเล่นน้ำที่ชิวมากๆ ถ้านึกไม่ออกก็ไปเปิดแฟนฉันดู ฉากทีเด็กโดดน้ำกันนั่นแล
(ตอนเด็กๆ พ่อถีบผมลงแม่น้ำตรงนี้แหละ เพื่อให้หัดว่ายให้เป็นให้ได้ ..ผลคือจม!)

ผมไม่ได้มาเล่นน้ำที่นี่นับได้เป็นสิบปีแล้ว
เมื่อก่อนตอนน้องชายยังไม่ตาย พอกลับบ้านทีนึงก็ชวนมันมาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้มาซะที
จนตอนนี้เขาขุดลอกแม่น้ำช่วงนี้ที่แต่เดิมมันตื้นเขินมากๆ ให้เลิกเขิน และลึกมิดหัว!

เดี๋ยวจะกลายเป็นบล็อกคนแก่เล่าความหลังกันอีกรอบฉิบ
กลับมาถ่ายหมากันดีกว่า

จำได้ว่านี่ก็โบว์บอกอีกเช่นกัน ว่าผมน่ะถ่ายรูปหมามากกว่าแฟน อันนี้จริง
ก็หมามันไม่บ่นนี่ว่าอุ๊ยหน้าบวม อุ๊ยตอนนี้โทรม ห้ามถ่าย อุ๊ยมุมนี้อ้วนนะ
ถ่ายๆ มาเหอะ ตูเป็นแบบให้ได้หมดแหละ

ตรงป่าไผ่ (แถวบ้านเรียก “กอซอ”) ริมน้ำ ที่เมื่อก่อนเป็นแค่ป่าไผ่เพียวๆ
พอคนมาเล่นน้ำกันเยอะๆ ก็เริ่มมีศาลาเนั่งพัก (ดูไม่เลวครับ ไม่ทำลายบรรยากาศนัก)
มีแม่ค้าขายไก่ย่าง รถไอติม และตัววัดความเจริญคือแก๊งหมาจรจัด!

ซึ่งน่ารักกันทั้งนั้น!

.

ในเมื่อเราเริ่มกันดื้อๆ ก็จบกันดื้อๆ ซะเลยครับ
จะได้รู้สึกว่าเดี๋ยวต้องมาเขียนต่อตอนใหม่ อย่าดองนานนะ