ณ วันเดือนปีนี้ บ้านเมืองเราเป็นแบบนี้จริงๆ
อีกสิบปีใครผ่านมาอ่านข้อความนี้ก็ให้รู้ว่าประเทศไทยเคย “เสียเอกราชทางอารมณ์”
และตอนนี้ที่ผมนั่งพิมพ์อยู่ เรายังอยู่ในวิกฤติ และยังตกลงกันเพื่อหาทางออกไม่ได้

แต่เรื่องหนักๆ ที่ว่ามานั่นยังไม่ใช่ประเด็น..

ประเด็นก็คือฝ่ายหนึ่งเขาลือกันจริงจัง บอกว่าพี่แม๊วไม่สบายหนักมาก
อีกฝ่ายก็บอกว่าจะบ้าเหรอ เชื่อไปได้ยังไงข่าวลือ พี่แม๊วยังสบายดี!

ด้วยความสัตย์จริง ผมเชื่อฝ่ายหลัง
เพราะตัวเองไม่ได้เป็นคนเชื่อข่าวลืออะไรอยู่แล้ว
โดยเฉพาะในสถานการณ์บ้านเมืองอย่างนี้
ไม่สนแหละว่าผมจะรักหรือจะชังพี่แม๊วแค่ไหน

คือเราต้องแยกให้ออกนะครับว่าคนเรามีทั้งดีและไม่ดี
ย้ำอีกที ต้องแยกให้ออกนะครับ ไม่ว่าคุณจะเชียร์มวยฝั่งไหนก็ตาม
ก็ใช่ว่าคนที่เป็นคนดีจะพูดถูกทุกอย่าง ส่วนคนที่ไม่ดีทำอะไรก็เหี้ยไปหมด
ทุกครั้งที่มีบรรยากาศถกเถียงประเด็นการเมือง ผมจึงพยายามยืนยันสิ่งนี้

กลับสู่ประเด็น..

ประเด็นก็คือฝ่ายหนึ่งเขาลือกันจริงจัง บอกว่าพี่แม๊วไม่สบายหนักมาก
อีกฝ่ายก็บอกว่าจะบ้าเหรอ เชื่อไปได้ยังไงข่าวลือ พี่แม๊วยังสบายดี!
พร้อมทั้งเอาหลักฐานมาแสดงเป็น��าพเสียด้วย อย่างเป็นทางการเลยนะ
(กดไปดู Facebook | Thaksinlivedotcom’s Photos – 25 April 2010)

แต่อีกฝ่ายก็บอก นั่นมัน��าพตัดต่อชัดๆ ดูสิ ไร้ซึ่งความเนียน!
ตรงนั้นก็แสงเดิน ตรงนี้ก็เห็นขอบ ฯลฯ ก็ว่ากันไป
ผมในฐานะของคนมีกล้อง ก็ยังเคยถ่ายหลาย��าพที่ “เหมือนตัดต่อ” เลยว่ะ
ดังนั้น��าพถ่ายของพี่แม๊ว ก็อาจจะปลอม หรืออาจจะจริงก็ได้!
ถ้าคิดว่านั่นมันทำให้บ้านเมืองดีขึ้นละก็ ..เชิญจับผิดกันต่อไปเถอะครับ

ส่วนผมนั้น เมื่อคืนนี้เองที่ไปเจอหลักฐานการสบายดีของพี่แม๊ว
ที่คุณ @rogermafia เอามาทวีต ว่าที่แท้แกอยู่ดวงจันทร์นะ (กดดู)
ทราบทีหลังว่าแกเอามาจากเว็บอื่นอีกที แต่ฮามาก จนผมต้องเอามั่งครับ

ก็เลยพบว่าเฮ้ย มันลดความเครียดให้คนได้เยอะอยู่แฮะ!
จะเอามาโจมตีกันทำไมวะ ในเมื่อประเด็นมันไม่ควรอยู่ตรงนี้นี่!
พลันนึกได้ว่าเราหัดเล่น Facebook อยู่นี่นะ ลองตั้งกรุ๊ปมันขึ้นมาเลยเป็นไง!
นั่นจึงเป็นที่มาของกรุ๊ปสุดฮิต (ขี้คุยมาก) ที่มีคน Join พันกว่าคนในครึ่งคืน!
และในครึ่งคืนนั้นเองมี��าพส่งเข้ามาให้ฮาขี้แตกขี้แตนแล้วหลายสิบ��าพ!
ขณะที่เขียนๆ อยู่นี่ทะลุเป็นร้อยกว่า��าพแล้ว!! จะจริงจังกับความฮาไปไหม!!

ขอเชิญมาร่วมสนุกกันในกรุ๊ป “คนไทยเกิน 60 ล้านคนไม่มั่นใจว่าพี่แม๊วอยู่ไหน” กันเถอะ!!

ผมทำลิงก์สั้นๆ ไว้ให้เข้าง่ายๆ ไว้แล้ว คือ http://bit.ly/pmaewyoonai
เข้าไปอ่านกติกา (ด้านซ้ายของกรุ๊ปอ้ะ อ่านสิๆ) แล้ว Join กันได้เลยครับ
(อย่าลืมไปกด Like กันมั่งน้าาาาา)

เท่านี้ก็สบายใจได้แล้วครับว่าพี่แม๊วยังสบายดี.. และบินเดี่ยวมาแล้วทั่วโลก

ป.ล.
ขอย้ำอีกที (ทั้งที่บอกไว้ในกติกาแล้ว) ว่านี่ไม่ใช่เครื่องมือโจมตีใคร!
เมื่อปัญหามันเกิดขึ้นกับพวกเรา เราเถียงกัน เราทะเลาะกันเพื่ออะไรไม่รู้มานานแล้ว
ยอมรับเถอะว่าเราออกนอกประเด็นปัญหาระดับแก่นมานานแล้ว
มาช่วยกันแกะเปลือกออกเถอะครับ มาช่วยกันทำให้คนไทยน่ารักเหมือนเดิมเถอะครับ
ไอ้ที่เห็นทั้งหมดนี่เป็นเพียงหนึ่งวิธีของผมเอง คุณอาจจะจะมองว่าปัญญาอ่อนไร้สาระ
ผมเห็นด้วยครับ! และอยากให้คุณช่วยกันทำสิ่งที่มีสาระ ให้พวกเราดีๆ กันกันทีเถอะ!

ป.อ.
สิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการดี(มากๆ กล้าอวดได้เลย)จากฟอนต์.คอม
ที่ชื่อว่า โครงการออกแบบสังคม (designthailand) : http://bit.ly/designthailand
โดยจุดหมายของมันคือ สังคมนี้เป็นของเรา ไม่ใช่ของใคร ไม่ใช่ของสีอะไร
ดังนั้นมาช่วย “ออกแบบสังคม” บนพื้นฐานของความสร้างสรรค์กันเถอะครับ!
(สำหรับทวิตเตอร์ สามารถติดตามงานใหม่ๆ ได้ที่ @designthailand จ้ะ)

ป.ฮ.
ผมมักเรียกคุณทักษิณในเชิงน่ารักน่าเอ็นดูว่า “พี่แม๊ว”
ซึ่งใช้วรรณยุกต์ตรี เวลาออกเสียงจึงออกมาเป็นเสียงเล็กแหลมงุงิน่ารัก
นี่เป็นการแสดงความรักอย่างนึงนะครับ (นี่ก็พูดจริงๆ นะ)

นี่ถือเป็นฮาวทูจากกูรูปีโป้เลยนะครับ

คราวนี้หายหัวของจริงครับ เรียกว่าโคตรหายหัวไปจากขอบโลกเลยแหละ
พอไม่ได้เขียนบล็อกแล้วก็อึดอัด นึกอะไรออกขึ้นมาตอนขี้แล้วก็ขี้ไม่สุด
แต่เหมือนเดิมครับ ปัญหาเดิมที่อยู่คู่กายมาตลอดของผมก็คือ
ไม่มีเวลาว่างติดกันเป็นก้อนๆ ประดุจการนอนทีละงีบ ก็จะเหมือนไม่ได้หลับ

โอเค ในเมื่อโผล่หัวมาแล้วก็จะเอางานมาแปะซะหน่อยครับ
พรีเซนต์ที่กำลังโหลดอยู่ข้างล่าง (อ่านผักบุ้งโหรงเหรงถ่วงเวลาก่อนนะ) นี้
ผมทำขึ้นเพื่อใช้ในงาน (Social Media Conference 2010) #SMCON
ที่จัดโดย NECTEC Academy และกระปุก.คอม เจ้าเก่าอีกแล้ว อีกแล้ว!
นี่เป็นงานที่ผมได้รับเกียรติแกมกรรโชกจาก @iwhale ให้ไปขึ้นพูดบนเวทีทีสิ
ก็โอว งานเข้าอีกแล้วกู เคยขึ้นเวทีมาแล้วสองครั้งในชีวิตก็สั่นมันซะสองครั้ง
(ถึงจะบอกยังงั้นแต่ก็เอามาอวดในบล็อกทั้งงาน Wordcamp และ TWTCON)

แล้วครั้งนี้มีหรือจะไม่พลาด ก็เห่อซะขนาดนี้~

โจทย์คราวนี้ที่เขาตั้งมาให้ก็คือเรืองการตลาดและประชาสัมพันธ์ครับ
แต่ผมไม่มีความรู้ในตำราอะไรเลยไปเล่าให้ใครฟังใครดู ก็เลยบิดโจทย์นิดนึง
เป็นการเล่าเรื่องของ Social Media ที่วิทยากรทุกท่านพูดไปหมดทุกประเด็นแล้ว
จะมีก็แต่เรื่องเดียวที่ผมว่าตัวเองน่าจะปุกหมุดเอาตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้
นั่นคือเรื่อง Social Media นี่แหละ แต่เป็นจากมุมมองของคนธรรมดาๆ

นั่นเพราะผมเป็นไพร่ และพวกเราทุกคนก็เป็นไพร่!

…

(อัปโหลดยังไม่เสร็จเลย พิมพ์ต่อละกัน)

…

เอ้า มาละๆ
ขออัปใน Flickr เหมือนเดิมนะครับ แปะใน Slideshare มันเล็ก ไม่สะใจ
แต่มันแทรกคลิปได้ด้วย แถม “ดูโปร” อีก ถ้าจะเอาไปใช้ต่อก็เลือกเอาละกันจ้ะ

ลองใส่เสียงพากย์กันเอาเองนะครับ
สไลด์แบบแอนๆ เนี่ยอาจจะสนุกตอนพากย์เสียงมั่วๆ ตาม��าพก็ได้

และสุดท้ายก็ปิดท้ายด้วย��าพบรรยากาศที่แอบๆ ถ่ายมาจากในงานครับ
มีจิ๊ก��าพจากผู้เข้าร่วมงานและวิทยากรที่อัปโหลดตอนผมขึ้นเวทีตอนท้ายด้วย
ถือเป็นการเนียนขออนุญาตเลยละกันนะครับ
(แม่งไม่ได้มีจิตวิญญาณเป็น Creative Commons เล้ย)

ป.ล.
ขึ้นเวทีมาสามครั้งแล้ว ถือว่าซวยมากครับที่ต้องถือว่าตัวเองไม่ใช่มือใหม่แล้ว
เพราะยังไงก็รู้สึกตื่นเต้นเมื่อขึ้นไปมองคนเต็มห้องสัมมนาอยู่ดี ..ฮ่วย

ป.อ.
รำพึงกับแฟนดังๆ ตอนขับรถ ว่าปีนี้ผมอยากทำฟอนต์ตัวใหม่ซะที อัดอั้นมานานมาก
รอให้ Fontlab มันออกรุ่นใหม่ตูจะซื้อแล้วใช้ให้คุ้ม! (รุ่นเก่าแม่งออกมาเกิน ๕ ปีละ)

ป.ฮ.
ว้าย ผมลืมเขียนบล็อกเรื่องพรีเซนต์งานแต่งพี่เม่น @iMenn

มาดูกันเลยว่ามันเจ๋งยังไงครับ

Traveltalks – 1937 Serene Siam
อันนี้แหละที่เจอปั๊บกรี๊ดเลย ทวีตเลย
เป็นวิดีโอ��าพสีที่ฝรั่งมาถ่ายในบางกอกและบรรยายเกี่ยวกะวัดวังและชาวบ้าน
มี��าพบรรยากาศชีวิตริมฝั่งแม่น้ำ เห็นแล้วเหวอมากครับ สวยสดงดงามมาก
จะบอกว่าเหมือนในหนังก็ไม่ใช่ เพราะนี่มันของจริง
มีนางรำทาแป้งขาววอกมาเซิ้งเปิ้งๆ ด้วย ขลังขนขนลุก

Song Of Siam, 1948
คลิปต่อไปที่กดดูก็คืออันนี้ ถึงจะเป็น��าพขาวดำ แต่มีเสียงในฟิล์มด้วยนะ
เป็นคลิปของ www.travelfilmarchive.com ครับ
มีบรรยากาศในวัดวัง การแสดงโขน ถนนราชดำเนิน สนามมวย และวงปี่พาทย์
ที่ขลังมากๆ ก็คือเสียงระนาดเอย ปี่กลองเอย มากันครบครับ เจ๋ง เจ๋งมาก

Siam (Thailand): 1939 Trip around the World (Part 6 of 10)
คลิปต่อมาถ่ายโดยคุณ Evelyn Reinhardt ครับ เป็นฟิล์มขาวดำไม่มีเสียง
มีวัดพระแก้ว วัดโพธิ์ วัดเบญจมบพิตร และวัดอรุณฯ ตามสเต็ปฝรั่งเยือนบางกอก
(ถ้าเป็นสมัยนี้ก็ต้องสักการะพัทยา พัฒน์พงศ์ เป็นแพตเทิร์นสินะ)

Teak Logging With Elephants In Siam 1925
หลุดจากวัดวัง ย้อนยุคไปอีกหลายปีครับ ถ้ามองจากวันนี้ก็เกือบร้อยปีแล้ว
เป็น��าพช้างลากซุงในสยาม เชื่อว่า��าพลักษณ์ของไทยแลนด์ในวันนี้ในสายตาฝร่ัง
ก็ยังเป็นประเทศที่เด็กขี่ช้างไปโรงเรียน และมีผู้ชายกรามเหลี่ยมเตะต่อยเก่งอยู่ดี

Siam To Korea 1931
อันนี้เจ๋งโคตร ปกติ��าพของสยามที่เราคาดหวังว่าจะเห็นจากสายตาฝรั่งเนี่ย
จะเป็นพวกวัดวาอารามและนางรำต่างๆ ใช่ไหมครับ แต่อันนี้ไม่ใช่
เพราะคลิปนี้แกถ่ายทิ้งขว้างยังกะใช้ SD Card แน่ะ (บ้านพี่ผลิตฟิล์มขายรึไงครับ)
เราจะได้เห็นระบบการขนส่ง การคมนาคมของสยามในสมัยนั้น ทั้งรถไฟและเรือเมล์
พร้อมบรรยากาศวิถีชีวิตริมทาง ตลอดการเดินทางจากสยามไปโคเรีย (บิ๊กแบงยังไม่เกิด)

พอดูเพลินๆ เสร็จแล้วก็ฝากบอกต่อนะครับ ให้ญาติสนิทมิตรสหายได้เห็นอะไรแบบนี้กันทั่วๆ
เทคโนโลยีนี่มีประโยชน์โคตรๆ เลย ดีใจจริงๆ ที่เราโตมาเป็นวัยรุ่นในยุคยูทูบ

เชื่อว่าตั้งแต่นี้ไป คำว่า “หายาก” จะกลายเป็นของหายากแทน!

แนะนำโปรแกรมดีและฟรีสองตัวไว้จับ��าพหน้าจอสำหรับวินโดวส์ครับ
เอามาเปรียบเทียบกันเลยนะ

ตัวแรก PrtScr
มันคือโปรแกรมจับ��าพหน้าจอที่น่ารักที่สุดเท่าที่เคยเจอมา คือกดปั๊บมีจึ๋งๆ วื้ดๆ
อธิบายให้เข้าใจในเวลาอันสั้นได้ยากมาก ต้องลองดูจากคลิปสาธิตนี้

เจ๋งโคตรๆ
โหลดไปใช้แล้วจะเท่มากครับ รับรองสาวน้อยสาวใหญ่ต่างรายล้อมด้วยกิริยายั่วยวน
และฉีกทึ้งเสื้อผ้าของคุณแบบในโฆษณาน้ำหอมผู้ชายแน่ๆ .. ไอ้บ้า เพ้อเจ้อ

ตัวที่แล้วเจอมาน้านนานแล้วครับ จำได้ว่าเคยแนะนำไปแล้ว
แต่ยังไม่ได้เขียนเป็นเรื่องเป็นราว (พูดยังกะคราวนี้เป็นเรื่องเป็นราวยังงั้นแหละ)
พอดีผมใช้สองจอต่อกันน่ะครับ เลยเจอข้อจำกัดของโปรแกรมที่ไม่ค่อยสนับสนุนการเล่นกะสองจอนัก
เลยวันนี้มาเจออีกตัวนึงครับ

Screenpresso

โปรแกรมนี้มีทั้งรุ่นฟรีและรุ่นเสียเงิน แต่รุ่นเสียเงินยังไม่ได้วางแผง เลยใช้ฟรีไปก่อน
ความสามารถที่มีเหนือโปรแกรมจับ��าพหน้าจออื่นๆ ในท้องตลาดคือมันจับปุ๊บ แชร์ผ่านทวิตเตอร์ได้เลย
นอกจากนั้นก็ยังมีรายการความสามารถของมันที่มีเหมือนเด๊ะกับโปรแกรมเสียตังค์อื่นๆ
ไม่ว่าจะจับแบบ Scroll, จับแล้วเขียนบรรยาย, ย่อ��าพ ใส่เงา ใส่พื้นเปียกสะท้อนก็ได้ อุ๊ยต๊าย!!

ไปโหลดกันเถอะครับ เลิกใช้เถอะของเถื่อนน่ะ

ป.ล.
ตอนนี้ผมใช้ SnagIt รุ่นฟรีอยู่ครับ เมื่อก่อนเว็บเขามีแคมเปญแจกฟรีเลยไปโหลดมา

ป.อ.
อีกโปรแกรมที่อยากให้เลิกใช้คือ ACDSee เถื่อนครับ
หันมาใช้ FastStone Image Viewer แทนเถอะ แทนได้ทุกอย่างจริงๆ นะ
ไม่อ้วนเผละอืดอาดเท่าอีลูกกะตาโบราณนั่นด้วย

ป.ฮ.
เข้าใจว่าที่มันยังคงเห็นอยู่ตามบ้านช่องเราๆ เนี่ย คงเพราะติดมาจากร้านคอมเวลาซื้อแล้วแม่งลงให้
ทำให้เราขาดโอกาสทางการศึกษาว่ามีโปรแกรมอื่นๆ อีกมากมายนะที่ดีและไม่ละเมิดชาวบ้านเขา
ยังเซ็งอยู่เลยว่าไปบ้านแม่ยายคราวก่อนคอมเจ๊งเพราะน้องมันเอาไวรัสมาติดเครื่อง
แล้วก็ยกไปให้ “ช่างแถวบ้าน” ซ่อมให้ ผลคือฟอร์แมตพร้อมลงโปรแกรม(ที่ช่างชอบ) มาให้
จะเอามาทำไมคร้าบ AUtoCad เงี้ยะ Microsoft Office 2007 เงี้ยะ Nero รุ่นมหาเมพเงี้ยะ
แม่ยายผมใช้แค่ OpenOffice+Firefox+Echofon+Picasa+PrtScr+ImgBurn

ซึ่งจะว่าไป ตลอดชีวิตนี้ถ้านับรวมสองงานที่ผ่านมา (#TWTCON และ #WordCampBKK)
ก็นับรวมจำนวนครั้งที่ผมได้ขึ้นไปพูดอะไรแบบนั้นได้ถึงสองครั้งแล้ว!
(ถ้าคุณงงสองบรรทัดข้างบน ก็จะขอแปลไทยเป็นไทยให้ว่า ผมไม่เคยขึ้นเวทีเลยครับ )

สำหรับคราวนี้ เลิกงาน(แน่ล่ะ เป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วนี่) แล้วก็กินข้าวเย็นอยู่ดีๆ
พี่เอ๋อ (@iwhale นั่นแล) ก็โทรมาบอกผมว่า
“เฮ้ยแอน งานเข้าว่ะ คุณเก่งที่เป็นวิทยากรของงาน TWTCON BKK เขาไม่ว่าง
ก็เลย.. เอิ่ม.. คริคริ ..มาพูดเรื่องทวิตเตอร์กับการโฆษณา และทวิตเตอร์บล็อกแทนทีสิ”

…

สติของผมขาดผึง หูดับ ได้ยินแต่เสียงวี้ด—— ไป ๒ วินาที (เคยหูดับแบบนี้ไหมครับ สนุกนะ)
โดยที่หัวสมองประมวลผลอย่างหนัก นี่ตูมีเวลาเตรียมตัวแค่ .. แค่กี่วันวะ หกวัน!! แม่แจ้ว!!
เตรียมไปพูดงานใหญ่ระดับนี้ ด้วยหัวข้อที่เราเองก็ไม่ได้เชี่ยวกว่าใครเขา โดยมีเวลาให้เท่านี้
ผมเลยตอบตกลงไป แล้วกับมานั่งกุมขมับอยู่ที่บ้าน!! สิ้นหวังแล้ว!! กูจบสิ้นแล้ว!!!!

คืนนั้นกลับถึงบ้านปั๊บผมก็เปิดคอมทันที แล้วดูรายละเอียด ศึกษาทางหนีทีไล่สารพัด
แล้วก็ใช้เวลาหลังเลิกงานมานั่งอ่านอะไรสารพัด ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เคยคิดว่าจะต้องมานั่งตั้งใจเรียนมัน
แถมมีทีมงานคอยกระตุ้นเตือนเป็นระยะๆ ว่าส่งต้นฉบับให้ทันเวลาด้วยนะคะ!! (กรี๊ดดดดดดดดดด)
จนสองสามวันสุดท้ายก็เลยรีบนั่งเผาพรีเซนต์ตัวที่กำลังจะให้ดูข้างล่างนี้จน(เกือบ)เสร็จ และส่งไป

เหตุการณ์หลังจากนั้น ผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วครับ
รู้แต่ว่ามันนัวๆ มึนๆ จนจบงาน แต่พอจะจับใจความได้ว่า

• ผมไปงานนี้กับเพื่อนสองคนคือ @artytl และ @kejuliso
• ไปถึงก็พบว่า เฮ้ย งานโคตรจริงจังเลยว่ะ (เริ่มเสียเซ้ว)
• ในงานไม่มีเน็ตให้ใช้ โทรศัพท์รุ่นที่ผมมีก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากวางไว้ดูเวลา
• เสื้อยืด Twitter ของงานสวยมากๆ!! ขอชมอย่างตั้งอกตั้งใจ
• ทุกคนในงานใส่สูทกันหมดเลย (ส่วนผมทีแรกจะใส่เสื้อยืดไปแล้ว พอดี��รรยาสั่งแบนไว้)
• คือบรรดาวิทยากรทุกคนน่ะ เขานัดกินข้าวพบปะพูดจากันก่อนที่ผมจะรู้เรื่องน่ะสิครับ
• ดังนั้น Twitter Wall ของงานนี้เลยจืดชืดต่างกับตอน WordCamp (ที่แซวกันแหลกและฮามาก)
• แต่เฮ้ย นี่มันงานแห่งทวิตเตอร์ไม่ใช่เหรอ! (เราเชื่อว่าทางผู้จัดได้พยายามแล้วครับ)
• ผมพูดตอนเย็น ดังนั้นหลายประเด็นที่เตรียมมาก็เลยซ้ำ (นี่ก็เพราะไม่ได้ไปนัดหมายไว้ก่อน)
• ดังนั้นถ้าใครได้เห็นบักแว่นเสื้อสีชมพูแต๋วจ๋ามานั่งเปิดคอมในงานบ่อยๆ แล้วกด Delete อะไรบางอย่างพร้อมถอนใจบ่อยๆ ก็ให้รู้ไว้ว่านั่นแหละคัรบผมเอง
• ช่วงเช้าวิทยากรระดับเมพพูดกันเรื่องทวิตเตอร์กับธุรกิจบ้าง การตลาดบ้าง (แน่ล่ะ ก็มันเป็นประเก็นหลักของงานนี้นี่)
• ซึ่งแต่ละท่านบรรยายได้อย่างมหัศจยย์พันลึกมาก จนผมเกร็งกว่าเก่า
• พอเที่ยงปั๊บ เขาให้ผมแยกจากเพื่อนไปกินข้าวในห้อง VIP
• ถ้าทีมงานมาอ่าน อันนี้ไม่ได้โทษใครนะครับ แต่ผมทรมาน(ของผมเอง)จริงๆ
• ถึงกับพยายามหยิบมือถือรุ่นพระเจ้าเหาที่ ๑๖ มาต่อ GPRS และทวีตตัดพ้อ
• เอาจริงๆ คือผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศแลลนักธุรกิ๊จนักธุรกิจน่ะครับ ทั้งหมดก็เท่านี้เอง
• พอช่วงบ่าย ผมเริ่มมือเย็น และการขึ้นไปพูดของวิทยากรแต่ละท่านนั้นยิ่งทำให้ผมประหม่า
• พอถึงเวลาที่ผมจะได้พูดบ้าง พี่หนุ่ย (@nuishow) ก็กลับมาจากธุระพอดี และเป็นพิธีกรให้
• ตามกำหนดการ ช่วงนั้นจะต้องเล่นเกมแจกมือถือกันก่อน ผมก็เลยขึ้นไปเซ็ตเครื่อง
• แต่ไม่รู้ทำไม พี่หนุ่ยประกาศให้ผมเพิ่มพูดเลย! เอ้าเฮ้ย เดี๋ยวดิ๊ จอยังไม่ได้เซ็ตเลย
• เหตุการณ์หลังจากนั้น ถ้าใครได้ไปงานก็จะพบว่าวิทยากรของเราขึ้นไปด้นอะไรไม่รู้บนเวที
• รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเดินลงมาจากเวทีแล้ว ผมไปฉี่ (รอบที่ ๘) และค่อยๆ เห็นข้อความบนผนัง
• เฮ้ย มีคนชอบด้วยเหรอ!
• เฮ้ย เยอะด้วย!!
• เฮ้ย ตะกี้ไม่ได้แป้กใช่ไหม!!!
• เฮ้ย! พี่หนุ่ยส่ง SMS มาถามว่าผมนั่งไหน ชอบสไลด์นี้มาก อยากคุยด้วย
• ซึ่งชี้ให้เห็นว่าอย่างน้อยก็มีคนเข้าใจว่ามือถือผมมันเป็นรุ่นเดอะจริงๆ ไม่งั้นคงทวีตมาหาผมละ
• อ้อ จะบอกว่าที่แกชอบเพราะมันดันเป็น��าพนิ่ง (png) แทนที่จะเป็นโปรแกรม Keynote น่ะสิ
• จะให้ทำไงได้ ตูใช้ Keynote ไม่เป็นนี่หว่า! (ไม่เป็นตั้งกะ Powerpoint ละ)
• ฯลฯลฯลฯ

จริงๆ ผมอัปโหลด Keynote ที่พูดในงานไว้ตั้งแต่แรกแล้วครับ แต่เพิ่งมาปั่นบล็อกก็เลยช้าหน่อย
(ขออ��ัยที่ไม่ได้เอามาแปะและอธิบายประกอบ ลองเอาไปเดาดูเล่นๆ ก็ได้ครับ)

อยากเอาไปทำอะไรก็เชิญครับ กดดู/ดาวน์โหลดทีละ��าพที่นี่

จนจบงาน ทางทีมงานได้เชิญให้ไปงานปาร์ตี้หลังการสัมมนาต่อ (#CODEFAIL นั่นแล)
เป็นงานที่ลานเบียร์ตรงดาดฟ้าเซ็นทรัลเวิลด์ ซึ่งไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมโทรชวน��รรยาไปด้วย
ซึ่งปรากฏว่าสถานที่เจ๋งมากครับ บรรยากาศงาน ความสนุกก็บิ๊วกันเต็มที่เลย
ติดอยู่นิดเดียวตรงที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเบียร์ ซึ่งพอดีผมไปกัน ๔ คน ไม่มีใครดื่มเลย
ผมอยากอยู่ให้ถึงสักครึ่งงานก็ยังดี แต่ก็ต้องรีบกลับก่อนด้วยความเสียดาย ..เหตุผลน่ะรึ
นอกจากจะแบตกล้องหมดตอนน้องซี (@ceemeagain) มาแล้ว (อันนี้เสียดายสุดๆ)
ผมยังจะต้องกลับบ้านไปเคลียร์งานที่ค้างไว้มหาศาล ..เท่านั้นยังไม่พอ
ผมยังจะต้องตื่น ๖ โมงเช้าเพื่อออกเดินทางไปกาญจนบุรีอีก!!!! ใครสอนผมแยกร่างที!!!
ดังนั้นกลับมาจากเมืองกาญจน์ปั๊บ ผมก็เลยมานั่งเขียนบล็อกบ่นเยอะๆ อยู่นี่แล

จบด้วย��าพบรรยากาศของงานจ้ะ เสียดายที่แบตหมดจริงๆ นะ

อันนี้ก็เหมือนกัน อยากเอาไปทำอะไรก็เชิญ!

ป.ล.
mk เคยบอกไว้ในงานเปิดตัว Creative Commons ประเทศไทยว่า
สัญญาอนุญาตที่สั้นและง่ายที่สุดคือ มึงอยากเอาไปทำอะไรก็เชิญ (มีคำว่า Mather Fucker ด้วยแต่ลืม)

ป.อ.
ในโลกของนิตยสาร การเขียนช้ากว่าเหตุการณ์สักอาทิตย์ไม่ถือว่าผิดมาก
พอมาสู่โลกของบล็อก การเขียนช้าสักวันสองวันก็ถือว่าล้าหลังแล้ว
ส่วนในทวิต��พนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ช้าไปสองชั่วโมงแล้วค่อยพูดถึงนี่ก็ตกเขาไปเลย
เทคโนโลยีครับ ช่วยหยุดหน่อย ผมจะลง!

ป.ฮ.
เออ มันทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่จะต้องพูด (แบบปากคอสั่นด้วยความตื่นเต้น) บนเวทีเสมอ
ว่าผมเป็นแค่ User – เป็นผู้ใช้ธรรมดาๆ ที่มีไอ้ที่ทำเป็น และไอ้ที่ทำไม่เป็น
ผมไม่ได้รู้รอบด้านหรือลงลึกกว่าใคร (ก็เพราะไม่ได้เป็น X-Men แบบ @sugree)
แต่นั่นก็ทำให้ผมเข้าใจมากๆ ว่าเฮ้ย อีรอยต่อระหว่างคนที่ไม่เป็นเลย กับคนที่เพิ่งหัดเนี่ย
มันสำคัญเสมอ! มันสำคัญเสมอ! และมันสำคัญเสมอ!!!
ผมยินดีมากๆ ที่จะเป็นมือใหม่แบบนี้ตลอดไปครับ

คืองี้ ผมมีโอกาสได้ไปพูดในงาน WordCampBKK 2009 ครับ
ปีที่แล้วมาเป็นคนนั่งฟัง ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนเขาเลยชวนให้มาพูดด้วย
ก็เลยตอบตกลงไปแบบเหวอๆ ครับ เหวอที่ไม่รู้จะทำให้เขาเสียหน้ารึเปล่า

ผมเขียนบล็อกตอนนี้ในงาน ก็หวังว่าหลังพูดเสร็จก็คงกด Approve ให้อ่านย้อนหลังได้
แล้วคนที่ไม่ได้ไปงานจะได้ไม่พลาดการบรรยายครั้งนี้ (เรียกว่าการบรรยายแล้วขวยมาก)
และคนที่นั่งในงานจะได้รู้ว่าไอ้ที่พูดๆ บนจอนั่นมันว่าอะไรนะ งึมงำๆ

ก็เริ่มกันเลยละกันนะครับ

แหล่งปลั๊กอิน: Weblog Tools Collection / Blogging Pro / BlogPerfume / WordPress / แอนอร่อย
แหล่งตีม: Weblog Tools Collection / Blogging Pro / BlogPerfume / WordPress / แอนอร่อย
(ติดตามแอนอร่อยได้จากเมนูข้างบนจ้ะ)

อันนี้กล่าวถึง I want a WordPress Plugin to … 450 solutions : eConsultant

โฆษณาๆ: fail.in.th จ้ะ

มีพาดพิง failblog.org ด้วย

อันนี้ชื่นชม: WordPress.com

คือมันต้องเสียตังค์ไงครับ แต่ไม่แพงนะ บวกลบคูณหารดูได้

รายนามปลั๊กอินที่ใช้ใน FAIL.in.th (เรียงตามตัวอักษร)
Adminimize / Akismet / Custom Admin Branding / Custom Smilies /
Dashboard: Pending Review / DISQUS Comment System / Front-end Editor /
Google XML Sitemaps / jQuery Lightbox / Post Editor Buttons /
Pre-Publish Reminders / Revision Control / SI CAPTCHA Anti-Spam /
Sidebar Login / Simple Tags / Smart Archives Reloaded / Smart Youtube /
WordPress Admin Bar / WP-PostRatings / WP Super Cache
(ไปกูเกิ้ลกันเอาเองนะครับ ขี้เกียจทำลิงก์ละ ตัวขี้เกียจเข้าสิง )
ส่วนตีมก็ใช้ K2 เจ้าเก่าจ้ะ

ป.ล.
ดูทั้งหมดเป็นแบบ Slideshow ได้ที่นี่

ป.อ.
ส่วน��าพถ่ายบรรยากาศในงานนั้นก็เปิดห้องรอไว้แล้ว
เดี๋ยวไปอัปเดตที่บ้านครับ

ป.ฮ.
ส้วมที่ห้องแกรนด์รูม ม.ศรีปทุม มีเยอะมากพอให้เลือกขี้ได้ตามสะดวก! ชอบ!

เอาเป็นว่าจะอ่านหรือจะเรียกมันว่าไออี หรือไอ้อี หรือฟักกิ้งอินเทอร์เน็ตเอ็กซ์พลอเรอร์ก็ตาม
แต่ทุกชื่อก็เป็นสัญญาณบ่งบอกความเหนื่อยหน่ายในการนั่งทำเว็บทั้งนั้น
ถ้านับเป็นจำนวนครั้งก็คงได้เป็นพันๆ ครั้งแล้วมั้งที่ผมได้ยินเสียงบ่นก่นด่าเบราว์เซอร์ยี่ห้อนี้
ว่าเฮ้ย ทำไมกูจะต้องมานั่งเทสต์ด้วยว่ามันแสดงผลได้ในทุกยี่ห้อยกเว้นตัวอีสีฟ้าเนี่ย
แล้วไหงมันเพี้ยนแหลกยังงั้น แล้วไหนจะออกรุ่นใหม่อีก ก็ดันมีเพี้ยนอีกแบบอีก
แล้วรุ่นใหม่ล่าสุดอีก ก็ไม่ตรงกับชาวบ้านอีก ทำไมชีวิตมันน่าถุยแบบนี้!! ถุ๊ยส์ส์ส์!

แต่ผมไม่ได้มาบ่นอย่างเดียวครับ คราวนี้เอาของมาฝากด้วย

เรื่องของเรื่องคือวันก่อนครับ (ครับ วันก่อนทำไมครับ)
วันก่อนผมพบโปรแกรมที่ช่วยอำนวยอวยประโยชน์ให้กับการทำเว็บแล้วต้องเช็กการแสดงผล
ว่าบรรดา IE สารพัดรุ่นที่ชาวบ้านร้านตลาดเขาใช้กันอยู่เนี่ย มันแสดงผลออกมายังไงมั่ง
ขอแนะนำพระเอกของงานนี้เลยละกันครับ บักหำนี่มีชื่อว่า.. (ชื่อมันยาว ขอขึ้นบรรทัดใหม่)
Expression Web SuperPreview for Internet Explorer

เห็นมะ ยาวไปถึงหนองคาย (คนตั้งชื่อโปรแกรมคงเป็นญาติคุณบอย โกสิยพงษ์)
บอกยี่ห้อและที่มาเรียบร้อย ว่าคลอดเมื่อต้นเดือนกันยานี่แหละ โดยเป็นของของ Microsoft เอง
ซึ่งพี่แกคงเล็งเห็นแล้วว่าไม่ไหวละ ของของเราแม่งล้าหลังมาก เลยต้องผลิตขึ้นมาลูบหลังซะหน่อย
พอโหลดมาและติดตั้ง (สำหรับวินโดวส์เท่านั้น ซึ่งตอนนี้ผมใช้แมคอยู่-ซื้อมาใหม่จ้ะ ขออวดหน่อย)
เครื่องมือตัวนี้ไม่ได้ขี้ๆ นะครับ พอเข้าโปรแกรมปั๊บ มันจะมีหน้าจอสีเทาๆ โผล่ขึ้นมา
ให้เรากรอก URL ที่ต้องการเปรียบเทียบระหว่างไออีรุ่นต่างๆ ลงไป เสร็จปั๊บมันจะขึ้นมาแบบนี้ครับ

สอง��าพที่จับมาให้ดูนี่คือแบ่งการมองเป็นสองแบบ คือแบบแยกจอใครจอมัน และ Overlay
พอโหลดเว็บเสร็จปั๊บมันก็จะแสดงให้เห็นแบบตัวอย่างนี่เอง สะดวกดี มีจับซ้อนกันด้วย

เท่านี้แหละครับสาระ ดองมาตั้งนาน
แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอแถมหน่อย คือทุกวันนี้โปรแกรมที่ผมใช้เทสต์ระหว่าง IE รุ่นต่างๆ
ผมใช้ IETester ครับ เมื่อก่อนเอ๋อๆ แต่เดี๋ยวนี้เสถียรดีละ
หรือไม่ก็ Multiple IE อันนี้เลือกรันแยกไปเลยว่าจะเอา IE ไหน
และล่าสุดขอแนะนำ Google Chrome Frame พยาธิพันธุ์โครมเอาไว้ใส่ใน IE
(คิดได้ยังไงคอนเซปต์นี้ ขอให้มันฮิตทีเถอะพ่อคู้ณณณณณ)

ว่าแต่ ทำไมเราจะต้องมานั่งปวดหัวกะมันนักก็ไม่รู้ เลิกใช้ IE6 กันเถอะคร้าบ

ป.ล.
ขอบคุณกระจู๋ IE ห่วย? ครับ สำหรับแรงบันดาลใจให้หากันจนเจอโปรแกรมที่ว่านู่น

ฟ้อนสุดฯ ฉบับนี้ถือว่าหนาที่สุดตั้งแต่เคยทำมาเลยครับ
โดยผมผลัดไม้ให้น้องเดือนมาคุมงานเต็มที่ (จริงๆ จะอู้นั่นแหละ)
ผลงานออกมาจึงสวยขาดบาดตาบาดใจ และมิพิรี้พิไร คลิกไปโหลดอ่านโดยพลัน!

อ้อ หากจะช่วยประชาสัมพันธ์ (ขอบคุณครับ)
กรุณาทำลิงก์ไปที่ http://www.f0nt.com/f0ntsud/09/ นะครับ

เดี๋ยวนี้คนใช้เน็ตบุ๊กกันเยอะครับ
แล้วไม่รู้เป็นอะไรนับวันยิ่งใช้ยิ่งจอเล็ก
แล้วอินเทอร์เฟสของวินโดวส์นี่มันก็มีพื้นที่ขยะแนวนอนเยอะเสียเหลือเกิน
เพราะทั้งทาสก์บาร์ข้างล่าง (ซึ่งก็คลิกขวาสั่งให้มัน Auto Hide พอช่วยได้)
และไตเติ้ลบาร์ข้างบน (ที่เป็นสีฟ้าๆ อยู่คู่วินโดวส์มาตั้งแต่ชาติปางไหนนั่นแล)
ซึ่งถ้าจะอาศัยทำงานทำการกันจริงๆ ไอ้เจ้าไตเติ้ลบาร์ที่ว่าน่ะ มันช่างเกะกะซะเหลือเกิน
ดังนั้นเมื่อไปเจอที่ LifeHacker เขาเขียนนินทาโปรแกรมฟรีตัวนี้ไว้ ก็เลยเอามาบอกต่อกัน

โปรแกรมตัวนี้ชื่อ winsupermaximize ครับ

ไม่มีอะไรมาก กดเข้าไป โหลดลงมา แล้วเรียกโปรแกรมขึ้นมาใช้งานได้ทันที
วิธีใช้คือจิ้มดับเบิ้ลคลิกที่ไอคอนโปรแกรมเนี้ยะแหละ ที่นอนอยู่มุมขวาล่างของจอ
หรือกดWin(ปุ่มธงวินโดวส์)+F11 ก็ได้ แล้วมันจะพรวด ขยายเต็มจอให้

ก่อนหน้า

ลับหลัง

จริงๆ ไม่น่ายกตัวอย่างเบราว์เซอร์เล้ย เพราะมันกด F11 ขยายเต็มจอได้อยู่แล้ว

เจ้าของโปรแกรมบอกว่าตอนนี้ยังมีปัญหานิดหน่อย (ก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ละมั้ง)
คือถ้าเราไม่ได้เซ็ตทาสก์บาร์เป็น Auto Hide โปรแกรมที่ขยายเต็มจอมันจะโดนบังอยู่
ซึ่งถ้าเกิดว่าคุณงกพื้นที่จอจริงๆ ก็ลองทำดูครับ เอาให้มันโล่งเลี่ยนเหี้ยนเต้กันไปเลย!

ทำงานต่อ!!