เชิญอ่านผ่านๆ และเบือนหน้าแหนงหนีโดยพลัน..

• @iannnnn: @tpagon Nokia 3310 รุ่นใหม่นี้สามารถเล่นเกมงูได้โดยไม่ต้องใช้แฟลช โอ้วแม่แจ้ว #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn แถมยังมีระบบกันสะเทือน ปาหัวหมาแตกอีกด้วย #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon เหลือเชื่อ! ปาหัวหมาแตก แต่ 3310 ของเราไม่แตก! ทำตกน้ำแม่งก็ไม่เจ๊ง อุตส่าห์ทำหายเดี๋ยวก็เจอ มึงจะทนไปไหน! #WWDC3310
• @gunmano: @iannnnn รอดูโนเกียเปิดตัวโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่สนับสนุนระบบ sms ครับ!
• @iannnnn: @gunmano โอว เทคโนโลยี SMS นี่ล้ำมากครับ สามารถส่งข้อความสั้นได้ถึง 140 ตัวอักษรในครั้งเดียว!!! #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon เท่านั้นยังไม่พอ คุณยังสามารถแต่งเพลงเสียงริงโทนเองได้ด้วย เคยลองกันแล้วใช่มะล่าาาาาา #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn แถมริงโทนสองสามตัวโน๊ตนั้นยังถูกพี่บอยด์เอาไปแต่งเพลงให้บุรินทร์ร้องได้ ด้วย เทพ #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon เท่านั้นยังไม่พอ มีหน้ากากจากจีนมาให้เปลี่ยนได้ตามสไตล์คุณเป็นพันๆ แบบ และมากขึ้นเรื่อยๆ (บนจอมีกราฟสูงชัน..) #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn ด้วยส่วนแบ่งตลาดที่สูงถึง 80% ทำให้ Nokia 3310 เป็นสุดยอดแห่งสมาร์ท..(กระดากปาก)โฟนท่ีแท้จริง!! #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon @mcsc โอว ทุกคนจะได้สัมผัสการออกแบบ Wallpaper ของตัวเองด้วยการวาดทีละจุด! ถ้าวาดไม่เป็นก็โหลดใน AppStore โลด! #WWDC3310
• @ipats: @tpagon @iannnnn ด้วยเกมงูที่สุดฮิต สามารถทำให้ท่านเพลิดเพลินกับยามว่างที่ไร้ค่าของท่านได้ไร้ค่ายิ่งขึ้น #WWDC3310
• @iannnnn: พี่น้องครับ ขณะนี้แท็ก #WWDC3310 ของเรากำลังขึ้น Trending Topics ประจำถนนลาดปลาเค้าแล้ว! (ใครจะมาเกรียนแข่งกะมึ้ง)
• @tpagon: @iannnnn รูปทรงเครื่องที่สวยงามได้ถูกเผยออกมาแล้ว! พร้อมกับหน้าจอสตาร์ทอัพที่วิจิตรเกินห้ามใจ!!! http://bit.ly/cQzFii #WWDC3310
  
• @iannnnn: @tpagon นะ.. นั่นมันเครื่องที่หลุดมาจาก Gizmodo นี่นา!! #WWDC3310
• @norasama: @tpagon @iannnnn @ipats เอาบ้าง – ทางเราขอเชิญผู้ผลิตหน้ากากโทรศัพท์มือถือ พันธมิตรแนบแน่นจากจีนแดงและสำเพ็งขึ้นมาพูดต่อ #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn ความละเอียดหน้าจอสูงถึง 84×48 พิกเซล!! แสดงผลได้ 2 สี!!! #WWDC3310
• @iannnnn: @ipats ไม่ต้องปลูกแล้วผักเผิก มาเล่นเกมงูกัน อย่างน้อยงูก็ช่วยกำจัดศัรูพืชอย่างหนูนาได้ด้วยนะ! #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon ส่วนคุณ��าพของกล้อง ไม่ต้องพูดถึง! .. บอกว่าไม่ต้องพูดไงล่ะ!!! #WWDC3310
• @ju_mp: @iannnnn มีเกมส์งูด้วย จ๊าบมาก #WWDC3310 #ร่วมด้วยช่วยเกรียน
• @thanr: #WWDC3310 by @iannnnn is bringing me to tears.
• @tpagon: @iannnnn พร้อมกันนี้ยังเสนอเวอร์ชั่นอัพเกรด Nokia3315!!! ล็อคเครื่องเองได้ด้วยถ้าเปิดทิ้งไว้! (จริงๆ) #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn อีเชี่ย สมัยนั้นก็เหมือนกันแหละว้า เพิ่มมาทีละจึ๋ง 3310->3330 เพิ่ม WAP มา เก็บ contact ได้ 100 เบอร์ เต่าตุ่น! #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon ทีนี้ที่สงสัยก็คือ.. หน้าตาของศาสดาลัทธิโนเกียเนี่ย มันเป็นใครวะ -_-’ #WWDC3310
• @freeclub: กลับห้องแป้บเดียวมี tag #WWDC3310 ได้ไงว่ะ????
• @tpagon: @iannnnn มีคนมาเปรียบเทียบคู่แข่งที่สูสีกันด้วยล่ะ!! – http://bit.ly/cjWscZ ยอมไม่ได้!! #WWDC3310
  
• @aqua_princess: @tpagon @iannnnn บุคคล2คนนี้ได้กลายเป็นศาสดาของ 3310 ไปเรียบร้อยแล้ว #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn เปิดตัวพันธมิตรทางธุรกิจระดับยักษ์!! http://www.bluejackq.com/gallery2/3310-203.jpg #WWDC3310
  
• @iannnnn: @tpagon นี่เป็นหลักฐานชิ้นเยี่ยมที่บ่งบอกว่าโนเกียซื้อโค้กแล้ว! (หรือโค้กซื้อโนเกียเนี่ย -_-’) #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon สิ่งที่ไอโฟนไม่มีทางสู้เราได้ก็คือขนาดของขีดแสดงสัญญาณบนหน้าจอ เรามีให้ถึง 2 ดุ้น ..ใหญ่ๆ!! #WWDC3310
• @freeclub: พบรหัสอัพเกรดประสิทธิ��าพเสียง เพลงรอสายเป็นขั้นสุดยอด ถอดโค้ดง่ายๆได้ที่ http://bit.ly/bciSlJ #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn มีเกมแถมมาด้วยถึง 4 เกม!! ไม่ต้องซื้อเหมือนไอโฟน!! อาทิ Snake II, เกมจับคู่, เกมยานยิง!!! #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon นี่หาข้อมูลมาเยอะนะเนี่ย 555 #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn แฟนบอยนะ!! #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon ในบรรดาเกมเหล่านั้น คุณสามารถส่งผลคะแนนให้เพื่อนดูได้ ด้วยการหันจอไปทางเพื่อนแล้วพูดว่า “นี่ คะแนนกู” !!! #WWDC3310
• @ohohcita: @tpagon @iannnnn lol you both make me laugh with your #WWDC3310 thingy :) well done, folks!
• @tpagon: @iannnnn อีกสิบปีจะมีคนมาล้อเลียนไอโฟนอย่างที่เรากำลังทำอยู่มั้ย -_- #WWDC3310
• @tpagon: @iannnnn พร้อมกันนี้ยังมีการเปิดตัว gadget ใหม่ล่าสุดอีกด้วย!!! ��าพหลุด! – http://bit.ly/cBjltp #WWDC3310
  
• @iannnnn: @tpagon หรือว่านี่มันคือ iPage!!!! #WWDC3310
• @munkkron77: @tpagon @iannnnn มือถือเครื่องแรกในชีวิตของผมเลยนะเนี่ย #WWDC3310
• @mcsc: @tpagon @iannnnn อีกสิบปี เราจะใช้อะไรโทรหากัน :) #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon @mcsc 555 สมัยนั้นไอโฟนคงงี่เง่าสุดๆ แหละ // พอแล้วนะ เหนื่อยเสียงานเสียการมากครับ #WWDC3310
• @iannnnn: @tpagon พบกันใหม่ในงานเปิดตัวครั้งหน้า.. WWDC3315 !!!!! #WWDC3310

ป.ล.
เสียงานเสียการไปอีกคืน ตกข่าวอีกตะหาก
มัวมาทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ย! (เพราะอีแชมป์แท้ๆ)

หนึ่งคือทึ่งครับ
รู้แหละว่าในหลวงของเราเก่งขนาดไหน แต่ไม่คิดว่าจะทรงพระปรีชาสามารถขนาดนี้
คือเราคงได้ยินคำว่า “พระอัจฉริย��าพ” จากสารคดีเชยๆ ในแนวอวยๆ และจับต้องไม่ได้
แต่พอลองมานั่งดูและใส่ใจ ปรากฏว่าผมอึ้งและทึ่งมากๆ ครับ
รู้สึกว่าพระราชาของเราทรงเท่มากๆ จากที่เคยเท่(แบบจับต้องไม่ได้)อยู่แล้ว
พอมาวันนี้ปั๊บ ยิ่งรู้สึกว่าทรง.. เอ้อ ทรงสุดยอดจริงๆ – แน่ะ พออ่านแบบนี้ก็ว่าอวยอีก

สองคือเสียดายครับ.. ทุกวันนี้ผมติดตามข่าวสารข้อมูลการเมืองสารพัด
ด้วยน้ำหน้าอย่างผมไม่ใช่คนที่จะไปหลงลัทธิอะไรอยู่แล้ว (โดนทาสีมาให้แล้วก็ทุกสี )
มีไม่น้อยที่ได้อ่านแหล่งข้อมูลฮาร์ดคอร์ (ที่หาดูไม่ได้ยากเลย) แล้วก็ไม่รู้จะตอบเขายังไง
คือโอเค เขาประกาศตนชัดว่าต้องการล้มเจ้า และเขามีวาทะและตรรกะผูกโยงอย่างแม่นยำ
จนทำให้เราที่รู้อยู่หรอก ว่าถ้าเจอคนใกล้ตัวมาถามแล้วจะอธิบายยังไง ก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน
แต่พอมาได้ลงรายละเอียดเกี่ยวกับพระปรีชาสามารถในด้านที่เราเห็นจริง ไม่ใช่ “เหนือจริง”
ก็รู้สึกว่าเสียดายที่เรา หรือใครๆ ไม่ลองมาสนใจอะไรแบบนี้กันบ้าง
เพราะการนำเสนอมันน่าเบื่อ? หรือเพราะการเผยแพร่โดยใช้วิธี “กอสสิป” มันลามง่ายกว่า?
หรือทั้งหมดเป็นเพราะเราเองต่างหาก?

จะอะไรก็ตาม แต่อย่างน้อยวันนี้พลังชีวิตผมก็พุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากดูรายการนั้นจบ
เลยนั่งทวีตบ่นอะไรไปเรื่อยๆ แล้วก็นึกเสียดาย เลยขอคัดสำเนามาลงบล็อกซะเลย

ถ้าอ่านแล้วสะดุด หรือนึกอะไรสักอย่างขึ้นมาได้ ลองมาคุยกันนะครับ

ดูสารคดีช่อง 5 (โครงการแหลมผักเบี้ย) ทึ่งจริงๆ
ในหลวงทรงคิดวิธีบำบัดน้ำเสียแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย สุดยอด!

เคยไปเดินในโครงการแหลมผักเบี้ยทีนึง (ก็จังหวัดตัวเองนี่) ก็ไม่ได้เก็ตว่ามันเจ๋งยังไง
พอฟังวิทยากรเล่าทฤษฎีของในหลวงแล้วยิ่งทึ่ง ทรงพระเจริญ!

“ระบบบำบัดน้ำเสียแบบธรรมชาติช่วยธรรมชาติ ใครๆ ก็ทำได้
และราคาถูก ไม่ต้องใช้เครื่องมือ” – ใครอยากรู้ลอง Google แหลมผักเบี้ยดูครับ สุดยอด

ที่เพชรบุรีมีโครงการพระราชดำริที่เหมือนแล็บวิทยาศาสตร์ของในหลวงเยอะครับ
ใคร “ไม่รักเจ้า” เพราะอะไรก็สุดแท้แต่ ลองเปิดใจมาเรียนรู้กัน :)

โครงการพระราชดำริล่าสุดคือ “ชั่งหัวมัน” อยู่ อ.ท่ายาง บ้านผมเองครับ
แค่ชื่อโครงการก็ฮาแล้ว :D แต่เนื้อโครงการสุดเจ๋ง ลองเรียนรู้กันต่อนะครับ

@nothingcpe คลิปย้อนหลังไม่แน่ครับ แต่คุณ��าพรายการดีมากเลย
อาจจะมีทำเป็นสารคดีย้อนหลังครับ (รายการ “ตามรอยพระราชา” ของทีวีบูรพา)

@Chocolate1377 ดูอยู่เหมือนกันครับ ถึงได้อาย ว่านี่ขนาดเราเป็นคนเพชรแท้ๆ
แต่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย :( เปิดกะลาดีมากเลยครับ ขอบคุณทีวีบูรพา

ถ้ายังไม่เคยดู ต้องดูครับ นี่แหละความธรรมดาที่น่าอัศจรรย์:
เปลี่ยนแปลงประเทศไทยง่ายจะตาย แค่ใช้”ขี้วัว” http://bit.ly/a215nT

@Chocolate1377 แหลมผักเบี้ยนกเยอะมากครับ เชื่องด้วย
เคยไปยืนคุยกับมัน(แต่มันไม่คุยด้วย) อ้อ เหี้ยก็เยอะ แต่ไม่ได้คุยกันนะ เขิน

สำหรับคนเมืองกรุงคงไม่เข้าใจว่าการแค่มี “น้ำ” แล้วมันสำคัญยังไง
ลองอ่าน Timeline ของผมต่อไปนี้ดูครับ (ขอเกะกะหน่อยนะจ๊ะ)

ถึงจะบอกว่าประเทศเรามีน้ำ มีแหล่งน้ำเยอะแค่ไหนก็ตาม
แต่ความจริงก็น่าตกใจ ตรงที่ว่าเรากินน้ำจากขวดพลาสติกที่ซื้อจากเซเว่นเป็นอันดับหนึ่ง

อ้าว แล้วในพื้นที่ที่ไม่มีเซเว่นล่ะ เราจะกินและใช้น้ำได้จากที่ไหน?

ผมเองเกิดเป็นคนเพชรที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยครับ
เพิ่งรู้ว่าคลองชลประทานที่มีอยู่เต็มจังหวัดเนี่ย มันคือเส้นเลือดหล่อเลี้ยงชีวิตคนจริงๆ

ที่เพชรบุรีมีแม่น้ำเพชรเป็นเส้นเลือดใหญ่ครับ แม่น้ำที่ความยาว 200 กว่ากิโลนี้
มีต้นน้ำอยู่ในป่าแก่งกระจาน (ทั่ว จ.เพชรบุรีลามลงไปถึงปราณบุรี)

ครั้งล่าสุดที่กลับบ้านไปเยี่ยมแม่
แม่แนะนำให้ลองขับรถเลาะเข้าไปในถนนสายรองในจังหวัด
ผ่านแม่น้ำเพชร ขับข้ามไปข้ามมา สนุกมาก

คือจะไปกินข้าวที่ร้านริมแม่น้ำร้านนึงครับ ปรากฏว่าร้านปิด
แต่ก็ได้พบความยิ่งใหญ่ของแม่น้ำสายเล็กๆ นี้.. http://flic.kr/p/85TUcn

ตระกูลผมแต่ไหนแต่ไรถ้าไม่ทำไร่ก็ทำนาทำสวน กลับบ้านแต่ละทีมีผลไม้
ไม่ก็มะนาวกระท้อนคุณ��าพแจ่ม ติดมือมาให้คนกรุงกรี๊ดกร๊าดกันทุกครั้ง

นั่นเพราะไร่สวนของญาติผมอยู่ติดแหล่งน้ำ-คลองชลประทาน
ที่ถูกส่งต่อมาจากแม่น้ำเพชรนี่แหละ
..ที่ไหนๆ ถ้ามีคลองคงเข้าใจ เพราะจะเขียวชอุ่มสุดๆ

วันนั้นวันที่ 10 เมษา วันที่เปลวแดดช่วงกลางวันร้อนสุดๆ
แต่เปลวการเมืองช่วงกลางคืนกลับดุเดือดที่สุดไม่แพ้กัน
ผมขับรถพาแม่เลียบเลาะไปเรื่อยๆ

จากพื้นที่สีเขียว เขียวและร่มเย็นเป็นที่สุด ขับรถแบบชิวๆ ผิวปากไปด้วย
อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนสเตจครับ มาถึงฉากทะเลทราย!

ส��าพ��ูมิศาสตร์ตอนใต้ของเพชรบุรี (คือโซนชะอำ)
มีลักษณะเป็นทะเลทรายของจริงเลยครับ คือดินเป็นดินทราย และ��ูเขาบังลม
นี่เรียนมาตอน ป.6 มั้ง

สิ่งเลวร้ายที่สุดก็คือ โซนนี้ไม่มีคลอง ไม่มีแหล่งน้ำ..
ดังนั้นความร่มครึ้มที่ผ่านมาเมื่อครู่จึงเปลี่ยนเป็นเปลวแดดทั้งหมด
ต้นไม้ยืนตายตลอดถนน

น้าที่อยู่ชะอำ (น้าของโบว์ เลี้ยงวัวนมอยู่ในหมู่บ้านมุสลิม)
บอกว่าปีนี้ร้อนและแล้งมาก นี่ถึงขนาดต้องซื้อน้ำมาให้วัวกันแล้ว
เพราะฝายแห้งสนิท

มันต่างกันมากครับ โซนที่มีคลอง โซนที่มีแหล่งน้ำ
กับโซนที่พูดไปก็ไม่เห็น��าพจนกว่าจะได้เจอเอง ว่าคำว่า “��ัยแล้ง” เนี่ย
มันบัดซบขนาดไหน

อ้อ ลืมประชดไป ว่ายิ่งโซนที่มีเซเว่น เดินเข้าไปมีสเลอปี้ให้กดเนี่ย
ยิ่งต่างใหญ่เลยครับ :P

ผมกลับจากชะอำ(ในโซนที่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว มันคือชีวิตจริงๆ
ของชาวบ้านจริงๆ ที่เดือดร้อนจริงๆ) ครั้งนั้น รู้สึกตาสว่างขึ้นมาอีก 500 แคนเดลา

เฮ้ย “น้ำ” สำคัญจริงๆ นะครับ เราอยู่กันตรงนี้ ที่อยากกินน้ำก็แค่เดินไปเปิดก๊อก
คงไม่รู้หรอกว่ามันสำคัญขนาดไหน เผอิญว่าคนที่รู้คือในหลวงครับ

ขอจบดื้อๆ (เกรงจะรบกวน Timeline มากกว่านี้)
และอยากฝากให้ไป Google อ่านต่อกับเรื่อง “โครงการพระราชดำริเกี่ยวกับน้ำ” ครับ
- ราตรีสวัสดิ์

เมียไม่อยู่ครับ ขับรถไปรับแม่ยายไปสำเพ็งตั้งแต่เช้า
ผมตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนตูดโด่งอยู่ (โด่งจริงๆ)
เห็นเพียงข้อความที่เมียทวีตฝากไว้

แหม มีทวิตเตอร์แล้วมันสะดวกดีจริงๆ ยังกะหนังเจมส์บอนด์

ผมลุกขึ้นมา ปิดแอร์ นาฬืกาที่รีโมตแอร์บอกว่าสิบโมงกว่าแล้ว
เลยแปรงฟันอาบน้ำและนั่งขี้สักพัก (เมื่อวานพระโคกินน้อย ผลผลิตจึงไม่ค่อยดี)
เดินลงไปเข้าครัว เปิดไมโครเวฟ เจอกะเพราไข่ดาวนอนรออยู่ เลยนั่งซัดซะเหี้ยน

โบว์เพิ่งหัดทำอาหารหลังจากแต่งงาน และทำได้ดีซะด้วย
ไม่น่าเชื่อว่าก่อนหน้านี้ทำอะไรไม่เป็นเลย นี่แหละความมหัศจรรย์ของชีวิต!

ผมขึ้นมาชั้นสอง เปิดคอม (แน่นอน เปิดแอร์อีกที) เช็กเมล อ่านฟีด ทวีตบ้าบอไปเรื่อยๆ
พลางนึกได้ว่าเราไม่ได้มี “เวลาว่างเป็นก้อนๆ” (คือไม่ใช่ว่างครึ่งชั่วโมงแล้วต้องทำงานต่อ)
ซึ่งถือเป็นเวลาคุณ��าพสุดๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ หนึ่งเดือน สามเดือน หนึ่งปี?
นี่ถ้าไม่นับช่วงที่บริษัทให้พักยาวเป็นอาทิตย์เพราะวิกฤตจลาจลเมื่อสัปดาห์ก่อนละก็
ช่วงปีที่ผ่านมานั้นเปลี่ยนชีวิตผมให้กลายเป็นคนที่โหยหาเวลาว่างแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย

ผมกำลังสะสมความรู้สึกโหยหานี้มากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนแผ่นดินไหว
ที่เขาว่า(ใครว่าวะ)ตามทฤษฎีมันจะสะสมพลังงานไว้จนอั้นไม่อยู่ และระเบิดพลังทุกๆ 500 ปี
สำหรับผม การได้มาทำงานบริษัทและใช้ชีวิตแบบรูทีน ตื่นเช้า แต่งตัว ไปทำงาน เย็นกลับนี้
ปีเดียวก็เหลือๆ แล้วครับ

ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบงาน หรือไม่พอใจอะไรกับบริษัททั้งสิ้น แต่มันคือข้อจำกัดของตัวเอง
และคงพูดแทนมนุษย์ชิวที่พบความวิเศษของการเป็น Freelance มาก่อน มันเจ๋งจริงๆ นะ
ผมยังเที่ยวบอกใครต่อใครที่ดูหน่วยก้านดี ว่าอย่าทำเลย งานบริษัทน่ะ.. มันบั่นทอนเรา
ผลคือในที่สุดตัวเองก็ต้องตกอยู่ในวังวนขิงมันซะเองจนได้ 555 (เอาน่า สะสมพลังงานต่อ)

วันนี้วันวิสาขบูชา

ช่วงบ่ายลมแรงมาก ฝนตกแน่นอนแบบหมอตาบอดหูหนวกก็ฟันธงชัวร์ ไม่มีทางเป็นอื่น
ผมเดินลงไปดึงราวผ่้าเข้ามาใต้ชายคาบ้าน เรียกแมวเข้ามา เติมอาหารเม็ดใส่ชาม ดูมันกิน
แล้วขึ้นมาตรงระเบียงชั้นสอง นอนเปลเล่นมือถือ รู้สึกตัวอีกทีก็นั่งตั้งใจเล่นเกม Jewels แล้ว
(ตอนนี้กำลังเห่อมากเลย ไอ้ HTC Legend วัตถุนิยมเนี่ย ทั้งยอมรับทั้งรู้สึกผิด เมียเมองอน)

ผมรอให้ฝนตก จะได้สำรวจตัวบ้านอีกทีว่ามีน้ำซึมตรงไหนนอกจากหน้าต่างชั้นสาม
พอหมดประกันปั๊บหน้าฝนทันที ซวย – ไม่ซวยสิ มันเป็นกฎของเมอร์ฟี่ (ใครวะเมอร์ฟี่)

แต่แล้วฝนก็ไม่ตก หมอดูทั้งหลายที่ฟันธงเมื่อตะกี้ไม่รู้ไปไหนหมดแล้ว
ตอนนี้ได้ยินแต่เสียงโฆษกประกาศในวัดว่าวันนี้อากาศเย็นสบาย
ธรรมชาติของโฆษกทุกวัดแหละครับ แดดเปรี้ยงก็บอกฟ้าใส ฝนพระก็บอกน้ำมนตร์เทวดา!

เย็นแล้ว ผมอ่อนล้ามากกับไอ้เกมสลับเพชรนี่ เล่นยังไงมันก็ใบ้ให้ทุกที.. เมื่อไหร่กูจะตายวะ
เลยปิดเกม โทรหาโบว์ ก็เลยรู้ว่าเพิ่งถึงบ้าน(ที่ปทุม) ก็โอเค ยังอีกนานกว่าจะมา
จะได้ไปว่ายน้ำเล่น ขยับตัวไปมาก็ทุ่มนึงแล้ว เลยหยิบกางเกงว่ายน้ำไปว่ายที่สระหมู่บ้าน

ปรากฏว่าไม่มีใครว่ายอยู่เลย ปกติผมจะมากับโบว์ แล้วก็มีคนอื่นอยู่บ้างพอไม่ให้เหงา
บางทีก็คนเพียบเลยครับ แบบสาวๆ ตึงๆ ก็เยอะ แต่วันนี้สงสัยไปเวียนเทียนกันหมด
เลยว่ายได้แค่แป๊บเดียว กลัวผีพรายจะมาดึงขา เดินกลับบ้าน แล้วออกมาอีกที มุ่งหน้าสู่วัด!

วันนี้วันวิสาขบูชา

ถ้ามองจากทางอากาศ บ้านผมจะอยู่ห่างจากวัดไม่เกิน 300 เมตร แต่นั่นคือทางอากาศ
แต่มันมีกำแพงกั้น มีคลองอยู่หลังกำแพงอีกที และมีชุมชนอยู่ริมคลองอีกทอดนึง
การเดินทาง(ด้วยเท้า)ไปวัด จึงเพิ่มระยะทางตามเส้นถนนไปเป็นหนึ่งกิโลโดยประมาณ
ผมตั้งใจจะไปซื้อลูกชิ้นที่วัด อันนี้ตั้งใจจริงๆ ไม่ได้จะไปเวียนเทียน (ผมไมู่กกับพิธีกรรม)
ส่วนอีกความตั้งใจก็คืออยากรู้ว่าวัดนี้เขามีวิธีจัดงานยังไง เป็นวัดทุนนิยมขนาดไหน
สาธุชนที่มาเนี่ยเขาเวียนเทียนกันโบสถ์ไหน เด็กแว้นเยอะหรือเปล่า สาวสก๊อยแถวนี้ล่ะ?

เรื่องของเรื่องคือผมเป็นชาวพุทธที่จัดอยู่ในประเ��ทคนแก่เห็นคงส่ายหน้าน่ะครับ
เคยแต่เข้ามานิมนต์พระมาทำบุญบ้าน (จริงๆ จะไม่ทำ แต่เพื่อความสบายใจของญาติๆ)
นอกนั้นพิธีกรรมอะไรนี่ผมไม่เอาเลย ขนาดจะทำบุญยังไม่ชอบทำในวัด (ทำทานหนุกกว่า)

แต่สิ่งที่ชอบโดยสันดานก็คือ ผมอยากไปเห็น “ชีวิตชีวา” ที่มันเกิดขึ้น ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม
ตอนไปถ่าย��าพแต่งงานที่ทำเนียบตอนพันธมิตรยึดนั่นก็ทีนึงละ ไม่รู้มีคนเก็ตไหม
หรือตอนไปเดินดุ่มๆ คุยกับเด็กที่ชุมชนวังหิน (เสียดายเผลอลบ��าพไปแล้ว เสียดายมาก)
(ล่าสุด ต้องลองเดินไปดูที่ “ถนนคนเดิน” ตรงหน้าโลตัสวังหินครับ บ่อนการพนันชัดๆ!)
ความเจ๋งนี้สงวนสิทธิ์ไว้ให้คนเฉพาะกลุ่มเท่านั้นครับ มนุษย์เครื่องจักรไม่มีทางได้เห็นแน่

นั่นจึงเป็นอีกเหตุผลนึงที่ผมชอบชีวิตแบบที่อยากตื่นก็ตื่น อยากกินลูกชิ้นก็เดินไปวัด!

รู้สึกบล็อกวันนี้จะยาวมาก ไม่รู้จะเขียนอะไรมากมาย
ก็แค่อยากเขียนให้สมกับที่ไม่ได้เขียนแบบนี้มานานมากๆ
แต่ถ้าไม่ตัดจบมันก็จะไม่จบ ดังนั้นตัดจบเลยดีกว่า! ฉับ!!

สไลเดอร์แบบเป่าลม อยู่หน้ากุฎิแบบมืดๆ นั่นแหละ เป็นเครื่องเล่นเดียวของวันนี้
โฆษกประกาศว่าช่วงนี้เคอร์ฟิว เลยงดอะไรรื่นเริงๆ (ไม่มีหนังกลางแปลงให้ดูซะฉิบ)

คนมาเวียนเทียนกันเยอะล้นโบสถ์เลยครับ (โบสถ์เก่า หลังใหม่ยังสร้างไม่เสร็จ)
วัดนี้ไม่ค่อยทุนนิยมมาก ถึงความเป็นกรุงเทพฯ จะบังคับให้เป็นทุนนิยมเต็มขั้นก็เถอะ
แต่ก็ยังได้เห็นอะไรที่เป็นชีวิตจริงๆ เป็นวัดที่ควรจะเป็นจริงๆ อยู่มากหน่อย
อ้อ วันนี้มีสวดศพศาลาข้างๆ ไปด้วย เสียงพระสวดออกไมค์ตีกันกับที่โบสถ์ เท่ดี

ปิดท้ายด้วยลุงกับป้าขายกาแฟเย็นชาเย็น ใส่แก้ว 15 บาท ใส่ถุง 12 บาท
ผมกินกาแฟตามปั๊มน้ำมันหรือไอ้แบบแพงๆ ไม่เป็น กินแล้วขมปาก ต้องแบบนี้เท่านั้น
ข้างๆ มีร้านลูกชิ้น สั่งไปสามไม้รวมไส้กรอกด้วย ยี่สิบบาทถ้วน กินพุงกางเลย

เดินกลับบ้านไปเคี้ยวลูกชิ้นไป โทรถามเมียก็ได้รับคำตอบว่ากำลังจะออกจากปทุม
จบบันทึกชีวิตหนุ่มโสดแต่เพียงเท่านี้ครับ เดี๋ยวก็จะไม่โสดละ

ป.ล.
ขอยกเลิกพิธีรีตรองทั้งหมดที่เคยเป็นมาในบล็อกอายุ 10 ปีนี้
ยกเลิกแม้กระทั่งการเขียนตัวเลขด้วยเลขไทย เผลอๆ จะรวมถึงไอ้ ป.อ.-ป.ฮ.ด้วย
เพราะมันทำให้การจะเขียนบล็อกทีนึงกลายเป็นเรื่องใหญ่และหยุมหยิม
ไม่รู้กูจะตั้งกติกาเหล่านี้มาผูกมัดตัวเองไปทำไมให้ยาก
ทั้งๆ ที่บล็อกมันก็คือบล็อก มันคือบล็อก มันคือบล็อก! บล็อกของมึงเองนี่แหละ!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่การที่คนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนึงมานั่งทำอะไรกันฮาๆ
แล้วเกิดไปจริงจังกับมัน (อย่างที่บอกว่าเราจริงจังกับการเล่น)
สมัยก่อนที่คลอดฟอนต์.คอมนั่นก็ทีนึงแล้ว ไหนจะกำเนิด FAIL.in.th อีก
ไหนจะนิตยสารออนไลน์ที่นานๆ จะโผล่มาทีอย่างฟ้อนสุดฯ อีก
จึงเป็นข้อพิสูจน์และเอามาขี้อวดได้อย่างเต็มปากได้ว่า ไอ้บ้าพวกนี้ไม่ธรรมดาครับ

ก็เพราะความเล่นนี่แหละ จึงทำให้เวลามีไอเดียสร้างสรรค์งอกออกมา
มันเลยระบาดระเบิดได้เต็มที่ ไม่ต้องไปห่วงนักว่าทำไปทำไม หรือทำแล้ว “ได้อะไร”
ร้อยทั้งร้อย คนที่ถามคือคนที่ไม่ได้ทำ ลองทำสิแล้วจะเข้าใจว่าทำไมถึงตั้งใจ​ “เล่น” กันนัก
และนี่ก็เป็นหนึ่งในผลพวงจากการเล่นของเราชาวฟอนต์..

มันคือ “นิทรรศการออกแบบสังคม” ครับ

อย่างที่บอกว่าเว็บบ้านี่ไม่ใช่เว็บที่จะมาคุยกันเรื่องฟอนต์ คือแทบจะไม่มีใครทำยังงั้นด้วยซ้ำ
แต่ความหลากหลายของสมาชิก (เราเรียกสาวก) ก็มีพื้นที่นึงไว้คุยเรื่องการเมืองอย่างมีวุฒิ��าวะ
พอคุยๆ ไปก็มีโจทย์นึงที่เป็นคำถามว่า “แล้วเราในฐานะคนทำงานออกแบบ จะทำอะไรได้มั่งวะ”
ก็เลยยุยงส่งเสริมกันจนแตกหน่อออกมาเป็นกระจู๋ประชันฝีมือออกแบบ
��ายใต้โจทย์ประจำยุคสมัยเรา:ออกแบบสังคม (ปกติจะมีโจทย์ออกแบบประจำเดือนอยู่แล้ว)
งานนี้มี “บักเก้อ” เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ในฐานะของคนออกแบบที่ดูดีมีรสนิยมสี่สุดละ

พอตั้งโจทย์ปั๊บก็เอาไปโปรโมตในหน้าแรกของเว็บเป็นหน้าหลักของโครงการ
จนมีคนส่งงานมาร่วมเยอะขึ้น เยอะขึ้น ก็เลยไปเปิด Flickr Group ชื่อ designthailand
(ชื่อนี้ @moonnako เป็นคนคิด) ให้เป็นแหล่งรวมผลงานซะเลย
แล้วเปิดรับผลงานผ่านทางทวิตเตอร์ @designthailand และ #designthailand ด้วยล่ะ

เฮ้ย นี่มันจะลุกลามไปกันใหญ่แล้ว!

ทีนี้ยังสนุกกันไม่พอครับ พองานมันถูกส่งมาร่วมสนุกและบอกต่อกันไปเรื่อยๆ
ก็เลยไปเข้าหูเข้าตาของเครือข่ายสันติวิธีเข้า จนผลักดันกันจัดนิทรรศการเล็กๆ ขึ้นมา
พอดีว่าช่วงนั้นหอศิลป์กรุงเทพฯ ดันอยู่ในพื้นที่สีแดงครับ ล่อแหลมและอันตรายเกินไป
ทางเครือข่ายฯ จึงไปจัดที่อนุสรณ์สถาน ๑๔ ตุลา ที่แยกคอกวัวแทน (ดู��าพเบื้องหลัง)

นิทรรศการที่ใช้ใจล้วนๆ จัดในครั้งนี้ แม้จะเล็กๆ แต่ก็ส่งพลังกระเพื่อมให้พวกเราไม่น้อย
บักเก้อในฐานะแกนนำ (แปลว่าถ้าจะยิง ให้ยิงมัน) ก็ติดต่อนักออกแบบเจ๋งๆ อีกหลายคน
หลายท่านตอบรับ และส่งผลงานมาร่วมด้วย ก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่
สนุกจนติดต่อ สสส. และหอศิลป์กรุงเทพได้ด้วยล่ะ!!

เราเลยได้จัดนิทรรศการที่หอศิลป์กรุงเทพขึ้นจริงๆ
มีพิธีเปิดในวันวันเสาร์ (๑๕ พ.ค.) นี้แหละ และลากยาวไปถึงสิ้นเดือน

ใจจริงอยากให้งานนี้ถูกพูดถึง ถูกบอกต่อไปเยอะๆ ครับ
อยากให้เข้าใจแนวทางของพวกเรา (คุณด้วย! เพราะคุณก็คือพวกเดียวกันกับเรา)
เพราะงานนี้เอาใจไปทำจริงๆ ครับ ใจที่อยากจะบอกว่าเฮ้ย เราต้องมีสังคมที่ดีกว่านี้สิวะ!
ดังนั้นจึงไม่มีผลประโยชน์หรือวาระการเมืองแอบแฝงใดๆ ทั้งสิ้น (ผมไม่มีปัญญาหรอก)

แต่จะสนุกแค่ไหนยังไง ด้วยกำลังของชาวฟอนต์และมิตรรักก็อาจจะยังไม่พอ
จึงขอพลังจากผู้อ่านจ้ะ ไม่ว่าจะใครก็ตาม มาช่วยกันนะครับ!
ถ้าวันเสาร์นี้ว่าง มาเจอกันที่หอศิลป์กรุงเทพครับ!!
หรือถ้าไม่ว่างก็ช่วยบอกต่อทีนะครับ ขอบคุณหลายๆ!!!

ป.ล.
อ้อ เรายังเปิดรับผลงาน “ออกแบบสังคม” อยู่เรื่อยๆ อย่างต่อเนื่องนะครับ
ส่งมาได้เลยทั้งทวิตเตอร์ @designthailand ฟอนต์ฟอรั่ม และ Flickr Group จ้ะ

ป.อ.
อ่านมาถึงตรงนี้แล้วเริ่มรู้สึกไหมครับว่าในฐานะคนธรรมดาๆ อย่างเราๆ เนี่ย
เมื่อบ้านเมืองเป็นแบบนี้ แล้ว “กูจะทำอะไรได้บ้างวะ” .. คุณทำได้ครับ จริงๆ นะ

ป.ฮ.
อ้อ ลืมอวดงานของผม ส่งไปหลายชิ้น ไม่รู้จะรอดไหม งั้นขอ ป.ฮ.ปิดท้ายเป็น��าพนะ
เซ็ตแรกเป็นงานที่ส่งไปก่อนหน้า มีสี่ชุดเรียงกันครับ ว่าด้วยเรื่องคนโกรธแล้วดูไม่ดี

ส่วนอันล่างนี้เป็น��าคขยายของบล็อกตอน “นิทานผ่านฟ้า”
เพิ่งนั่งทำเมื่อคืน เผื่อจะได้เป็นโปสการ์ดแจกในงาน (มีโปสการ์ดสวยๆ แจกด้วยเอ้า!)

พอดีพื้นที่แสดงผลของบล็อกมันแคบไปหน่อย กดไปดูเต็มๆ ได้หมดเลยจ้ะ
ฝากบอกต่อด้วยนะ!! ขอบคุณและซึ้งใจมากๆ ครับ

คือที่ฟอนต์เขามีเล่นทำอวตารแทนตัวกันเป็นเทรนด์ๆ ตั้งนมนานแล้ว
เวลามีเทศกาลอะไรสนุกๆ ก็จะมีคนเริ่มแล้วก็ตามๆ กันแบบไม่ลืมหูลืมตา
เช่นตอนฟ้อนสุดฯ เล่มสองวางแผง ก็เปลี่ยนอวตารเป็นเด็กกันหมด (จิ้มดูสิ)
เรียกว่านำเทรนด์วันเด็กในทวิตเตอร์ไปสองปี (แต่ของปีก่อนก็มีนะ)
นอกจากนั้นก็อะไรบ้าบอสารพัด ไม่ว่าจะเป็นตอนโจ๊กเกอร์ระบาด อะโดเบี้ยว
การ์ดเกม เว็บการ์ตูน (อันนี้โหลแหละ) กบบรู๊ค ปลาหมึก(!?) เรตรายการทีวี
อธรรมแฟมิลี่ การ์ตูนสไตล์นานา คู่รัก ฯลฯ

บางทีหนักข้อขนาดมีคนนั่งวาดให้ทั้งวันทั้งคืนเลยก็มี เช่น หัวแห้ว (ผมวาดเอ๊ง)
ปากเจ่อ ฟ้อนสุดฯ(อีกที) สุดยอด(อันนี้ฮามาก) โลโก้ ฯลฯลฯ

ดังนั้นใครที่ยังคิดว่าเว็บฟอนต์นี่วันๆ ไอ้พวกที่เล่นมันจะคุยกันเรื่องฟอนต์กันหน้ามืด
ก็คิดใหม่นะครับ

เหตุการณ์เป็นไปอย่างปกติสุข จนเมื่อวานซืนก็มีการเล่นเทรนด์อวตารใหม่ขึ้นมา
นั่นคือบักชาร์ปไปเอาหน้าแมวมาจากบักชื่นที่แปะเล่นในเฟสบุ๊ก
(ต้นฉบับอยู่ที่ http://neutralx0.net/tool/bnmk.html จ้ะ)
แล้วก็ชวนชาวฟอนต์เล่นกันอีกที แล้วก็ตามๆ กันเพราะมันน่ารักมาก (นี่ของผม)

เนื่องจากเห็นว่ามันน่ารักมาก ก็เลยเอามาปล่อยในทวิตเตอร์มั่งครับ

ผ่านไปแค่แว้บเดียวก็เริ่มลามครับ มีคนเล่นตามเพียบเลย
โอย ชอบ มองใน Timeline ปั๊บขนลุกเลย แมวอะไรไม่รู้เต็มไปหมด
จนคุณ @meawba บัญญัติศัพท์คำว่า #แมวฆบูชา ขึ้นมา เออ เจ๋ง!

ยิ่งเวลาผ่านไปก็ปรากฏว่ามีแต่คนเปลี่ยนอวตารมาใช้รูปแมวกันเพียบ
เพียบจนจับต้นชนปลายไม่ถูกละ เลยขอบันทึกไว้หน่อยครับ

เขียนไว้เท่านี้ก่อนครับ ปวดขี้มาก ตัดจบ

(เห็นพี่พัชร @iPattt เหมือนจะเขียนเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เดี๋ยวไปอ่านต่อ)

เพิ่มเติม:
บล็อก @iPattt เขียนเรื่องนี้ไว้และรวบรวมรายชื่อ-หน้าตาชาวแมวปริมาณมหาศาล
Avatar แมว : เมื่อแมวท่วม twitter #cattwit : คลิกไปดูโลด

พอเราได้ยินเสียงร่ำลือจากไอ้ตั๊กถั่วมานานว่าในซอยเสือใหญ่มีร้านนึงที่อร่อยสุดๆ
แถมราคาถูกอีกนะ ชื่อ “โอฮาโย” (อ่านว่าโอฮาโยะ จะได้อารมณ์กว่า) ก็โอเค.. เดี๋ยวไว้ค่อยไป
ทีนี้ทำไปทำมาไม่รู้เพราะอะไร เขาย้ายร้านมาที่ลานวังหินพลาซ่า ตรงข้ามโลตัสวังหิน
ดีเลย ทางผ่านกลับบ้าน เมื่อวันก่อนก็เลยลองแวะชิมดู แล้วก็พบว่านี่มันอรอยมากๆ เลยนะ!

เมื่อวานนี้พอสบโอกาสที่น้องๆ นักศึกษาฝึกงานสามคนในแผนก กำลังจะปลดประจำการ
บรรดาพี่ๆ ก็เลยยกพวกกันมายี่สิบกว่าชีวิตเพื่อเลี้ยงน้องๆ (เป็นข้ออ้าง จริงๆ จะมากินกันเอง)
ผมก็เลยได้เคาะสนิมเอากล้องมาถ่ายมั่ง ไม่ได้ถ่ายของกินซะนาน กลัวจะลืม

ก่อนจะง่วง ขอเริ่มพาชิมเลยนะครับ!

ไปถึงร้านตอนเย็น บริเวณร้านมีที่จอดรถเยอะแบบไม่ต้องห่วงจะเต็ม

เวลาเปิดปิดมีบอกไว้เรียบร้อย

ข้างในจัดร้านง่ายๆ แต่ดูตั้งใจแบบไม่ใช่สไตล์นายทุนนะครับ
(ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเข้าไปจ่ายค่าแต่งร้านให้��ัตตาคารใดๆ เพราะตูมากิน ไม่ได้มาดู)

สองหนูน้อยที่เป็นพรีเซนเตอร์กำลังช่วยกันสวมยูกาตะ (เอ๊ะหรือเขาเรียกกิโมโน)
ร้านนี้เป็นร้านแบบครอบครัวครับ มีคุณพ่อคุณแม่และลูกสาวช่วยกันรับแขก น่ารักมาก

ทยอยมานั่งกันละ

รายการที่สั่งไว้และมาเร็วสุดๆ ก็คือยำสาหร่าย เพราะไม่ต้องปรุงอะไรสักหน่อย
ที่เห็นนี้ราคา ๔๐ บาทมั้งครับถ้าจำไม่ผิด

ตามมาด้วยสลัดมันบด อร่อยครับ

ทีเด็ดของร้านนี้อยู่ที่ดราก้อนโรลครับ อร่อยจนต้องเบิ้ลแล้วเบิ้ลอีก แล้วก็เบิ้ลอีก

ผ่าให้เห็นไส้เทมปุระข้างในซะเลย

ชาเขียวแบบเขียวสมชื่อ จะเขียวไปไหนเนี่ย! (รีฟิลได้ตลอดครับ)

แคลิฟอร์เนียมากิจ้ะ ถึงจะปั้นไม่เนี้ยบแต่ก็อร่อยนะ ร้านนี้เมนูข้าวปั้นอร่อยทุกอย่าง

กุ้งชุบแป้งทอด เอ๊ย เทมปุระ อันนี้แป้งแข็งไปนิดนึงเมื่อเทียบกะที่อื่นที่คุ้นปากกันอยู่

ทงคัตสึ อันนี้ผมไม่ได้ลอง (เข้าคอร์สกินปลาอยู่)

คาราโอเกะ (ไม่ใช่!) อร่อยมากๆ ครับ เชียร์ๆ

เกี๊ยวซ่า ไม่ได้ลองเหมือนกัน (ผมเฉยๆ กับเกี๊ยวซ่าครับ ชอบเกี๊ยวกุ้งมากกว่า)

โอโคโนมิยากิ อันนี้แหล่ม แต่แย่งใครไม่ค่อยทัน ช่วงนี้มือแต่ละคนไม้พันกันมั่วมาก

ชุดซูชิ อย่างที่บอกว่าร้านนี้ทำข้าวปั้นอร่อย แล้วก็อร่อยจริงๆ โดยเฉพาะแซลมอน!
(เสียอย่างนึงก็คือวาซาบิไม่ค่อยแจ่มครับ ผมเป็นพวกคลั่งวาซาบิเอามากๆ ซะด้วย)

ชุดซาซิมิ อร่อยและคุ้มค่ามากครับ โดยเฉพาะซาบะดอง อันนี้ต้องแย่งให้ทันเลย

ขอเบิ้ลชุดนี้อีกที ติดใจมาก

เอามิโสะมาตัดกำลังคู่ต่อสู้สักหน่อย

เริ่มฮาร์ดคอร์กันแล้วครับ สั่งแกงกะหรี่มาสงสมร��ูมิละ

กิมจินี่ผมขอผ่าน กินไม่เป็นจริงๆ

ระหว่างนี้ก็ซัดไปเรื่อยๆ ครับ ทำยังกะเป็นร้านบุฟเฟต์แน่ะ

แต่ไข่หวานของที่นี่เหมือนไข่เจียวเลยครับ ไม่รู้ว่าที่อื่นหวานไปหรือที่นี่จืดกันแน่

หัวปลาแซลมอนก็มี หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ละ

หมึกชุบแป้งทอดก็มา

ปลาซาบะย่างซีอิ๊วก็มี

แต่ปลาซัมมะย่างซีอิ๊วนี่อร่อยกว่าครับ ที่ประชุมลงมติตรงกัน

ทาโกะยากิอีกเอ้า (อย่าเอาไปเทียบกับที่เอสพละนาดนะครับ รายนั้นมันเมพไป)

หมี่เย็นก็มี เริ่มอิ่มกันรึยางงงงงง

ถ้ายัง มาต่อด้วยยากิโซบะ ถึงจะชื่อและหน้าตาดูธรรมดา แต่ยืนยันว่าอร่อยโคตร!

ข้าวผัดแซลมอนก็มี (ฟังชื่อดูอลังการมาก แต่หน้าตาออกมายังกะข้าวคลุกกะปิ)

ซัดกันนัวมาก จนอิ่มพุงปลิ้น (น้องทราย-นศฝง.-บอกว่า “ขี้ปุ๋มปะแล้ด”)
จริงๆ มีมากกว่าที่ถ่ายอีกหลายเท่าตัวนะครับ แต่ไม่ทันจริงๆ การแข่งขันสูงมาก

พอเรียกเก็บตังค์ปั๊บก็พบว่ามันราคาถูกกว่าบุฟเฟต์ตามห้างเยอะเลย (คนละ ๒xx)
แต่คุณ��าพ ความอร่อยนั้นทุกคนลงความเห็นตรงกันว่าคนละเรื่องครับ ที่นี่ชนะขาด!

เสร็จแล้วก็ร่ำลาครอบครัวเจ้าของร้าน (คุณพ่อของน้องอายูมิจังเป็นคนญี่ปุ่นจ้ะ)

และก็ขอจบการพาชิมเพียงเท่านี้ เย่!

ป.ล.
ร้านโอฮาโยเขามีบริการส่งถึงบ้าน/ที่ทำงานด้วยนะครับ คิดค่าส่งตามปกติ
แต่รู้สึกว่าเดินทางมากินถึงร้านก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เดี๋ยวมาเองดีกว่า ..แฮ่!

ป.อ.
พอเขียนจนถึง ป.ล.เสร็จแล้วก็รู้สึกยังกะตัวเองไปรับค่าโปรโมตร้านเขายังไงยังงั้น!
ไม่จริ๊ง ไม่จริง (พี่เจ้าของร้านเขาลดค่าน้ำให้เพราะมากันเยอะเท่านั้นเองจ้ะ)
แค่รู้สึกว่าพอไปเจอร้านไหนที่กินแล้วชอบจริงๆ ก็อยากให้มันอยู่ไปนานๆ น่ะครับ
แต่ใจหนึ่งก็หวงนะ ไม่อยากให้ใครมา จะได้เก็บไว้กินคนเดียว (อันนี้ไม่ดีต่อกิจการเขาละ)

ป.ฮ.
นี่ก็พ้นวันสิ้นสุดโครงการ “ปฏิญญากุม��าพันธ์” ไปแล้ว
แต่ผมก็ยังรู้สึกเฉยๆ กับการกินสัตว์ใหญ่บ้าง การดื่มน้ำหวานบ้าง (นี่ยังไม่ได้แตะเลย)
แถมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในการตื่นเช้าขึ้น และนอนดึกน้อยกว่าเดิม
ส่วนการออกวิ่งตอนเช้านั้น วันไหนว่างก็วิ่ง ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร (แต่ส่วนมากจะไม่ว่าง)
ไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นนี่แหละที่เป็นผลพวงจากการท้าทายตัวเอง แล้วก็ชนะมัน.. ไชโย!

(รีบเขียน จะได้รู้ว่ายุ่ง เดี๋ยวจะดูซิว่าเนียนไหม)

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา บักปิงชวนไปโรงเกลือ (อรัญประเทศ)
ผมก็เลยตกลง อยากไป อยากไปเห็นว่ามันเป็นยังไงกะเขาซะที
เพราะพี่โอ้เอ้เคยเล่าประสบการณ์เสียวตอนไปซื้อผ้ากับแม่ที่นั่นบ่อยๆ ว่า
- ใครไปที่นั่นจะโดนถามบ่อยมากว่าซื้อแว่นไหม เอาแว่นไหม จนมึงต้องซื้อจนได้
- พวกปลากรอบปลาเค็มต่างๆ นั้น เขาโกยที่กองจากพื้น พื้นดินที่เราเดินๆ กันนี่แหละ!
- พี่แกเดินเลือกของอยู่ดีๆ ก็เจอเด็กเขมรเดินมานั่งขี้ต่อหน้า! เฮ้ย เจ๋งโคตร!

ด้วยเหตุผลแค่สองข้อนั้นก็ทำให้ผมตกลงตามบักปิงไปเที่ยวที่โรงเกลืออย่างเต็มใจ
ประเด็นคือ��รรยาผมไปด้วย และโบว์ก็เป็นคนที่ทนแดดทนฝนไม่ค่อยได้ (บ่นแน่ๆ)
ก็เลยต้องกบ่อมว่าเราจะไปดูเด็กเขมรขี้กลางถนนกันให้เห็นกับตา.. โบว์เลยยอมไป

แหกขี้ตาตื่นกันตอนตีห้า เพื่อขึ้นแท็กซี่ไปที่สวนลุมฯ แล้วโดดขึ้นรถทัวร์อีกที
เพิ่งรู้ว่ารถทัวร์ที่เก็บค่าเดินทางไปกลับเพียงคนละสองร้อยนี้ มันคือทัวร์ที่พาเราไปบ่อน!
บรรดาอาเจ๊อาม่าอากงเต็มคันรถที่เห็นล้งเล้งกันน่ารำคาญตลอดทาง ทุกคนเดินทางไปเล่นไพ่!

นั่งทนฟังไปตลอดทาง กว่าจะไปถึงที่นู่นก็สายโด่งแล้ว เมื่อยขบยังไม่ทรมานเท่ากับรำคาญ
คือมีทะเลาะกันทั้งเรื่องการยืมเงินเล่นไพ่แล้วไม่คืน และเรื่องมีป้าคนนึงขี้ในรถ แล้วมันเหม็น!
ใครที่โวยวายเรื่องหวยกันอยู่ มาช่วยกันดูทางนี้อีกทีเร้ว ผีพนันทำงานกันเป็นขบวนการเลย!

ความเห็นของผมคือไม่ว่าจะหวยอะไร ไม่ว่ามึงจะเล่นการพนันอะไร หยุดเถอะ!
รู้ว่ามันไม่มีใช่ไหม ก็หยุดสิวะ จะได้ไม่ต้องมาเถียงกันแล้วอ้างโน่นอ้างนี่

อ้ะ กลับไปที่โรงเกลือกันต่อ

เรามาถึงแล้วครับ สังเกตว่าที่นี่จะมีซับไตเติ้ลสอง��าษาตลอดเลย

��าพที่ผมจินตนาการไว้มันฮาร์ดคอร์กว่านี้มากๆ
คือไปถึงคงเห็นอารมณ์แบบส��าพแวดล้อมที่เอื้อต่อการมีเด็กมานั่งขี้อ้ะ..
แต่พอเห็นของจริง มันก็คือจตุจักรนี่หว่า หรือไม่ก็ตลาดนัดบ้านผมเอง(เพชรบุรี)
คือไม่ได้หนักหนามาก ออกจะน่าเบื่อและแห้งแล้งด้วยซ้ำ ไม่มีมุมชิวเลยพับผ่า

เราตัดสินใจไม่ยาก ที่จะเช่ารถกอล์ฟมาคันนึง ชั่วโมงละ ๑๒๐ บาท เพื่อตระเวนในนั้น

ทีนี้ค่อยยังชั่วหน่อยเพราะบริเวณเขากว้างจริงๆ ครับ
จริงๆ แล้วมีทั้งจักรยานและรถเครื่อง(คนกรุงเรียกมอไซค์) ที่ให้เช่าขี่ในบริเวณ
แต่เราเลือกรถกอล์ฟเพราะบักปิงอยากลองขับดู (แล้วก็สีกับฟุตบาทครืดใหญ่.. งั้นตูขับก็ได้)

ทีนี้ก็แวะกินข้าว เรายังเสียวกันอยู่ว่าอาหารมันจะสกปรกไหม
ก็เลยตัดสินใจไปนั่งที่ร้านศาลาไม้แปดเหลี่ยมที่ดูท่าทางจะเข้าท่าหน่อย

แล้วก็อร่อยจริงๆ
นึกเสียดายเหมือนกันที่ตัวเองเป็นปลาแมน กินไอ้ที่เห็นใน��าพนี่ไม่ได้เลย

พอกินเสร็จแล้วก็ขับทัวร์รอบบริเวณ
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา(นอน — เดี๋ยวเช้าต้องออกไปทำงานก่อนเวลาอีก.. บ๊ะห์)
เรามาชม��าพกันแบบเผาๆ เลยดีกว่า ขอบคุณกล้อง Lumix ของปิงครับ ตัวเล็ก พกง่ายดี

ข้อสังเกตอย่างนึงคือ ที่นี่จะมีแฟชั่นสุดฮิตเป็นชุดทหารครับ มองไปทางไหนก็มีชุดทหาร
กี่ล็อกต่อกี่ล็อกก็มีชุดทหารขาย และมีจัดหมวดหมู่เป็นชุดทหารโดยเฉพาะ

บ่ายแล้วก็เบื่อ แดดงี้เปรี้ยงสุดๆ เลยครับ ใครที่เป็นมนุษย์ชิวนี่รับรองลงไปดิ้นแน่ๆ
ผมก็เหมือนกัน เพิ่งเสร็จงานดึกๆ ก็ดันแหกขี้ตาตื่นเช้ามาทรมานอยู่นี่แท้ๆ

พอบ่ายสามก็ได้เวลากลับครับ
เห็นเลยว่าตรงที่รอรถมีป้ายแบบนี้อยู่เต็มไปหมด

ตรงนี้ก็เช่นกัน หันไปไหนก็มีแต่คนขนบุหรี่กันเป็นแถวๆ (เขาเรียกลักษณะนามว่าอะไรอ้ะ)
เห็นแล้วก็อมยิ้มนะครับ สถานีตำรวจอยู่ห่างจากนี่สักสองร้อยเมตรได้
แต่ก็ปล่อย (และ/หรือยินดี?) ให้มีการทำผิดกฎหมายกันโจ๋งครึ่มแบบไม่ต้องเล่าซ้ำแล้ว
ชนิดที่ผมยังสงสัยเลย ว่าในโรงพักจะมีใครนะที่ติดคุก? คนขับรถที่ไม่ได้ต่อทะเบียนเหรอ?
หรือคนเขียนบล็อกด่าตำรวจ? (อู้ย..)

บ่ายสามเศษๆ.. ผีพนันทั้งหลายขึ้นรถมาเรียบร้อย เสียงล้งเล้งน่ารำคาญเหมือนเดิม
ไม่สิ ยิ่งกว่าเดิมอีก เพราะป้าแกเปิดหนังจีนแล้ว��าพไม่ขึ้น มีด่าเหี้ยห่ากะทีวีด้วยเอ้า

กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ก็พลบค่ำพอดีครับ
ผมกับโบว์ลงรถที่แถวๆ สุวรรณ��ูมิแบบงงๆ.. ทำไมกูต้องมาลงไกลขนาดนี้ด้วยวะ
แล้วก็เข้าไปซื้อไม้ถูพื้นในโลตัสสุวรรณ��ูมิเป็นของฝากให้พี่แอ๋ว แม่บ้านเอย

จบเหอะ!

โคตรๆ