ช่วงนี้ผมทวีตบ่นบ่อยๆ ว่าปัญหาของตัวเองตอนนี้คือ “ไม่มีเวลาว่างเป็นก้อนๆ”
เวลาว่างน่ะพอมีครับ แต่ว่าง “เป็นก้อนๆ” ซึ่งถือเป็นเวลาว่างอันมีประโยชน์
สามารถเอามาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ หรือเขียนบล็อกตอนนึงได้เนี่ย หายาก
แต่ก็มีเรื่องจะเขียนเต็มไปหมด แทบจะล้นออกมาจากกบาลอยู่แล้ว
วันนี้เลยตัดใจงดการทำลายเวลาว่างทุกชนิดมาเขียนการ์ตูนสั้นๆ ลวกๆ ชุ่ยๆ ดู

ป.ล.
ที่มาของโครงการ “การ์ตูนสามนาที”
ไหนๆ ก็ไหนๆ ผมก็ออกตัวไว้แล้วว่าไม่ค่อยมีเวลาว่างเป็นก้อนๆ นัก
เลยคิดโครงการส่วนตัวไว้อันนึงว่า “การ์ตูนสามนาที”
โดยกำหนดให้มันเป็นการ์ตูนที่คิด ด้น และวาดเสร็จในชั่วเวลาหนึ่งมาม่าเดือดเท่านั้น
แน่นอนว่ามันคงเป็นการ์ตูนที่ไม่จบ หรือจบก็จบแบบค้างๆ คาๆ
(คนอ่านคงอ่านแล้วหงุดหงิด ซึ่งผมชอบความหงุดหงิดนี้ มันเอาไปต่ออะไรได้เยอะ)
คือผมเป็นคนชอบทำอะไรลวกๆ ชุ่ยๆ น่ะครับ มีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งใดได้ไม่นาน
ถ้าใครที่อ่านบล็อกนี้ก็จะจับสันดานผมได้ว่า ไอ้นี่เขียนการ์ตูนได้ชุ่ยมากๆ
จะเรียกว่าเอาตีนปาดก็คงไม่เกินจริงไปนักในการเขียนแต่ละครั้ง

แต่คราวนี้พอเขียนๆ ไป มัวมานั่งพิมพ์ตัวอักษร (ปกติจะเขียนด้วยมือเลย)
เวลามันก็เลยเกิน พอเกินก็เลยเอาวะ ลองใส่สกรีนโทนดู แล้วก็ไปโหลดมาใส่
นับเวลาแล้วยังไงก็เกิน ๑๐ นาที ช่างเป็นความตั้งใจจะชุ่ยที่ล้มเหลวจริงๆ!
(แต่ก็ยังชุ่ยอยู่นะครับ)

ป.อ.
ลืมบอกไปว่าการ์ตูนเรื่องนี้สร้างจากเหตุการณ์จริง (ยกเว้นช่องท้ายๆ)
คือผมขับรถกลับบ้านทีไร หรือเข้าห้องแอร์ทีไร พอออกมาปั๊บ
จะต้องโดนไฟฟ้าสถิตช็อตทุกที ล่าสุดก็เมื่อกี้นี้เอง เสียงดังเปรี๊ยะ ได้ยินชัดเลย
ไม่รู้ว่าเป็นผลกรรมจากการช็อตยุงด้วยไม้แทมมี่ทุกวันรึเปล่า

ป.ฮ.
จริงๆ จะเขียนเรื่องงานแต่ง @iMenn และ @sweetener ที่ปาย
ซึ่งเป็นสุดยอดงานแต่งในอุดมคติของใครหลายๆ คนในประเทศเราก็ว่าได้
(เชิญแค่เพื่อนๆ กัน / ปาร์ตี้ริมสระ / เรียบๆ ง่ายๆ / แต่หรูๆ.. อ้าว! ฯลฯ)
ซึ่งผมและภรรยาได้บินไปร่วมงานมา – ไม่ได้รวยอะไรกะเขาหรอกครับ
แต่รู้สึกว่าครั้งหนึ่งถ้าได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้ กับเพื่อนๆ แบบนี้
คงถือเป็นอีกหนึ่งกำไรชีวิต .. แล้วก็เป็นกำไรชีวิตจริงๆ นะ
พูดไปพูดมาชักอยากเขียนยาวๆ ซะแล้วสิ งั้นยกยอดไว้ตอนหน้าละกันเนอะ!
(ในโลกออนไลน์ที่ทุกคนต้องการความสดความด่วนความเรียวทาม
ผมก็คงเป็นพวกหลังเขาดีๆ นี่แหละ แต่ไม่แคร์! เพราะเราใช้โนเกียรุ่นพระเจ้าเหา!)