267 | นมใหญ่มาก!
ขอทักทายด้วยประโยคเดิมๆ อีกแล้วครับ
“ขออภัย ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างจริงๆ” .. ขออภัยแม่งเกือบทุกทีเลยว่ะ
ก็งานเข้าตลอดเวลาจะให้ทำไงละก๊าบ 
เปิดคอมตลอดเวลาแต่ว่างทีนึงก็ห้านาทีสิบนาที แล้วจะเขียนไงละก๊าบ
เอ้า สิบนาทีก็พอ จะได้เล่าย่อๆ
คือเมื่อวานซืน (เอาเป็นวันที่ ๑๗ กันยาที่ผ่านมาละกันนะ) ผมไปโลตัสครับ
เวลาสามทุ่มกว่าๆ เป็นเวลาทองของนักช็อปแบบเบี้ยน้อยหอยน้อยอย่างผม
เพราะอะไรต่อมิอะไรที่เวลาปกติจะไม่ลด พี่แกก็จะเอามากองๆ สุมๆ กันและลดอย่างแรง
แรงพอที่จะทำให้ผมซื้อนมจืดที่บรรจุแกลลอนเดียวกับน้ำมันเครื่องได้ ในราคา ๔๕ บาท!
โอ้ว! ราคาปกติ ๑๘๐ บาท แต่ถ้าซื้อในสองชั่วโฒงนี้ (ก่อนห้างปิด) เราขาย ๔๕ บาท!
แต่ทีแรกพอมองจากระยะไกล ก็สังเกตว่า กระบะของลดราคานั้นไม่มีคนไปมุงเลยแฮะ
มีเพียงป้าคนนึงที่ใส่ชุดพนักงาน ยืนกุมไม้ถูพื้นอยู่ข้างแผงอย่างน่าสะพรึงกลัว
ผมขยับเข้าไปส่องราคา (ตกใจ!) ถอยออกมา วื้ด.. ป้าคนนั้นทักทันควัน (ตกใจกว่า!)
“น้องคะ นมห้าลิตรนะ ๔๕ บาทเอง .. เอาไปเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานสิ ถูกจะตาย”
อะไรแบบนี้แหละครับ ตอนนั้นตกใจเลยจับสัญญาณได้ไม่ค่อยชัด
อ๊ะ เดี๋ยวนี้เขามีพริตตี้เอ็มซีเฝ้ากระบะของลดราคาด้วยเรอะ
ผมดูวันหมดอายุข้างกล่อง ก็พบว่า ในวันครบรอบรัฐประหารนี้.. มันจะกลายเป็นนมบูด
เหลือเวลาสองวัน กับนมจืดๆ ห้าลิตร ในราคา ๔๕ บาท..
(ในหัวกำลังคำนวณ) .. แมวที่บ้านสามตัว คนที่บ้านมี ปิง โบว์ สนุกเกอร์ ไม่มีใครกินเลย
แต่โดยปกติเวลาซื้อนมผมก็ซื้อทีละลิตร (จริงๆ คือ ๙๔๖ ม.ล.) อยู่แล้วนี่หว่า
ปกติลิตรนึงกินสองวัน็หมด แต่นี่ห้าลิตร แบ่งให้แมวจิบๆ ตัวละหน่อย… (คิดมากทำไมวะ)
เอ้า! งั้นลองซัดนมทิ้งขว้างกันสักทีคงดีละเว้ย
และแล้วผมก็เป็นเจ้าของนมขนาดใหญ่แกลลอนนั้นครับ
เนื่องจากกินข้าวเย็นไปแล้ว คืนนั้นนมเลยไม่ตกถึงท้อง
ผมปล่อยเวลา และปล่อยนมให้ผ่านไปอย่างน่าเสียดาย
วันที่สอง ตื่นมาขี้เกียจออกไปกินข้าว (บอกแล้วว่าเผางานไม่มีเวลากระดิกตัว)
ก็เลยซัดนมไปซะลิตรกว่าๆ โดยลืมไปว่าการกินนมโดยท้องว่างๆ เนี่ย
ขี้จะพุ่งไหลดั่งสายน้ำมูล!
และแล้ว ทั้งวันผมก็วิ่งเทียวไล้เทียวขื่อระหว่างโต๊ะคอมกับส้วมเป็นว่าเล่นครับ
แถมยังไม่เข็ดนะ ความที่กลัวว่านมมันจะบูดก่อนหมด
ทำให้เมื่อใดก็ตามที่เหงาๆ แล้วเดินไปเปิดตู้เย็น ก็จะมีนมใส่แก้วติดมือมาด้วยทุกครั้ง
และจบด้วยการวิ่งขึ้นไปขี้ข้างบนซะทุกครั้ง 
ถ้าเผอิญทีมงานของรายการอโรคาปาร์ตี้ได้มีโอกาสมาอ่านบล็อกนี้
แล้วพบว่าผม (คุณปรัชญา-กรุณาเลียนเสียงโฆษกรายการ) ขี้แตกตายอนาถ
ก็ขอให้นำเรื่องของความงกในครั้งนี้ไปเป็นอุทธาหรณ์สำหรับอนุชนรุ่นหลังด้วยนะครับ
เอาล่ะ เสียเวลางานมาพอแล้ว ขอจบด้วยกลอนสดที่เขียนลงทวิตเตอร์เรื่อยๆ
(เคยเขียนแต่เรื่องขี้ ..เปลี่ยนมาเขียนกลอนสดดีกว่า คนอ่านไปกินข้าวไปจะได้ไม่พุ่ง)
(๑๗ ก.ย.๕๑)
ซื้อนมมาห้าลิตรคิดว่าคุ้ม
เพราะอยู่มุมลดราคาน่าซื้อยิ่ง
๔๕ บาท เองเว้ย เฮ้ยถูกจริง
ซดกันกลิ้ง บูดพรุ่งนี้ ขี้พุ่งชัวร์
(๑๘ ก.ย.๕๑)
นมเมื่อวานถึงวันนี้เหลือสี่ลิตร
ด้วยความฟิตจึงซด-หก-รดทั่ว
เลอะตามเสื้อกุงเกงละเลงตัว
ยืนยวนยั่วเหมือนนางแบบแต่แอบเกิ๊น…
กลับจากกินส้มตำยำยามดึก
เพราะเกิดนึกหิวขึ้นมาช่างน่าเขิน
ร้านปากซอยแค่นี้ไม่กี่เดิน
ซัดกันเพลินพุงปลิ้นกินกลางคืน!
(๑๙ ก.ย.๕๑ - นมหมดวันนี้!)
เรื่องของนมหนึ่งถังยังไม่หมด
เปิดตู้เย็น เห็น สลด หมดแรงขืน
เหลือสามลิตร! คืนนี้บูด! ขูดนี้บืน!
ต้องสะอื้นไปพร้อมยกกระดกริน
อยู่หน้าจอมาทั้งวันฉันล่ะล้า
เอ๊ะเข้าท่า “ฉันล่ะล้า” ฮาแถกดิ้น
ฉันล่ะล้า ล้าลาหล่า ฮาสุดตริน
แล้วก็บิน ไปหลั่นล้า หน้าตู้เย็น!
ป.ล.
ขณะที่เขียนอยู่นี่มีนมหนึ่งแก้วตั้งอยู่ข้างหน้าครับ.. แก้วใหญ่ด้วยนะ
แล้วไอ้ที่เหลือในตู้เย็นอีกประมาณครึ่งแกลลอน 
iannnnn