279 | ไมใช่แฟนทำแทนไม่ได้
ปกติก็ไม่ค่อยกล้าเอาหน้าตัวเองมาลงบล็อกหรอกครับ อายชาวบ้านชาวช่องเขา
แต่ไหนๆ ก็แต่งงานทั้งทีเลยขอสักดอกนึง ให้รู้ไปเลยว่าไม่หล่อก็มีแฟนได้ 
ที่หายไปหลายวันนี่ ก็เพราะผมไปปฏิบัติภารกิจอันยิ่งใหญ่ครั้งนึงของชีวิตมาครับ
ไม่รู้เหมือนกันว่าในชีวิตนี้จะมีอะไรน่าพึงใจไปกว่าการได้ออกแบบงานแต่งงานของตัวเอง
แล้วพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย เปิดไฟเขียวให้ทำตามใจชอบ (เรียกว่าโดนตัดหางแล้วก็ได้)
เราเลยได้มีงานแต่งงานถึงสองครั้ง คืองานของเพื่อนๆ และงานของผู้ใหญ่ ภาคพิธีการ
(การได้จัดสองครั้งแยกกันนี้ ไว้รองรับมุกประเภท “ไว้งานหน้าจะดีกว่านี้” โดยเฉพาะ)
งานวัยรุ่นที่เจ้าสาวขอเรียกว่า “ปาร์ตี้สละโสด” นั้นเพิ่งผ่านไปเมื่อ ๑ พ.ย.นี้เองครับ
ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา ผมเสียเวลาไปไม่น้อยกับการกล่าวคำว่าขอบคุณ
ขอบคุณ ขอบคุณครับ ขอบคุณ เจอใครก็ขอบคุณ เหมือนโดนผีมารยาทญี่ปุ่นเข้าสิง
จะไม่ให้ขอบคุณได้ยังไง ก็ในเมื่อทุกคนมีส่วนร่วมในการสร้างตำนานครั้งนี้
ทำให้งานแต่งงานสีชมพูแป้นแล้นที่ผ่านมา กลายเป็นงานที่ฮาที่สุดครั้งนึงของโลก
ทำให้เรามีเรื่องเอาไว้เล่าซ้ำไปซ้ำมาด้วยความอิ่มใจไปยันลูกของเหลน
โอย ขอบคุณจริงๆ ครับ ขอบคุณ ขอบคุณ (เห็นไหม เสียเวลาพิมพ์อีกละ)
ป.ล.
สำหรับเพื่อนๆ ที่รู้จักไอ้แอนนนนนผ่านบล็อกหรือหลงมาโดยบังเอิญก็ตาม
ถ้าเกิดงงว่าไอ้บ้านี่มันบ่นอะไรวะ ก็ลองไปอ่านได้จากบล็อกโบว์แอน (Tag: เก็บตก) จ้ะ
ป.อ.
ลืมบอกไป ผมนับว่าคนที่เข้ามาอ่านบล็อกนี้ หรือดูดฟีดอ่าน เป็นเพื่อนผมหมดเลยนะ
ดังนั้นใครที่ต้องการเลิกคบหรือเกิดขยะแขยงรังเกียจขึ้นมา กรุณาทำเรื่องด่วนเลยครับ
ป.ฮ.
สองสามสี่วันมานี้ เราทั้งคู่และสารพัดเพื่อนทั้งเพื่อนโรงเรียน เพื่อนสตู เพื่อนฟ๐นต์
นั่งเลือกภาพกันไปก็ยิ้มไป โพสต์ภาพไปก็ฮากันไป เหมือนหลุดไปอยู่ในมิติอะไรสักอย่าง
ไอ้อณูความสุขเข้มข้นนี่มันกระจายลามเลียแพร่ติดกันได้ เหมือนโรคอะไรสักอย่างเลยว่ะ
iannnnn