๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ - ไม่มีปาติหาน
๑.
มีใครเชื่อเรื่องปาติหานบ้างครับ
ผมเพิ่งบ่นอยู่เมื่อไม่กี่วันนี้เองว่าหน้าปากซอยหมู่บ้านเก่าๆ ที่ผมอาศัยอยู่นี่
มันไม่มีป้ายชื่อหมู่บ้านหรือป้ายซอยที่เด่นๆ ทำให้เวลาบอกทางใครที่มาบ้านจึงแสนจะลำบาก
แต่บัดนี้ ปาติหานมีจิงแล้วคับ! เมื่อ กทม.เอาป้ายเลขที่ของซอยมาติดตั้งเอาไว้
ในอินเทอร์เน็ต เราอาจชินกับข้อความที่เขียนวิจารณ์ในแง่ลบมากกว่าแง่บวก
คราวนี้ก็เลยขอชมผู้ที่เกี่ยวข้องกับการติดป้ายชื่อซอยในครั้งนี้ครับ ซอยข้อยได้จริงๆ
๒.
ผมมีอีเมลของฮอตเมลเอาไว้เพื่อใช้งานเอ็มเอสเอ็นมาตั้งนมนานแล้ว
(สังเกต - ใช้คำว่าใช้ ไม่ได้ใช้คำว่าเล่น แต่ส่วนมากก็เล่นมากกว่าใช้)
เนื่องจากอีเมลหลักของผมที่ใช้อยู่ปัจจุบันก็คือ Gmail ..นานๆ ทีก็ไปนั่งกวาดขยะใน Hotmail ที
แถมผมเป็นมนุษย์ที่ไม่น่าคบอีกประเภทก็คือ เป็นคนรังเกียจฟอร์เวิร์ดเมลครับ
ใครที่เจออะไรเจ๋งๆ เด็ดๆ มา ไม่ต้องส่งมาให้ผมนะครับ (ยกเว้นฟอร์เวิร์ดบางประเภท อันนั้นเอา)
การเข้าไปกวาดขยะในฮอตเมลสักทีนี่เป็นที่น่าเหนื่อยหน่ายมาก
เพราะระบบใหม่ของมันที่ไม่รู้จะอะไรกันนักกันหนา ทำให้แทนที่จะใช้ง่ายขึ้น กลับกลายเป็นน่ามึน
ผมเคยยกเลิกไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อตอนที่เป็นหนูทดลองของ Windows Live Mail Beta ใหม่ๆ
เพราะว่ามันแสดงผลมีปัญหามากๆ แต่กว่าจะยกเลิกได้นี่ต้องกรอกอะไรต่ออะไรไม่รู้ยุบยิบมาก
แต่ทำไปทำมาวันนึงก็ได้ตั๋วเชิญให้ลองมาใช้บริการของเราอีกครั้งสิคะ เราพยายามแล้วนะคะ
ก็เลยลอง Activate จาก Classic Hotmail เปลี่ยนเป็น Windows Live Hotmail อีกครา
ซึ่งบอกตามตรงว่ามันก็ใช้ดีขึ้นหน่อย ระบบโหลดอะไรต่ออะไรมาด้วย Ajax ก็หายเพี้ยนแล้ว
แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันช่างใช้ยากและขั้นตอนซับซ้อนเกินไป ไม่ถูกโรคกับคนที่ใช้ Gmail มาจนชิน
ยิ่งจำต้องมานั่งคัดกรองขยะออกจากจดหมาย ที่นานๆ จะมีส่งมาสักครั้ง (คนคงเดาเมลผมเอา)
ก็ยิ่งรู้สึกว่าเฮ้ย กูไม่เหมาะกับมันหรือมันไม่เหมาะกับกูก็ไม่รู้ล่ะ แต่คงทนคบกันได้ไม่ยาวแน่
๓.
หลังจากโฆษณาชื่อ “ปาติหาน” ได้รับการเผยแพร่ออกอากาศ กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์
มันเปลี่ยนภาพของการส่งเมลขอความช่วยเหลือแบบนี้ ที่ค่อนข้างจะเสียเปล่า กลายเป็นความหล่อไป
ผมเห็นจั่วหัวว่า “ใครลบใจดำมากๆ” หรือ “อ่านหน่อยเถอะแล้วช่วยส่งต่อด้วย” ทีไร
กดเข้าไปก็จะเจอกับการขออนุโมทนา ลูกผมขาดเม็ดเลือดขาวครับ ส่งต่อกันมาห้าปีแล้วก็ยังขาดอยู่
ผมก็จะกดลบทันทีแม้จะอ่านเนื้อหาไม่ครบฉบับก็ตามเหอะ — ด้วยเหตุผลตามที่ประชดประชันตะกี้
ถ้าเป็นเมื่อก่อนการกระทำอย่างนี้ สังคมครึ่งหนึ่งเห็นว่ามันไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้ายอะไร
แถมถือว่าเป็นคนมีเหตุมีผลดีซะด้วยที่อ่านและคิดก่อนที่จะส่งต่อให้มันรกเมลชาวบ้านเขา
แต่พอปาติหานเกิดขึ้น มันก็สร้างปาฏิหาริย์ให้กับวงการฟอร์เวิร์ดเมลอย่างยิ่งใหญ่
คือปริมาณฟอร์เวิร์ดเมลที่มีเนื้อหาแบบนี้ ผุดขึ้นมามากมายมหาศาลปานแดงปานดำ
ใครส่งต่อถือเป็นความชอบธรรมและหล่อมาก ส่วนใครที่ไม่ส่งต่อ..มึงเลวจริงๆ ไอ้คนใจดำ!!
ผมไม่ชอบบรรยากาศนี้ครับ
๔.
ต่อไปเราอาจจะได้เห็นโฆษณาทีวีจากบริษัทที่ต้องการหาช่องว่างทางสังคมเพื่อสร้างภาพหล่อขึ้นมา
แล้วก็อาจจะมีบรรยากาศเท่ๆ อย่าง “เรามาให้เงินขอทานกันเถอะ” แล้วขอทานก็ผุดขึ้นเต็มกรุง!
สงสารก็แต่ครีเอทีฟรายการเรื่องจริงผ่านจอ หรือถอดรหัส หรือจุดเปลี่ยน
ที่ต้องทำการบ้านหนักกว่าเดิม
ป.ล.
ตอนเย็นไปกินอาหารที่เหลือจากการไว้เจ้า (ตรุษจีน) ที่บ้านปิงมา
ขอโทษนะครับป๊า — ผมว่าคนจีนนี่ติดนิสัย Maximalism จนเกินไปจริงๆ
ขนาดไอ้ปิงที่เป็นปีศาจแห่งการกวาดล้างสารอาหาร แล้วก็ผมกับโบว์ช่วยกันรุมกินโต๊ะก็แล้ว
ย้อนกลับไปเมื่อตอนเย็นๆ เพื่อนของน้องปิงมากินกันอย่างตะบี้สีตะบันอีกสองคนก็แล้ว
หลังจากมื้ออาหารตอนทุ่มกว่าๆ ผ่านไป มองผาดไปที่โต๊ะอาหารโต๊ะนั้น
ทุกจานยังคงพูนล้นเหมือนยังไม่ได้ผ่านปากผ่านมือใครมาก่อน .. (เหลือก็ทิ้ง เป็นกันเกือบทุกบ้าน!)
ป.อ.
กาก้าคงได้เรียนรู้ว่า มันควรรักเสียงประทัด
เพราะเย็นวันที่จุดประทัด กาก้าจะได้กินของเหลือจำนวนมหาศาลจากมนุษย์
ป.ฮ.
วันนี้เขียนดึกวุ้ย ห่วงคุยเอ็มเอสเอ็น
แถม “ป้าคนนั้น” ดุมาว่าไม่ให้ก็อปี้ Chat Log มาวางแปะซะอีกแน่ะ
(ไม่รู้เล้ย ว่าใคร)
iannnnn