และนี่คือรายการที่โดนไป

Bambino!

ผมไม่เคยอ่านเลยครับ แต่ทุกคนรอบกายบอกว่าควรอ่านและควรเก็บ เลยจัดมาซะเลย
คับแค้นใจกับการหาซื้อตามร้านมือสองมาสามครั้ง แต่ไม่เจอหลงมาเลยสักครั้ง
ก็เลยกะว่าเอาวะ ซื้อมือหนึ่งก็ได้ ที่สยามอินเตอร์เขาขายพวกรวมห่อในราคาลด 30% ก็เลยเอา
ไอ้ที่ซื้อนี่คือภาคหนึ่ง มี 15เล่มจบ ราคา 478 บาท

นิทานโลก

ยังยืนยันว่านักเขียนการ์ตูนที่ผมชอบที่สุดแบบสุดๆ คนหนึ่งคือสะอาด
เล่มนี้ซื้อเพราะชื่อสะอาดเหมือนเดิม คือสะอาดแม่งบ้า เขียนอะไรก็สนุกไปหมด
เอาง่ายๆ ว่าถ้ากินไข่เจียวแล้วดันเทซอสพริกหกรดกระดาษ กระดาษแผ่นนั้นนั่นก็ฮาแล้ว
ตามธรรมเนียมของการซื้อหนังสือ ผมจะไล่อ่านการ์ตูนที่รอคอยมานานก่อน นิทานโลกเนี่ยเป็นเรื่องที่สอง
พออ่านจบไปตะกี้ จึงได้รู้สึกว่ามันเป็นนิทานจริงๆ (แหงล่ะ) ต่างจากชายผู้ออกเดินทางตามเสียงของตัวเองของปีก่อน
สำหรับผมแล้วชอบเรื่องก่อนมากกว่า เพราะรู้สึกมีส่วนร่วม-ผูกพันกับมนุษย์ในนั้นมากกว่าสัตว์ในนิทานของสะอาด
แต่เห็นแล้วอยากกลับไปอ่านฮิโนโทริของ อ.โอซามุอีกที เรื่องนี้หาซื้อมือสองเก็บเท่าไหร่ก็ไม่ครบซะที

กลับหลังหัน

คราวที่แล้วไปเยี่ยมยูท สนพ.แซลมอน คุยกันตั้งนานแต่กลับมาถึงบ้านก็นึกได้ว่ากูยังไม่ได้อุดหนุนเขาเลยนี่หว่า
คราวนี้เลยตั้งใจไปซื้อ “กลับหลังหัน” ของอาร์ต จีโน่ โดยเฉพาะ แล้วก็เปรมมากครับ อ่านจบรวดเดียวสองเล่มเลย
คืออุตส่าห์พยายามละเลียดๆ อ่านแล้ว แต่ก็ทนความมูมมามไม่ไหว เสพอย่างตะกละที่สุดจนจบ และฟินมาก
ถ้างานของสะอาดคือการ์ตูนของมือสมัครเล่น(ไม่ใช่ไม่ดีนะ แต่ถ้าบังอาจเรียกว่าเป็นสไตล์ มันคือสไตล์การ์ตูนวาดเล่น)
งานของอาร์ต จีโน่ก็คือมืออาชีพที่ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้นเรื่องงานวาด เอาพูกันตวัดๆ ก็ออกมาเป็นภาพแล้ว สวยด้วย
ที่เจ๋งคือการ์ตูนแม่งเท่ฉิบหาย (ในนั้นจะมีคำว่าเท่โผล่มาเป็นระยะๆ) อ่านแล้วรักเลย ขอเป็นแฟนคลับอีกคนเหอะอาร์ต

รื่นรมย์ในโลกหนกขู

เห็นชื่อโตมรก็ซื้อแล้ว ไม่ได้คิดอะไร ยิ่งมันอยู่ในโซนขายเล่มละ 50 บาทของมติชนด้วยเลยหยิบแบบไม่ได้คิด
เชื่อว่าหลายคนก็เป็นแบบผมนี่แหละ ที่ซื้อเพราะชื่อคนเขียน ไม่ได้ซื้อเพราะอยากอ่านอยากเสพเนื้อหาอะไรนัก
จะเรียกว่าดีไหมก็คงไม่ แต่ก็เป็นแบบนี้มาตลอดนี่หว่า

เส้นสมมุติ

คำว่าสมมติ จะมีสระอุหรือไม่มีก็ได้ แต่คุณวินทร์เลือกให้มี .. ซึ่งไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหนึงสือนี่หว่า
ทีนี้ผมก็เหมือนคนอื่นๆ ที่นับถือความเคร่งครัดในการเขียนของคุณวินทร์ คนบ้าอะไรงานหนังสือทีก็คลอดเล่มใหม่ทีละคู่
บวกด้วยชอบดีไซน์ปกหนังสือและอาร์ตเวิร์กในเล่มที่ทำออกมาได้น่าสะสม ก็เลยไล่เก็บขึ้นแผงโชว์สันเท่ๆ ตลอดมา
แต่คงเก็บไม่หมดเพราะบางแนวก็ไม่ชอบ อย่างเล่มนึงที่ชื่อควายบินๆ อะไรนี่ซื้อมาแล้วแทบร้อง ไม่ชอบเลย
..แต่สำหรับเส้นสมมติแล้ว เฮียแกพาดหัวไว้ว่าคล้ายๆ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” .. เอ้า เชื่อ ซื้อๆ
ชีวิตมันก็เท่านี้แหละ

ความมืดกลางแสงแดด

ปกติผมจะแวะบูทโอเพ่นเสมอ แต่คราวนี้พลาด หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ (เพิ่งรู้ว่าอยู่แถวตัว R) เลยไม่ได้อุดหนุนเขาเลย
แต่กระนั้นก็ยังดีที่พอผ่านหนังสือใต้ดิน เจอ อ.วรเจตน์กำลังให้สัมภาษณ์รายการสักอย่างของมติชนอยู่ มีคนมุงพอควร
ผมเลยพุ่งเข้าไปต่อย ไม่สิ เข้าไปดูว่าแกมีอะไร แล้วก็เพิ่งรู้ว่าเฮียคนข้างๆ คือคุณวรพจน์ พันธุ์พงศ์ โอ้วซื้อเลย (ยัง!)
ก็เดินเข้าไปพลิกๆ ดู เนื้อหาเป็ฯเรื่องที่เราสนใจแต่ก็ไม่ได้ตกผลึกอะไร คือเป็นพวกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับสิ่งที่แกพูด
ซึ่งถ้าไม่ใจแคบเกินไป นี่มันก็เป็นโอกาสอันดีไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้เรา (ซึ่งยังไม่วางใจกับอะไร) ได้อ่านเยอะๆ
พอแลกเปลี่ยนเยอะๆ มันก็ทำให้เรามีอะไรมาชั่งตวงวัดได้นี่นา เลยจัดซะ
(ถ่ายไว้ใน อตก ด้วยแหละ เป็นภาพที่มีคนกด Like น้อยที่สุด 5555 แต่ผมชอบแฮะ)

อ้อๆ บทสัมภาษณ์(หลายๆ คน)นี้คุณวรพจน์เขียนกับ “ธิติ มีแต้ม” ได้เจอตัวจริงในบูทด้วย เด็กมาก แต่แววตาไม่เลว
ตอนเอาไปให้คุณวรพจน์เซ็น แทนที่แกจะประดิษฐ์คำหรูๆ แต่นี่ไม่ แกจรดปากกาขีดเส้นใต้ข้อความในบรรทัดสุดท้าย
แล้วหันมามองเรา แล้วยิ้ม แล้วก้มลงไปเซ็นอีกที ช็อตนี้แม่งเท่มากครับ

ตรวจภายใน

แค่ชื่อนิ้วกลมก็ขายดีแล้ว ไม่ต้องสงสัยว่าหนังสือพี่แกแมสระดับเทพขนาดไหน แต่เราไม่ค่อยได้อ่าน (กร๊าก)
คือแนวที่แกเขียนไม่ใช่แนวที่เราอ่าน เราดันชอบอ่านการ์ตูนมากกว่า แต่เล่มนี้โอเค เป็นเรื่องที่เราสนใจว่าแกคิดอะไร
เลยต่อแถว(ยาวเหยียด)ซื้อมา เวลาถืออ่านบนรถไฟฟ้าก็กะว่าจะหันปกออกให้คนอื่นเห็นว่าเรานี่หล่อฉิบหายด้วยนะ

เธอเขาเราผม

นี่เราซื้อรวมบทความจากนิตยสารรายสัปดาห์ตั้งสองเล่มเลยเหรอเนี่ย
คืองี้ เหมือนเดิม เห็นชื่อโตมรก็ซื้อแล้ว แล้วก็รู้สึกผิดตอนเขียนบล็อกนี่อีกที
ว่าแม่งเป็นพฤติกรรมที่คนเขียนเองก็คงไม่ชอบหรอกว่ะ
เฮ้ย จะอ่านจะสนใจก็สนใจที่งานกูสิ อย่ามาอ่านเพราะชื่อกู
แต่คนอ่านก็งี้แหละครับ ขี้เหม็น คุณดันทำผลงานดีๆ ออกมาทำไม คนเขาก็เชื่อ ก็ศรัทธาคุณสิ

จบ

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

ขอแนะนำ “FAIL OF THE สอง YEARS” ..ตั้งชื่อส่งเดชได้อีกนะ

ประกาศแจ้งข่าวดีแก่บรรดามิตรรักแฟนเฟลทั้งหลายในสากลโลก
ตั้งแต่เปิดเว็บเฟลมา เราได้สร้างความสุขบ้างทุกข์บ้าง (เวลาเปิดในที่ทำงานแล้วโดนเจ้านายด่าไง) มาโดยตลอดสองปี
และบัดนี้ เว็บเฟลของเราก็ถึงคราวได้มีหนังสือรวมฮิตกับเขาบ้างแล้วครับ !! (จะตกใจทำไม เห็นภาพข้างบนก็รู้แล้ว)

จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์แซลมอนบุ๊คส์ ซึ่งที่ผ่านมาได้แต่ผลิตหนังสือดีๆ มีคุณภาพมาตลอด จะมาตลกเอาก็อีเล่มนี้นี่แหละ
เราตั้งใจทำเป็นอย่างดี ประณีต พิถีพิถันทุกขั้นตอนการผลิตจนกระทั่งเสร็จปุ๊บออกมาเป็นตัวๆ เริ่มตั้งแต่

• นั่งเลือกสุดยอดเฟลฮาๆ .. คิดดูละกันว่ามันยากขนาดไหนที่จะต้องอดหลับอดนอนมานั่งคัดมุกจากในเว็บเนี่ย
  ปกติคนขายยาบ้าเขามีธรรมเนียมว่าห้ามติดยาบ้า แต่นี่เฟลาธิการเองก็เผลอหลุดขำน้ำลายกระเซ็นไปหลายจอก
• ที่จริงเราคัดสุดยอดเฟลจากท็อปๆ ของคะแนนโหวตเป็ด และใส่เฟลที่เฟลาธิการลำเอียงชอบเพิ่มเข้าไปด้วย แฮ่
• เรียบเรียงแบ่งหมวดหมู่ อันนี้บ้าที่สุด ..มีที่ไหนวะที่จะต้องมานั่งนิยามว่าไอ้เรื่องนี้มันตลกประเภทไหน บ้าจริง!
• คัดสุดยอดคอมเมนต์ฮาได้โล่ของแต่ละเฟล อันนี้เป็นสุดยอดเสน่ห์อันหาใครเทียม ยังกะขนตลกกันมาทั้งคณะ
• พิมพ์อย่างตั้งใจ ขั้นตอนการพิมพ์เราซีเรียสสุดๆ ขนาดที่ฝ่ายกราฟิกทนความฮาไม่ไหว ต้องลาหนีไปเรียนต่อ
• จัดอาร์ตเวิร์กสวยงาม เข้าเล่มด้วยกระดาษคุณภาพดี ต้นไม้ที่ถูกโค่นคงตายตาหลับ กูได้ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว
• ทั้งหมดที่ว่ามาข้างบนนั้น รวมๆ แล้วก็นับได้หลายร้อยมุก อัดแน่นใน 300 กว่าหน้า ..ฮากันให้คุ้ม!!
• พูดถึงฮากันให้คุ้ม ที่จริงหากคุณมีญาติมิตรที่ท้องผูก ขี้ไม่ค่อยออก แนะนำให้ซื้อไปฝากครับ
  เฟลาธิการได้วิจัยด้วยตัวเองมาแล้วว่า การกลั้นหัวเราะขณะเบ่งขี้นั้น ช่วยระเบิดส้วมได้แบบสิบคอมโบ้เลยล่ะ
• แถมการหัวเราะบ่อยๆ ยังส่งผลให้หน้าท้องเรียบเนียนกระชับอีกด้วย
• พอเหอะ

เห็นไหมๆ ควรค่าแก่การสะสมและหนุนนอนอย่างยิ่ง!!! บิ๊วสุดๆ เลยนะเนี่ย ปกติจะเขินบ้างอะไรบ้าง แต่นี่เชียร์ขาดใจ!!
ถ้าไม่ซื้อเสียแต่วันนี้ ระวังพรุ่งนี้จะคุยกับเพื่อน-ไม่-รู้-เรื่องงงงง (จะไม่รู้ได้ไงวะ คุยภาษาเปรูเหรอ)

พิเศษ! เพียงคุณวิ่งไปซื้อที่ร้านหนังสือใกล้บ้านภายใน 10 นาทีนี้ เราจะเจาะหน้าปกเป็นรูๆ ให้ฟรีทันที!

โว้ย พิมพ์อวยของตัวเองนี่มันยากจริ๊ง..

@iannnnn
เฟลาธิการ
14 ม.ค.55

หัวใจพองโต!!!!!!!!!!!!!!!!
เฮ้ย.. ไม่น่าเชื่อว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อได้อ่าน ลิงก์นี้ จากพันทิป
ความว่า องค์การค้าของคุรุสภากำลังจะนำมานีมานะกลับมาพิมพ์ซ้ำครับ!!

ในกระทู้ดังกล่าว กล่าวถึง เว็บบอร์ดองค์การค้าของคุรุสภา
ที่มีคนโพสถามเรื่องมานีมานะ ผมเข้าไปอ่านแล้วก็ อืม.. แล้วไงเหรอ
แต่พอเห็นคำตอบจาก จนท.ศูนย์ลูกค้าประชาสัมพันธ์ ที่ว่า
กระทรวงศึกษาธิการตั้งคณะทำงานเพื่อพิจารณาเรื่องการจัดพิมพ์หนังสือเหล่านี้อยู่ค่ะ ถ้าได้ผลอย่างไรทางองค์การค้าของคุรุสภาจะประชาสัมพันธ์ให้ทราบต่อไปค่ะ

โอวววววววววว
อาาาาาาาาาา

นั่นไง นั่นไง
ความฝันของคนรุ่นราวคราวเดียวกะเราทุกคนกำลังจะเป็นจริงแล้วววว!!!

แม่ผมเป็นครู เคยเป็นครูสอนภาษาไทยชั้น ป.4 ด้วยล่ะ
ดังนั้นผมจึงเป็นเด็กที่โชคดี เพราะว่ามีโอกาสอ่านมานีมานะด้วยความสนุกสนานก่อนใครๆ
เท่าที่จำได้ ผมอ่านจนจบถึงเล่ม ป.สาม ทั้งๆ ที่ยังไม่เข้าเรียนอนุบาลด้วยซ้ำ (เมื่อก่อนเด็กๆ หัวผมดี)
และกว่าจะเรียนตามหลักสูตรจนจบ ป.2 ผมก็กวาดเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้จนจบครบยัน ป.6
ซึ่งพฤติกรรมดังกล่าว มันทำให้การเรียนวิชาภาษาไทยเป็นเรื่องสนุกอย่างยิ่ง
เวลาแม่เพชรตาย ผมร้องไห้
เวลาเจ้าแก่ตายห่า ผมก็ร้องไห้
เวลาใครได้รางวัลจากการทำความดี ผมพลอยอิ่มเอิบ
ด้วยความรู้สึกว่า มันเป็นวรรณกรรมที่บริสุทธิ์จริงๆ
เสียดายที่ผมเป็นเด็กรุ่นสุดท้ายที่ได้โตมากับเรื่องราวอันเป็นตำนานเหล่านี้
พอน้องผมเข้าโรงเรียน ก็ต้องซื้อหนังสือใหม่หมดตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการที่เปลี่ยนไป
ผมก็มานั่งพลิกๆ อ่านดูด้วยความเสียดาย (ตอนนั้นอยู่ ป.2)
คือ..ว่า…..ภาพมันก็สวยขึ้น สีสันสดใสขึ้น…อยู่หรอกนะ

น้องผมรู้จักแก้ว กล้า และการ์ตูนลายเส้นญี่ปุ่น
ที่ไม่ใช่ลายเส้นอันทรงคุณค่าของปรมาจารย์เตรียม ชาชุมพร
(ผมเศร้าไปวันนึง เมื่อทราบข่าวการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุของท่าน)
น้องผมรู้จักวิธีการกินผัก การไม่กลืนเม็ดแตงโม การกระโดดให้ตัวสูง ฯลฯ
ซึ่งเป็นเนื้อหาใน “นิทานเรียน” ของตำราหลักสูตรต่อจากยุคของผม
(แม้เราจะเรียนห่างกันแค่ 2 ปี)
น้องผมรู้จักหนังสือเรียนที่เป็นหนังสือเรียน

แต่คงไม่รู้จักโลกอีกโลกหนึ่ง
ที่ไม่ได้สอนแค่การใช้คำ การใช้ไวยากรณ์ การสะกดคำ หลักภาษา ฯลฯ
ที่มันแสนจะจืดชืดและธรรมดาเอามากๆ
ขาดความลุ่มลึกทางด้านจริยธรรมที่อาจารย์รัชนีได้รังสรรค์ไว้ในวรรณกรรมชุดมานีมานะ

ทำไมหนอ
กระทรวงศึกษาฯ คิดจะให้คนเรียนออกมาเป็นคนเก่งอย่างเดียว ไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีหรือไง
(นั่นเป็นความคิดของเด็ก ป.2 ครับ ..ตอนนี้ก็ลืมๆ ไปแล้ว)

ถึงแม้อาจารย์รัชนี ศรีไพรวรรณ จะเขียนเรื่อง “ทางช้างเผือก” ลงตีพิมพ์ใน a day
ซึ่งเป็นเรื่องราวภาคต่อของมานีมานะ และรวมเล่มขายดิบขายดีจนทุกวันนี้
แต่ผมว่า รูปเล่มที่เปลี่ยนไป มันทำให้ความประทับใจในเนื้อหาลดลงกล่าครึ่ง
ผมเลยอ่านมานีมานะยุคทางช้างเผือกนี้ไม่จบครับ

ว่าแต่
บล็อกวันนี้ ..เด็กๆ มาอ่านแล้วจะเข้าใจไหมนี่

ป.ล. a day ปกมานีมานะ เป็นเล่มที่ผมชอบที่สุด ใส่กรุไว้ที่บ้านที่เพชรบุรี – ห้องนอนเก่าผมเอง

อ่านเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
- รัชนี ศรีไพรวรรณ ครูผู้เล่าเรื่องแห่งวัยเยาว์
- รายละเอียดหนังสือ ทางช้างเผือก
- วิเคราะห์วรรณกรรม “แบบเรียนมานี-ชูใจ” ตอนที่ 1 โดย อาจารย์ทวด
- แล้วเราก็ได้พบกัน
- (เขียนเพิ่ม) ภาพหนังสือมานี ป.4 จากน้องอร (scan สดๆ!!!)