215 | มะหมา กี่ขาครับ?
ขออภัยครับ ช่วงนี้กำลังงานรุม (ข้ออ้างสุดฮิต) เลยไม่ได้เขียนมาหลายวัน
ขนาดอ้างว่างานรุมนะ แต่เมื่อ ๒๐ พฤศจิกายนที่ผ่ามาก็ยังแว้บไปทำบุญวันเกิดโบว์มาแน่ะ
บอกตามตรงว่าผมเองไม่ถูกกับพิธีกรรมหยุมหยิมในวัดสักเท่าไหร่
ดังนั้นการที่เจ๊ส้ม -เพื่อนในบอร์ดฟ๐นต์ชวนไปที่บ้านสัตว์พิการ จึงเป็นตัวเลือกที่เข้าท่า
(กดที่รูปเพื่อดูแบบใหญ่ๆ ครับ - ถ้าจะเอารูปไปใช้ต่อรบกวนแจ้งไว้ด้วยที่นี่นะครับ)
มูลนิธิที่ว่านี้ตั้งอยู่ที่แถวๆ ปากเกร็ดครับ เราเดินทางกันช่วงบ่ายๆ ไม่นานก็ถึง
เจ๊ส้มที่เป็นผู้ริเริ่มโครงการ ขนเอาอาหารและยาไปบริจาคหลายกระสอบ (สาธุๆ)
เชื่อว่าผู้อ่านหลายคนที่เข้ามาอ่านอาจรู้จักสถานที่แห่งนี้
อาจจะจากฟอร์เวิดเมล หรืออะไรก็ตามแต่ ซึ่งเนื้อหาที่รับรู้มาก็คงจะคล้ายกัน
คือแต่เดิมเจ้าของเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ที่รักสัตว์ เห็นสัตว์พิการๆ หรือไม่ก็ถูกทิ้ง
ก็เก็บมาเลี้ยง และช่วยรักษาให้จนหายดี ..นานวันเข้าเจ้าพวกนี้ก็เพิ่มปริมาณมากขึ้นเรื่อยๆ
ซึ่งจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ มันก็ได้สร้างภาระอย่างมหาศาลให้กับเขา
โลกนี้อาศัยอยู่ได้ด้วยแค่ความรักอย่างเดียวไม่พอครับ
การจะรับผิดชอบเจ้าสี่ขาจำนวนมหาศาลเหล่านี้ ต้องมีทุนทรัพย์ไม่น้อย
ซึ่งก็ได้มีผู้ใจบุญช่วยบริจาคเนื้อที่ให้ และได้หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน มาอุปถัมภ์
จนกลายเป็นมูลนิธิบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ (ในความอุปถัมภ์ของหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน)”
สัตว์ที่นี่น่าสงสารจริงๆ ครับ ถึงจะอยู่กันอย่างเป็นที่เป็นทาง สะอาดสะอ้าน
มีการดูแลจัดการเป็นอย่างดีจากเจ้าหน้าที่ แต่ชีวิตก็คือชีวิตละนะ
โซนหมากับโซนแมวแยกกรงกันอยู่ครับ
ตรงหมานี่เห่ากันขรมเหมือนเปิดคอนเสิร์ตบอดี้สแลม
แต่ตรงแมวนี่เงียบยังกะฟังพระเทศน์กันอยู่
หลายตัวอารมณ์ดี ก็นั่งยิ้ม เวลาเอาอาหารไปให้ก็ดีใจใหญ่
หลายตัวก็ยังไม่ชินกับคน เข้าใกล้หน่อยก็แยกเขี้ยวใส่
ถึงจะอยู่ดียังไงก็ยังอยู่ในกรงละเนาะ
อย่างเจ้าตัวนี้เห่าไม่มีเสียงครับ เหมือนคนสูบบุหรี่จัดๆ จนต้องเจาะคอ
เวลาเห่าก็ได้ยินเสียงเหมือนหอบ แต่ด้วยความเป็นหมามันก็ยังพยายามเห่าอยู่
พอเดินออกจากโซนแรกที่เขาขังไว้เป็นกรงๆ แล้ว ก็ยังมีตรงหลังอาคารอีกครับ
แบ่งเป็นชั้นล่าง ชั้นบน แล้วก็สเปซเปิดโล่งคล้ายๆ โรงสีข้าว แต่มีหมาแทนหนู
เข้ามาในโซนนี้ เขาจะกั้นคอกไว้เรียงกันเต็มทั้งชั้นครับ
โดยหมาที่อยู่ข้างในก็เป็นหมาที่เดินไม่ได้ทั้งนั้น
อย่างตัวนี้ที่เห็นเซ็กซี่ๆ นี่ไม่ใช่มันโพสท่านะ แต่มันพิการ
มีดุๆ หลายตัวเหมือนกัน
น่ารักๆ ก็เยอะ
ทั้งไทยทั้งฝรั่ง
นั่งท่าจิงโจ้ก็ได้ น่ารักมากตัวนี้ 
พอเดินมาอีกฝั่งที่บอกว่าเป็นโรงสี ก็จะเจอหมาปริมาณมหาศาล
(อย่าคิดว่าอยู่กันเงียบๆ นะครับ เพราะตลอดเวลาจะได้ยินเสียงเห่าไม่ขาดสาย)
เหมือนดูจูราสสสิกปาร์กเลย แต่อันนี้เป็นพันธุ์กินอาหารเม็ด
เดินขึ้นมาอีกชั้นก็จะเจอกรงแบบเดียวกับข้างล่าง แต่ชั้นนี้โปร่งกว่า
เชิญช็อปปิ้งได้ครับ~
เขาบอกว่าถ้าชอบตัวไหนจะเอาไปเลี้ยงก็ได้เลยนะ
ตัวนี้ตาโบ๋ข้างนึง ส่วนตาอีกข้างที่เหลือก็ละห้อยละเหี่ยน่าเวทนานัก
ตาแฉะ
ตัวนี้น่ารักมากๆ ครับ ถึงจะมีป้ายบอกว่าดุ
แต่ดูจากความไฮเปอร์ของมันก็นึกภาพไม่ออกว่าดุตรงไหน
เนี่ยๆ ยิ้มแป้นยังงี้ ดุเหรอ
ถ้าจะดุต้องแบบนี้!!
ถึงจะดุแต่ก็น่ารักนะ
มันพูดว่า .. แฮ่
รูปเยอะเกินไปแล้วเว้ย .. แต่ฝากไว้ที่ Picasa เลยไม่กลัวโหลดหนัก .. ฮ่าๆ (มีอีกเพียบ)
อยู่ได้สักพักเราก็ออกมาข้างนอกกัน (เจ้าตัวนี้เป็นแผนกลูกค้าสัมพันธ์ ประจบเก่งมากๆ)
ถ้าใครว่างๆ หรือเดินทางไม่ลำบาก ลองไปเยี่ยมเหล่ามะหมาได้นะครับ
แล้วจะได้รู้ซึ้งถึงสโลแกนนี้ (สังเกตจิ้งจกในรูป)
iannnnn