บอย เพื่อนรัก

i-บอย เป็นคนไม่กินเนื้อ
หลังจากได้อธิบายให้มันฟังว่า

“คนไม่กินเนื้อ เป็นคนที่พลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต”

บอยก็เริ่มกินเนื้อ
หลายปีต่อมา บอยก็เริ่มชอบเนื้อ
หลายปีต่อมา บอยเริ่มรักเนื้อ
หลายปีต่อมา เปิดร้านขาย มันเลยดีกว่า

โคตรเจ๋งเลยครับ คุณบอยเพื่อนรักเนี่ย วันนึงผมต้องพบตัวจริงให้ได้

ในไดอารี่พี่โอ๋ มีกล่าวถึงร้านเนื้อย่างโพนยางคำที่มาเปิดไม่ไกลจากบ้านผม (แถววังหิน)
จึงเป็นข่าวดีที่น่าตื่นตาตื่นใจและตื่นกระเพาะเป็นยิ่งนัก แค่กดเข้าไปดู��าพก็ของเหลวไหลยืดแล้ว
นั่นเพราะชาวบ้าน (แปลว่าประชากรที่อยู่ที่บ้านด้วยกันสี่คน) เรานิยมการเสาะหาของกินกันมาก
ดังนั้นเป้าหมายแห่งชีวิตอันหนึ่งของพวกเราในเดือนที่ผ่านมา ก็คือ จะต้องไปถล่มร้านนี้ให้ได้!
..ถึงแม้บักปิงจะไม่กินเนื้อก็ตาม (มันไม่กินเพราะไม่อร่อย ซึ่งดีแล้วเพราะผมโคตรถวิลเลย)

.

ตัด��าพกลับไปเมื่อ ๑ กันยายนที่ผ่านมา
เราได้รับข่าวลือจากหมี (น้องในบอร์ดฟ๐นต์ที่จริงๆ ชื่ออร แต่ไม่มีใครเรียกอร สมน้ำหน้ามัน)
ว่าแถวๆ นวลจันทร์ มีร้านเนื้อย่างโพนยางคำอันสุดยอดระรื่นลิ้น จึงชักชวนกันไปเสพ
โดยเปิดค้นตามคำร่ำลือในเน็ตจนเจอแผนที่ แล้วก็ถ่อกันไปทันที ..ก็พบกับบรรยากาศนี้ครับ

ย้ำอีกทีว่า��าพข้างบนที่เห็นทะมึน นี่คือคนละร้านกับที่ผมจะแนะนำกันวันนี้นะครับ

โอเคครับพี่ ..ร้านนั้นมันอร่อยก็จริง แต่มันไปยากจัง (ผมผิดเองที่ไปอยู่ไกลจากร้านไปหน่อย)
แถมสถานที่ค่อนข้างแออัดยัดเยียด กอปรกับประชาชนนับร้อยที่แออัดกันอยู่ในร้าน
ทำให้��าพในวันนั้น (หลายเดือนมาแล้วนี่เนาะ) จึงติดตาเราๆ ว่านี่มันร้านหมูกระทะนี่หว่า!

.

แล้วก็ย้อนกลับมาสู่ช็อตปัจจุบันอีกครั้ง
ในที่สุดเราก็ได้ไปปราบเนื้อย่างโพนยางคำสาขาวังหินใกล้บ้านกันเสียทีครับ
โดยครั้งแรกนั้นเราไปนั่งรอร้านเปิดตั้งแต่ห้าโมงของช่วงกลางๆ เดือนที่แล้ว
(ร้านเพิ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน แต่ถ้าเปิดร้านประจำวันนี่ยังเลยครับ)
และครั้งถัดมาคือเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมานี่เองครับ ขณะที่พิมพ์อยู่นี่หัวผมยังมีกลิ่นควันอยู่เลย
ดังนั้นเพื่อเป็นการอวดและช่วยร้านนี้ให้มีคนมากินกันเยอะๆ จึงขอแปะรูปมั่วซั่วดังต่อไปนี้แล

ถ้าจะให้วิจารณ์ร้านนี้ ก็พอจะสรุปได้ว่า

ข้อดี
๑. อาหารโคตรอร่อย ลองชิมดูนะครับ ขนาด��าคบังคับอย่างส้มตำเขายังทำอร่อยเลย
๒. ราคาถูก บริการดีมาก (โดยคุณบอยบริหารงานเองเลย พี่แกวิ่งยังกะนักวิ่ง)
๓. บรรยากาศดีมาก ห้องน้ำสวย เปิดเพลงวัยรุ่น (อาทิ ช็อกโกแลต หรือไม่รูั้จักฉันไม่รู้จักเธอ)
๔. แม่ค้าขายน้ำปั่นน่ารัก

ข้อเสีย
๑. ร้านเปิดค่ำไปหน่อย คือเปิดหกโมงเย็นถึงดึก แต่ถ้าไปตอนทุ่มสองทุ่มจะโต๊ะเต็มก่อน
๒. พนักงานบางคนยังใหม่ อธิบายอวัยวะของวัวไม่ถูกนัก เลยดูไม่เท่เท่าไหร่
๓. เดินทางไปร้านยาก คือถ้าจะโทรศัพท์อธิบายให้เพื่อนฟังว่าร้านอยู่ตรงไหนเนี่ย.. ยากมากๆ

ไหนๆ ก็พูดกันเรื่องการเดินทางไปร้านนี้แล้ว ก็ขอขยายความอีกหน่อย
คือถ้าขับรถมาเองจะแจ๋วมากครับ ขับมั่วตามแผนที่ได้เลย (ขอบคุณแผนที่จากพี่โอ๋)
แต่ถ้ามาโดยรถประจำทาง ให้นั่งอะไรก็ได้มาลงซอย��าวนา (ลาดพร้าว ๔๑)
แล้วก็เดินทะลุเข้ามาข้างหลังจะเป็นท่ารถนั่งรถสองแถวเล็ก บอกคนขับว่าลงตรงพลาซ่าลากูน
แล้วค่อยเดินเข้ามาในซอยหลังโรงเรียนอนุบาลบุญฤดี ข้ามสะพานเหล็ก
แทนที่จะถึงคลองถม (ซึ่งถ้าเล่นมุกนี้ต้องฮาแน่ๆ แต่ไม่เล่นครับ ..อาย) ก็จะถึงร้านพอดี

รูปข้างบนนี้เป็นพี่บอยเจ้าของร้านครับ ในที่สุดเราก็ได้เบอร์พี่เขามา
ใครอยากไปแต่ไปไม่ถูกก็โทรไปถามหรือจองโต๊ะได้
ส่วนอีกสองรูปก็ไม่มีอะไรครับ (จริงจริ๊งงงง) แค่รู้สึกว่าน้ำปั่นเขาน่ากินดี

.

ป.ล.
คราวนี้ลองเขียนแบบไม่เป็นลำดับ แปะรูปมั่วซั่วเสเพลดูครับ เลยอาจจะอ่านแล้วงงๆ
คือจะทดลองว่ามันเร็วกว่าการนั่งนึกไว้ก่อนแล้วค่อยเขียนเป็นขั้นเป็นตอนไหม
ปรากฏว่าไม่เลย เสียเวลาทำการทำงานและปั่นบอร์ดเหมือนเดิม

ป.อ.
ตอนนี้ผมน้ำหนักขึ้นแหลกเลยครับ โดนยัยส้ม(เพื่อนในฟ๐นต์อีกแหละ)เรียกว่า “ไอ้อืด”
ยิ่งตอนนี้อ่านการ์ตูนเรื่อง “ยุทธ��ูมิกระเพาะเหล็ก!” เลยยิ่งเข้าสู่ “โลกแห่งการกินจุ” กันใหญ่
(ใครไม่เก็ตลองไปหามาอ่านดูครับ เวลาเขาเล่นมุกอะไรกันจะได้เข้าใจ)
เดี๋ยวจะเปิดเว็บใหม่เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการพาทัวร์กินโดยเฉพาะเลยดีไหม
เตรียมจดโดเมน ไอ้อืดดดดด.คอม (ของแท้ตัว ด เด็กห้าตัว :16:)

ป.ฮ.
ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ในคราวที่แล้วเรื่องปายครับ
ทีแรกไม่รู้เหมือนกันว่าโอกาสวันว่างของน้องที่ไปด้วยมันจะต้องช่วง “ปีใหม่เท่านั้น”
เพราะถ้าเลือกได้ ผมก็คงอยากไปปายแบบที่ไปแล้วก็นั่งนับหัวนักท่องเที่ยวเป็นล้านๆ แหละ
(บอกแล้วผมไม่ชอบปีใหม่ .. แต่ถ้าวุ้นเส้นนี่โอเค)

จะบ้าเหรอครับ ใครจะไปโล้ดดดด
ก็เมื่อโลกเรายังมีของอร่อยๆ ให้เสาะหาอีกเยอะนะ

อย่างวันนี้ตอนบ่าย อยู่ดีๆ แก๊งสามช่า (แอน โบว์ ปิง) ก็เกิดอยากจะหาพิซซ่ามายัดท้อง
ก่อนหน้านี้เราก็ไปกินพิซซ่าตามห้างมาเรื่อยเปื่อย (พบว่านารายณ์พิซเซอเรียอร่อยที่สุด)
แต่คราวนี้ นึกได้ว่าปิงเคยบอกว่ามีร้านพิซซ่าเตาถ่าน ชื่อว่า “ลันตาพิซซ่า” หรือพิซซ่าลันตานี่แหละ
ดูแล้วท่าทางน่าอร่อยดี เพราะมันเป็นแบบทำแป้งขึ้นมาเอง ไม่ได้ทำทีละเยอะๆ เหมือนร้านในห้าง
ว่าแล้วก็ถ่อไปกันในทันใด

ร้านนี้ตั้งอยู่ตรงปากทางลาดพร้าว ตรงข้ามกับห้างยูเนี่ยนมอลล์ (มีอีกสองสาขา แต่ผมกินที่นี่ มีอะไรไหม)
สำหรับใครที่บ้านอยู่กรุงเทพฯ เราจะอธิบายการเดินทางจากเส้นลาดพร้าวให้ดูนะครับ
(ผมเข้าใจคนต่างจังหวัดครับ เวลาพูดเรื่องอะไรกรุงเทพๆ เนี่ยจะเซ็งมาก เพราะผมเองก็คนต่างจังหวัด)

ก่อนอื่นให้มองหาสัญลักษณ์นี้ครับ มีกระจายอยู่ตลอดทางเลย เว้นช่วงละประมาณ ๒-๓ ซอย
ผมสังเกตตั้งแต่หน้าโชคชัยสี่ (ลาดพร้าว ๕๓) เป็นต้นมา จะมีการประกาศว่า คมชออไป เป็นระยะๆ

ของแท้ต้องเป็นคำว่า “ออไป” นะครับ จะได้รู้ว่ามันจ้างคนเดียวกันมาพ่น
ถ้าเป็น “ออกไป” เนี่ย แสดงว่านั่งรถผิดฝั่งแล้วล่ะ (เพราะคนพ่นฝั่งนี้มันเป็นอีกคน แต่ก็มีตลอดสายเหมือนกัน)

ถ้าถึงซอยที่เริ่มสังเกตยาก คือมีคนเอาสีมาทาทับเมื่อไหร่ แสดงว่าเริ่มมาใกล้บ้านป๋าแล้ว

ถะแน้ม~ ถึงแล้วครับ ลันตาพิซซ่า!!
ไอ้ที่พาอ้อมมาเป็นคุ้งเป็นแควเนี่ย แค่จะบอกว่าร้านมันอยู่ปากปล่องทางขึ้นจากรถไฟฟ้าใต้ดินพหลโยธิน ๒ ครับ
ดังนั้นใครที่อยู่ไกลขนาดไหน (เฉพาะในกรุงเทพว่ะ.. เซ็งเนอะพวกเรา) ถ้าจะถ่อมาง่ายๆ ก็คือดำดินมา
หรือถ้าใครเติมน้ำมันแก๊สโซฮอล์ ก็ขับถ่อมาจอดได้ถึงหน้าร้านเลย มีที่จอดรถให้ครับ

บรรยากาศหน้าร้านจะดูเหมือนร้านที่ดูไม่ออกว่ายังเปิดกิจการอยู่ไหม คือข้างๆ มีร้านแก๊สกับที่ซ่อมรถน่ะ
จุดสังเกตคือตรงหน้าร้านจะมีรูปปั้นคุณลุงที่หน้าเหมือนอาบังขายโรตี ดูแล้วแกคงไม่ถูกกะผู้พันแซนเดอร์
พอเปิดประตูกระจกเข้าไปก็จะพบกับแอร์เย็นฉ่ ….
อ้าว .. ไม่เปิดแอร์แฮะ สงสัยยังไม่มีลูกค้าเลยประหยัดไฟไว้
เอาใหม่ .. ก็จะพบกับพนักงานในร้านรีบกุลีกุจอวิ่งหลบไปหลังร้าน (เดาว่าคงไปจุดเตาถ่าน)
เหลือไว้คนนึงมาจิ้มเปิดแอร์ต้อนรับลูกค้า ได้ยินเสียงเพลงพายุ (รู้จักกันไหมครับวัยรุ่น) ดังมาจากข้างในครัว

เราไม่ได้ถือสาอะไรกับบรรยากาศ เพราะเข้าใจว่ากิจการแบบนี้ถ้าไม่อัดฉีดโฆษณายกใหญ่จนดัง ก็คงอยู่ได้ยาก
(พูดแล้วก็สงสารร้านดีๆ ที่เคยตะลุยกินกันหลายร้านที่ต้องปิดกิจการไป โลกแห่งการค้าเสรีนี่โหดร้ายง่ะ)

รอประมาณสามปี (นานไป) .. งั้นรอประมาณสองปี (อันนี้โอเค)
ก็มีพนักงานยกอาหารอย่างแรกมาให้ครับ นั่นคือ ผักโขมอบชีส
มาเป็นถ้วยขนาดเท่าลูกแมวอายุ ๑ เดือน นอนขดกลมๆ อยู่ครับ (ใครจะนึกออกวะ :16:)
ปกติเราจะชินกับการที่มาเป็นถาดฟอยล์แบบที่กินที่นารายณ์ แต่คราวนี้มาเป็นถ้วยเลยกินยากหน่อย
ผักโขมอบชีส : ระดับความอร่อย :12:

ด้วยความว่างขณะที่รอได้แปดเดือนตะกี้ เราเลยสั่งอาหารมาตัดหน้าพิซซ่าจานหลักครับ
ผลออกมาเป็นหอมทอดหนึ่งจาน รสชาติก็โอเคครับ นัยหนึ่งเหมือนจะอร่อยกว่าที่กินตามร้านพิซซ่าบนห้าง
แต่อีกนัยหนึ่งก็รู้สึกว่า “เออ ทำกินเองที่บ้านก็ได้นี่หว่า” แต่ดูแล้วก็เป็นการสั่งอาหารคั่นเวลาที่เข้าทีครับ
หอมทอด : ระดับความอร่อย :12: :15:

สามสิบหกปีผ่านไป .. พระเอกของเราก็มา!

พิซซ่าจตุพักตร์ มี ๔ หน้า ซึ่งตอนสั่งเขาให้เลือกได้ เราเลือกแฮม สับปะรด กุ้ง และมะเขือเทศ
ปกติก็รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังของร้านนี้ดีอยู่พอสมควรครับ คือแป้งทำเอง จึงบางกรอบเหนียวนุ่ม
และจุดขายที่ไม่มีทางที่พิซซ่าบนห้างจะสู้ได้ก็คือ ปริมาณชีสที่ล้นทะลักท่วมโลก!
ไม่รู้ว่าทำมาประชดกันหรือเปล่า แต่พี่แกให้มาเยอะมาก เหมือนมีบ่อชีสผลิตเองอยู่หลังบ้าน

ทั้งๆ ที่รู้กิตติศัพท์นั้นอยู่แล้ว เรายังทะลึ่งเพิ่มขอบชีสมาอีก
โอ้วเจ้าแม่อุลตร้า.. ผมไม่อยากคิดถึงปริมาณสารอาหารในมือนี้เลยครับ

เท่านั้นยังไม่พอ บักปิงยังสั่งลูกสมุนมือขวา คือสปาเก็ตตี้คาโบนาร่า (ครีมซอสขาว) มาอีก
ไม่รู้ว่าสั่งมาเพื่อแก้เลี่ียนชีสหรือกระไร แต่แค่เห็นก็แทบจะเลือดกำเดาพุ่งออกมาเป็นแยมสีขาว(!?)แล้ว

กลัวจะไม่อิจฉา เลยขอซูมไอ้สิ่งที่เห็นตรงหน้ามาให้ดูชัดๆ ครับ ว่าไม่เหลือแป้งให้เห็นเลย
เพราะชีสที่ท่วมเอ่ออยู่บนหน้าพิซซ่ามันไม่เปิดโอกาสให้แป้งข้างล่างได้หายใจ

เหตุการณ์หลังจากรูปเมื่อกี้ คงไม่ต้องเล่าละมั้งครับ
ถ้าเปรียบกะหนังลอร์ดออฟเดอะริงส์ก็คงจะเป็น��าคสาม ที่มีสงครามปีศาจอสูรตะบี้ตะบันกันให้โลกฉิบหาย
โอว เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็น ชีสที่มีพิซซ่าปนอยู่เยอะขนาดนี้ (เอ๊ะ พิมพ์ไปชักเลอะเทอะ)
ที่เจ๋งอีกอย่างก็คือเนื้อแป้งที่บางกรอบและหนานุ่มจริงสมดังคำร่ำลือที่ว่าไว้ เวลากินนี่ต้องซัดให้โฮกเลยคัรบ
เพราะมันกรอบบาง แต่ก็ดูไม่ใช่แป้งกระจอก (ขอแขวะพิซซ่าบนห้างอีกครั้งจะเป็นไรไป)
รู้สึกได้เลยว่าอร่อยจนกินหมดแล้วยังต้องมองหาบนถาดไม้ ว่ายังเหลือเศษตกๆ อยู่ตรงไหนอีกจะได้จิ้มมาดูด
สรุปว่า คุ้มค่ากับที่รอคอยพ่อครัวจุดเตาถ่านเลยแหละครับ

พิซซ่า ๔ หน้าขนาด ๑๐ นิ้ว : ระดับความอร่อย :04: :04: :04:
สปาเก็ตตี้อะไรสักอย่าง พูดชื่อได้ครั้งเดียว : ระดับความอร่อย :12:

ก่อนจะหาวจะเรอด้วยความอิ่ม ก็ปิดท้ายด้วยไอ้นี่

กล้วยชุบแป้งทอดราดช็อกโกแลต หนึ่งจาน กรุ๊บกริ๊บกำลังดี เหมาะกับเป็นอาหารหวานตบตูด
ยังรู้สึกอยู่ดีว่าแป้งที่ร้านพิซซ่าลันตาเลือกมาใช้เนี่ย มีคุณ��าพดีกว่าที่เราคุ้นๆ ปากกัน
กล้วยฯ : ระดับความอร่อย :12: :12:

นักชิมมือสมัครเล่นสามคนที่มากินกันในคราวนี้ต่างสรุปเป็นเสียงเดียวกัน ว่า

เอิ้ก~

จบแล้วครับ ใครอยากดูรูปใหญ่ๆ ก็จิ้มที่รูปนั่นแหละ จะได้กิเลสพวยพุ่งกัน

ป.ล.
ไม่ได้ทำฟ๐นต์มานานมากๆ วันก่อนอยู่ดีๆ ก็นึกครึ้มทำฟ๐นต์ที่เป็นลายมือของผมเองแบบไม่เสแสร้ง
และนำไปปล่อยไว้ในเว็บฟ๐นต์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชื่อว่า iannnnnVCD 2007
ขอเชิญชาวประชาไปโหลด ไปใช้ให้พร้อมเพรียงกัน (บ้าสิ พร้อมกันก็เว็บล่มพอดี)

ป.อ.
ว่าแล้วก็แอบประกาศเป็นการส่วนตัว ว่าในงาน Blognone Tech Day 3.0 วันที่ ๒๕ ส.ค. นี้
จะมีไอ้แอนนนนนไปโผล่กับเขาด้วยครับ ในฐานะคนนั่งทำฟอนต์ให้ดูสักแป๊บนึง
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้รับการต้อนรับมากน้อยแค่ไหน หวั่นใจอยู่เหมือนกันว่าใครวะจะมาสนใจดู

ป.ฮ.
ใครว่างๆ ผ่านไปแถวถนนลาดพร้าวตอนที่แดดยังดีๆ ก็ฝากถ่ายรูปของดีจังหวัดลาดพร้าวมาให้ลบหน่อยสิครับ
เพราะกว่าผมจะนิมิตได้ว่ากูควรจะหยิบกล้องมาถ่ายปรากฏการณ์ไม่เอา คมช ที่พร้อมเพรียงกันขนาดนี้
(เข้าใจว่าผู้จ้างคนมาพ่น คงหวังให้ผู้อ่านเข้าใจว่ามีคนเกลียด คมช จนขาดสติขนาดนี้มากมาย ..แต่ดันทำไม่เนียน)

ป.ฮ.ฮ.ฮ. (ออกเสียงประมาณเพลงเด็กมีปัญฮ้าฮ้าฮ้า.. ของโฟร์เอส)
บล็อกไอ้แอนนนนนมีลิงก์ RSS Feed กะเขาแล้วนะครับ เพิ่งไปขอใช้บริการที่ FeedBurner มา
ใครที่เคยดูดฟีดจากผมไป ขอให้ย้ายไปที่นั่นด้วยนะจ๊ะห์ จะได้รู้ว่ามีคนอ่านจริงหรือเปล่า

จุกครับ…

วันนี้ตื่นนอนตอนบ่ายสาม นั่งทำอะไรก๊อกแก๊กๆ หน้าคอมสักครู่ ไอ้ปิงเรียกกินข้าว
ผมเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง .. อ้าว ห้าโมงครึ่งแล้วนี่หว่า
ปกติแล้วเวลาห้าโมงครึ่งเป็นเวลาที่แดดสวยกำลังดี และเป็นเวลาออกวิ่งของผม
แต่วันนี้อากาศมันสลัวๆ เทาๆ ตลอดวัน ถ้าไม่โดนเรียกก็คงไม่เอะใจว่านี่มันเย็นแล้ว

แอน: กินที่ไหนล่ะ
ปิง: เตี๋ยวเรือ (มีร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเป็นเพิงๆ มาเปิดหน้าตึกที่กำลังสร้างม่านรูดอยู่)
แอน: แต่ห้าโมงครึ่งนี่เวลาวิ่งนะ
ปิง: งั้นนายวิ่งไปก่อนละกัน เดี๋ยวเรากินรอ
แอน: ….

ฝ่ายธรรมะกับอธรรมตีกันอยูในหัวได้แค่แป๊บเดียว ผมก็เลือกเดินตามฝ่ายธรรมะครับ
แต่ฝ่ายธรรมะที่ว่านี่ หมายถึงฝ่ายก๋วยเตี๋ยวนะ

ถ้าถามว่าของกินในโลกนี้ที่ผมชอบมากที่สุด เอามาจัดอันดับกันละก็
ผมอาจจะโชคดีหน่อยที่ชอบกินบะหมี่มากที่สุด เพราะมันหากินได้ง่ายแสนจะง่าย
แต่ถ้าเป็นก๋วยเตี๋ยวเรือน้ำตกนี่ก็พอได้ เพราะมันเป็นญาติกับบะหมี่เหมือนกัน

พอเดินไปถึงหน้าปากซอย เลี้ยวซ้าย ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือนั้นก็รออยู่ต่อหน้าเราแล้ว
พอดีผมเคยโดนแฟนพาไปชิมก๋วยเตี๋ยวเรือที่ปทุมธานีบ่อยๆ
ก็นึกเสียดายว่าเดี๋ยวนี้เราหาก๋วยเตี๋ยวเรือที่เป็นเรือจริงๆ กินยากเต็มที
เพราะแม่น้ำลำคลองแถวเมืองกรุงมันหาที่ใสๆ พอที่จะล้างชามได้ที่ไหนล่ะ
ไอ้ครั้นจะถ่อไปกินตามตลาดน้ำที่ดังๆ มันก็รู้สึกว่าดูมันหลอกๆ ปรุงแต่งๆ ไงไม่รู้
เหมือนกับดูหนังไทยที่เอาไปขายฝรั่งให้เข้าใจว่าประเทศไทยยังขี่ช้างกันนั่นแล

ก่อนหน้านี้สักสองสามอาทิตย์
ปากซอยของผมมีโอกาสได้ต้อนรับร้านบะหมี่น่ารักๆ ร้านนึง ชื่อว่าหมี่ปัง
ร้างหมี่ปังแปลตรงตัวตามชื่อว่า บะหมี่ แล้วก็ขนมปัง ก็คือมีขายทั้งคู่
นอกนั้นก็มีพวกอาหารตามสั่งอื่นๆ ที่ราคาแพงกว่าร้านริมถนนอยู่หน่อย
แต่บรรยากาศของร้าน รสชาติของบะหมี่ น้ำซุป อาหารอื่นๆ นั้นกลมกล่อมมากครับ
ถึงขนาดที่ว่าบ้านเราทั้งบ้านสามารถหวังที่จะไปฝากท้องที่ร้านนี้ทุกๆ วันได้เลย

และแล้วความสัมพันธ์ระหว่างเราก็เริ่มขึ้น เพราะทุกวันจะต้องไปกินบะหมี่ร้านนี้กัน
แต่สังเกตได้ว่าครอบครัวเจ้าของร้านคงจะเป็นมือใหม่ ใหม่จนทำอะไรไม่ค่อยคล่อง
ขนาดที่ว่าเมนูของร้านก็ยังทำไม่เสร็จ ระบบคิดเงินก็ซื้อโปรแกรมมาใช้แต่ก็ยังงงๆ
ลูกสาว (สามคน!!) ก็ยังจดรายการอาหารผิดๆ ถูกๆ (แต่เราให้อ��ัย เพราะน่ารัก)
พอไปกินหลายๆ วันเข้าก็เริ่มสังเกตได้เลยว่า นอกจากบ้านผมที่ยกไปกินทุกวันแล้ว
ก็แทบจะไม่เห็นคนอื่นเข้ามานั่งสั่งบะหมี่กันอีกเลย!!

สังหรณ์ใจได้ไม่นาน จนไม่กี่วันก่อน ร้านนี้ก็หุบประตูเหล็กและเก็บป้ายหน้าร้าน
ไม่รู้ว่าแม่ครัวลาออกหรือปิดปรับปรุง (คงไม่) แต่ก็นับว่าน่าสงสารและน่าเสียดายมาก
ที่ร้านครอบครัวๆ ร้านนึงที่เพิ่งเปิดได้แค่ไม่กี่วันจะปิดไปซะยังงั้น
ดังนั้นร้านก๋วยเตี๋ยวเรือแห่งใหม่ที่เพิ่งเปิดหลังร้านหมี่ปังก็เลยก้าวเข้ามาแทนที่
ในราคาที่กินได้สามสี่ชามแต่จ่ายเท่าหมี่ปังชามเดียว .. แต่ดั๊น..ไม่มีลูกสาวแฮะ..

หลังจากฟาดไปสามชาม (เส้นเล็กน้ำตกสอง เส้นใหญ่อีกหนึ่ง)
ผมก็เดินกลับมาถึงบ้าน แล้วก็ออกมาใส่ถุงเท้า รองเท้าวิ่งที่หน้าบ้าน
เตรียมใจไว้เลยว่าเพิ่งกินมาอิ่มๆ มึงจุกแน่ๆ
แถมปากยังมีแต่กลิ่นก๋วยเตี๋ยวอีก ก็เลยเดินกลับเข้ามาในบ้าน
หยิบฝรั่ง ๑ ชิ้นที่สนุ้กเกอร์กินเหลือไว้เมื่อเช้ามาคาบ แล้วก็ออกไปวิ่ง

��าพที่เห็นในวันนี้จึงออกจะอุบาทว์หน่อย
ตรงที่มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งวิ่งกลางซอยเวลาโพล้เพล้ ในปากคาบฝรั่งคาไว้ (เคี้ยวไปด้วย)
แล้วก็วิ่งแบบสโลว์สเต็ป เพื่อหลีกเลี่ยงอาการจุกท้องหลังจากดิ้นรนไปกินก่อนวิ่ง
อย่างนี้เขาเรียกดันทุรังใช่ไหมครับ

ป.ล.
ก๋วยเตี๋ยวในตำนานของผมอยู่ที่ปากทางเมืองเอกครับ
เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวปลากระพงสด ๒ ร้านที่เปิดติดกัน และแข่งกัน แต่อร่อยเด็ดทั้งคู่
เพราะปลาที่เขาใช้นี่หวานสดมากๆ และไม่มีกลิ่นไม่คาวเลยสักนิด
แถมน้ำซุปในต้มยำนี่ซดเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ เพราะออกเปรี้ยวเค็มมัน เผ็ดนิดๆ
กลมกล่อมสุดๆ (แนะนำร้านที่อยู่ด้านในจะอร่อยกว่า รู้สึกจะเขียนว่า ปลาสดชลบุรีมั้ง)

ป.อ.
เห็นมีคอมเมนต์ถามมาหลายคนว่าทำไมไม่รายงานการวิ่ง เอ๊ะหรืออู้ ไม่ยอมวิ่งกันหว่า
ขอบอกว่าผมวิ่งเกือบทุกวันนะก๊าบ~ อย่ากดดันสิ แต่ก็มีวันที่ไม่ได้วิ่งอยู่แค่สองครั้ง
ก็คือวันที่ไปสนามบินวันนึง กับวันที่ไปมีตติ้งหมูกระทะอีกวันเท่านั้นเองจ้ะ

ป.ฮ.
เพิ่งโหลดคลิปเป้ย ปานวาด ที่แต่งตัวยั่วตะเข้ แล้วก็ให้สัม��าษณ์รายการบันเทิงในเคเบิ้ลทีวี
พอดูเสร็จแล้วก็โอเค รู้สึกได้เลยว่าคุณค่าของผู้หญิงคนนี้มีพอๆ กับชุดที่เธอใส่นี่เอง