ถ้าอยากอ่านเก็บตกบรรยากาศงานดีๆ ก็อ่านได้จากบล็อกแชมป์โลด / นี่ด้วย

เรื่องของเรื่องคือ พี่บุ๊ก บอกอของอะบิ๊ก โทรมาชวนไปเปิดร้านที่งาน(ดังกล่าว)ครับ
พี่แกโทรมากลางดึก (เข้าใจว่านักเขียนนักวาดท่านอื่นๆ ก็คงโดนแบบนี้เช่นกัน)
ผมกำลังดูข่าวข้นคนข่าวอยู่มั้ง เจอการจู่โจมแบบนี้ก็เลยได้แต่ปฏิเสธไปนุ่มๆ ว่า

“ครับ.. ผมเอาเสื้อกะซีดีไปวางขายได้ไหมครับพี่”

และแล้วสารพัดเรื่องราวก็ตามมา
ผมเลยได้ไปเปิดร้านเล็กๆ (เล็กจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดให้ดูกุ๊กกิ๊ก) ที่เซ็นทรัลเวิลด์
เอาไว้คุยชั่วลูกชั่วหลานได้เลยว่าปู่มึงเคยเปิดร้านขายของที่นี่มาแล้วนะไอ้หมา

��าพบรรยากาศของงานนั้นโดยลำพังผมคงบรรยายไม่ไหวในบล็อกแค่ตอนเดียว
เลยเอาไปโพสต์เสียยาวเหยียดที่ห้องนอกบ้านของบอร์ดฟอนต์ >> เชิญอ่าน
รับรองว่ายาวเหยียดสะใจ จนสงสัยว่าแล้วมึงจะเหลืออะไรมาเขียนใส่บล็อกล่ะนี่
แต่ห้องนี้นิสัยเสียอยู่อย่าง คือต้องเป็นสาวกที่โพสต์ ๕ จึ๊กก่อนถึงจะมองเห็น
(ถ้างั้นไปดู��าพแบบขาดการอธิบายได้ที่ picasaweb ของโบว์ครับ)

การไปงานนี้ทำให้ผมได้ค้นพบอะไรหลายๆ อย่าง

• การยืนติดต่อกันวันละสิบชั่วโมงทำให้เมื่อยขาระดับเมพขิงๆ แม่งปวดขามาก ปวดสัดๆ ปวดเหมือนโดนหมีแพนด้ากัดแล้วสลัดไม่หลุด
• พี่บิ๊ก (บอกออะบุ๊ก) กับแชมป์ (เว็บมาสเตอร์เอ็กซ์ทีน) เป็นคู่เกย์กัน
• แชมป์บ้านอยู่ใกล้ๆ กะบ้านผมนี่เอง
• แถมตอนนี้เรากลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว (ผมคิดว่ายังงั้นนะ แต่แชมป์อาจจะยังไม่รูั้้ตัว)
• คิดว่าต่อไปอาจจะพัฒนาเป็นอย่างอื่นถ้าเมียไม่ผ่านมาเห็นและไล่ตบก่อน
• ได้พบนักเขียนนักวาด นักดนตรี บล็อกเกอร์ คนทำหนังสือ และศิลปินประหลาดๆ ที่ไม่คิดว่าวันหนึ่งเราจะโคจรมาพบกันเพียบเลย
• แต่ ๑๔-๑๕ กุม��าพันธ์ สองวันที่ผ่านมานั้นเราได้รู้จักพบปะจนเหม็นหน้ากันไปข้าง
• หนังสือทำมือเจ๋งๆ จากนักเขียนดังๆ ที่อยากทำตัวไม่ดังดูบ้าง ล้วนแล้วแต่ราคาถูกจนต้องกวาดเก็บไว้อ่านเล่นตอนไปวิ่ง (ผมชอบวิ่งไปอ่านหนังสือไป มันทรมานลูกกะตาดี)
• ส้วมที่เซ็นทรัลเวิลด์ขี้ยากมาก คือน้ำในคอห่านมันเยอะ เวลาหยอดทุ่นระเบิด (ดังตุ๋ม!) แล้วมันจะมีน้ำกระเซ็นตีโต้ขึ้นมาสัมผัสแก้มตูดอย่างใกล้ชิด
• แต่ปุ่มกดชักโครกเจ๋งสุด บ้านใครรวยคงเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่เผอิญผมไม่รวย เลยเห็นว่าปุ่มกดน้ำที่เอาไปฝังติดผนังแยกจากตัวส้วมนั้นเป็นเรื่องแปลกและหรูหราน่าบันทึก��าพมากๆ
• พี่ก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน ตัวจริงน่ารักมากๆ… เสียดายจังเลยที่ผมมีเมียแล้ว
• คุณอัพ ทรงศีล หน้าเหมือนเหี่ยวฟ้าใส่แว่นตาดำ แต่วาดรูปสวยจนหมวยหัน!
• วงดนตรีที่เล่นตอนเย็นทั้งสองวัน จัดมาเจ๋งมากๆ ครับ เพราะสะกดคนฟังอยู่จริงๆ เรียกว่าช่วงนั้นขายของไม่ออกสักชิ้น
• ตุ๊กตาหลอน(ที่แพงๆ และกำลังฮิตในหมู่คนมีกินมีใช้ตอนนี้อ้ะ ชื่อไบรด์ หรืออะไรทำนองนี้แหละ) ของเจ๊น้อยหน่าและญาติมิตร ที่เป็นร้านติดกัน นอกจากจะแพงมากแล้ว ยังล่อมือเด็กเกรียนกรุ๊ปหนึ่งกลุ่มใหญ่ มาถึงก็ถลาเข้าไปกระชากมาถือเล่น ดึงวิกผมหลุดเป็นน้องตุ๊กตาหัวล้านเหมือนเพิ่งผ่าตัดสมองเสร็จเมื่อเช้าเลย
• คุณโก๋ ตัวจริงดูนุ่มนิ่มกว่าที่คิด อาจจะเป็นธรรมดาของคนที่รู้จักกันผ่านตัวหนังสือ ที่เรามักจินตนาการว่าเขาเป็นแบบตัวหนังสือจริงๆ แต่คุณโก๋นี่นิ่มน่าจิ้มมากๆ ครับ เสียดายว่าผมมีเมียแล้ว…
• พี่ๆ น้องๆ ชาวฟอนต์ที่ไปเยี่ยมไปเยียนกัน น่ารักมากๆ จนปลื้ม แต่ก็ไม่กล้าชมต่อหน้า ต้องมาแอบชมในบล็อกนี่แหละ (ส่วนมากจะไม่อ่านกันหรอกครับบล็อกนี้ ดังนั้นถือว่าแอบชมได้) คือไม่ว่ามีงานไหน กฐิน ผ้าป่า งานบุญงานบวช จะต้องมีญาติโกโหติกาตามๆ กันมาเป็นพรวนทุกที พรวนกันจนร่วนซุยเลยครับ ขอบคุณมากๆ ครับ
• มีคนเห็นความสำคัญของฟอนต์หลายคนเหมือนกันนะครับ เลยมาซื้อเสื้อและซีดีของเรา ตังค์ที่ได้มานี้นอกจากหักค่าเอ็มเคมื้อนึงเป็นสวัสดิการแล้ว นอกนั้นทุกบาททุกสตางค์จะโยนเข้าการกุศล หรือกิจกรรมงี่เง่าอะไรสักอย่างที่จัดขึ้นโดยไม่หวังผลกำไรจากเว็บฟอนต์ครับ นี่เป็นปณิธานตั้งแต่ก่อตั้งเว็บมา และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป ..เลือกพรรคเราสิครับ

จริงๆ มีอะไรอีกเยอะแยะที่ผมนึกไม่ออกเพราะง่วงแล้ว และยุงกัดจังเลยโว้ย
แต่ให้รู้ว่าผมชอบนะครับ งานสนุกและเป็นกันเองดีมากๆ โคตรๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าเลย
รู้สึกได้ว่าเหมือนตอนไปออกร้านเป็นครั้งแรกที่งานแฟตเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นงานเป็นกันเองแบบนี้แหละ แต่ไม่รู้ทำไมหลังๆ มันเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

จบแบบห้วนมาก เพราะยุงเยอะมาก
มึงจะดูดแข่งกันเอาถ้วยรึไงวะ

นิทรรศการนี้เป็นแบบบังคับให้เดินไปเรื่อยๆ ตามทางวกวนที่เขาจัดไว้ให้
ใช้เวลาเดินนานพอสมควรครับ แต่ไม่เมื่อยเลยเพราะผู้จัดงานได้เตรียมอะไรเซอร์ไพรส์ไว้ตลอด
ใครที่กำลังหาอะไรเย็นๆ ใจไว้ดูในขณะที่บ้านเมืองกำลังมึนๆ อย่างนี้ ก็ลองไปเที่ยวกันครับ

และด้วยเหตุที่ผมกำลังหัดถ่ายรูปด้วยกล้องแพงๆ อยู่ ก็เลยเก็บ��าพส่วนหนึ่งมาฝากครับ
เอ้า.. เริ่มกันเลยนะ

นี่เป็นป้ายหน้างาน (//เพิ่มเติม จากคอมเมนต์ข้างล่างทำให้ทราบว่านี่เป็น��าพพระกำลังตากจีวรครับ)

พอเดินเข้าไปสัมผัสความเย็นในงาน โถงแรกที่เห็นก็คือห้องที่จัดแสงไว้เป็นสีออกทองๆ
��ายในก็จะมี��าพถ่ายฝีพระหัตถ์ และ��าพอื่นๆ ที่เป็นการเทิดพระเกียรติในหลวง
ผมอยู่ห้องนี้นานพอสมควร มีฝรั่งเดินเข้ามาปั๊บ อาการสำรวมก็เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติเลยครับ

เอาล่ะ เดินเข้ามาสู่โซนแสดง��าพกัน

��าพที่ได้นำมาแสดงในนิทรรศการนี้ ผ่านการคัดเลือกมาจากจำนวนกว่าแสน จนเหลือสุดยอด ๗๐๐ ใบ
สังเกตได้เลยว่าพอถึงระดับโปรแล้ว ��าพที่เจ๋งจะเป็นการ��าพที่เน้นอารมณ์
คือไม่ได้โชว์เทคนิคฝีมือหวือหวาหรือจัดองค์ประกอบเนี้ยบๆ แบบใบปลิวของ ททท.
แต่กลับเน้นที่อารมณ์ของ��าพ ซึ่งส่วนหนึ่งที่สังเกตได้เลยคืออารมณ์ขันใน��าพ
เฮ้ย.. จริงๆ นะครับ หลายๆ ��าพเดินดูแล้วขำเลย ประเทศไทยเรานี่ก็ฮาเหมือนกัน

หลาย��าพเป็นการโชว์ความหลากหลายทางวัฒนธรรมของบ้านเรา ดูไปก็อมยิ้มไป

นี่ก็ดูน่ารักดี .. ��าพลักษณะนี้มีเยอะครับ เอามาลงหมดเดี๋ยวจืด ต้องไปดูกันเอาเอง

หลาย��าพดูแล้วสะอึกอึ๊กๆ .. ด้วยความสะเทือนใจใน “ปัจจุบัน” ที่เรากำลังเป็นอยู่

ถ้ากลัวจะเดินไกลหรือนานเกิน งานนี้ไม่ต้องห่วงครับ เพราะเขามีที่นั่งให้คนขี้เมื่อยเป็นระยะๆ

นี่ผมแอบเจอมาในงาน ถ้าให้ลากเข้าเรื่องก็คงเป็นความพยายามที่จะ “รักษามรดก” ของชาติไว้

หลาย��าพช่าง��าพต้องเสี่ยงตายตั้งเท่าไหร่กว่าจะได้งานสวยๆ มาฝากกัน
(สังเกตสายตาฝรั่งใน��าพแล้วก็เสียวแทนบุพการีของตากล้องครับ)

โซนนี้ได้ยินเสียงนกร้อง เสียงน้ำไหลมาตั้งแต่เข้างาน พอเดินไปถึงก็มีที่นั่งให้หย่อนใจ
ให้ได้ฟัง ได้ดู��าพที่ฉายลงที่พื้น เออ มันเย็นดีแฮะ (ห้องนี้ชอบมาก)

ห้องสุดท้ายนี่ที่สุดแห่งความเจ๋งเลยครับ เรียกกันว่า “HALL OF FRAMES”

ความยิ่งใหญ่ของห้องนี้ก็คือ บนผนังจะเต็มไปด้วย��าพสวยๆ แบบดูกันให้เลือดกำเดากระฉูด
เหมือนอยู่ดีๆ ก็มีคนเอาอาหารชั้นดีมายัดใส่ปากให้แบบไม่ยั้ง .. สุดยอดครับ ..สุดยอดครับ

ขากลับ ตอนเดินออกจากห้าง ก็เจอกระจกร้าว แตกเป็นรูนิดเดียวแต่ร้าวไปทั้งแผ่นเลย สวยดี

จบแล้วครับ ที่เหลือก็ไปดูใน Picasa Web Albums โลดจ้ะ
(ทั้งหมดนี้ถ่ายโดยไม่ได้ปรับอะไรนอกจากปรับแสงใน Picasa ครับ – ก็เรียกว่าปรับนี่เนอะ)

เอาล่ะ เดี๋ยวจะกลายเป็นเผาคณะตัวเองไปฉิบ เรามาดูรูปกันเลยดีกั่ว

ชื่อคณะที่สะกดยากที่สุดในมหาวิทยาลัย

คนขับรถ

งานปีนี้ออกแนวผู้ชายๆ หน่อยครับ ไม่เหมือนของปีก่อน ที่ดูแล้วผู้ญิ้ง~ผู้หญิง
ซึ่งโทนของงานก็อยู่ที่รสนิยมของนักศึกษาในรุ่นนั้นๆ ว่ามีกลิ่น-สไตล์ออกไปทางไหน

โซนที่ผมชอบดูคือโซนนิเทศศิลป์และประยุกต์ศิลป์ (เรียก��าษาให้ชาวบ้านเข้าใจครับ)
ส่วนเครื่องประดับนี่ดูไม่รู้เรื่องหรอกแต่ชอบที่ว่ามันจะมาไม้ไหนวะปีนี้

มีเครื่องประดับชิ้นนึงน่าสนใจมาก แต่ไม่ได้ถ่ายรูปมา (กล้องป๋องคนแป๋ง อย่าคาดหวังมากครับ)
ที่ว่าน่าสนใจคือ เจ้าของงานได้ทดลองเพาะเชื้อราหรือแบคทีเรียอะไรนี่แหละมาเป็นเครื่องประดับ!
มันจะได้ออกมาเป็นพังผืดสีเขียวๆ ให้ความรู้สึกสยดๆ ไงไม่รู้ แต่ดันสวยว่ะ ชอบ..มันบ้ามากที่กล้า

โพสต์อิตใบนี้ คนเอามาแปะชื่อน้องอะไร ไม่รู้ที่เป็นคนออกแบบตีมงานปีนี้
เห็นไกด์ (ไอ้เก้อ-รุ่นน้องที่สิงอยู่เดคจนจบมาสองปีแล้วแต่ก็ยังสิงอยู่) มันเชิดชูหนักหนาว่าเก่งนรกเช็ด
น่าจะโม้ตามไกด์ได้ว่า ในบรรดาคลื่นรุ่นเดียวกันเนี่ย หมอนี่น่าจะติดอยู่ ๑ ใน ๓ สุดยอดของประเทศ!
เก่งยังไงอยากให้ลองไปดูงานของน้องแกเองครับ มียักษ์มารเต็มกระดานไปหมดเลย (แต่ดันถ่ายไอ้นี่มา)

คนนี้น้องมล ตอนนี้ได้มีโอกาสทำงานด้วยกันครับ (แต่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว เห็นว่าวาดการ์ตูนสวยดี)

ในฐานะคนทำฟอนต์เล็กๆ คนนึง
การที่ได้เห็นตัวอักษรของตัวเองไปโลดแล่นอยู่ในงานออกแบบร่วมสมัยเต็มไปหมดนี่ โคตรปลื้มเลยครับ
เห็นเลยว่าในระยะ ๒-๓ ปีที่ผ่านมานี้ไม่ว่างานมหกรรมหนังสือหรืองานนักเรียนนักศึกษาสถาบันไหนก็ตาม
จะมีวิญญาณของเราไปสิงอยู่เสมอๆ – ให้รู้ไว้นะครับว่าผมดีใจ ..ดีใจมากๆ

เห็นน้องๆ มันตั้งใจทำแล้วก็นึกย้อนไปสมัยตัวเองเรียน
พอส่งตีสิสเสร็จ ตรวจงานเสร็จนี่ แทบจะไม่ได้ยุ่งกับนิทรรศการผลงานตัวเองเลยครับ
ตอนนั้นคิดแค่ตีมงาน (เป็นมาริโอ้ — แน่ะ ส่วนตัวสุดๆ) แล้วก็เปิดตูดออกมาทำงานบริษัทเลย
ยังนึกเสียดายที่ไม่ว่างไปช่วยเพื่อนเตรียมงาน หรือแม้แต่ไปดูตีสิสของตัวเองแม้สักครั้งเดียว

บอกแล้วว่างานปีนี้ออกจะดุดัน สมแล้วที่เป็นเสือ

และทุกปีก็จะมีโซนของงานที่มาแนวมัลติมีเดียไว้นั่งดูเพลินๆ ครับ

เอ๊ะ รู้สึกว่าปีนี้จะบรรยายจริงจังไปหรือเปล่าเนี่ยกู ทำยังกะคนแก่มาเดินดูแน่ะ

มาถึงโซนเซรามิกกันบ้างครับ ��าคนี้ก็จะมีอะไรกุ๊กกิ๊กๆ ให้ได้จั๊กจี้หัวใจขึ้นมาหน่อย

��ารกิจของปังคุงในวันนี้ก็คือ กลายเป็นหิน!

อ้าว แล้วเจมส์ล่ะ!? (พอ พอ)

จบแล้วครับ ไม่ค่อยได้อะไรจากรูปชุดนี้หรอกครับเพราะงานจริงๆ มันเยอะมากจนไม่รู้จะถ่ายอันไหนดี
(ผมไม่ได้ไปเดินดูโซนอินทีเรียนะครับ บอกตามตรงว่าดูแล้วได้อารมณ์เหมือนถาปัดไงไม่รู้ แหะๆ)

คนที่ขนาบโบว์อยู่ก็คือน้องกิ๊กและบักเก้อ น้องต่างคณะสถาบันเดียวกันที่มาสนิทกันในฟ๐นต์ซะงั้น

รูปหมดแล้ว ขอแจวลาจร
ทิ้งท้ายด้วยต้นกร่างหน้าคณะโบราณกำลังผลัดใบหนีร้อน

ป.ล.
งานนี้มีถึงวันที่ ๑๙ เมษายน ๒๕๕๐ นี้ครับ
จำไม่ได้ว่าเปิดวันไหนหยุดวันไหนมั่ง สงสัยอะไรก็โพสต์ถามที่ฟ๐นต์โลด

ป.อ.
อ่านๆ ดูแล้วเหมือนผมเผาคณะตัวเองยังไงไม่รู้
เฮ้ย ผมรักคณะตัวเองจะตาย ไม่งั้นไม่อยู่มาจนจบครบห้าปีหรอก

ป.ฮ.
ขอบคุณความเห็นทุกความเห็นในบล็อกครั้งที่แล้วนะครับ
โดยเฉพาะเรื่องเทคนิคพวกอายไลน์อะไรนั่น:18: ไม่รู้เรื่องเลย
(บอกแล้วว่าถ่ายเล่นๆ ด้วยกล้องดิจิม่อนที่ราคาตอนนี้เหลือแค่สี่ห้าพันบาท.. ได้แค่นี้ก็บุญแล้วก๊าบ)

เกริ่นข้างบนนี้ไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่จะนำเสนอต่อไปนี้แต่ประการใด
คือ..พอดีผมเพิ่งไปซื้อเมมโมรี่การ์ดมาเติมใส่กล้อง (โคตรแพงเลย กิ๊กนึงตั้งพันกว่า)
แล้วก็นึกได้ว่ากล้องฟูจิรุ่นป๋องแป๋งของเรา ก็ถ่ายคลิปได้ด้วยนี่หว่า!
ฉะนั้นการไปเที่ยวงานหนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์เมื่อเสาร์ที่ผ่านมา เลยขอถ่ายเป็นสารคดีซะ
โดยได้ดีเจหัวฟูเจ้าเก่านี่แหละครับ มาเป็นผู้ดำเกิงรายการ

ซึ่งเนื้อความก็ตามนี้จ้ะ

เนื่องจากเป็นการถ่ายกันเล่นๆ ครับ ดังนั้นหลายช็อตเลยมีมุก��ายใน (ชาวฟ๐นต์น่าจะพอเก็ต)
อันไหนที่ผู้อ่านดูแล้วไม่รู้เรื่องว่านี่มันเหี้ยอะไรกันนี่ – ก็อย่าถือสาหาความกัน
ให้ถือว่าพางานหนังสือมายั่วถึงห้องนอนคุณซะเลยก็ดีครับ แล้วก็ออกไปเที่ยวกัน!!

ป.ล.
ตั้งชื่อสารคดีชุดนี้ว่า “สารคดีร้อนยอย” ละกันครับ
เพราะตอนแรกในชีวิตที่เคยถ่ายไปดันไม่ได้คิดชื่อแล้วก็ใช้คำว่า “ย้อนรอย” ไปแล้ว
ต่อไปนี้ก็เปลี่ยนเป็น “ร้อนยอย” แทนละกัน .. พิมพ์แล้วงงวุ้ย
(ดูสารคดีร้อนยอย ตอนโอ้เอ้กลับใจ ได้ที่นี่ครับ – แต่ก็มุก��ายในเว็บอีกนั่นแหละ)

ป.อ.
เนื่องจากเพิ่งเคยเล่นตัดต่อวิดีโอเป็นครั้งที่สอง
ดังนั้นถ้าดูตรงไหนแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาบอกได้นะครับ จะได้เป็นความรู้ไว้หัดทำเรื่องต่อไป

ป.ฮ.
เดือนเมษายนแล้วแว้วโว้ยโฮ้ยโฮ้ยยยย~!!