ป่านนี้ชาวบ้านชาวช่องที่เขามีส่วนร่วมกับงานนี้ ก็คงเขียนลงบล็อกกันไปหมดแล้วนะครับ
สงสัยจะเหลือแต่ผมนี่แหละที่มัวเอ้อระเหยอยู่
กว่าจะไล่อ่านการ์ตูนปั่นงานที่ดองไว้เสร็จ มานั่งเล่าเหตุการณ์ก็ดูจะสายไปฉิบแล้ว
ไม่สมกับเป็นวัยรุ่นยุคที่กลับบ้านมาต้องเปิดคอมก่อนไปขี้เลย
ถ้าอยากอ่านเก็บตกบรรยากาศงานดีๆ ก็อ่านได้จากบล็อกแชมป์โลด / นี่ด้วย
เรื่องของเรื่องคือ พี่บุ๊ก บอกอของอะบิ๊ก โทรมาชวนไปเปิดร้านที่งาน(ดังกล่าว)ครับ
พี่แกโทรมากลางดึก (เข้าใจว่านักเขียนนักวาดท่านอื่นๆ ก็คงโดนแบบนี้เช่นกัน)
ผมกำลังดูข่าวข้นคนข่าวอยู่มั้ง เจอการจู่โจมแบบนี้ก็เลยได้แต่ปฏิเสธไปนุ่มๆ ว่า
“ครับ.. ผมเอาเสื้อกะซีดีไปวางขายได้ไหมครับพี่”
และแล้วสารพัดเรื่องราวก็ตามมา
ผมเลยได้ไปเปิดร้านเล็กๆ (เล็กจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดให้ดูกุ๊กกิ๊ก) ที่เซ็นทรัลเวิลด์
เอาไว้คุยชั่วลูกชั่วหลานได้เลยว่าปู่มึงเคยเปิดร้านขายของที่นี่มาแล้วนะไอ้หมา
าพบรรยากาศของงานนั้นโดยลำพังผมคงบรรยายไม่ไหวในบล็อกแค่ตอนเดียว
เลยเอาไปโพสต์เสียยาวเหยียดที่ห้องนอกบ้านของบอร์ดฟอนต์ >> เชิญอ่าน
รับรองว่ายาวเหยียดสะใจ จนสงสัยว่าแล้วมึงจะเหลืออะไรมาเขียนใส่บล็อกล่ะนี่
แต่ห้องนี้นิสัยเสียอยู่อย่าง คือต้องเป็นสาวกที่โพสต์ ๕ จึ๊กก่อนถึงจะมองเห็น
(ถ้างั้นไปดูาพแบบขาดการอธิบายได้ที่ picasaweb ของโบว์ครับ)
การไปงานนี้ทำให้ผมได้ค้นพบอะไรหลายๆ อย่าง
- การยืนติดต่อกันวันละสิบชั่วโมงทำให้เมื่อยขาระดับเมพขิงๆ แม่งปวดขามาก ปวดสัดๆ ปวดเหมือนโดนหมีแพนด้ากัดแล้วสลัดไม่หลุด
- พี่บิ๊ก (บอกออะบุ๊ก) กับแชมป์ (เว็บมาสเตอร์เอ็กซ์ทีน) เป็นคู่เกย์กัน
- แชมป์บ้านอยู่ใกล้ๆ กะบ้านผมนี่เอง
- แถมตอนนี้เรากลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว (ผมคิดว่ายังงั้นนะ แต่แชมป์อาจจะยังไม่รูั้้ตัว)
- คิดว่าต่อไปอาจจะพัฒนาเป็นอย่างอื่นถ้าเมียไม่ผ่านมาเห็นและไล่ตบก่อน
- ได้พบนักเขียนนักวาด นักดนตรี บล็อกเกอร์ คนทำหนังสือ และศิลปินประหลาดๆ ที่ไม่คิดว่าวันหนึ่งเราจะโคจรมาพบกันเพียบเลย
- แต่ ๑๔-๑๕ กุมาพันธ์ สองวันที่ผ่านมานั้นเราได้รู้จักพบปะจนเหม็นหน้ากันไปข้าง
- หนังสือทำมือเจ๋งๆ จากนักเขียนดังๆ ที่อยากทำตัวไม่ดังดูบ้าง ล้วนแล้วแต่ราคาถูกจนต้องกวาดเก็บไว้อ่านเล่นตอนไปวิ่ง (ผมชอบวิ่งไปอ่านหนังสือไป มันทรมานลูกกะตาดี)
- ส้วมที่เซ็นทรัลเวิลด์ขี้ยากมาก คือน้ำในคอห่านมันเยอะ เวลาหยอดทุ่นระเบิด (ดังตุ๋ม!) แล้วมันจะมีน้ำกระเซ็นตีโต้ขึ้นมาสัมผัสแก้มตูดอย่างใกล้ชิด
- แต่ปุ่มกดชักโครกเจ๋งสุด บ้านใครรวยคงเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่เผอิญผมไม่รวย เลยเห็นว่าปุ่มกดน้ำที่เอาไปฝังติดผนังแยกจากตัวส้วมนั้นเป็นเรื่องแปลกและหรูหราน่าบันทึกาพมากๆ
- พี่ก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน ตัวจริงน่ารักมากๆ… เสียดายจังเลยที่ผมมีเมียแล้ว
- คุณอัพ ทรงศีล หน้าเหมือนเหี่ยวฟ้าใส่แว่นตาดำ แต่วาดรูปสวยจนหมวยหัน!
- วงดนตรีที่เล่นตอนเย็นทั้งสองวัน จัดมาเจ๋งมากๆ ครับ เพราะสะกดคนฟังอยู่จริงๆ เรียกว่าช่วงนั้นขายของไม่ออกสักชิ้น
- ตุ๊กตาหลอน(ที่แพงๆ และกำลังฮิตในหมู่คนมีกินมีใช้ตอนนี้อ้ะ ชื่อไบรด์ หรืออะไรทำนองนี้แหละ) ของเจ๊น้อยหน่าและญาติมิตร ที่เป็นร้านติดกัน นอกจากจะแพงมากแล้ว ยังล่อมือเด็กเกรียนกรุ๊ปหนึ่งกลุ่มใหญ่ มาถึงก็ถลาเข้าไปกระชากมาถือเล่น ดึงวิกผมหลุดเป็นน้องตุ๊กตาหัวล้านเหมือนเพิ่งผ่าตัดสมองเสร็จเมื่อเช้าเลย
- คุณโก๋ ตัวจริงดูนุ่มนิ่มกว่าที่คิด อาจจะเป็นธรรมดาของคนที่รู้จักกันผ่านตัวหนังสือ ที่เรามักจินตนาการว่าเขาเป็นแบบตัวหนังสือจริงๆ แต่คุณโก๋นี่นิ่มน่าจิ้มมากๆ ครับ เสียดายว่าผมมีเมียแล้ว…
- พี่ๆ น้องๆ ชาวฟอนต์ที่ไปเยี่ยมไปเยียนกัน น่ารักมากๆ จนปลื้ม แต่ก็ไม่กล้าชมต่อหน้า ต้องมาแอบชมในบล็อกนี่แหละ (ส่วนมากจะไม่อ่านกันหรอกครับบล็อกนี้ ดังนั้นถือว่าแอบชมได้) คือไม่ว่ามีงานไหน กฐิน ผ้าป่า งานบุญงานบวช จะต้องมีญาติโกโหติกาตามๆ กันมาเป็นพรวนทุกที พรวนกันจนร่วนซุยเลยครับ ขอบคุณมากๆ ครับ
- มีคนเห็นความสำคัญของฟอนต์หลายคนเหมือนกันนะครับ เลยมาซื้อเสื้อและซีดีของเรา ตังค์ที่ได้มานี้นอกจากหักค่าเอ็มเคมื้อนึงเป็นสวัสดิการแล้ว นอกนั้นทุกบาททุกสตางค์จะโยนเข้าการกุศล หรือกิจกรรมงี่เง่าอะไรสักอย่างที่จัดขึ้นโดยไม่หวังผลกำไรจากเว็บฟอนต์ครับ นี่เป็นปณิธานตั้งแต่ก่อตั้งเว็บมา และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป ..เลือกพรรคเราสิครับ
จริงๆ มีอะไรอีกเยอะแยะที่ผมนึกไม่ออกเพราะง่วงแล้ว และยุงกัดจังเลยโว้ย
แต่ให้รู้ว่าผมชอบนะครับ งานสนุกและเป็นกันเองดีมากๆ โคตรๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าเลย
รู้สึกได้ว่าเหมือนตอนไปออกร้านเป็นครั้งแรกที่งานแฟตเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นงานเป็นกันเองแบบนี้แหละ แต่ไม่รู้ทำไมหลังๆ มันเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ
จบแบบห้วนมาก เพราะยุงเยอะมาก
มึงจะดูดแข่งกันเอาถ้วยรึไงวะ
