ถ้าอยากอ่านเก็บตกบรรยากาศงานดีๆ ก็อ่านได้จากบล็อกแชมป์โลด / นี่ด้วย

เรื่องของเรื่องคือ พี่บุ๊ก บอกอของอะบิ๊ก โทรมาชวนไปเปิดร้านที่งาน(ดังกล่าว)ครับ
พี่แกโทรมากลางดึก (เข้าใจว่านักเขียนนักวาดท่านอื่นๆ ก็คงโดนแบบนี้เช่นกัน)
ผมกำลังดูข่าวข้นคนข่าวอยู่มั้ง เจอการจู่โจมแบบนี้ก็เลยได้แต่ปฏิเสธไปนุ่มๆ ว่า

“ครับ.. ผมเอาเสื้อกะซีดีไปวางขายได้ไหมครับพี่”

และแล้วสารพัดเรื่องราวก็ตามมา
ผมเลยได้ไปเปิดร้านเล็กๆ (เล็กจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดให้ดูกุ๊กกิ๊ก) ที่เซ็นทรัลเวิลด์
เอาไว้คุยชั่วลูกชั่วหลานได้เลยว่าปู่มึงเคยเปิดร้านขายของที่นี่มาแล้วนะไอ้หมา

��าพบรรยากาศของงานนั้นโดยลำพังผมคงบรรยายไม่ไหวในบล็อกแค่ตอนเดียว
เลยเอาไปโพสต์เสียยาวเหยียดที่ห้องนอกบ้านของบอร์ดฟอนต์ >> เชิญอ่าน
รับรองว่ายาวเหยียดสะใจ จนสงสัยว่าแล้วมึงจะเหลืออะไรมาเขียนใส่บล็อกล่ะนี่
แต่ห้องนี้นิสัยเสียอยู่อย่าง คือต้องเป็นสาวกที่โพสต์ ๕ จึ๊กก่อนถึงจะมองเห็น
(ถ้างั้นไปดู��าพแบบขาดการอธิบายได้ที่ picasaweb ของโบว์ครับ)

การไปงานนี้ทำให้ผมได้ค้นพบอะไรหลายๆ อย่าง

• การยืนติดต่อกันวันละสิบชั่วโมงทำให้เมื่อยขาระดับเมพขิงๆ แม่งปวดขามาก ปวดสัดๆ ปวดเหมือนโดนหมีแพนด้ากัดแล้วสลัดไม่หลุด
• พี่บิ๊ก (บอกออะบุ๊ก) กับแชมป์ (เว็บมาสเตอร์เอ็กซ์ทีน) เป็นคู่เกย์กัน
• แชมป์บ้านอยู่ใกล้ๆ กะบ้านผมนี่เอง
• แถมตอนนี้เรากลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว (ผมคิดว่ายังงั้นนะ แต่แชมป์อาจจะยังไม่รูั้้ตัว)
• คิดว่าต่อไปอาจจะพัฒนาเป็นอย่างอื่นถ้าเมียไม่ผ่านมาเห็นและไล่ตบก่อน
• ได้พบนักเขียนนักวาด นักดนตรี บล็อกเกอร์ คนทำหนังสือ และศิลปินประหลาดๆ ที่ไม่คิดว่าวันหนึ่งเราจะโคจรมาพบกันเพียบเลย
• แต่ ๑๔-๑๕ กุม��าพันธ์ สองวันที่ผ่านมานั้นเราได้รู้จักพบปะจนเหม็นหน้ากันไปข้าง
• หนังสือทำมือเจ๋งๆ จากนักเขียนดังๆ ที่อยากทำตัวไม่ดังดูบ้าง ล้วนแล้วแต่ราคาถูกจนต้องกวาดเก็บไว้อ่านเล่นตอนไปวิ่ง (ผมชอบวิ่งไปอ่านหนังสือไป มันทรมานลูกกะตาดี)
• ส้วมที่เซ็นทรัลเวิลด์ขี้ยากมาก คือน้ำในคอห่านมันเยอะ เวลาหยอดทุ่นระเบิด (ดังตุ๋ม!) แล้วมันจะมีน้ำกระเซ็นตีโต้ขึ้นมาสัมผัสแก้มตูดอย่างใกล้ชิด
• แต่ปุ่มกดชักโครกเจ๋งสุด บ้านใครรวยคงเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่เผอิญผมไม่รวย เลยเห็นว่าปุ่มกดน้ำที่เอาไปฝังติดผนังแยกจากตัวส้วมนั้นเป็นเรื่องแปลกและหรูหราน่าบันทึก��าพมากๆ
• พี่ก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน ตัวจริงน่ารักมากๆ… เสียดายจังเลยที่ผมมีเมียแล้ว
• คุณอัพ ทรงศีล หน้าเหมือนเหี่ยวฟ้าใส่แว่นตาดำ แต่วาดรูปสวยจนหมวยหัน!
• วงดนตรีที่เล่นตอนเย็นทั้งสองวัน จัดมาเจ๋งมากๆ ครับ เพราะสะกดคนฟังอยู่จริงๆ เรียกว่าช่วงนั้นขายของไม่ออกสักชิ้น
• ตุ๊กตาหลอน(ที่แพงๆ และกำลังฮิตในหมู่คนมีกินมีใช้ตอนนี้อ้ะ ชื่อไบรด์ หรืออะไรทำนองนี้แหละ) ของเจ๊น้อยหน่าและญาติมิตร ที่เป็นร้านติดกัน นอกจากจะแพงมากแล้ว ยังล่อมือเด็กเกรียนกรุ๊ปหนึ่งกลุ่มใหญ่ มาถึงก็ถลาเข้าไปกระชากมาถือเล่น ดึงวิกผมหลุดเป็นน้องตุ๊กตาหัวล้านเหมือนเพิ่งผ่าตัดสมองเสร็จเมื่อเช้าเลย
• คุณโก๋ ตัวจริงดูนุ่มนิ่มกว่าที่คิด อาจจะเป็นธรรมดาของคนที่รู้จักกันผ่านตัวหนังสือ ที่เรามักจินตนาการว่าเขาเป็นแบบตัวหนังสือจริงๆ แต่คุณโก๋นี่นิ่มน่าจิ้มมากๆ ครับ เสียดายว่าผมมีเมียแล้ว…
• พี่ๆ น้องๆ ชาวฟอนต์ที่ไปเยี่ยมไปเยียนกัน น่ารักมากๆ จนปลื้ม แต่ก็ไม่กล้าชมต่อหน้า ต้องมาแอบชมในบล็อกนี่แหละ (ส่วนมากจะไม่อ่านกันหรอกครับบล็อกนี้ ดังนั้นถือว่าแอบชมได้) คือไม่ว่ามีงานไหน กฐิน ผ้าป่า งานบุญงานบวช จะต้องมีญาติโกโหติกาตามๆ กันมาเป็นพรวนทุกที พรวนกันจนร่วนซุยเลยครับ ขอบคุณมากๆ ครับ
• มีคนเห็นความสำคัญของฟอนต์หลายคนเหมือนกันนะครับ เลยมาซื้อเสื้อและซีดีของเรา ตังค์ที่ได้มานี้นอกจากหักค่าเอ็มเคมื้อนึงเป็นสวัสดิการแล้ว นอกนั้นทุกบาททุกสตางค์จะโยนเข้าการกุศล หรือกิจกรรมงี่เง่าอะไรสักอย่างที่จัดขึ้นโดยไม่หวังผลกำไรจากเว็บฟอนต์ครับ นี่เป็นปณิธานตั้งแต่ก่อตั้งเว็บมา และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป ..เลือกพรรคเราสิครับ

จริงๆ มีอะไรอีกเยอะแยะที่ผมนึกไม่ออกเพราะง่วงแล้ว และยุงกัดจังเลยโว้ย
แต่ให้รู้ว่าผมชอบนะครับ งานสนุกและเป็นกันเองดีมากๆ โคตรๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าเลย
รู้สึกได้ว่าเหมือนตอนไปออกร้านเป็นครั้งแรกที่งานแฟตเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นงานเป็นกันเองแบบนี้แหละ แต่ไม่รู้ทำไมหลังๆ มันเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

จบแบบห้วนมาก เพราะยุงเยอะมาก
มึงจะดูดแข่งกันเอาถ้วยรึไงวะ

ใครที่เข้า มาที่นี่ประจํา คงพอจะทราบว่า ที่บล็อกนี่ มีทำเองอยู่ ๑ คนคือ ไอ้แอนนนนน จะเป็นคนหาเนื้อเรื่องต่างๆ หรือเรื่องเล่า และ เป็นคนจัดการเรื่อง ไฟล์ต่างๆ ไม่ว่าเพลง ��าพ แล้วก็เป็นตกแต่งธีม ปกติ ผมอ่านบล็อก ของท่านอื่น แล้วไม่ค่อยได้ คอมเมนต์เท่าไร พอไปอ่านเจอเรื่องดีๆ มาก็เข้าไปอ่านแล้วเมนต์ ด้วย

และต่อไปที่จะได้อ่าน นี้ เป็นความคิดเห็น ของผม เกี่ยวกับเรื่องเครดิต ที่มีปัญหา อีรุงตุนัง อยู่บนโลกไซเบอร์นี้ และได้เจอกับคนใกล้ตัวพอดี

สาระสำคัญในเรื่องของการคัดลอกบทความไปเผยแพร่ในที่ต่างๆ ก็จะเป็นเรื่องของการแบ่งปันซะมากกว่า เป็นการถ่ายทอดให้ความรู้กับผู้อ่าน (หรือสมาชิกเว็บนั้นๆ) มิได้นำไปให้เกิดความเสียหายหรือไปใช้ในเรื่องของการค้า จึงมักให้เครดิตบ้าง ไม่ให้เครดิตบ้าง เป็นเรื่องปกติ

แรกเริ่มเดิมที..การให้เครดิตนั้น…เป็นการบอกที่มาที่ไปของไฟล์…หรือบทความนั้นๆ… ว่ามาจากไหน..หากมีปัญหาจะได้ตามกลับไปที่เจ้าของได้ถูก.. เพื่อจะได้แก้ไข หรือปรึกษาหารือได้…แต่ปัจจุบันเจตนาเดิมได้เปลี่ยนไป…กลายเป็น การขอบคุณเจ้าของไฟล์นั้นๆ อย่างเดียว…ฉะนั้นเมื่อไม่มีการให้เครดิต..เวลาเจ้าของไฟล์ไปเจอที่เว็บอื่น..ก็จะมองว่าไม่ขอบคุณเราเลย

บางครั้งการปิดทองที่องค์พระพุทธรูป ก็ไม่จําเป็นต้องปิดหน้าองค์เสมอไป ถ้าไม่มีใครไปปิดหลังองค์บ้าง แล้วพระพุทธรูปจะสวยได้อย่างไร (ถ้าไม่เช่นนั้นแสดงว่าคุณชอบที่จะปิดทองแต่หน้าองค์พระ) โดยความคิดส่วนตัว ใครที่นําบทความของเราไปใช่หรือนําไปเผยแพร่ แสดงว่าบทความของเรานั้น ดีจนผู้อื่นยอมรับ ถึงแม้ชื่อเราจะไม่ได้ขึ้นอยู่ที่เครดิต แต่ถ้าเราไปเจอ เราก็รู้อยู่แล้วว่านี้ของเรา แล้วคุณไม่รู้สึกดีหรือว่า บทความหรือความรู้ที่คุณได้ถ่ายทอดออกไปนั้น มีคนได้ช่วยกระจายเมล็ดพันธ์แห่งความรู้ของคุณออกไป ได้ให้คนอื่นๆ ได้ใช่ประโยชน์จากมัน เหมือน ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งออกผลมา แล้วนกก็ได้นําผลนั้นไปกินแล้ว ถ่ายเมล็ดออกมา พอเมล็ดต้นไม้นั้นงอกงามเติบใหญ่ให้ร่มเงา ให้ผลผลิต แต่ก็ไม่เห็นมีใครอยากทราบว่า เมล็ดของต้นไม้ต้นนี้มาจากที่ใด

จากประสบการณ์อันน้อยนิดของการเล่นอินเตอร์เน็ตไม่ถึงยี่สิบปี ที่แรกผมก็ไม่ทราบถึงความสําคัญของการให้เครดิต แต่เท่าที่เห็นก็ พบว่ามีการลอกกันไปก็ลอกกันมา จากเวปโน้นมาเวปนี้ ลอกจากเวปฝรั่งมาแปลเป็นไทยบ้าง ลองจากไทยไปเป็นฝรั้งมัง หรือไม่ก็ ข. ลอก ก. ค.ก็มาลอก ข. ต่อ รูปการนี่ ก็น่าจะให้เครดิต ก. ใช่ไหม แต่คุณจะรู้ไหมล่ะว่า ก. อาจจะไปลอก จ. หรือ ฮ. มาก็ได้ (ไม่แต่เรื่องบทความหลอก มีแทบทุกอย่าง เพลงเอย หนังเอย ฯ แต่ที่พบเจอส่วนใหญ่จะนําไปใช่เพื่อการค้า จึงผิดแน่นอน)

แต่ประโยชน์ของงานนั้น มันไม่ได้ลดลงเลย มีแต่จะเพิ่มขึ้น เนื่องได้มีคนนําเอาความรู้ที่ได้ (ไม่ใช่แต่ความรู้นะครับแต่ อาจจะเป็นความสนุกของงานหรืออะไรต่างๆ ที่ผู้ทําได้สื่อออกมา) ไปใช้มากยิ่งขึ้น นอกเสียจากจาก คนที่ลอกไปได้เอาไปแก้เสียจนบิดเบือน จากจุดมุ่งหมายเดิมของ คนที่สร้างสรรค์งานนั้นๆขึ้นมา ข้อความที่พูดมาทั้งหมดนั้นไม่ร่วมถึงการนําเอาบทความ หรืออะไรต่างๆ ที่คุณสร้างสรรค์ขึ้นมา นําไปหาประโยชน์ ในทางการค้า เพราะพวกนี้ไม่ได้ทําเพื่อผู้อื่นแต่ทําเพื่อตนเอง

ปล. คุณไม่เคย เลยหรือ เวลาคุณไปเจอเรื่องดีๆที่มีคนอื่นเล่า,เขียน,บอก แล้วคุณเอาไปเล่าต่อ โดยที่คุณไม่ได้บอกที่มา ไม่เคยซักครั้งเลยหรือ

ความเห็นส่วนตัวนี้อาจจะขัดใจใครหลายคน ผมก็ต้องขอโทษด้วย เพราะผมได้ลองมองโลกอีกด้านนึง เท่านั้น

ปล.หมูน้อยขอเพิ่มเติมนิดนึงนะค่ะรู้สึกจะบาลปลาย ตาวเค้าไม่ได้มีเจตนาว่าการไม่ให้เครดิตเนี้ยเป็นเรื่องไม่สำคัญ แต่เราทั้ง2คิดว่ามันสำคัญน้อยกว่าประโยช์ของงาน อาจเพราะเราทั้งสองเพิ่งมาอยู่ในโลกของไซเบอร์ไม่นาน มารยาทต่างๆอาจจะไม่ถูก ฉะนั้นความคิดที่ว่าให้เคหรือไม่ให้ก็เป็นเรื่องปกติ พวกเราทั้งสองจึงไม่ได้คิดมากอะไร แต่พอมีคนมาทักเราทั้งสองจึงมึนเลยค่ะ พยายามจะอธิบายความคิดออกมา ว่า เราคิดว่าประโยช์ของงานสำคัญมากกว่าการให้เครดิตจริงๆแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการให้เครดิตไม่สำคัญนะค่ะ หรือเรื่องที่เราคิดมันจะผิดจริง?… ( เป็นบทเรียนที่ดีในชีวิตมากค่ะกับเหตุการณ์ทั้งหมด )