ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมนอนดึกและตื่นสายมาโดยตลอด
เป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย เข้าใจว่าคนอื่นก็เป็นกัน แต่บางคนที่มีวินัยทางการนอนคงไม่เป็น
พอดีพ่อผมชื่อวินัย (วินัยๆๆๆ) ก็เลยคิดว่าอย่างน้อยคงต้องทำอะไรกับชีวิตตัวเองบ้างแล้วล่ะ
เพราะตัวเองมีนิสัยที่พออยู่ดีๆ เกิดตระหนักขึ้นมาก็จะเลิกแบบหักดิบทันที เป็นแบบนี้มานานละ
ก่อนหน้านี้เคยมี “ปฏิญญากุมภาพันธ์” และเขียนสิ่งที่ต้องการหักดิบ พร้อมรายงานไว้ในบล็อกทุกวัน
(แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีเวลาซ่อมบล็อกตอนเก่าที่เน่าไปเหมียนเดิม ไม่งั้นจะทำลิงก์กลับไปซะหน่อย)

ล่าสุด พอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกินน้ำอัดลม และเฉาก๊วย​(!) มากไป ก็เลยลุกขึ้นมาเลิกแม่งซะเลย ง่ายๆ งี้แหละ
น้ำอัดลมยังพอว่า คือไม่ได้ติด แต่เวลายกพวกไปกินข้าวเที่ยงเห็นสั่งกันทุกวัน เลยกลัวตัวเองจะติด เลิกซะ
แต่อีเฉาก๊วยนี่สุดยอดครับ หน้าตึกจะมีเจ้านึง เอาเฉาก๊วยชากังราวมาใส่นมคาร์เนชั่น (แบบไม่ข้นนะ)
โอ้โห โคตรอภิมหามหึมาอลังการอร่อยถล่มโลกเลยครับ ผมงี้กินวันละแก้วจนหน้าจะเป็นเฉาก๊วยอยู่แล้ว
แถมยังไปซื้อเฉาก๊วยถุงกับนมคาร์เนชั่นในเซเว่นไว้รีฟิลเองยามอยากที่บ้านอีกด้วย

อยู่ดีๆ นึกขึ้นมาได้เมื่อสิ้นเดือนที่แล้ว ก็เลยเลิกกินไปซะดื้อๆ กะว่าจะเลิกเดือนนึง ..ตอนนั้นถือว่าหินมาก
แต่ตอนนี้เฉยละครับ พี่จะมาวางขายยั่วก็ขายไป นี่พอเลิกติดปั๊บ จะขยายขอบเขตเป็นเลิกกินตลอดไปก็ยังได้ละ
(แต่ไม่เอาหรอก มันสุดโต่งเกินไป – ไอ้บ้า เรื่องกินเฉาก๊วยนมเนี่ยนะ)

ทีนี้ประเด็นร้อนส่วนตัวขณะนี้ก็คือ

ผมจะเลิกนอนดึกครับ

จริงๆ ใครๆ ก็รู้ว่านอนดึกไม่ดี มันส่งผลลบต่อเข็มนาฬิกาธรรมชาติในร่างกายยังงั้นยังงี้
แต่ตัวเองเสพติดความเงียบของกลางคืนมานาน นานเป็นสิบๆ ปีตั้งแต่สมัยเรียนมาแล้ว
คนทำงานประเภทเดียวกันก็จะรู้ว่าเวลาทำงานกลางคืนๆ โดยเฉพาะหลังเที่ยงคืนเนี่ยมันสุดยอดเลยนะ
แถมถ้าเป็นเด็กๆ หน่อยก็จะเอามาอวดเพื่อนได้บ่อยๆ ว่าเมื่อคืนตัวเองนอนดึก (มันเท่มากใช่ไหม)

แถมยังมีข้อดีอย่างปฏิเสธไม่ได้คือ
- ขโมยไม่เคยขึ้นบ้าน (เคยประสบเหตุตอนอยู่บ้านเดิม ขโมยขึ้นทุกหลังเว้นแต่บ้านเราที่นั่งทำงานอยู่)
- ได้ฟังเดอะช็อก (ไม่ได้กลัวผีสักนิด แต่เปิดไว้เป็นเพื่อน บางเรื่องงมงายเกินไปก็ฟังแล้วฮาดี)
- ได้ดูรายการที่เขาบอกว่าถ้าพลาดแล้วพรุ่งนี้จะคุยกะใครไม่รู้เรื่อง (ไอ้คนที่ดูนี่แหละที่คุยไม่รู้เรื่อง)
- เน็ตเร็ว (โหลดบิตแม่ง)

ซึ่งข้อเสียที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาก็คือ
- เมียบ่น

โอ้โห พอแล้วครับ ข้อเดียวพอเลย เลยมองย้อนไปว่าถ้าเรานอนไม่เกินเที่ยงคืนจะเสียอะไรไปบ้าง
- ขโมยขึ้น? (ย้ายบ้านหนีซอยเก่ามาแล้ว มียามแล้ว มีแมวเฝ้าบ้าน คงยังไม่โดนยกเค้าล่ะนะ)
- เดอะช็อก? (เดี๋ยวนี้โหลดย้อนหลังมาฟังที่ทำงานตลอดเลย กรอข้ามโฆษณาเว็บพนันบอลได้ด้วย)
- อดดูรายการทีวีหลังละครจบ? (ช่างแม่ง เดี๋ยวนี้ยูทูบช่วยได้แล้ว)
- เน็ตเร็วตอนดึก? (เพิ่งไปปรับแพ็กเกจ TOT มาเป็น 15 เม็ก วิ่งเต็มสูบเลย ขอคารวะครับ)

โอเค หมดข้ออ้าง แถมยังได้ข้อดีมากๆ อีกเรื่องคือ

1.ได้ดูสรยุทธ์!!!!!
เป็นความใฝ่ฝันมานมนานเลยนะครับ คือเดี๋ยวนี้ไม่ได้ดูทีวีตอนเช้าๆ มานานแล้ว
ตื่นมาก็แจ๋วพากิน แจ๋วพาเที่ยวตลอดเลย แถมรายการผู้หญิงๆ ก็หดหู่เกิน ผู้ชายแม่งจัญไรทั้งประเทศ
เราจำเป็นจะต้องตื่นมาดูซะหน่อยว่าเสี่ยแกพูดอะไรบ้าง แล้วเอามาเป็นมุกไว้ตั้งชื่อเฟล

2.ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้น
ก่อนหน้านี้ก่อนจะทำงานบริษัท เคยตั้งโครงการออกวิ่งตอนเช้าทุกวัน
ก็วิ่งได้ประมาณ 2 วันด้วยรองเท้าแตะ (ไม่มีรองเท้าวิ่ง) แล้วพบว่าพระอาทิตย์มันสวยสวดยวดจริงๆ
เลยไปซื้อรองเท้าวิ่งมาซะดิบดี แต่แม่งกัดตีนเพราะสรีระตีนเราไม่เหมาะกับมัน อีห่า เสียดายตังค์
หลังจากนั้นมีข้ออ้างนู่นนี่เลยไมไ่ด้วิ่งมาตลอด แต่ยังจำได้ว่าพระอาทิตย์ลาดปลาเค้ามันสวยฉิบหาย

3.สุขภาพดี
จริงๆ อยากคาดหวังกับข้อนี้ ก็เพราะไอ้เรื่องนาฬิกาชีวภาพตามธรรมชาติของมนุษย์อะไรนี่แหละ
ที่บอกว่าช่วงเที่ยงคืนร่างกายจะหลั่งอะไรสักอย่างให้เผาผลาญอะไรไม่รู้ จำมาไม่ได้ศัพท์สักอย่าง
แต่หลายๆ ตำราพูดเข้าก็คงดีแหละ ยิ่งตอนนี้ “ไม่มีเวลาออกกำลังกายเลย” การนอนคงช่วยได้

4.เมียเลิกด่า
ข้อนี้ฟินครับ ไม่มีอะไรประเสริฐกับชีวิตไปมากกว่านี้อีกแล้ว

จะว่าไปก่อนหน้านี้ผมก็เคยนอนหัวค่ำและตื่นเช้ามาก่อนเหมือนกัน คือตอนที่ตัวเองเป็นทหารเกณฑ์
สมัยนั้นเขาบังคับนอนตอนสามทุ่ม และตื่นมาวิ่งตอนตีห้าทุกๆ วัน ช่วงนั้นรู้สึกสุขภาพดีโคตรๆ
(ดีขนาดเคยคิดจะท้าต่อยกับพ่อบากิอยู่แล้ว แต่มันไม่ยอมมาไทย มันบอกกลัวจาพนม)
แม้จะพ้นช่วงทหารใหม่ และต้องไปทำงานหน้าห้องเจ้านายที่ดอนเมืองอีกปีครึ่ง
แต่ก็ต้องตื่นตีห้า ใส่เครื่องแบบทหารตึงเปรี๊ยะ (ขนาดตอนนั้นยังตึงนะ) แล้วเริ่มงานหกโมงเช้าทุกวัน
โห เราผ่านช่วงชีวิตที่โคตรมีวินัย (วินัยๆๆๆ) แบบสุดๆ ขนาดนั้นมาได้ ..ตอนนี้ก็ต้องได้สิวะ

ปัญหาและอุปสรรค

(ใครเป็นคนชอบยัดคำนี้ลงในรายงานวะ อ่านแล้วชิน โคตรผ่านตาเลย แต่พอมานึกดูมันก็เป็นคำสำคัญนะ)
จนถึงวันนี้ผมทำงานบริษัท ตื่นแปดโมงปลายๆ แล้วแต่วันไหนขี้เซามากก็ปลายมาก ปลายสุดก็เก้าโมง
เลิกงานทุ่มนึง(อันนั้นเป็นอุดมคติ แต่เลิกจริงก็ทุ่มกว่า สองทุ่ม สามทุ่ม) ถึงบ้านก็ดึกแล้ว
นั่นทำให้การกินมื้อเย็นจะต้องเย็นกว่าชาวบ้าน นึ่นคือสามสี่ทุ่มเป็นปกติ แล้วก็เลยยังนอนไม่ได้ ไม่งั้นอ้วก
ไหนจะมีงานอดิหลักอย่างเว็บนู่นนี่ที่นั่งเสพบ้างทำเองบ้าง อยู่หน้าคอมสักสองสามชั่วโมง เท่านี้ก็ดึกแล้วครับ
นี่ขนาดไม่ได้ทำงานนะ ถ้าวันไหนมีงานด่วนจากออฟฟิศหรืองานส่วนตัว ก็ล่อไปตีสามตีสี่อยู่บ่อยๆ

นั่นแปลว่าถ้าจะนอนห้าทุ่ม ต่อจากนี้ไปผมจะต้องเลิกงานปั๊บ หาอะไรเล็กๆ กินแล้วกลับถึงบ้านนอนเลย
คุณเมียที่กำลังท้องอ่อนๆ และเห็นด้วยกับโครงการนี้ก็บอกว่าโอเค ตอนเย็นจะหาอะไรกินเองละกัน
แล้วย้ายภาระการงานทุกอย่างมาไว้ช่วงเช้า รวมถึงเพิ่มมื้อเช้าเบาๆ ทำให้เป็นนิสัยซะ
ตอนนี้ตั้งเป้าไว้ว่าวันไหนได้กินน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋และดูสรยุทธ์ไปด้วยจะบรรลุมาก!

ยังจินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำไหวไหม แต่ขอท้าตัวเองไว้ก่อนเหมือนเคยว่ากูต้องไหว
ใครผ่านมาอ่านลองหาเรื่องท้าทายตัวเองสักเรื่องดูบ้างก็ได้นะครับ หนุกดี

อย่าลืมกดดอกจันเก้าๆๆๆๆๆ เพื่อโหวตให้มนุษย์นอนกลางคืนตื่นกลางวันด้วยนะครับ

ปกติผมจะมีความสุขดีกับการขี้นะครับ (คำที่ทวีตบ่อยที่สุดก็คงเป็นเรื่องขี้นี่แหละมั้ง)
คือขี้วันละ 1-3 ครั้งแล้วแต่โอกาสและร่างกายจะอำนวย
แล้วก็รู้สึกยินดีกับการขี้ เพราะถือคติว่า “การขี้คือสิ่งเดียวที่มนุษย์จะทำคุณประโยชน์ให้กับโลกได้”
ไม่เชื่อก็ลองนึกๆ ดูสิครับ แต่ละอย่างที่เราทำ แม้กระทั่งการลดโลกร้อน ก็ยังไม่เห็นว่าโลกจะได้อะไรเลย

แต่เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา
หลังจากกลับจากไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ชาวฟอนต์ที่สวนผึ้ง ราชบุรี
ซึ่งตอนนั้นซื้อเนื้ออะไรต่ออะไรมาปิ้งย่างกินกันสนุกสนานยันเกือบจะโต้รุ่ง
กลับมาจากทริปนี้ ผมขี้แตกระเบิดระบมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยในชีวิตนี้

ปกติที่ทำงานผมจะสามารถทำงานที่บ้านได้ 1 วัน คิวของผมคือวันจันทร์
ซึ่งปกติจะมีความสุขมาก เพราะได้นอนดึกและตื่นสายๆ มาทำงานกับห้องทำงานที่คุ้นเคยได้สะดวก
แต่วันจันทร์ที่ผ่านมา ผมโคตรทุกข์ทรมานเลยครับ เพราะนอกจากจะเป็นไข้(1) ผื่นขึ้นตูด(2) แล้ว
(คือดูรวมๆ เราก็เรียกว่าไม่สบายนั่นแหละครับ แต่แจกแจงได้เป็นสามโรคที่แทบไม่เกี่ยวอะไรกันเลยด้วยซ้ำ)
ผมยังใช้ชีวิตวนเวียนระหว่างห้องนอนกับห้องน้ำเหมือนรับจ็อบทดสอบระบบสุขภัณฑ์อย่างหฤโหด

ตื่นมาขี้ แล้วไปนอนซม (เป็นไข้ไง)
นอนได้แป๊บๆ เอ้าขี้อีก
แล้วไปนอน แล้วก็ลุกมาขี้อีก
เดี๋ยวก็ไปนอนอีก แล้วก็ลุกมาขี้อีก
วนลูปไปเรื่อยๆ จนจำไม่ได้ และเข็มนาฬิกาเริ่มเลือนลาง

ขี้จนตูดเป็นเหน็บ จนเริ่มหาวิธี ท่านั่งแบบใหม่ๆ
ก็เลยรู้ว่ามนุษย์เราพัฒนาปัญญาและฝึกการแก้ปัญหามาจากการขี้นี่เอง
ขี้จนได้รู้จักตัวเอง ขี้จนมานั่งพูดคุยกับตัวเอง ถามตัวเองว่าชีวิตเราเกิดมาทำไม
คนเราต้องใส่เสื้อผ้ากันทำไมในเมื่อมันขัดขวางการมีชีวิตขนาดนี้
และการออกแบบสถาปัตยกรรมไม่ว่าจะเป็นระดับเมือง หรือระดับอาคารเนี่ย
มันทำลายพฤติกรรมธรรมชาติของมนุษย์เกินไปหรือเปล่า
คือเราควรจะมีเสรี ขี้ได้ทุกที่ที่ใจอยากไม่ใช่หรือ?
ถ้านึกไม่ออกก็ลองเปลี่ยนเป็นคำว่ารักสิครับ มันไม่ควรมีกำแพง เราควรรักได้เท่าที่ใจต้องการมิใช่หรือ

ฯลฯลฯลฯ

ผมทรมานจนหลับไป และตื่นมาช่วงที่ไข้เริ่มทุเลา
เปิดคอม เขียนอีเมลบอกพี่ที่ทำงานว่าขอลาป่วย
(ไม่รู้จะมีกี่คนที่จดหมายลามีแต่คำว่าขี้ๆๆๆ เต็มไปหมดแบบนี้)

พอวันที่สองก็ยังขี้อยู่ แต่สภาพของขี้เปลี่ยนไป
ใครที่เคยท้องเสียคงเข้าใจดีว่ามันมีระยะของอาการอยู่

ส่วนวันที่สามอาการใหม่ก็มาถึง คือตูดเปื่อยครับ
รูตูดนี่แหละเปื่อยยุ่ยเพราะใช้งานหนักไป เวลาขี้จะแสบตูดและทรมานมาก
มากจนสงสัยว่าเก้งกวางเขาทนกันได้ยังไง หรือทำไปบ่อยๆ แล้วมันก็โอ
ที่สำคัญคือได้รู้ว่าการทำงานและเดินทางทั้งวันนั้นทรมานมาก แวะขี้ทุกป้าย
ตั้งแต่บ้าน ห้องน้ำเอ็มโพเรียม (ถ่ายรูปไว้ข้างบน – ป้ายห้ามเสกของออกจากส้วม)
ไปยันที่ทำงานก็เอาซะหน่อย แถมตอนกลับอาการกำเริบเพราะกินไส้อั่ว(กินทำไมวะ)
เลยไปแวะห้องน้ำสถานีรถไฟใต้ดินพหลโยธิน ซึ่งโสโครกระดับห้าดาว แต่กูยอม

ความซวยบังเกิดก็อีตรงที่พี่มูส(พี่ที่ทำงานเก่า)และพรรคพวก ดันอยากกินเนื้อย่าง
คือไม่ได้เจอหน้ากันนานไง ก็เลยยกพวกกันไปร้านบอยโพนยางเจ้าเก่ากัน
แล้วก็คงนึกภาพออกว่าเกิดสงครามขึ้นทุกที ซัดเนื้อกันระเนระนาด
โดยมีผมนั่งน้ำลายยืด ไม่กล้าแตะมาก (ปกติมาทีก็ยัดห่าเหมือนซูโม่หลังแข่งเสร็จทุกครั้งแท้ๆ)
ที่สำคัญคือตลอดระยะการกินเนื้อย่างแบบนิดๆ นั่นเอง ผมแวะไปขี้ถึงสองครั้ง
ทำให้เปลี่ยนทัศนคติต่อห้องน้ำร้านเนื้อย่างโพนยางคำ ..ว่าเออ ห้องน้ำเขาก็น่าขี้ดีนะ

จากวันนั้นจนวันนี้ นี่คือวันที่สี่
ลำไส้ยังไม่ฟื้นตัวดี (อาการท้องเสียที่เขาว่าลำไส้อักเสบนั่นแหละ คือผนังมันเจ๊ง รอฟื้นตัว)
รูตูดยังไม่โอเค แต่เลือดไม่ออกให้หลอนเล่นเวลาก้มลงไปตรวจผลงาน
แต่ท้องยังแน่นมาก ระบบทางเดินอาหารมึงยังไม่แข็งแรงแต่เสือกอยากแดกเนื้อ สมควรตาย

ป.ล.
ก่อนขี้แตก ผมกะจะเขียนบล็อกโหมดจริงจังเรื่องปัญหาการสื่อสารข้อมูลในการเลือกตั้ง
ว่าที่จริงแล้ว ก.ก.ต.ควรหางบสักก้อนมาจ้างทีมนักออกแบบดีๆ ให้ช่วยสื่อสารอะไรต่ออะไรออกมา
เพราะมันมีเรื่องที่ต้องสื่อสารเต็มไปหมดแต่คนก็ยังกาชูวิทย์ทั้งสองใบบ้าง กาที่ชื่อพรรคเพื่อไทยบ้าง
หรือแม้แต่หยอดหีบผิดบัตร เฮ้ย หยอดบัตรผิดหีบบ้าง ฯลฯ
มีประเด็นเยอะเลยเรื่องที่รัฐควรมาพึ่งนักออกแบบซะทีเนี่ย (ส่วนเรื่องนักออกแบบพึ่งรัฐนั่นไม่ต้องหวัง)
แต่เขียนตอนนี้ก็หมดไฟละ งั้นเอามาย่อเหลือแค่ไม่กี่บรรทัดเท่านี้พอ เรื่องขี้แตกนี่แหละ เป็นปัจจุบันกว่า

ป.อ.
ขอบคุณคุณเมีย ที่ชงเกลือแร่จากโรงพยาบาลมาให้
ช่วยให้ไม่ตายระหว่างขี้ครับ ผมเป็นคนโชคดีที่กินอะไรก็ไม่รู้สึกว่าไม่อร่อย
ก็เลยกินได้แทบทุกอย่างไม่มีบ่น แม้กระทั่งน้ำเกลือแร่ชนิดนี้ที่ใครๆ ก็บอกว่าไม่อร่อย
(เอ๊ะ หรือไอ้การกินไม่เลือกนี่แหละที่เป็นเหตุแห่งท้องเสียครั้งนี้)

ป.ฮ.
แต่ประโยคที่เมียพูดบ่อยๆ ตอนมาดูอาการ คือ “อย่าเพิ่งตายนะ ยังไม่ได้ทำประกัน”

ย้อนกลับไปดูสมุดบันทึกของผมเมื่อเดือนที่แล้ว
ในนั้นลงวันที่ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘ มีข้อความประมาณว่า
ฉิบหายแล้ว นี่กูอ้วนขนาดนี้แล้วเหรอวะเนี่ย!

บรรทัดหลังจากนั้นเล่าว่า น้ำหนักตัวผมเพิ่มขึ้นเป็น ๗๓ กิโลกรัม
โดยมีข้ออ้างว่า แฟนต้องการให้อ้วนๆ จะได้นิ่มๆ เวลาซบไหล่
หนึ่งเดือนต่อไปนี้ (๑๓ มิ.ย.-๑๓ ก.ค.) กูจะ “ระงับ” ความอ้วนด้วยข้อบังคับดังนี้

• ไม่กินข้าวเย็น (ยกเว้นวันไหนที่หิวจัดๆ หรือมีคนชวนไปกินในโอกาสพิเศษ)
• ไม่ดื่มน้ำอัดลม ถ้ากระหายให้แดกน้ำเปล่าซะ (ยกเว้นไม่มีน้ำจืดจะกินจริงๆ)
• ไม่ดื่มชาเขียว (ผมติดชาเขียวแบบขวดๆ อย่างหนัก จนมั่นใจว่ามันทำให้อ้วนแน่ๆ)
• ไม่กินขนมถุงจุกจิก หรือเดินเข้าร้านสะดวกซื้อเพื่อการซื้อของกินแนวๆ นั้น
• ฯลฯ

วันนี้วันที่ ๑๓ กรกฎาคมครับ ผ่านวันที่ผมประกาศสงครามคอร์รัปชั่นมา ๑ เดือนพอดี
ชั่งน้ำหนักตัวได้ ๗๓ กิโลกรัม
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก……. เท่ากับเดือนที่แล้วเลย
เฮ้ยยยยย เป็นเหี้ยอะไรเนี่ยกู
นี่ก็พยายามลดแล้วนะ ทำไมน้ำหนักไม่ลดเลยวะ
พอมานั่งนึกดูอีกที ผมอยู่บนความหละหลวมของกติกาที่ตั้งขึ้นมาแบบช่างแม่งๆ
นั่นทำให้ผมไม่รู้สึกว่านั่นเป็นวินัยประจำตัวที่พึงปฏิบัติ แต่กลับคิดว่า “ถ้าทำได้แล้วจะดี”

ดังนั้นเดือนที่ผ่านมา ผมจึงรักษากฎที่ว่าในบางวัน
และวกเข้าข้อความในวงเล็บซะหลายบ่อย
ยิ่งช่วงสัปดาห์สุดท้ายนี่เลวร้ายมากเลยครับ ผิดศีลบ่อยจนน่าตกใจกับตัวเอง
แดกหมูกระทะเอย (พี่เจ้าของร้านพาไปเลี้ยง) กลับบ้านซัดข้าวอย่างหนักเอย
กินข้าวกะแฟนแบบอิ่มจุกแทบจะทุกวันที่เจอกันเอย
สิ่งเหล่านี้เป็นเหตุปัจจัยสู่ความวิบัติของสรีระผมเองทั้งสิ้น!!

สังเกตได้ง่ายเลย ว่าช่วงก่อนตั้งใจระงับฯ นั้น ผมใส่ชุดเครื่องแบบอ่อนของทหารได้ทุเรศมาก
นั่นคือตื่นมาแปรงฟันอาบน้ำ พอใส่เสื้อแล้วรูดซิป (กระดุมหลอก) แล้วรู้สึกว่ามันติดพุง
แถมเวลารูปซิปกางเกงก็ดันฝืดในระยะ ๓ เซ็นต์สุดท้าย (คงไม่ได้มาจากไอ้นั่นผมใหญ่ขึ้นหรอกนะ)
ดังนั้นผมจึงเป็นทหารที่มีพุงพลุ้ย หุ่นแม่งเหี้ยมากเลยครับ
เหมือนโปลิศแก่ๆ ที่ไล่กวดคนร้ายไม่มีทางทันแบบในหนังในละครนั่นเลย
ทั้งนี้อย่างที่บอกว่าผมปล่อยปละให้ร่างกายมันบวมขนาดนี้ได้ก็เพราะแฟนอยากให้อ้วน
แต่ที่เหนือจากนั้น (เหนือจากการควบคุมน้ำหนักของแฟน) ก็คือ
ที่กองทัพ ห้องทำงานของผมมีข้าวกินฟรีวันละสองมื้อ — เช้าและสาย — เป็นอาหารอย่างดี
ก็เพราะผมทำงานอยู่หน้าห้องผู้บังคับบัญชาระดับสูง
ดังนั้นท่านๆ กินอะไร ลูกจ๊อกอย่างผมก็กินด้วย โดยสั่งมาจากร้านอาหารในกองทัพนั่นแหละ
ไม่ว่าจะหิวหรือไม่หิว คำสั่งที่ผมได้รับก็คือ “กินซะ”
แถมถ้าวันไหนท่านๆ ไม่ทาน ผมก็ต้องกวาดกับข้าวกับปลาที่เหลือให้เหี้ยนก่อนกลับบ้าน
ดังนั้นน้ำหนักและหุ่นที่ยังดีๆ อยู่ตอนที่ยังเป็นทหารใหม่ ฝึกอยู่กองร้อย ก็เลยกลายพันธุ์อย่างแร็ง
จาก ๖๒-๖๓ กิโล พุ่งพรวดพราดขึ้นมาอีกสิบโล ในระยะเวลาแค่ครึ่งค่อนปี

อะไรก็ไม่เดือดร้อนเท่าแฟนผมที่วันนึงก็บอกว่า “ตัวเองอ้วนเกินไปแล้วนะ”
ฉิบหายละสิ .. คนที่พยายามผลักดันให้ผมอ้วนมาตลอด ดันมาหักหลังเอาในโค้งนี้ซะงั้น
ก็เลยได้เวลาพิสูจน์ความ(เคย)น้ำหนักขึ้นเร็วลงเร็วของผมอีกครั้งซะที

ตัดฉากกลับมาช่วง ๑ เดือนที่ผ่านมา
พอผมเริ่มระงับคงามอ้วน (ไม่ได้ใช้คำว่าลด) ในช่วงอาทิตย์แรก
ผมรู้สึกได้เลยจริงๆ ว่าน้ำหนักลดลง รู้สึกว่าชุดทหารไม่อึดอัดเหมือนก่อน
เฮ้ย เจ๋งว่ะ ทำไมกูรู้สึกชนะยังงี้วะ … เดี๋ยวเย็นๆ กูฉลองดีกว่า .. แดกข้าวผัดเขียวหวานไก่ไข่ดาวซะ
ความหละหลวมครั้งนั้นครั้งแรก ทำให้มีครั้งถัดๆ มาอีกมากมาย
มากมายจนผมเริ่มละเหี่ยใจ เลิกเขียนผลการประเมินงานไว้ที่สมุดบันทึก

จนกระทั่งวันวัดผล…
ตัวเลข ๗๓ ที่ปรากฏบนหน้าปัดตาชั่ง จึงเป็นการประกาศความพ่ายแพ้ของไอ้แอนนนนน

มึงแพ้ มึงแพ้ มึงแพ้~
แพ้อย่างหมดรูป.. จนต้องมาคิดปรับกระบวนใหม่ ..ด้วย ครม.ใหม่
ตั้งกติกาใหม่ขึ้นมาว่า กูจะไม่ได้แค่ “ระงับความอ้วน” เหมือนที่เคยทำและไม่ได้ผล
แต่จะเป็นการ “ลดความอ้วน” เลยดีกว่า
โดยตั้งเป้าไว้ว่า กลับบ้านครั้งหน้า กูต้องหนักไม่เกิน ๖๘ กิโลให้ได้
โดยวิธีการในระยะแรกคือ งดอาหารเย็นโดยเด็ดขาด (อนุญาตให้มาม่าได้ในกรณีที่หิวจริงๆ)
(เฮ้ย บรรทัดข้างบนนี่มีวงเล็บมาได้ไงวะ …กลัวใจตัวเองว่ะ)
และเริ่มวิ่งออกกำลังกายตอนเย็นหลังจากกลับมาจากที่ทำงาน
โดยเริ่มในวันพรุ่งนี้.. ทีละน้อยๆ ก่อน

และถ้าเห็นว่าไม่มีอะไรให้อาย ก็จะค่อยๆ ปรับตัว เพิ่มปริมาณไปวันละนิด
จนใส่ชุดทหารได้ไม่หลวม และเป้าไม่โตอย่างทุกวันนี้..ก็พอ.

เรื่องนี้ยังไม่จบแน่ๆ ..โปรดติดตาม!

ป.ล.
ทดลองเล่าเรื่องแบบสับไปสับมาเหมือนหนังฝรั่งดู.. เขียนเองก็งงเองว่ะ

ป.อ.
เขาว่า 85% ของผู้ชายที่ลดน้ำหนัก.. ให้สงสัยว่าเป็นเกย์!

ป.ฮ.
เย็นวันนี้พอจะทดลองวิ่งออกกำลังกายดู ฝนดันตกฉิบ.. เริ่มเห็นลาง

ผมเป็นสิวว่ะ

เป็นตั้งแต่อายุ 14-15 ที่ฮอร์โมนเพศเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง
ซึ่งเป็นระยะเดียวกะอีตอนที่ส่วนสูงพุ่งขึ้นจาก 155 มาเป็น 175
(บ้าคลั่งไหมล่ะ พอตูสอบตก ร.ด. แล้วก็เพิ่งจะมาสูง)

มาถึงวันนี้ก็ผ่านช่วงเวลานั้นมา 7 ปีแล้ว
ส่วนสูงก็หยุดไว้แค่เท่านั้น ..แต่ไอ้สิวหนุ่มนี่สิ
มันยังคงตามหลอกหลอนและผัดเปลี่ยนเวรกันผุดตามรูยังกะเกมตีตุ่น

แม่ง… น่าเบื่อ

ผมรู้ตัวดี ว่าตัวเองไม่ค่อยสนใจจะดูแลหน้าตา
มันเป็นเพราะผมออกสตาร์ทด้วยการไม่หล่อ และเตี้ยมาตั้งแต่เด็ก
ดังนั้นจึงมีปมอะโวะจะมะในจิตใจ ..ไม่ถูกชะตากะไอ้พวกหล่อๆ เท่ๆ
เรียกได้ว่าเห็นใครหล่อเกินหน้า สาวกรี๊ด ก็จะพยายามป่าวว่ามันขี้เก๊ก

(ไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ ใครหล่อก็โดนเหมาว่าเป็นเกย์หมด)

…………………..เมื่อรู้ตัวว่าทำยังไงก็ไม่หล่อ
ผมก็เลยหาทางออกให้ตัวเองด้วยการทำตัวปัญญาอ่อนไปเลย
เฮ้ย.. กลับมาเรื่องสิวต่อ!! (วันนี้ว่าจะเขียนสั้นๆ ซะหน่อย)

ไอ้สิวเมื่อวัยรุ่นตอนต้นนี่แสนจะทรมานเลยแหละ
เพราะเวลามันมาทีนึง ก็จะขึ้นเป็นตุ่มยักษ์อักเสบกลางจมูกหรือหน้าผาก
มีขนาดใหญ่พอๆ กะนอแรด และบวมเป่ง สีแดงเถือก บางทีก็ไม่ยอมสุก

ไอ้ที่ว่าเป่งนั่นคือ เป่งคล้ายจะพยายามจะแหวกหนังหน้าออกมาให้ได้
ดังนั้นใครอย่าเผลอเอาอวัยวะใดๆ มาสัมผัสสวิตช์นี้เชียวนะ
เพราะมันจะสร้างความเจ็บปวดชอกช้ำล้ำลึกให้กับแอนนี่ยิ่งนัก
ถ้าสังเกตดีๆ มันจะเหมือนสวิตช์ปิดเปิดการทำงานของสติเลยก็ว่าไป

แล้วไม่รู้เป็นอะไรนะ พอไอ้คิงออฟเดอะสิวนี่ขึ้นมาทีนึง แล้วยุบไป (บีบ)
วันดีคืนดีนึกครึ้มๆ มันก็จะหวนกลับมาขึ้นตรงเดิมอีก
ประมาณว่ากูเซ้งรูขุมขนนี้ไว้แล้ว และเซ็นสัญญาอีกสิบปี ห้ามใครล้ำเขต
ดังนั้นเมื่อตอนปีสองปีสาม ผมก็เลยแปลงร่างเป็นตั๊กสิณ จัดการมาเฟียรายนี้ซะ
ด้วยการบีบให้มันระเบิด (โคตรเจ็บ ) แล้วบีบต่อไป

เค้นเลือด หนอง น้ำเลือง เศษกระดูก ไข่มุกที่อยู่ข้างในออกมาให้หมด
แล้วรีด รีด รีดรอบรอยโปนให้มันยุบเรียบเนียนสวย (แต่เลือดงี้เปรอะเลย)
หลังจากปลายจมูกเป็นแผลไปอีกสามวันเพราะการหักดิบครั้งนั้น
ผมก็ไม่เคยเจอสิวที่ไหนมากล้าขึ้นซ้ำตรงที่ว่าอีกเลย

ทุกวันนี้ ปริมาณสิวของผมจะขึ้นอยู่กับตัวแปรไม่กี่อย่าง อาทิ
- ลมฟ้าอากาศ..วันไหนฝนตกหรือแดดออกจนไคลย้อย ก็มั่นใจได้ว่า..เห็ดขึ้นแน่
- ฝุ่น ควัน มลภาวะ ..ขึ้นรถเมล์ครีมแดงทีไรสิวบานเบอะเลย (กรุงเทพฯ แกล้งผม)
- น้ำ..ตอนไปเชียงใหม่เล่นสงกรานต์ โดดคูเมือง กลับมาถึงบ้านก็เพาะสิวขายเลย
- อาหาร..อันนี้ไม่เคยพิสูจน์แฮะ เพราะมีอะไรมาผมก็กินแหลกโดยไม่ลำเอียงนี่

มาถึงวินาทีนี้ ถึงแม้วัยจะล่วงเลยจะเข้าอายุครบสองรอบแล้ว
แต่กองทัพสิวมันก็ยังไม่หมดซะที (แสดงว่ามีพลังทางเพศดั่งม้าศึกใช่มะ )
แต่อาณาบริเวณที่มันครอบครองก็ลดลงมาเหลือแค่พวงแก้มทั้งสองข้างแทน

บรรดาผลิตภัณฑ์ชุ่ยๆ ที่หาซื้อจากเซเว่นเพื่อเอาไว้ล้างหน้ากันความมันก็เหอะ
ผมลองมาหลายยี่ห้อแล้ว บางยี่ห้อใช้นานหน่อยเพราะรู้สึกแตกต่างจากเจ้าอื่น
แต่พอใช้ๆ ไป ปริมาณกับระเบิดบนหน้าก็ยังคงมีพอๆ กันกะตอนใช้แบบถูกๆ
เอ้า.. แล้วกูจะเสียตังค์ซื้อแพงไปทำหมาอะไรละครับ

ยัยโบว์ก็อีกคน
เวลาเจอกันทีนึง เจ๊แกก็มักพกครีมหลายๆ สูตรมาให้ผมเป็นหนูทดลอง
ก่อนจะเอาไปขาย แล้วตอบคำถามลูกค้า (โดยผมยืนแอบๆ อยู่หลังร้าน)
มีทั้งสบู่มะละกอ ครีมมังคุด ครีมแตงกวา ฯลฯ (จำไม่หมดว่ะ ผู้หญิงเขาจำไดไงวะ)
แต่ก็ไม่ได้ผลอยู่ดี จนสรุปว่า หน้าผมมีอะไรสักอย่างผิดปกติกว่ามนุษย์ทั่วไป

จนอาทิตย์ที่แล้ว เราได้มีโอกาสไปฟิวเจอร์กันตามปกติ ..แต่ไม่รู้นึกยังไง
ก่อนกลับเลยลองเดินเข้าร้าน”โครงการส่วนพระองค์” ที่ชั้นล่างสุด
(เป็นการมาเที่ยวอีกครั้งหลัง จากคราวนั้นมาซื้อใบชาเขียวไปชงต้มเอง)
พอเลือกๆ ของและจ่ายตังค์แล้วก็จะเดินออกมา ปรากฏว่าพี่ รปภ.คว้าแขนผมเอาไว้

แล้วชี้ให้ดูผลิตภัณ์บำรุงโฉมบนแผงใกล้ๆ

ผมยืนหน้าไปมองและลองจับๆ ดูอันที่พี่ รปภ. (แกแนะนำอย่างเอาเป็นเอาตาย)
อ่านได้ความว่า เป็นสบู่ “สครับผิว” แบบที่ใช้กันในสปา
ทำจากขมิ้นชัน มะขามเปียก แล้วก็… (ลืม)
ผมเห็นราคา 39 บาท… ไม่แพงนี่หว่า ลองดูสักตั้งเว้ย
ก็เลยซื้อมาไว้โปะหน้าหลังอาบน้ำ (5 นาทีแล้วล้างออก)
ตอนนี้ “สบู่ยาม” ก็กำลังอยู่ในช่วงทดลองใช้อยู่
ถ้าหน้าผมพังหรือลิ้นจุกปากชักน้ำลายฟูมไป ก็ฝากร่ำลาไว้ที่นี่เลยครับ

ป.ล.
อยากเขียนสั้นๆ มั่ง

ป.อ.
โทรหาน้องวีมา … เสียงจานวีเกินอายุจริงๆ

ป.ฮ.
ไชโย!! ได้โอกาสกลับบ้านแล้วโว้ยยยยยย

เขียนตอนสองทุ่มของวันเดียวกัน
เมื่อเย็นโบว์พาไปคลีนิคทันตกรรมแถวๆ เมืองเอกละครับ
เป้าหมายหลักคือไปอุดฟัน
แต่พอถึงคลินิก หมอพาเข้าห้อง ฉายฟันดูแล้วก็บอกว่า “ยังงี้มันฟันคุดนะคะน้อง”

หือ…มังคุด??? (โอย ..ตลกจัง

ฟันคุด = mangosteeth

เอาวะ คุดก็คุด
หมอบอกให้ไปเข้าห้องเอ็กซเรย์เพื่อฉายรังสีดูว่ามันคุดแค่ไหน
ผลปรากฏออกมาดังภาพ

ภาพจากฟิล์มเอ็กซเรย์ (๑๒๐ บาท) // edit: ภาพหายไปแล้ว

ผมเห็นดังนั้นก็ถามวิธีการรักษาจากหมอ (ลืมบอกไปว่าหมอน่ารักมาก)
หมอแกก็อธิบายเป็นฉากๆ เห็นเลือด เห็นแผล เห็นความเจ็บปวดครบถ้วน ผมยิ่งปวดฟัน และบอกให้หมอทำเลยละกันครับ
เสียเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อความเจ็บปวดยังดีกว่าทรมานไปตลอดชีวิต
แต่พอหมอบอกราคาว่า ซี่ละ ๓๐๐๐ ค่ะน้อง
เท่านั้นแหละ.. อาการหายเป็นปลิดทิ้ง

เรื่องนี้ยังไม่จบครับ คงมีต่ออีกหลายภาค
เอาเป็นว่า จบด้วยเพลงที่แต่งเมื่อตอนนั่งรถกลับจากฐานทัพอากาศละกัน *-*
(ทำนองเพลง ใคร ของบอยสเกาต์ เอ๊ย บอยโกสิยพงษ์)

แมง
คนหล่อเหลาคนหนึ่ง
นั้นมีแมงกินฟันข้างใน
ไม่ได้ช่วยทำหมัน
แต่ช่วยกินฟันใกล้ๆ

เศษอาหารวันศุกร์
ใช้แปรงแปรงแรงแรงไม่ไป
มันดันติดหมักหมม
จนเกิดอาจมใช่ไหม .. ฮืมมมมม

*แมง.. กัดและกินอาหารที่รูใหญ่
จนทะลุไปข้างใต้
ฉันคงได้แต่มอง..อยู่ตรงนี้
ใครสักคนได้โปรดมาช่วยอุดฟัน
ใครได้โปรดมานวดเหงือกฉัน
ใครคือคนนั้นช่วยมาบอกฉันที
ฆ่าแมง..ที่กำแหงให้หมดฟันทุกซี่
ก็รู้ว่าถ้าทำมันจะเจ็บ..ยังกะหมี
แต่แมงกินฟันตัวนี้ ฆ่าแม่งทีได้ไหม

—-ดนตรี—

เศษอาหารเก่าเก่า
ของเราที่เคยกินเข้าไป
ตกไปอยู่ในหลุม
มึงซุ่มหลบกูใช่ไหม… ฮืมมมมม

(ซ้ำท่อนฮุกจนหายปวดค่อยเลิกร้อง)

โอยยย
อูยยยยยยยยยยย
ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วยังงี้

เมื่อคืนนี้อยู่ดีๆ ก็เกิดปวดฟันกรามขวาซี่ในสุดขึ้นมาอย่างแร็ง
ปวดขนาดที่ว่าครั้นจะข่มตาหลับ (เมื่อคืนเฝ้าร้านถึงตีสอง) ก็ยังแสนจะลำบาก
คือ… อูยยยย…. อูยยยยย
กูจะเขียนยังไงให้คนอื่นเข้าใจดีวะ

อูย…. คิมูจิ๊
ความรู้สึกแบบนี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต
ในสมัยเด็กๆ นั้นผมเป็นเด็กที่เหี้ยอยู่หน่อยในเรื่องการกินข้าวแล้วลืมเคี้ยว
แม่จะตีอยู่บ่อยๆ พร้อมต่อว่าผมว่ามึงจะอมไปทำไม ข้าวน่ะ

ไอ้นิสัยเสียที่เป็นตอนเด็กๆ นั่น มันทำให้ผมกลายเป็นเด็กที่ฟันหน้าผุสิ้นดี
ผุจนทุกครั้งที่ถ่ายรูป ผมจะหุบปากทำหน้าตาแปลกๆ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นฟันผุๆ เน่าๆ
แต่พอโตขึ้นมา ฟันเวอร์ชั่นทดลองหลุดออกไป และฟันแท้งอกขึ้นมาแทนที่
ผมก็เลิกนิสัยชอบอมข้าว หันมาอม…… แทน

อมยิ้มครับอมยิ้ม
แต่ผลกรรมที่ทำไว้ตั้งแต่เด็กก็ยังติดตรึงเป็นตราบาปมาตลอด
จนกระทุ่งวันหนึ่งในช่วงมัธยม ผมรู้สึกปวดฟันมาก
พอไปยืนส่องกระจกแหกปากดูตัวเองก็พบสิ่งที่น่าตกใจ
(หน้าทุกคนไม่ว่าจะหล่อจะสวยขนาดไหน ลงมายืนแหกปากส่องกระจกก็อุบาทว์พอกัน)

“เฮ้ย.. ฟันกราม (ฟันแท้) กูผุนี่หว่า”

เมื่อเห็นฉะนั้นแล้ว ผมเลยเดินทางไปโรงพยาบาลทันที
กะว่าจะขอคำแนะนำจากหมอ (เช่น มันผุนะน้อง ต้องอุด หรือ …หรือ …ฯลฯ)
แต่ไม่รู้ทำไม ผมบอกหมอให้ถอนแม่งไปเลย ….สามซี่ซ้อน

เด็กธรรมดาที่ไม่รู้ว่าตัวเองเสือก “แนว” ขึ้นมาซะงั้นด้วยการประกาศถอนฟัน
มานั่งอยู่หน้าห้องทันตะเพื่อรอเรียกไปขึ้นเขียงพร้อมด้วยใจสำนึกผิดชอบชั่วดี
กูทำถูกไหมวะ ..เฮ้ย กูจะถอนแม่งสามซี่เลยเหรอวะ…เฮ้ย

“น้องปรัชญาครับ.. เข้ามาได้แล้ว”

ผมตื่นจากภวังค์ และเดินเข้าไปตามเสียงเพรียกแห่งยมฑูต ต้อย ต้อย ต้อยยยย

ง่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
กร่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อว่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

…
..
.

แฮก..แฮก…
ตั้งกะวันนั้น ฟันผมเลยหลอไปเลยสามซี่
แบ่งเป็นกรามขวาด้านบนสองซี่
และกรมซ้ายด้านบนหนึ่งซี่
เรียกได้ว่าช่วงนั้นผมแม่งลืมพฤติกรรมการเคี้ยวของมนุษย์ไปเลย

กางคืนก็ได้ยินเสียงของพระเจ้า (ดังแบบเอคโค่ๆ) บอกว่า
“ไงๆๆ ล่ะๆๆๆ มึงๆๆๆ” (พระเจ้าพูด “มึง” !!)
“บอกๆๆ แล้วๆๆ ว่าๆๆ อย่าๆๆ อมๆๆ ข้าวๆๆ”
“โตๆๆ –ขี้เกียจเอ็คโค่แล้ว อ่านยาก– ตขึ้นไปก็สอนลูกสอนหลานด้วยว่าอย่าเสือกอม”

ครับผม
ครับผม
ครับโผมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม์ม์ม์ม์ม์

ตัดฉากกลับมายุคปัจจุบัน ผมนอนหลับเมื่อคืนด้วยความทุรนทุราย
ตื่นมากยังปวดหน่วงๆ อยู่ เวลาแปรงฟันก็จะเน้นไปตรงจุดที่ปวดด้วยความสะใจ
แต่นอกจากความสะใจที่โดนยาสีฟันเย็นๆ มากระแทกตรงบริเวณร่องแล้ว
การกระทำดังกล่าวก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก นอกจากฟองที่เยอะขึ้นและไหลย้อยออกมานอกปาก

ซี่ฟันที่ปวดของผมนั้นมันเป็นเพราะว่าเวลาฟันงอก มันดันมางอกเอาแบบเอียงๆ
เหมือนกับปลูกหอเอนเมืองปิ๊ซ่าให้วางเบียดๆ กับตึกระฟ้าอื่นๆ
รอยแยกตรงที่มันเอียงนั่นเองเป็นแหล่งซ่องสุมของกองโจรพูโล
มันค่อยๆ สะสมอาวุธที่หน้าตาเหมือนเศษอาหาร คราบขี้ฟัน
และอะโวะจะมะอีกมากมาย ที่อุบาทว์และสร้างภาพลบให้กัผู้เขียนเป็นอย่างยิ่ง
แต่ไม่เป็นไร เพื่อการศึกษา เรายอมขายตัวเอง (เสียสละจริงๆ)

(อูย ตอนพิมพ์นี่ก็ปวดอีกแล้ว ปวดตามจังหวะการเต้นของหัวใจ … งื้ออออออ)

พอมันสะสมกำลังพลได้มากเข้า
ก็เลยปล่อยไพร่พลทหารราบทุกเหล่าทัพ ระดมตีชุมนุมต่างต๊าง จนพังพินาศ
ผมไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่ามันมาซ่องสุมกันเมื่อไหร่
รู้แต่ว่าเวลากินข้าวมักมีเศษกับ เศษหมู ถั่วป่นมาหลงอยู่แถวเหวนี่
เวลาหิวๆ ก็ซด…. (ซีดซซซซ).. มาเคี้ยวกลืนต่อ อร่อยและแก้เซ็งดี

ไม่น่าเชื่อว่ามันจะกลายเป็นม้าโทรจันไปได้

(อูยย..เอาอีกแล้ว ปวดอีกแล้ว)
เย็นนี้จะไปหาหมอฟันซะหน่อย ให้หมออุดไปเลยดีกว่า สบายใจดี
แต่คงไม่ทะลึ่งไปสั่งถอนแล้ว
เดี๋ยวแก่ๆ จะลำบากกว่านี้

อูย…