นี่ไม่ใช่เทปซ้ำกับที่เล่ามาเมื่อสองปีก่อน (จนเผลอทำ��าพประกอบหายไปแล้ว ) นะครับ
แต่การไปผ่าฟันคุดซี่ล่างซ้ายตรงกรามด้านในสุดนี่
นับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญ และใช้เวลานานมากที่สุดอีกครั้งในชีวิตผม
(อย่างน้อยก็นานกว่าการคิดว่าจะเรียนอะไรตอนเข้ามหาลัยดี เพราะตอนนั้นคิดแค่ไม่กี่นาที)

เชื่อว่าทุกคนมีเสี้ยนหนามในชีวิตอย่างน้อยๆ ก็หนึ่ง
ถ้าว่ากันตามแนวความคิดของมาสโลว์ (Maslow) ที่ว่าคนเรามีบันไดความต้องการอยู่หลายสเต็ป
บางคนจนยากและขาดปัจจัยพื้นฐาน ก็ขออยากได้อยากมีไว้ก่อน
พอมีปั๊บก็เริ่มอยากได้สังคม อำนาจ และสารพัดอย่างไล่ๆ กันมาตามตำรานั่นแล
แต่ส่วนของผมนี่ระดับความต้องการสมัยยังวัยรุ่นก็คือ ผมอยากสูง
ตอนนั้นสูงแค่ร้อยห้าสิบเศษๆ ทำให้ไม่สามารถเป็น ร.ด.ได้เหมือนเพื่อนพ้องทั่วไป
ทำให้ต้องจับและเป็นทหารในกาลถัดมา (พอหมดฤดู ร.ด.ปั๊บ ผมสูงขึ้นปีเดียว ๒๐ ซ.ม.!)

แต่ก็นั่นแหละ หลังจากตัวเองผ่านความต้องการที่จะสูงนั้นมาได้แล้ว ก็เริ่มสำรวจร่างกายตัวเอง
ว่ากูยังขาดตกบกพร่องอะไรอีกไหม (อันนี้คงขอข้ามเรื่องหน้าตาไป มันคงหล่อได้สุดเพดานแล้ว)
แล้วก็พบว่าสุข��าพปากของตัวเองนั้นแย่มาก – เรียกง่ายๆ ว่า ผมปากเสียมากครับ

หลังจากผ่าฟันคุดไปรอบที่แล้วเมื่อสองปีก่อน และทำการรักษารากฟันจนสบาย(กระเป๋าตังค์)
ผมก็ทิ้งช่วงไม่ได้ไปยุ่งกะอีกซี่ที่เหลือ ที่ว่าจะ ว่าจะผ่าสักที ก็ได้แต่ว่าจะ ว่าจะ ว่าจะ ว่าจะ
จนอีซี่ที่คุกซึ่งมันไปเอียงพิงกับฟันกรามปกติ ทำให้เกิดช่องแคบโอซามุขึ้นในปาก และแปรงไม่ถึง
(ขอตั้งชื่อช่องแคบนี้เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ผู้นำทางจิตวิญญาณคนหนึ่งของผมครับ.. จะดีใจไหมนี่)
พอเศษอาหารมันไปอุดที่ช่องแคบโอซามุนี้บ่อยๆ เข้า ฟันกรามที่ปกติกีมันก็เลยเริ่มผุ

พอผุแล้วก็ปวด ก็ทำให้นึกได้ถึงสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าพ่อโอซามุนี้
ว่าวันหนึ่งลูกช้างจะไปผ่าอีฟันบ้า อีเสี้ยนหนามสุดท้ายในช่องปากนี้ออก
เมื่ออาการมันเริ่มกำเริบก็เริ่มเป็นโจทย์บังคับแล้วล่ะ ว่ามึงต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะแก่เกินไป
(การผ่าฟันคุดเนี่ย หมอแนะนำให้ทำตั้งกะยังเป็นวัยรุ่น ซึ่งผมอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลายพอดี)

ผมเตรียมตัวเตรียมใจนานหลายวัน วางแผนหาเวลาว่างและเตรียมใจเป็นเดือนๆ
พูดซ้ำอีกทีก็ได้ว่าตอนจะไปเ็นทหารในกองร้อยยังเฉยๆ เลย ไม่ได้ประหม่าขนาดนี้
จนถึงเมื่อคืน ตอนนอนก็กว่าจะหลับได้ เหงื่อแตกพลั่กๆ แต่ก็หลับลง และตื่นมาพบกับวันนี้

ผมนัดหมอไว้บ่ายโมง แต่มาตื่นเอาเที่ยง ตั้งใจแปรงฟันอย่างดีเหมือนจะเป็นการสั่งลาอีฟันบ้านี่
เดินลงมาข้างล่างปั๊บก็พบว่า��รรยาผัดมาม่าไว้ให้กิน เลยกิน แล้วก็แปรงฟันอีกรอบก็ได้วะ
เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ไปคลินิกหมอฟันเจ้าเดียวกับที่เคยไปเมื่อสองปีก่อนนั่นแหละครับ
ไปนั่งรออยู่สักพัก ในมือก็ถือหนังสือ “ทักษิณวิปโยค” ของหมอพรทิพย์อ่านไปด้วย (ยิ่งหลอน)

พอหมอเรียกเข้าไปเท่านั้นแหละ ทีแรกกะว่าคงจะมีการบิ๊ว การอินโทรอะไรต่อมิอะไรบ้าง
แต่ไม่เลยครับ คุณหมอ(ผู้ชาย แต่มีผู้สวยสาวสุดตึง เสื้อสีขาวกางเกงยีนส์ขาสั้นจุ๊ดจู๋)ก็เริ่มเลย
แค่แนะนำว่าถ้าเจ็บก็ให้ทำใจ เอ๊ย ให้บอกหมอนะครับ แล้วก็ลงมือฉีดยาชาเลย สองเข็ม!!

เฮ้ยหมอ !!

ผมอาศัยจังหวะช่วงที่รอให้ยาชาออกฤทธิ์ เนียนคุยกะหมอเรื่องเคสนี้ว่ามันยากไหม
หมอก็ให้กำลังใจ บอกว่า “กลางๆ ครับ” (นั่นแปลว่ายาก) แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยทันที
เอาคีมเบอร์แปด ค้อนเบอร์ห้า เลื่อย สว่าน ลิ่ม ตะไบอะไรไม่รู้
เนียนเรียกเป็น��าษาหมอ คิดว่าผมไม่รู้เรอะ ถึงจะโดนผ้าปิดหน้าแต่ผมได้ยินเสียงนะครับ

เอาเข้าจริงๆ คือกว่าครึ่งชั่วโมงหลังจากนั่นเป็นต้นมา ผมไม่รู้สึกเจ็บใดๆ ทั้งสิ้นเพราะฤทธิ์ยา
รู้แต่ว่ามีเสียง ครืดดดดดด ปั้ก ปั้ก ปั้ก วี้~~ อิคึ อิคึสารพัด ชำเราอยู่ในปากตัวเอง
นุ่มขนาดที่ฟันกรามพิการที่ว่าเนี่ยหลุดไปตอนไหนยังไม่รู้เลย ไม่เจ็บครับ ไม่เจ็บสักนิด

เสร็จแล้วหมอก็เย็บแผล (ตอนนี้รู้สึกว่ามีไหมเหมือนไหมขัดฟันมานัวเนียๆ แถวๆ ปาก)
เย็บเสร็จก็เอาสำลีมาให้กัด กัดแน่นๆ สองขั่วโมงนะ ถ้าเลือดยังไม่หยุดก็กัดอีกก้อน
เสร็จแล้วจ่ายตังค์ (๑๖๕๐ บาทครับ) แล้วก็ไปเดินโลตัสกับ��รรยา

ป.ล.
ตอนนี้ก็ผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้สองชั่วโมงพอดี เขียนเสร็จก็จะเอาสำลีไปทิ้ง
แล้วก็กินยาแก้ปวดกะแก้อักเสบหลังอาหาร อาทิตย์นึงก็หายแล้วจ้ะ (ขอให้เป็นตามนั้นเท้อะ~)

ป.อ.
ขออ��ัยที่บล็อกตอนนี้ไม่มี��าพประกอบ ทีแรกว่าจะวาดแบบโหดๆ เลือดๆ ซะหน่อย
แต่ต้องกัดก้อนสำลีที่อุดปากแผลอยู่ เลยวาดไม่ถนัด (ถ้ามันพอจะเป็นข้อแก้ตัวได้ก็จะดีใจมากครับ)

ป.ฮ.
หลังจากเดินโลตัสก็ไปร้านการ์ตูน พนักงานรี่เข้ามาถาม(อย่างตั้งใจ)ว่าหาหนังสืออะไรคะ
ผมอมสำลีอยู่ พูดไม่ได้ จะใช้��าษามืิออธิบายว่าไปผ่าฟันคุดมาก็ดูจะซับซ้อนไปหน่อย
ก็เลยเลือกที่จะเดินชิ่งหนีพนักงานคนนั้นมาเลย รู้สึกผิดมากครับ
เลยซื้อโอซาว่าฮายกครัวมาสามเล่มเป็นการปลอบขวัญ (นีมันวันเสียตังค์แห่งชาติอีกแล้วเรอะ!)

อยู่ดีๆ หมอแมว ก็กระซิบมา บอกว่าจะไปด้วยนะ!
เนื้อหาของคลิปที่ทีแรกจะตัดต่อเล่นๆ แซวกันเองเป็นมุก��ายในก็เลยเปลี่ยนไปนิดหน่อย
กลายเป็นรายการ “คุยกับหมอแมว” ไปเลย แถมดันมีชื่อตอนซะด้วยนะ เป็นตอน “ผ่าตัดไส้ติ่ง”
เนื้อหา��ายในก็คงเป็นเรื่องที่เราอยากรู้กัน หรือรู้บ้างไม่รู้บ้าง กระทั่งรู้มาผิดๆ เกี่ยวกับไส้ติ่งเนี่ย
อาทิ กินเม็ดฝรั่งแล้วเป็นไส้ติ่งเหรอ? หรือ ถ้าไส้ติ่งมันไร้ค่านัก เรามาผ่ามันทิ้งไปเลยดีไหม?
ซึ่งหมอแมวก็ได้ให้คำตอบไว้เป็นที่น่ารักและน่าเอามาลงบล็อกอีกที (ปกติพวกนี้จะโพสต์ขำขำในบอร์ด)

ลองดูเลยครับ

ขอบคุณตาวินัย (พ่อผมเอง แกตามอ่านบล็อกนี้เงียบๆ ด้วยแหละ) ที่ให้ยืมกล้องครับ
กล้องพ่อนี่เป็นของเล่นที่สนุก และทำให้เสียเวลาทำงานทำการมากเลยนะเนี่ย

ป.ล.
ตอนนี้หมอแมวเขียนบทความสุข��าพลงใน mthai
เคยคุยกันเรื่องนี้ก็พบว่าที่เขียนไปหลายสิบตอนนั่นคือเขียนฟรีนะครับ ไม่ได้ค่าแรงอะไร
แต่ก็สร้างเรตติ้งให้กับ mthai ได้เยอะพอสมควร
ดูท่าทางหมอแมวมีความสุขดี ที่คนอ่านกันเยอะ และเข้าใจวิชาชีพหมอมากขึ้น
ผมเลยยุให้หมอไปเปิดบล็อกสักแห่งที่ระบบดีๆ หน่อย อย่าง exteen
เพราะถ้าระบบเขาทำมาดี คุณค่าของบทความดีๆ ของหมอก็จะอยู่ไปอีกนานน้านนาน

ป.อ.
พูดเรื่อง exteen เลยนึกถึงบล็อกตอนที่แล้ว (245 | เนื่องด้วยเรื่องเครดิต2-ใครได้ประโยชน์)
เป็นไปดังคาด มีคนไม่เก็ตมุกผมเยอะแยะเลย
ถ้าอยากเข้าใจลองอ่าน คห ที่ ๑ จากบล็อกตอนก่อนหน้าครับ
(เล่นเอาคนเขียนต้องแอบส่งเมลไปเคลียร์กับหลาย คห เลย ดูสิ.. พับเผี่ย)

ป.ฮ.
สวัสดีครับชาว twitter มา follow iannnnn กันดีกั่ว

แต่ผม .. ผมกำลังอุดฟัน

เรื่องมันเริ่มต้นจากที่เคยเล่าไว้ว่าผมจำต้องชดใช้กรรมที่ได้ก่อไว้เป็นระยะเวลากว่าสิบปีที่ผ่านมา
นั่นคือไม่ได้ดูแลสุข��าพฟันของตัวเอง จนมันเกินจะเยียวยาเกือบจะเรียกได้ว่าสายเกินไป
ดังนั้นสิ่งที่จะต้องทำในระยะนี้ก็คือ ฟอร์แมตใหม่หมดทั้งปาก แล้วก็วางรากฐานป้องกันในอนาคต
(เคยเล่าไว้เป็นระยะหลายทีแล้วครับ ๐๑ / ๐๒ / ๐๓)

หลังจากผมไปผ่าฟันคุดฟันเมื่อ ๓ เดือนที่ผ่านมา ก็ยังไม่รู้สึกว่าการไปทำฟันเป็นสิ่งที่น่าพิสมัยนัก
ถ้าตัดประเด็นเรื่องราคา (แพง แต่ก็สมควร) ออกไปแล้ว สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือหมอเองนั่นแหละ
คือผมรู้สึกว่ามันเจ็บมากและเสียวฟันมากกว่าที่ประเมินไว้ (ว่าเจ็บและเสียวน่าดู แต่คงทนได้)
ก็เลยยังขยาดๆ อยู่ ไปอุดฟันหลังจากนั้นอาทิตย์นึงก็รู้สึกว่าเสียวพอสมควร
ดังนั้นเลยหยุดครับ ไม่ปงไม่ไปมันละ รอให้อารมณ์ดีๆ ก่อนค่อยไปอุดไอ้ที่มันผุให้ครบทั้งปาก

จนเมื่อไม่นานมานี้ อยู่ดีๆ ก็ปวดฟันกรามตรงตำแหน่งที่ไปผ่ามานั่นแหละครับ
ก็เลยแปลกใจ บวกสังหรณ์ว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นสักอย่างกับฟันตูแน่ๆ
จึงไปโพสต์ถามหมอฟันเจ้าเก่าว่าอาการแบบนี้น่าจะเป็นอะไรขนาดไหน
แล้วก็ได้คำตอบที่น่ากลัวจากหมอบอล จนใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ว่า ซวยแล้วกู ซวยแล้วกู
ต้องไปให้หมอเขาเจาะปากอีกแล้วหรือนี่กู..

ตัด��าพกลับมาในบ่ายวันที่ฝนฟ้าคะนองอีกครั้ง
คลินิกนี้เป็นคนละที่กับที่เคยไปผ่าฟันคุดมาในคราวก่อนนะครับ
พอดีว่าแฟนผมก็เพิ่งไปรักษารากฟันมา (ซึ่งแพงถึงหลักหมื่น และเจ็บมาก – โบว์บอก)
ผลจากการเอ็กซเรย์ฟันของผมออกมาเป็นสีดำทะมึนๆ ที่ผิวฟันลึกเข้าไปพอสมควร
ซึ่งแปลว่า มันผุลึกเข้าไปจนเกือบถึงโพรงประสาทฟัน

คุณหมอคนสวยบอกว่า น่าจะรอด คือแค่อุดไม่ต้องถึงขนาดต้องรักษารากฯ นะคะ ..แต่!!..
แต่��าพที่เห็นในฟิล์มนั้นอาจน้อยกว่าที่เห็นของจริง ซึ่งต้องพิารณาจากการขูดๆๆ ฟันดูก่อน
ว่าแล้วคุณหมอคนสวยของผมก็จัดการฉีดยาชา และอุดฟันซี่อื่นๆ ที่อยู่ใกล้กันไปพลางๆ
และเมื่อถึงเวลา ฝนเริ่มตก (โบว์นั่งรออยู่หน้าห้อง โทรกลับบ้านให้ปิงเก็บผ้าอย่างด่วน)
ทีมงานคุณหมอก็ระดมกำลังเข้ามารุมกันตรงซี่ฟันเจ้าปัญหา ส่ง��าษาดาวนาเม็กกันงุ้งงิ้งๆ
แต่จับใจความได้ว่าต้องรีบทำ เพราะเกรงว่าไฟจะดับ หรือไม่ก็ฟ้าผ่าลงมาขณะกำลังกรอฟัน
(และทำให้ผมกลายร่างเป็นยอดมนุษย์ไฟฟ้า สูงห้าสิบเมตร หนักห้าสิบตัน และฟันผุ :05:)

โอว บรรยากาศมาคุมากครับตอนนี้
เสียงเครื่องดูดน้ำลาย (ซักเกอร์) ทำงานสลับกับเครื่องกรอฟันสุดเสียวไส้
ทั้งนี้ อาการเจ็บไม่มีเลย เพราะคุณหมอฉีดยาชาแล้วตั้งแต่ทีแรก
(มีการนับเลข ๑-๑๐ ให้อดทนด้วยนะคะ เอ้า ๑.. ๒.. ๓.. อู๊ย หมอน่ารักเนาะ :15:)
ในที่สุดพอเฉาะๆ เจาะๆ ซี่ฟันไปจนถึงจุดนึง คุณหมอคนสวยก็บอกข่าวร้ายกับฉันเลย
ว่าคงไม่รอดแล้วนะคะ (น้ำเสียงเล็กๆ งุงิๆ แต่คำพูดมีพลังมาก) // sfx: ฟ้าผ่าเปรี้ยงงงง
เพราะว่าตอนนี้มันผุเข้าไปถึงข้างในเลย ต้องรักษารากฟัน(ราคาเป็นหมื่น) เลยล่ะ
เพราะถ้าเก็บเอาไว้หรืออุดเฉยๆ ตอนนี้ เดี๋ยวมันก็กลับมาเป็นอีก (เปรี้ยงงงงง)

ผมตอบ “อก-อง” อย่างแอ่วเอา (ก็ปากตูชาอยู่ครึ่งปากอ้ะ)
คุณหมอดีใจลิงโลด กระโดดตีลังกาเข้ามาคร่อมบนตัว
แล้วเอาเครื่องมือที่หน้าเหมือนแปรงสีฟันไฟ้ามา วื้อ~ วื้อ~ อยู่ในรูของผมอีกครั้ง
ในใจผมตอนนี้คิดอยู่สามเรื่อง
- เรื่องแรกคือ ตูจะต้องเสียเงินอีกหมื่นเลยเรอะ เท่านี้ก็จนจะกรอบแย่อยู่แล้ว
- เรื่องที่สอง นึกถึงอาการปวดสุดยอดบรรยายจากโบว์ ที่เป็นรุ่นพี่ในการรักษารากฟันมาก่อน
- เรื่องที่สาม มือคุณหมอนิ้มนิ่ม~

อีกครั้ง ฟ้าผ่าเปรี้ยงตรงไหนสักแห่ง ข้างนอกหน้าต่าง
แต่ทีนี้ไฟดับพรึ่บ!

ครับ.. ไฟดับ! ..
ดับพร้อมๆ กับอนาคตของผมเลยแหละครับ

(ตัดจบ)

เหตุการณ์หลังจากนั้นก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
ตอนนี้ตีห้าเศษๆ ผมนั่งเขียนบล็อกไป ก็มองถุงยาที่หมอให้มาด้วย
บนฉลากยาแก้ปวดหนึ่งซอง กับแก้อักเสบอีกซอง เขียนว่าหลังอาหารเช้า-กลางวัน-เย็น
นึกๆ ดูก็ตลกดีนะ ทุกวันนี้ผมตื่นไม่บ่ายสองก็บ่ายโมง แต่นอนตอนหกเจ็ดโมงเช้าทุกวัน
ก็เลยสงสัยอยู่ว่ามื้อแรกของผมจะเรียกว่าเป็นอาหารอะไรดี

ผมถูกนัดอีกทีเพื่อไปเสียตังค์เพิ่มในคอร์สรักษารากฟันครั้งต่อไป ซึ่งเจ็บแน่ๆ แต่ก็ต้องเตรียมใจไว้
ความรู้สึกตอนนี้เหมือนโดนใบแดงอีกครั้ง และทางกองร้อยก็เรียกตัวกลับเข้าไปประจำการอีกที

.

ป.ล.
ขอย้ำว่าหมอฟันคลิกนิกนี้น่ารักมากครับ
เวลาคุยจะเสียงงุ้งงิ้งเหมือนแมวตลอดเวลา

ป.อ.
จริงๆ แล้วตรง ป.อ.นี่จะหักมุม แต่ไม่รู้จะเขียนยังไงดีให้รู้สึกว่าหักมุม
เอาเป็นว่า คุณหมอคนสวยของผม เธอใส่ชุดคลุมท้องด้วยล่ะ

ป.ฮ.
นี่ถ้าเจอกับผมก่อนหน้านี้ คุณหมอคงไม่ท้อง
(เฮ้ย อะไรของมึง!)

(กดดู)

รู้สึก��ูมิใจเหลือเกินครับที่เราได้ศาสนาพุทธมาเป็นศาสนาประจำชาติแล้ว

ไชโย!! ไชโย!! ไชโย!!!!!!!!!!!!

ป.ล.
ผ่าฟันคุดมาเมื่อวานนี้ครับ เจ็บกว่าที่คิดไว้หน่อยนึง (ทีแรกคิดว่าไม่เจ็บเลย)
ใครมีฟันคุดรีบไปผ่าซะนะครับ ก่อนที่มันจะลุกลาม (เคยเขียนไว้แล้วที่นี่ กับที่นี่)
เพราะหน้าที่ชายไทย นอกจากจะเป็นทหารและบวชทดแทนพระคุณแล้ว
ก็มีฟันคุดนี่แหละครับที่ต้องรีบผ่า อย่าปล่อยไว้ข้ามปีเหมือนผม

ป.อ.
เรื่องศาสนาก็เช่นกัน เราอยู่ในสังคมที่บอกว่า ศาสนา พระเครื่อง การเมือง กีฬา อย่าเอามาเถียงกัน
จนมันเละเป็นขี้อย่างทุกวันนี้ไงครับ เพราะไม่มีการสังคายนากันจริงๆ จังๆ
(อย่างเรื่องการเมืองนี่ถือได้ไหมว่าการปฏิวัติคือการสังคายนาในรูปนึง – แต่ตัดบัวดันเหลือใยก็เลยยังเละอยู่)

ป.ฮ.
ช่วยกันผ่าฟันคุดออกจากศาสนาประจำชาติ! ของเราเถอะครับ