๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ - มีตติ้งไม่ได้แปลว่าประชุม
พอดีวันนี้มีมินิมีตติ้งเว็บฟ๐นต์ครับ
เป็นมินิมีตติ้งที่ตลกดี คือมีคนมากันตั้ง ๓๐ กว่าคน
โดยเป้าหมายหลักอยู่ที่ร้านหมูกระทะเฉินหลง (แถวภาวนา-โชคชัยสี่) และบ้านผมเอง
พูดง่ายๆ ก็คือมากันเพื่อกิน แล้วก็เล่นเกม จบด้วยการดื่ม .. โอ้ว ชีวิตสุขีจริงๆ
แขกคนแรกจากเว็บ บุกมาถึงบ้านตอนบ่ายสอง
แล้วก็ทยอยกันมาเรื่อยๆ จนได้เวลาห้าโมงเย็น
อันเป็นมงคลฤกษ์ในการบุกไปเปิดร้านหมูกระทะกัน และโจ้กันอย่างหนักหน่วง!
ใครที่เคยไปกินหมูกระทะร้านนี้จะเห็นว่าสิ่งเชิดหน้าชูตาของร้านก็คือ กุ้งเป็นๆ สดๆ
โดยมีกระบวนการคือทางร้านจะประกาศว่า “เดี๋ยวทางร้านจะเริ่มปล่อยกุ้งแล้วนะคะ”
วินาทีถัดมา แขกเหรื่อจากทุกโต๊ะก็พุ่งทะยานกันไปออ เบียดเสียดกันอยู่หน้าบ่อกุ้ง
แล้วก็มีพนักงานร่างบึ้กคนนึงเดินแบกถังกุ้งแม่น้ำมา แล้วเทใส่ลงในบ่อ
เท่านั้นแหละ ความโกลาหลก็บังเกิด!
เสียงวี้ดว้ายของเหล่าปีศาจในคราบมนุษย์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ใครอยู่แผงหน้าติดกับบ่อกุ้งก็ชิงจ้วงล้วงมือลงไปในบ่อ
เหล่ากุ้งน้อย (ก็ไม่น้อยนี่หว่า) ก็พากันหนีซมซาน ตาลีตาเหลือกเพื่อเอาตัวรอด
แต่กุ้งแม่น้ำธรรมดาๆ หรือจะสู้น้ำมือมนุษย์ปีศาจผู้หิวกระหายและบ้าคลั่ง
กุ้งทุกตัวในบ่อโดนจ้วงหายไปในบัดดล .. จับเวลารวมแล้วได้ไม่เกิน ๓๐ วินาที!!
เสร็จแล้วถ้าเป็นไปตามคำแนะนำของร้าน - ใครที่จับกุ้งไปเขาจะให้เอาไปแช่ในน้ำแข็งก่อน
เพื่อให้มันสลบ เป็นเวลาครึ่งนาที แล้วค่อยเอาไปย่างบนเตาไฟ เท่านี้ก็กินได้สบายแฮ
แต่เอาเข้าจริงๆ น้ำแข็งมักจะหมดในการปล่อยช่วงแรกๆ
ทำให้ใครก็ตามที่ชอบรสชาติของกุ้งสดๆ จำเป็นต้องเผามันทั้งเป็นนนน!!!
แน่นอนว่ากุ้งก็ต้องดิ้น ไม่ก็กระโดดดุ๊งดิ๊งกระเด็นกระดอนกระเด้งออกจากเตา
วิธีกำราบมันก็คือต้องใช้ตะเกียบกดท้องมันเอาไว้ไม่ให้หืออือ นานพอดูกว่ามันจะขาดใจตาย
แล้วค่อยรอให้มันสุก (แต่กว่ามันจะตาย แขนขาของน้องกุ้งก็โบกร่ายหยองแหยงอย่างน่าสงสาร)
โหดไหมครับไอ้ที่เล่ามา .. เอาเข้าจริงๆ บรรยากาศมันสนุกสนานอย่างซาดิสม์
ใครที่จับกุ้งมาได้มากๆ ก็จะได้รับเสียงปรบมือเกรียวกราวจากเพื่อนร่วมโต๊ะ
และกุ้งเป็นๆ ที่ปรุงสุกใหม่ๆ เนื้อมันจะแน่น หวาน กรุบกรอบ เด้งบนลิ้นอย่างคุ้มค่าบาป
โอย เล่าไปก็ไม่รู้จะรู้สึกผิดชอบชั่วดียังไง แต่ก็เป็นร้านที่ผมไปกินบ่อยที่สุดแล้วละมั้ง 
กว่าจะได้กลับมาถึงบ้านก็ล่อไปซะดึก
แน่นอนว่าวันนี้ผมไม่ได้ออกวิ่ง แต่ก็ไม่ได้ละเมิดกติกาข้ออื่นๆ นะ
แต่อีพวกมารผจญ! ทุกคนที่อยู่ใกล้ๆ เวลามันมีเป๊ปซี่ก็จะขยันเสิร์ฟมาให้
ผมก็เลี่ยงแล้วเลี่ยงอีก (แม้จะเปรี้ยวปากอยู่เหมือนกันเพราะตัวเองก็เสพติดสารละลายชนิดนี้)
จบจากมื้อเย็นด้วยความอิ่มหมีพีมัน ครื้นเครงกันตามประสามีตติ้งทั่วไปที่ยึดหมูกระทะเป็นสรณะ
พอกลับมาถึงบ้าน ก็โจ้เกมวีกันไปหลายยก จนได้เวลาพอเหมาะ จึงเคลื่อนทัพขึ้นไปชั้นสอง
ชั้นสองบ้านผมเป็นห้องสมุด ประกอบด้วยการ์ตูนของสนุกเกอร์ ปิง และแอน รวมกันเต็มห้อง
แต่คืนนี้มันกลายเป็นสถานที่ร่ำสุราของชาวคณะ มีดีเจหัวฟูเป็นเจ้าภาพคอยขยันชง ส่ง และตบ
ส่วนผมหลีกลี้หนีมาเขียนบล็อกข้างล่างด้วยเกรงเวลาว่ามันจะเลยวันไปไกล
ได้ยินเสียงเพดานห้องที่ทำหน้าที่เป็นพื้นห้องสมุดมีเสียงแกรกกรากของภาชนะแก้วที่ดังทะลุลงมา
ผมเป็นคนไม่กินเหล้า (และรังเกียจคนกินเหล้าด้วยแหละ แต่คืนนี้คงขอยกเว้น)
แถมเดือนนี้ดันพยายามแนวด้วยการไม่กินน้ำอัดลม ขนมถุงอีก (กับแกล้มก็เป็นขนมพวกนี้ทั้งนั้น)
อู้ย.. 
ป.ล.
คลิปกาก้าด้านบนนั่นไม่เกี่ยวกับเนื้อหาครับ
เห็นว่าตัวมันโตขึ้นกว่าที่ถ่ายมุมเดิมเมื่อครั้งกระโน้นมากๆ ก็เลยสนใจในความเติบโตนี้และชักรูปมา
iannnnn