259 | เมื่อผมบุก kapook.com! (ภาคสอง)
ว่าจะเขียนให้เสร็จเมื่อคืนแต่มันยาวมากจริงๆ เลยต้องเลื่อนมาเป็นอีกวัน
ความเดิมจากตอนที่แล้ว:
กำนันแม้น แอน โบว์ สามคนไปตะลุยกระปุก ด้วยเหตุผลต่างๆ กัน
กำนันแม้นไปติดต่อลงโฆษณา แอนไปโหวกเหวก และโบว์ไปนั่งฟัง
จบแล้วแค่นี้เอง แล้วตอนที่ผ่านมาตูจะเล่าให้ยาวทำไมวะ 
เอาละครับ ตอนนี้ในห้องมีผม กำนันแม้น โบว์ และคุณเอกพงษ์ นั่งอยู่รอบโต๊ะประชุม
กำนันแม้นแนะนำตัว และเจรจาเรื่องการลงโฆษณา ซึ่งตรงนี้ผมขอละไว้นะครับ
เพราะไม่ใช่ประเด็นที่ผมเกี่ยวข้องด้วย (หรือจะโฆษณาให้พี่แกดี เอาไหมครับกำนัน)
พอจบวาระแรกก็มาต่อกันด้วยวาระที่สอง กำนันแม้นคนเดิมนั่นแหละที่เปิดฉาก
“คือผมเนี่ย มาในสองฐานะ หนึ่ง ผมอยากเป็นลูกค้าของกระปุก
และสอง ในฐานะนักสร้างสรรค์ ผมเห็นปัญหา ผมก็เข้าใจในคนที่สร้างสรรค์งาน
แล้วโดนเว็บใหญ่ๆ เอางานไปใช้โดนที่ไม่ได้บอกกล่าว…”
สาระสำคัญที่พูดคุยกัน คือเราเป็นฝ่ายเสนอปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนที่สร้างสรรค์งาน
และคุณเอกพงษ์ก็ตอบคำถาม โดยสรุปย่อได้ดังนี้
๑.
ขณะนี้ทางเว็บกระปุกมีของเล่นชิ้นนึงคือ Glitter ที่เป็นภาพการ์ตูนหรืออะไรก็ตาม
ถ้าผู้ใช้อยากได้ ก็สามารถก็อปปี้โค้ดไปแปะตามคอมเมนต์ในฮิ๕ ได้เลย
ซึ่งตรงนี้เป็นส่วนที่ผมเอง และใครหลายๆ คน (ตามลิงก์ในตอนที่แล้ว) รู้สึกว่า
อยู่ดีๆ เราวาดการ์ตูนขึ้นมา แล้วมันดันไปปรากฏอยู่ในเว็บกระปุก
เพื่อสร้างจำนวนผู้ใช้บริการให้เขาได้ประโยชน์ไปฟรีๆ
(จนคุยได้ว่า เราเป็นเว็บที่มีคนเข้าเยอะเป็นอันดับสองของประเทศเชียวนะ)
ประเด็นที่เราพยายามเสนอ ไม่ได้อยู่แค่งานของเรา หรือของเพื่อนๆ ที่โดนขโมยนั้น
จะไปสร้างผลประโยชน์ให้เขาแค่กระจึ๋งแล้วจะมาร้องแรกขอความเป็นธรรม
แต่ปมปัญหากลับอยู่ที่ว่า มันไปสร้างความชาชินให้กับผู้ชม ว่าการขโมยงานคือเรื่องธรรมดา
คุณครับ! ในฐานะที่คุณรั้งตำแหน่งเว็บอันดับหนึ่งของวัยรุ่นไทยแบบนี้
ทำไมไม่ลองทำตัวเองให้เป็นตัวอย่างดีๆ กับวัยรุ่นในฝ่ามือคุณล่ะครับ
๒.
ผมยื่นกระดาษที่มีน้ำหมึกพิมพ์เป็นรูปหน้าเว็บของกระปุก ที่มีตัวการ์ตูนที่ผมวาดไว้
แต่ไม่ได้วาดให้กระปุกนะครับ ผมวาดใส่เว็บฟ๐นต์ แล้วเผอิญมันไปโผล่ที่กระปุก?
แล้วเริ่มอธิบายให้คุณเอกพงษ์ฟังว่า ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่จะใส่ลายน้ำเว็บกระปุกหรือไม่
หรือจะใส่เครดิตหรือไม่ใส่เครดิตของผู้สร้างสรรค์ผลงาน แต่ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ครับ
ทางกระปุกได้ขออนุญาต และได้รับอนุญาตหรือยัง ก่อนที่จะนำมาใช้หาผลประโยชน์
“ถ้ากระปุกเป็นเด็ก ผมไม่คุย แต่นี่กระปุกเป็นผู้ใหญ่” กำนันแม้นกล่าวชัดเจน
สื่อออกมาให้เห็นข้อบกพร่องด้านจรรยาบรรณที่เกิดขึ้น ซึ่งทางกระปุกก็ยอมรับผิดแต่โดยดี
๓.
กำนันแม้นบอกว่า กรณีที่มีการขโมยผลงาน (ขอใช้คำว่าขโมยนะครับ ชัดเจนดี) นั้น
แล้วถ้าถูกจับได้ก็ถอดสิ่งที่ละเมิดออกจากระบบนั้น ฝ่ายที่วิน มีแต่ทางคุณอย่างเดียว
เปรียบได้กับเรามีเพื่อนที่อยู่ดีๆ มันมาขโมยตังค์เราแล้วเผอิญว่าโดนจับได้
ทางแก้ปัญหาของเพื่อนคนนั้นคือ “โอเค เดี๋ยวกูคืนตังค์ให้มึง กูขอโทษนะ” แล้วก็จบ
ซึ่งมันไม่แฟร์สำหรับเพื่อนคนอื่นๆ อีกมากมาย และจะมั่นใจได้อย่างไร
ว่าวันหนึ่งเพื่อนคนนี้ (หรือคนอื่นๆ) จะไม่ขโมยตังค์ของเรา หรือของใครๆ อีก
๔.
แต่ทางแก้ปัญหาของกระปุกที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน กลับใช้วิธีแปะข้อความติดไว้ที่หน้าเว็บ
ว่า “หากคุณพบเห็นการแอบอ้างงานลิขสิทธิ์ของคุณที่เว็บของเรา
กรุณารีบแจ้งมาที่อีเมล เพื่อเราจะได้รีบแก้ไขให้ถูกต้องโดยเร็ว”
วิธีแก้ปัญหาแบบนี้ผมว่าเข้าตำราขโมยตังค์เพื่อนข้างบนนั่นเลยครับ
คือมันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมารอให้เกิดการละเมิดผลงานของเราก่อน
แล้วค่อยให้เจ้าของผลงานไปเจอ แล้วค่อยแจ้ง แจ้งแล้วทางนั้นก็จะ “แก้ไขให้ถูกต้อง”
แก้ไขอย่างไรดีครับ - ลบออก? ใส่เครดิต? ใส่ลิงก์กลับให้? โอ้ พอใจมาก.. ปิดคดี?
หรือถ้ามองในฝ่ายผู้ถูกละเมิด จะรับมือยังไง เขียนด่า? ฟ้องร้อง? หรือต่อยตุ๊กตาหมี?
ทั้งนี้ที่ยกตัวอย่างมา ล้วนแล้วแต่เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุทั้งสิ้นครับกระปุก
๕.
กำนันแม้นบอกว่า
“มันเป็นการยินดีเพียงฝ่ายเดียว คือฝ่ายผู้ละเมิด แต่สำหรับเจ้าของผลงานเขาไม่ยินดี
แต่จะยินดีมาก ถ้าเป็นการป้องกันปัญหาตั้งแต่เริ่มต้น คือตั้งแต่ระดับนโยบายเลย… “
เราเสนอไปว่า ยังงี้คุณก็กำหนดเป็นนโยบายลงไปเลยสิครับ เป็นกฎเหล็กข้อที่ ๑ เลย
ให้ฝังอยู่ในสามัญสำนึกของฝ่ายดูแลคอนเทนต์เลย ว่าต้องให้ความสำคัญที่สุดกับเรื่องนี้
และให้ความเข้าใจอย่างหนักหน่วง ว่าการนำผลงานใดๆ จากที่อื่นมาแสดงในเว็บของคุณ
ไม่ใช่ว่าจะลงไว้ก่อนแล้วค่อยแก้ปัญหา บริษัทผลิตรถยนต์ในจีนแห่งนึงที่เคยอ่านมา
ใช้วิธี “ละเมิดเขาไว้ก่อน” รอให้ฝรั่งมาฟ้อง กว่าคดีจะจบคุณก็โกยกำไรมหาศาล
จากรถที่ขายได้ไปเพียบแล้ว หน้าที่ต่อไปก็แค่ปิดสายการผลิตของรุ่นนี้ และเปิดรุ่นใหม่!
.
ออกตัวไว้เลยว่าที่มีเนื้อหาค่อนข้างหนักนี่ จริงๆ บรรยากาศค่อนข้างผ่อนคลายนะครับ
แต่อาจจะผ่อนคลายสำหรับเราก็ได้ สำหรับทางกระปุกอาจจะหนักพอสมควร (+งงด้วยล่ะ)
หลังจากคุยไปได้ราวๆ ๒๐ นาที กำนันขอตัวออกไปสูบบุหรี่ เลยได้พักเบรกกันแป๊บนึง
พอพักเบรกปั๊บ ทางคุณเอกพงษ์ได้เชิญคุณโชค วิศวโยธินเข้ามาคุยด้วยอีกคน
ขอเปลี่ยนรูปแบบสนทนาเป็นแบบถามมาตอบไป
เดี๋ยวมาเขียนต่อครับ ภาคสามน่าจะเป็นภาคจบแล้วล่ะ
โอย.. เรียบเรียงยากจังวุ้ย
iannnnn