บล็อกนี้ตั้งใจจะเขียนสดุดีการ์ตูนเรื่อง Bambino! ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์ครับ
เป็นการ์ตูนที่เห็ฯหน้าปกแล้วก็ไม่ได้คิดจะอ่าน เพราะผมเฉยๆ กับการ์ตูนทำอาหาร
แต่ทำไมใครๆ รอบกายก็ต่างยุให้อ่านให้ได้ และมัน “มีค่าพอจะซื้อเก็บสะสม” เลยล่ะ
ก็เลยไปสอยมาจากงานหนังสือที่ผ่านมา (ขนาดคนขายที่บูทเองยังคิดว่าอยู่ค่ายอื่นเลยคิดดู)

ที่จริง Bambino! (ใช้เป็นสแลง หมายถึงเด็กอ่อนหัด หรือกาก อะไรแบบนี้) เขียนมาแล้วสองภาค
ภาคสองเพิ่งถึงเล่มสี่ และภาคหนึ่งก็มีคนเอาไปทำซีรี่ส์ออกทีวีเรียบร้อยแล้ว ใครไม่อ่านการ์ตูนก็หามาดูได้
ผมเพิ่งอ่านภาคแรกไปได้แค่หกเล่ม แต่ก็คิดว่าต้องเขียนแล้วล่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวลืมประเด็นที่มันแว้บขึ้นมาฉิบ

การ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนแนวสู้เพื่อฝันครับ แต่ไม่ได้เฉิ่มๆ เหมือนหลายๆ เรื่องนะ คือเรื่องนี้ไร้ปาฏิหาริย์ใดๆ
ไม่มีความแฟนตาซี พระเอกไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ หรือมีพรสวรรค์แบบที่เรารู้สึกว่าเป็นเรื่องเฉพาะ ไกลตัว
แบบ Bakuman ที่พระเอกทั้งคู่ก็เก่ง หรือ BECK ที่พระเอกก็มีพวงสวรรค์อยู่ไม่น้อย

ไอ้ความที่พระเอกมันไม่ได้เก่งกาจชาตินักรบมาจากไหนนี่แหละ เหมือนคนเขียนตั้งใจบอกว่า มึงน่ะก็ทำได้
ขอแค่ ขอแค่อะไรสักอย่าง ต้องไปอ่านเอาเองจากในการ์ตูน เดี๋ยวเล่าแล้วจะไม่หนุกฉิบ

ถึงเนื้อหาจะว่าด้วยการเข้าไปทำงานในร้านอาหารอิตาลี ซึ่งโคตรจะไกลตัวเราเลย
แต่จะบอกว่ามันเป็นเรื่องที่ย่อยง่ายมาก และอ่านสบายอยู่กึ่งกลางระหว่าง BECK กับ Bakuman ครับ
ดังนั้นถ้าใครรู้สึกว่าเฮ้ย ชีวิตกูหมดไฟ หรือใครเพิ่งเรียนจบ (พระเอกในเรื่องเริ่มต้นตอนอยู่มหาลัยปี 3)
จงหามาอ่าน แล้วน่าจะจูนทิศทางชีวิตของตัวเองได้เลย

ผมนั้นนับถือการ์ตูนเสมอ ไม่ว่ามันจะไร้สาระหรือปัญญาอ่อนสักแค่ไหน ไม่เคยมองมันเป็นขยะเลย
ตราบใดที่คนเขียนใส่ใจกับเนื้องาน มันดูออกนะ (คือในบ้านเรามันมีแนวๆ ตีหัวเข้าบ้านอยู่ก็ไม่น้อย)

.. อ้อมไปไกลตามเคย ลูกร้องแล้ว เข้าเรื่องได้

ในเล่มแรกๆ นั้นพระเอกต้องรับภาระเป็นผู้ช่วยพ่อครัวในการทำอาหารมือใหม่สุดๆ เลย
แล้วอีพ่อครัวนี่แม่งทำงานเร็วมาก เซียนมาก เก๋ามาก แต่เหยียดหยามพระเอกฉิบหายเลย เพราะมันกากไง
ถึงจะเจ็บใจ แต่ไอ้พระเอกมันก็อยากเก่งแบบนั้น อยากไปยืนอยู่ตรงจุดนั้นมั่งไง แต่ทำไงก็ไวไม่เท่าสักที
จนแม่ครัวสาวในร้านก็หันมาเตือนว่า “หร่อนน่ะเคลื่อนไหวแบบไร้ประโยชน์มากเกินไป”

ฉึก!

พระเอกหันไปดูอีพ่อครัวคนนั้น หันมาทีจับกระทะ หันไปหยอดเห็ดงี้ มันขยับตัวทุกอย่างแบบมีคุณค่าหมดเลย
เลยเกิดปัญญาขึ้นมา และพยายามพัฒนาตัวเองตาม

…

แต่ประเด็นคือ ผมดันไปชอบประโยคที่บอกว่าเป็ฯการขยับตัวที่ไม่มีประโยชน์นั่นจังเลยครับ
เห็นตัวเองเลยว่าก่อนหน้านี้หลายๆ ปี เราขยับตัวแบบไร้ประโยชน์มานานมากๆ
เอาเวลาไปทำนั่นนี่ที่ เออ ทำไปทำไมวะ ทำแล้วได้อะไรวะ มัน “ได้อะไรกลับมาบ้าง” วะ

ที่จริงก็ไม่ได้แปลกอะไรเพราะวัยรุ่นที่ไหนก็ทำกัน เวลาว่างเหลือมากมาย ตังค์ถึงมีน้อยหน่อยแต่ก็ไม่ได้รีบ
เพราะพ่อแม่ก็มีให้เกาะแดก คือชีวิตไม่ได้ต้องต่อสู้อะไรนักไง ยังไมได้ข้ามมาสู่โลกของผู้ใหญ่เต็มๆ ตัว
แล้วก็นึกย้อนไปถึงเรื่องบันไดสามขั้น (อีกแล้ว) .. เรียนจบ / แต่งงาน / มีลูก นี่ผมมาถึงขั้นที่สามแล้ว
ทำให้พบคำตอบที่เมื่อก่อนสงสัยมานาน หลายๆ เรื่อง ที่วัยรุ่นไม่เคยเข้าใจ พอมาถึงตรงนี้แล้วมันเก็ตเองนะ

สิ่งเหล่านั้นผมเรียกเหมาๆ รวมๆ (อาจจะไม่ครอบคลุมแต่นึกได้ตอนนี้) ว่ามันคือผลประโยชน์
มันคือโลกของความเห็นแก่ตัว การทำอะไรแล้วจะต้องไม่สูญเปล่า หรืออย่างน้อยก็ต้องหวังอะไรกลับมา
ขนาดเป็นงานฟรี งานขำๆ สนุกๆ แต่ในหัวมันก็จะคิดแล้วว่าเสร็จงานนี้จะมีอะไร “คืนมา” สู่เราบ้าง
ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก่อนหน้านี้เราไม่เคยมี ไม่เคยเป็นมาก่อน

อย่างเช่นถ้าจะทำฟอนต์เล่นๆ ขึ้นมาอีกหลายๆ ตัว คือเราอยากมากเลยนะ เป็นความอยากที่อัดอั้นมากๆ
แต่ข้ออ้างก็มีมากมาย เช่นถ้ามีอะไรที่ทำแล้วได้ตังค์ (หรือได้หน้าตา) กว่า เราก็พร้อมจะทิ้งสิ่งที่รักนี้ไป
โดนกระบี่กลืนกินจิตวิญญาณไปเรื่อยๆ..

แต่ก็รู้ตัวนะ และไม่ได้ขึงขังว่าจะต้องฝืนต่อต้านหรือโอนอ่อน
ตราบใดที่เราก็ยังเป็นเราอยู่อย่างนี้ มันจะมีเส้นบางๆ ที่เราตั้งใจไว้ว่าเราจะไม่เป็นคนที่เหี้ยไง
เพราะเราเคยเจอผู้ใหญ่ที่เหี้ยมากๆ มา แล้วเราคันมาก คันตีนมากๆ และตั้งใจว่ากูจะไม่เป็นอย่างมึงเด็ดขาด

แต่ทั้งนี้เราก็ยังนึกประคับประคองการเคลื่อนไหวของตัวเอง
ให้ไม่มีประโยชน์เสียบ้าง —- จะพูดให้ชัดว่านั้นก็คือ จะเคลื่อนไหวแบบไม่มีผลประโยชน์เสียบ้าง

เขียนปักหมุดไว้เพื่อคุยกับตัวเอง ผมให้เวลากับตัวเองไว้ระยะหนึ่ง ตอนนี้ความอึดอัดนั้นยังแค่ปริ่มๆ
ตั้งใจว่าถ้ามันเกินเส้นขึ้นมาเมื่อไหร่ ผมจะกลับมาเคลื่อนไหวแบบไร้ผลประโยชน์ ..แต่โคตรมีความสุขอีกครั้ง

มนุษย์เงินเดือนนี่นะ ไม่ชิวเลย

จบ.

ป.ล.
ตั้งชื่อหมวดเป็น “การ์ตีน” ครับ.. คือวาดได้แต่แบบส้นตีนๆ ยังงี้แหละ
เดี๋ยวไว้ว่างๆ จะเพิ่มเมนูข้างล่างหน่อย จะได้ขุดของเก่ามาอ่านง่ายๆ
นี่ขนาดตัวเองยังหาเองไม่เจอเลย น้อยเกิ๊น

.

ผมลุกจากโต๊ะคอมที่ร้านไปเข้าห้องน้ำ
ขณะยืนเยี่ยวอยู่นั่นเอง อยู่ดีๆ ก็แวบประโยคนี้ขึ้นมาในหัว

“จินตนาการสำคัญกว่าความรู้”

มันเป็นคำพูดของตาลุงแก่ๆ คนนึงที่ชื่ออัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
แม้ว่าปัจจุบันนี้ประโยคดังกล่าวจะโดนยืมมาพูดเพื่อเสริมความเท่ให้กับผู้กล่าวก็เหอะ
แต่ขณะที่บังคับวิถีกระสุนอยู่นั้น ผมก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา…

มันคือเรื่องความแตกต่างระหว่างโลกตะวันตกและโลกตะวันออกครับ

เมื่อตอนที่ผมนึกภาพช็อตที่ตาลุงหัวฟูแกพูดยังงั้นขึ้นมา
ก็นึกถึงนิตยสารสารคดีฉบับสดุดี ๑๐๐ ปีไอน์สไตน์ที่ซื้อมาเตรียมอ่านตรงที่นอน
(เป็นโรคชอบซื้อหนังสือมาดองไว้ครับ กว่าจะได้อ่านก็ตอนมันเริ่มเปรี้ยวแล้วล่ะ)
อืม..

หน้าตาแกก็ฝรั๊งฝรั่ง (ฝรั่งแบบยิวๆ) ..แต่ไหงพูดอะไรไท้ยไทยวะ
ผมลองแทนความหมายของคำว่าจินตนาการ เข้ากับ “โลกตะวันออก”
และคำว่าความรู้เข้ากับ “โลกตะวันตก”
..มันมีความสัมพันธ์กันอย่างน่าประหลาดนะ

ในขณะที่โลกฝั่งนึงมองทุกอย่างด้วย “ฟิสิกส์” (แปลตามพจนานุกรรมว่า กายภาพ)
นั่นคือ มองอะไรต่ออะไรด้วยสายตาแบบจริงจัง จริงๆ จังๆ และจริงๆ จังๆ -_-’
นั่นเพราะทางเขาเป็นผู้เริ่มคิดระบบการศึกษา “แบบมาตรฐานสากล”
อย่างที่เราไปลอกโมเดลเขามาทั้งดุ้น (และไม่รู้จะปฏิรูปกันยังไงดีมากี่สิบปีแล้ว)
แต่ในวินาทีเดียวกัน เราได้เห็นโลกอีกฟากนึงมองอะไรเป็นความฝันไปซะหมด
ไอ้ที่ว่าใันนี่ไม่ใช่เพ้อฝันนะครับ แต่หมายถึงการแตกยอดของคำว่า “จินตนาการ”
ดังนั้น วัฒนธรรมที่สืบต่อกันมากี่พันปีก็ไม่รู้.. มันเลยสร้างสันดานของคนให้ต่างไป

ในขณะที่ชาวตะวันตกเป็นผู้ครองโลกตั้งแต่ก่อนปฏิวัติอุตสาหกรรมนู่นแหละ
ดังนั้นลูกเล็กเด็กแดงที่นั่นจึงโตมาด้วยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พอเป็นผู้ใหญ่ที่จะสอนลูกสอนหลานให้สืบพงศ์พันธุ์ของตัวเอง เขาก็ฉลาดเหลือเกิ๊น
แต่ดันกลับเหี่ยวแห้งเหลือเกินในเรื่องจิตวิญญาณ เรื่องหัวใจ ..ที่ไม่ใช่เรื่องสมอง
ดังนั้นพอวันนึง โลกประกาศตัวเองว่า ต่อไปนี้กูไร้พรมแดนแล้วนะ
เราจึงได้เห็นปรากฏการณ์ความตื่นเต้นในสิ่งเหล่านี้

๑.
ฝรั่งงงแดกกับหนัง The Matrix .. (คนบินได้ ไม่จริง!!!!!!!!!!!!!)
แต่พวกเรา (ที่ดูรู้เรื่อง) กลับหน่ายๆ …เพราะมุกมันซ้ำกับดราก้อนบอล
ที่มีการปล่อยพลังเป็นก้อนๆ กันมาตั้งแต่ปีโชวะที่ ๔ แล้ว (ผมมั่ว ..อย่ามางึด)
เอ้อ..อีกเรื่องคือ Harry Potter ที่ขายดิบขายดีเป็นปรากฏการณ์
แล้วก็ The Lord Of The Rings ที่ว่ากันว่าเป็นสุดยอดโคตรเหง้าวรรณกรรมโลก
(โอ้ว.. คิดได้ไง โลกเสมือน .. ภูติ .. ชนเผ่าอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในโลกเวทมนตร์!!)
แต่คนแถวบ้านเรานี่เฉยมากครับ .. ใครวะยกให้อีหลอดนั่นเป็นที่หนึ่งในร้อยปี
เพราะจินตนาการแนวเกมภาษา (RPG) นี่ .. มันก็มีให้เกลื่อนคลองถมเลยนะ

๒.
เกม “ฝั่งตะวันตก” มีแต่เกมส์แนวกีฬาที่ขายได้ (เอ้อ..เกมเลือดสาดอีกอย่าง)
นอกนั้นแป้กสนิท ตีตลาดโลกไม่ไหวเลย (จะทำให้ XBOX ยังไงก็เจ๊งทะรูดคราด)
แต่เกมจาก “ฝั่งตะวันออก” มีอัดแน่นด้วยไอเดียนานัปการ
ดันตีวงการเกมของโลกอีกฟากซะเสียเอกราชเลยในทุกครั้งที่มีการเปิดตัวเกมใหม่ๆ
เอาง่ายๆ .. แค่มาริโอ้ ๑ ที่ฝรั่งมาเห็นก็ขี้ราดแล้วครับ
ฟัคกิ้งคนเหี้ยอะไรวะ แม่งฟัคกิ้งโดดโหม่งอากาศแล้วเห็ดแม่งฟักกิ้งผุดขึ้นมาได้
แล้วแดกเห็ดเนี่ยนะที่กินแล้วตัวโตขึ้นสองเท่า ..พลังงานฟัคกิ้งมาจากไหนวะ

๓.
ฝรั่งมักตื่นเต้นกับ “ปรัชญาตะวันออก”, “ภูมิปัญญาตะวันออก”, ฯลฯ
แล้วเอาไปประยุกต์ใช้กันเต็มบ้านเต็มเมือง (นั่นไง ..เพราะเขามีอารยะ!!)
แต่คนแถวๆ นี้อยู่กินกะมันมาตั้งแต่เกิดเลยไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นวี้ดว้ายอะไรเลย
(เราเลยโดนขโมยข้าว สมุนไพร รถตุ๊กๆ ไปจดสิทธิบัตรไง .. เพรามันฉลาดกว่า)

๔.
ผีฝรั่งน่ากลัวตรง “มันจะฆ่ากู” (ดูในหนังสิ มันมาหักคอกันเป็นตัวๆ เลย)
(ทำไมพอตายแล้วกลายเป็นผี เราต้องไปเที่ยวฆ่าชาวบ้านเขาด้วยวะ สงสัยเก็บกด)
แต่ผีเอเชียจะเป็นแนวๆ น่ากลัวที่บรรยากาศมากกว่า (แค่ผีก็บอกถึงจินตนาการแล้ว)

๕.
ศิลปะการต่อสู้ / ศิลปะการป้องกันตัว เหล่านี้เป็นคำของฝั่งเอเชียนะ
แต่พอโยกไปฝ่งนู้น มันคือกีฬา คือการแสดง (ถามจริงๆ .. มีใครศรัทธามวยปล้ำมั่ง)

๖.
อาหาร “ตะวันตก” เน้นกันที่กายภาพ ความงามในการจัดแต่ง คุณค่าทางโภชนาการ
อาหาร “ตะวันออก” ดันเป็นการกินเพื่อจิตใจ กินเพื่อขับไอ้นู่นไล่ไอ้นี่ออกจากกาย

๗.
หนังโป๊ฝรั่งเห็นกันจะจะ โยกเป็นโยก ดุ้นเป็นดุ้น นมเป็นนม
แต่หนัง AV ของญี่ปุ่นมีการเสริมต่อจินตนาการให้คนดูเอาไปคิดเพิ่มเอาเอง .. เหอๆ

๘.
เรื่องสุขภาพก็ดี
ที่อเมริกา บริษัทยานี่เป็นธุรกิจที่สุดยอดโคตรพ่อพระเจ้ารวยเลยนะ
เพราะทุกเม็ดทุกหน่วยเขาเอาไปจดเป็น “ค่าความรู้” หมด
ส่วนทางซีกโลกนี้ มีทั้งจับเส้น กดจุด นวด ฝังเข็ม สมุนไพร ฯลฯ …
ที่บำบัดโรคของใจไปด้วย

๙.
ฮีโร่ของฝรั่งทุกตัวดูจริงจังและน่าเบื่อ (ทุกคนสามารถมีอยู่ได้จริง และมีที่มาที่ไปน่ารำคาญ)
ทีนี้ลองมาดูฮีโร่ของญี่ปุ่น ของเกาหลี ของอินเดีย หรือของไทยแต่ละตัวสิครับ
ขอบอกเลยว่า ไอ้สัตว์เอ๊ย.. แม่งมั่วได้โคตรพิสดารเลยว่ะ.. ฝรั่งไม่มีทางคิดได้ยังงี้เด็ดขาด
(พระอภัยมีเมียเป็นเงือก …แล้วจะไป XXXXX อีท่าไหนวะ .. นางเงือกก่อหวอดหรือเปล่า)

๑๐.
ผมไม่ชอบ Power Puff Girls หรือการ์ตูน (ที่เป็นการ์ตูนสำหรับเด็ก) ของฝรั่งเลยว่ะ
เพราะเหตุผลเดิมคือ มันแก่แดด และขาดสีสันการเว้นช่องว่างให้จินตนาการเหมือนของญี่ปุ่น
(ถามจริงๆ ผู้อ่านท่านไหนมั่งไม่เคยคิดแระมาณว่า .. ถ้ากูมีกระเป๋าโดเรม่อนนะ กูจะ—-)

ฯลฯ

.

ดังนั้นจึงน่านับถือไอน์สไตน์ที่ลุงแกก้าวข้ามพ้นกำแพงของความรู้มาแล้ว
และเดินเยื้อย่างไปในดินแดนแห่งจินตนาการ
เราจึงได้เห็นทฤษฎีสัมพัทธภาพ (เขียนคำนี้กันให้ถูกนะ ไม่ใช่สัมพันธภาพ)
ที่เป็นเรื่องขี้โม้มั่วนิ่มแห่งจักรวาลทั้งเทือกเลย .. แต่คนก็ยอมรับกันทั้งโลก
และปู่แกก็ตายในฐานะนักปรัชญา.. ที่มองโลกข้ามพ้นกรอบของฟิสิกส์ไปแล้วไง

เด็กแนวจริงๆ เลยลุง

ป.ล.
ด้วยอายุและประสบการณ์ชีวิตของผมตอนนี้มันยังมองโลกสองฝั่งได้เท่านี้แหละครับ
ถ้าโตขึ้น (ไม่สิ.. ถ้าแก่ตัวลง) กว่นี้ ผมคงได้เห็นอะไรมาเป็นเหตุเป็นผลกว่านี้ก็ได้

ป.อ.
แต่ไหนแต่ไรมาเรานั้นคงชินกับการอยู่ด้วยความเคยชินกับคำสองคำนี้
นั่นคือ “โลกตะวันตก” หมายถึงดินแดนที่อยู่ทางทิศตะวันตกของยุโรป
ส่วน “โลกตะวันออก” ก็อยู่ฝั่งตรงกันข้าม (อ้าว แล้วไงของมึงวะเนี่ย)

คนที่คิดไอ้สองคำนี่ขึ้นมา แน่นอนว่ามันก็ต้องถือเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางใช่ไหม
เหมือนกับที่มันทำกับจักรวาลด้วยแนวคิดที่ว่า โลกนี่แหละเป็นศูนย์กลางจักรวาล
ดังนั้น เมื่อหักลบทิศตะวันตกตะวันออกกลาง ตะวันออกไกล ห่าเหวอะไรนั่นออกไป
จุดศูนย์กลางของจักรวาลก็คือประเทศที่มีไอ้ตาคนที่บัญญัติคำคำนี้ขึ้นมาครับ!!!!

ป.ฮ.
บล็อกวันนี้ผมดองไว้หลายวันแล้วเหมือนกัน ..
เยี่ยวเสร็จนานแล้วเพิ่งได้โพสต์

ป.ล.
เนื่องจากมันวาดสดและต้องวาดแข่งกะไอ้พวกน้องๆ ที่ชิงปั่นตัดหน้า
เลยมีการพิมพ์ผิดพิมพ์มั่วกันบ้าง (บรรทัดสุดท้ายของช่องสุดท้ายไง)
โปรดอย่าสนใจ

อาจารย์คนนึงที่มหาลัยผม เป็นอดีตรองอธิการบดี
(นึกภาพแกเหมือนเจ๊เบียบ จะได้ไม่ต้องบรรยายให้นึกมากมาย)
ตอนนั้นเรานั่งรถตู้ไปประชุมต่างสถาบันด้วยกัน
ผมพกการ์ตูนไปด้วยเล่มนึง นั่งอ่านอยู่ตรงที่นั่งด้านหลังแก
ก็นั่งอ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแกหันมาเจอเท่านั้นแหละ

โดนตวาดเลยครับ

บอกว่าโตแล้วยังอ่านอีกเหรอ การ์ตูนน่ะ
ทำไมคนรุ่นนี้ถึงไม่สนใจอะไรที่มันเป็นสาระเลย
เด็กเดี๋ยวนี้ไม่อ่านสกุลไทย พลอยแกมเพชรกันแล้วรึไง

ว่าแล้วแกก็หันไปบ่นเรื่องการ์ตูนอีกยาว กับอาจารย์ผู้ใหญ่อีกท่านที่นั่งข้างๆ กัน
ผมหยุดอ่าน ยิ้ม มองแก (จากทางด้านหลัง) สักพัก แล้วก็ก้มหน้าก้มตาอ่านต่อไป

พอจบเล่มปั๊บก็หันไปดูแกด้วยความเอ็นดูอีกที .. ในใจก็คิดว่า มันน่าสนใจดีนะ
ที่คนคนนึงจะสร้างกำแพงระหว่าง “ยุคสมัย” ของตัวเองกั้นกลางกับอีกคนนึง
เหมือนกับทิ้งช่วงห่างระหว่างวัยขึ้นในรถตู้คันเล็กๆ ที่มีแค่พนักพิงเบาะกั้น
(เรื่องช่องว่างระหว่างวัยนี่ เขียนอีกสามวันสามคืนก็ไม่จบ งั้นพอก่อน)

ประเทศญี่ปุ่น ต้นกำเนิดของหนังสือการ์ตูนที่ครองตลาดบ้านเรา
(มากซะจนผู้ใหญ่ยุคเผด็จการทหารคิดว่า มันคือการกลืนวัฒนธรรม ..โอววว)
ถือเป็นประเทศที่ขึ้นชื่อว่า ประชากรมีนิสัยรักการอ่านมากที่สุดในโลกประเทศหนึ่ง
เขามีวิธีสร้างนิสัยรักการอ่านให้กับเด็กอย่างง่ายๆ ก็คือการอ่านการ์ตูน
คนเขียนการ์ตูนของเขาถูกเรียกโดยมีคำนำหน้าชื่อว่า อาจารย์
เพราะวัฒนธรรมการเขียนการ์ตูนของเขานั้นถือเป็นศาสตร์แขนงหนึ่ง
ที่คนที่จะทำได้ดีมีคุณภาพ จะต้องผ่านการฝึกปรือ ผ่านด่านมนุษย์ทองคำตั้งนาน
กว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นที่ยอมรับในวงการ และผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้อ่าน

เด็กๆ ของเขาก็ใฝฝันว่า โตขึ้นหนูจะเป็นนักเขียนการ์ตูนให้ได้
และถ่ายทอดพลังงานนี้ต่อๆ กันไป รุ่นต่อรุ่น

เดี๋ยวจะหาว่าเอะอะก็แขวะประเทศตัวเอง ..
แต่ถ้าเปรียบกับบ้านเราก็คงเป็นวงการบันเทิงมั้งครับ
เห็นเขาเป็นดารากันง่าย รายได้ดี แลดูมีศักดินาในสังคมจังเลย
โตขึ้นหนูจะเป็นดาราให้ด๊ายยยยย .. ว่าแล้วก็วิ่งไปไดเอตอย่างด่วน

คนญี่ปุ่นเวลาเขาว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็จะหยิบหนังสือมาอ่านครับ
เราจะเห็นได้จากสื่อต่างๆ ที่ฉายไปที่ประเทศนี้แล้วเห็นภาพคนนั่งอ่านหนังสือ
ไม่ว่าจะในรถไฟ สวนสาธารณะ หรือริมฟุตบาตข้างถนน
นิสัยความเป็นเด็กนั้นสืบต่อไปถึงวัฒนธรรมสื่ออื่นๆ ทุกแขนงของญี่ปุ่นครับ
จะเห็นได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ นิตยสาร เกม รายการทีวี เว็บไซต์ ฯลฯ
มันจะแฝงความเป็นเด็กไว้ในนั้นด้วย สังเกตจากการออกแบบ ดีไซน์อะไรกุ๊กกิ๊กๆ
อย่างพวกมาสคอต ตัวการ์ตูนน่ารัก โทนสีหวานเย็น โนเนะ คิมูจิ๊
เราจะพบได้อย่างดาษตา แต่ก็ไม่น่าเบื่อ (มีทุกสื่อจริงๆ ไม่เว้นหนังโป๊)

มันแสดงให้เห็นว่า กลุ่มตลาดของเขาแม้จะเลยช่วงวัยเยาว์มาแล้ว
แต่วัฒนธรรมความต่างระหว่างวัยนั้นกลับบีบแคบลงได้ด้วยความน่ารักคิกขุนี่แหละ
นี่แหละ พอไปอ่านการ์ตูนฝรั่ง หรือการ์ตูนฮ่องกงก็ตาม
เราก็เลยจะไม่ค่อยได้เห็นความเยาว์วัยในนั้น
จะมีก็แต่สไตล์ของเกาหลีเท่านั้นแหละที่ยังกะฝาแฝดของญี่ปุ่น
(ตอนนี้กำลังจะวิ่งแซงกัน — และผมเชียร์ข้างเกาหลี เพราะไม่ค่อยศรัทธาอารยธรรมโซนี่)

อ้า .. นี่ผมเลยไปถึงไหนแล้วเนี่ย เขียนมายาวแล้วพอดีกว่า
ถ้าวันไหนมีเวลาว่างนานๆ ค่อยมานั่งร่ายกันยาวแปดเมตรเลย
ส่วนคราวนี้ก็แค่อยากจะบอกว่า ผมน่ะชอบอ่านการ์ตูนนะ

แต่ก็เลือกอ่านด้วย เหมือนกับที่คุณชอบหนังบางประเภท ชอบเพลงบางแนวนั่นแแหละ
ถ้าวันนึงไปเห็นเด็กมันนั่งอ่านการ์ตูนก็อย่าไปว่ามัน
เพราะนั่นเป็นบันไดขั้นแรกสู่การพัฒนาด้านสติปัญญาและจินตนาการอย่างง่ายที่สุด

แต่ถ้าเป็นการ์ตูนโป๊ (ก็บอกแล้วว่า มันมีหลายแนว) ก็ตบหัวสั่งสอนเลย
เพราะว่าเผลอๆ มันจะชักนำไปสู่สิ่งเสพติดอื่นได้ง่ายเช่นกัน
ทั้งนี้คุณจะทันเด็กหรือเปล่า หรือถ้าคุณเป็นเด็กคนนั้น คุณจะทันตัวเองหรือเปล่า

สุดท้ายนี้ ก็แค่จะบอกว่า
ใครที่ไม่เคยอ่าน หรือแค่เคยอ่าน หรือหนักหน่อยก็ ถ้าแอนตี้การ์ตูนละก็
ขอให้คิดใหม่ วางอคติพับเก็บไว้ข้างๆ
แล้วลองหยิบการ์ตูนดีๆ มาอ่านสักเล่ม

ลองฝึกตัวเองให้หัดไล่สายตาตามภาพในช่อง จากซ้ายไปขวา (หรือขวาไปซ้าย)
จากบนลงล่าง ดูภาพทีละภาพ อ่านคำแต่ละคำ
แล้วซึมซับสารที่สื่อประเภทนี้ต้องการนำเสนอ

ถ้าคุณวางอคติลงได้สำเร็จจริงๆ และมีความตั้งใจที่จะเรียนรู้ ศึกษาจากมัน
ไม่ใช่แค่การอ่านการ์ตูนนะครับ
ไม่ว่าจะเป็นการคบเพื่อน การทำงาน หรือจะเรื่องอะไรก็ตาม
ถ้าแค่คุณวางอคติลงแล้วพยายามทำความรู้จักและเข้าใจละก็
รับรองว่าคุณจะได้รับคุณค่าจากสิ่งที่ทำอย่างเต็มเหนี่ยวไปเลยพี่!!