๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ - ยุงนุงนังรังรุง
เมื่อคืนมันเป็นฟักกิ้งอะไรกันเนี่ย .. กองทัพฟักกิ้งยุงแม่งฟักกิ้งบุกบ้านครับ!!
จำได้ว่าปีก่อนพอพ้นช่วงหน้าหนาวและกำลังจะเข้าสู่หน้าร้อนอย่างเป็นทางการ
มีข่าวพาดหัวชิ้นเล็กๆ ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ประมาณว่า
“กองทัพยุงนับล้านบุกถล่ม กทม.” อ่านดูแล้วเหมือนเป็นพล็อตหนังฝรั่งเกรดบี
(สมัยเรียน วิชาไหนผมได้บีนี่ดีใจตายห่าเลยนะครับ ไม่รู้จะโทษคณะที่ให้เกรดยาก หรือผมโง่เอง)
ให้นึกภาพยุงหนึ่งร้อยล้านตัว บินเรียงหน้ากันโดยทิ้งระยะห่างกันแค่หนึ่งลูกบาศก์นิ้ว
แล้วพุ่งชนมนุษย์ที่เดินโง่อยู่กลางถนนล้มตายกันเป็นเบือเพราะความคัน
บ้านไหนที่ดันเปิดช่องประตูไว้ระบายอากาศ ก็จะต้องมียุงสักฝูงหนึ่งมุดรูนั้นเข้าไป
แล้วก็ตรงดิ่งไปยังห้องนอนของหนูน้อยที่อยู่ชั้นบนของบ้าน
(โอะ ลืมไปว่าหนังฝรั่งไม่มีใครทำร้ายเด็กได้ลงคอ เพราะเดี๋ยว กบว.จะจัดเรตไม่ฉายให้เด็กดูฉิบ)
เหตุการณ์มันเริ่มผิดปกติตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์จะตกดินซะอีกครับ
ก็คือ ผมก็นั่งหน้าคอมตามปกติอยู่ดีๆ ก็สังเกตได้ว่า เฮ้ย ยุงมันมาจากไหนกันเยอะนักวะ
แถมเป็นยุงที่หลบหลีกว่องไวไม่เหมือนยุงป่าที่หลับตาตบยังโดน เพราะนี่มันคือ ยุงกรุง!!
(อ่านออกเสียงแล้วน่ารักเกาหลีดีวุ้ย .. ยุงกุง ยุงกุง)
หลังจากปัดป่ายก่ายเกาตบแกะแคะคุ้ยกันได้พักใหญ่ก็เดินไปปิดประตูห้องที่มันต่อไปถึงครัว
แล้วก็เปิดแอร์ โดยมีความเชื่อว่าถ้าอากาศเย็นปั๊บ ยุงมันจะหนักปีก และบินได้ช้าลง
จริงๆ ก็ช่วยได้ในระดับหนึ่งแหละครับ แต่ก็ไม่สามารถทำลายความหงุดหงิดใจได้หมดสิ้น
เพราะผมเป็นคนที่เกลียดยุงมาก เกลียดมาตั้งแต่เด็กแล้ว เกลียดอย่างขี้ ..
โดยเฉพาะเวลาขี้แล้วมียุงมากัดใกล้ๆ ตูด ไม่กล้าตบเพราะกลัวแรงสั่นสะเทือนจะทำให้ขี้กระเซ็น
ยิ่งเมื่อก่อนเวลานอนอยู่ที่บ้าน ห่มผ้าก็แล้วมันก็ยังมากัด คลุมทั้งตัวให้โผล่มาแค่ปากกับจมูก
มันก็ดันกัดปาก!! กว่าจะรู้ตัวก็ล่อไปเช้า ตื่นมาแปรงฟันเอ๊ะทำไมปากเจ่อวะ หรือฝันว่าโดนใครต่อย?
ตัดภาพกลับมาในยุคปัจจุบันอีกครั้ง
ผมเปิดประตูหลังห้องทำงาน เดินย่างสามขุมเข้าไปในครัว
รู้สึกได้เลยว่าไอ้สิ่งมีชีวิตขนาดกว้างยาวไม่ถึงเซนต์ ที่บินหลบหลีกการมาเยือนของมนุษย์อย่างผม
มันคือฝูงศัตรูคู่อาฆาตที่แค้นกันจนจ้องจะกินเลือด (ไม่กินเนื้อ) กันมาแต่ชาติปางไหน
ก้มลงใต้โต๊ะ หยิบชิลด์ท็อกซ์ขึ้นมา เขย่ากระป๋องช้าๆ สายตาพลันจับจ้องมองไปยังฝูงเครื่องบินรบ
เมื่อได้จังหวะ ก็คว้าปุ่มลั่นไก ตร่อดๆๆๆๆ ๆ .. ตร่อดๆ ๆ ๆ … ๆ ๆ ๆๆๆๆๆ ไอกระสุนคละคลุ้งทั่วห้อง
ยัง ยังไม่พอ ฝูงบินรบแตกฮือ ผมวิ่งไล่ไปยิงจี้ตรงกลุ่มที่หนาแน่นก่อน … ตร่อดๆๆๆๆๆ ..ตร่อดๆๆๆ..
เสร็จแล้วก็ไล่ฉีดตามห้องน้ำ โถงบันได เดินขึ้นไปฉีดที่ชั้นสองและชั้นสามตามลำดับ
ย่าผมเคยบอกว่า ฆ่ายุง ๑ ตัว ต้องเกิดไปเป็นยุง ๕๐๐ ชาติ
ในภารกิจนี้อาจทำให้ผมคงเสียเวลาในชาติหน้าอีกอสงไขยชาติเพื่อแวะไปเป็น “สดุงฮ์”
(กว่าจะใช้กรรมหมด ยุงก็วิวัฒนาการเป็นสัตว์ประเภทอื่นแล้วครับ ผมขอตั้งชื่อไว้ก่อนเลยว่า “สดุงฮ์”
ถึงจะรู้ว่าการกำราบครั้งนี้เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุมากๆ แต่มันก็ได้ควาามสบายใจกลับมา
ผมเลยเอาขวดอาวุธไปเก็บอย่างสบายใจ เดินไปเปิดน้ำในตู้เย็นอย่างสบายใจ แล้วยกดื่มอย่างสบายใจ
เอ๊ะ .. ห้องนี้มันเหม็นๆ นะ อย่างสบายใจ…
ผมลงไปนอนกองกับพื้นอย่างสบายใจ…
ป.ล.
ย่อหน้าสุดท้ายล้อเล่นครับ แต่ผมเกลียดยุงจริงๆ นะ
นี่ขนาดนั่งพิมพ์อยู่ยังตบตายคามือไปแล้วตั้งห้าหกที
ป.อ.
เย็นวันนี้ไม่ได้ออกวิ่งครับ เพราะว่าออกเดินทางไปงาน Gift Festival ที่ศิลปากรตั้งแต่บ่ายๆ เย็นๆ
งานปีนี้กร่อยมากครับ ถ้าไม่มีคอนเสิร์ตพาราด็อกซ์มาเป็นคอนเสิร์ตเปิดงานในคืนนี้ก็คงบ่นเสียดายพอดู
ป.ฮ.
ตุลาการทมิฬ เป็นการ์ตูนที่ไม่ควรอ่านสลับระหว่างรวมเล่มกับ Neoz เพราะจะทำให้งงฉิบหาย
iannnnn