บ้านพี่เต้แกมีแมวอยู่ 18 ตัว ตอนนี้กำลังโมดิฟายบ้านตัวเองทั้งหลังเพื่อเป็นสนามแมวเล่น
วันก่อนไปคุยกะพี่แกเรื่องการต่อเติมบ้านและกำจัดปลวก ผลที่ได้คือโบว์ไปเห็นแมวเขาแล้วอยากได้
เลยถามไปว่ามีลูกแมวพันธุ์ขาวมณีมั่งไหม คำตอบคือ “มี”
เท่านั้นแหละครับ ผมก็ได้รับการ “แจ้งให้ทราบ” ว่าบ้านเราจะมีแมวขาวมณีมาเพิ่มอีกหนึ่งตัว
โดยมีรุ่นเดอะคือป้าเหมียว และเหมียวจิ๋วอยู่กันมาสองตัวป้าหลาน (เป็นอดีตแมวจรจัดทั้งคู่)

สองสามวันต่อมา พี่แกก็หิ้วกรงใส่ลูกแมวตัวผู้สีขาวมาให้ถึงบ้าน พร้อมยาและอาหารแมวอีกหน่อย
สภาพของมันสกปรกมอมแมม สภาพอิดโรย และตาแฉะสุดๆ ดูท่าทางจะอ่อนแอมากๆ จนเราแอบกังวล
ธรรมชาติของแมวโดยเฉพาะลูกแมวตัวเล็กๆ เวลาแปลกที่ผิดทาง มันจะแสดงอาการหวาดกลัวและซึมเศร้า
แมวขาวตัวนี้ก็เช่นกัน

ภรรยาผมซึ่งสถาปนาตัวเองเป็นเจ้าของแมวอย่างเป็นทางการ(มีโลโก้ขึ้นบนมุมจอ) จึงให้ยาและหยอดตามัน
ระหว่างนี้ก็ประกวดตั้งชื่อไปด้วย ก่อนหน้านี้โบว์บอกว่าจะให้มันชื่อ มณี (หรือมานีก็ยังได้)
แต่มันดันเป็นตัวผู้ จะให้ชื่อมาะเลยก็กระไรอยู่ ระหว่างนั้นก็คิดชื่อกันไปสารพัดสารเพแต่ยังไม่ลงตัวสักที
เลยลองทวีตหยอดดู เผื่อจะได้ชื่อสวยๆ กะเขาบ้าง..

ส่วนมากจะเน้นฮานะครับ จริงๆ ผมเป็นคนจริงจังและเคร่งขรึมนะ
แต่บรรดาชื่อทั้งหมดที่เสนอมา และบวกกับที่ผมคิดไปเสนอ ครม. (คณะรัฐเมีย) อีกกว่าสามสิบชื่อก็ยังไม่ผ่าน
จนอยู่ดีๆ ก็นึกถึงเพลงของวงมะขามป้อม(ผมชอบมากจนร้องติดปากทุกวันมาเป็นเดือนแล้ว)ขึ้นมา
มันคือเพลงนี้ครับ

โบว์ถามขึ้นมาว่า เอาชื่อ “เขี้ยวเสือ” ไหม — เอา!!
และลูกแมวขาวตัวนี้ก็ได้ชื่อเป็นที่เรียบร้อย ต่อไปเราจะเรียกมันว่า “เขี้ยวเสือ” ครับ

หลังจากนั้นจนถึงวันนี้ก็วันที่ห้าแล้ว ไอ้เขี้ยวเสือก็เลยมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา
โดยที่อีแมวเจ้าถิ่นสองตัวก็งอน ไม่ยอมเข้าบ้านตามธรรมชาติของแมวแต่ไหนแต่ไร
ต้องอีกระยะหนึ่งแหละกว่ามันจะรับน้องใหม่ได้และไล่ฟัดกันทุกวันแบบที่อีเหมียวและไอ้จิ๋วเป็นครับ

ปิดท้ายด้วยภาพเขี้ยวเสือ

ภาพนี้เป็นตอนคืนที่สาม

ส่วนภาพนี้ใช้มือถือถ่ายตะกี้ เลยเข้าใจละว่าทำไมใครๆ ก็อยากได้กล้องมือถือที่มันถ่ายออกมาสวยๆ กัน

และปิดท้ายด้วยคลิป ไปแอบอัปโหลดตอนเตรียมงาน Hackathon แหละ (เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเขียนเรื่องงานนี้)
ที่ CSLoxinfo เน็ตขาขึ้นเร็วยังกะจรวด อัปไฟล์กิ๊กกว่าๆ ใช้เวลาแป๊บเดียวเอง
กรี๊ดดด (ที่บ้านเป็น TOT)

จบ

//แก้ไขเพิ่ม 20.15 น.

อันนี้ที่บอกว่าเหมียวเดิมมันยังไม่ยอมรับครับ
แต่อีแมวเด็กก็เกรียนๆ เที่ยวไปแหย่คุณป้าเขาไม่ได้กลัวเลย แบบนี้แหละ

.

//ยังเห่อได้อีก เพิ่มตอนตีสองครึ่ง

มันกำลังจะหาที่ซุกหลับครับ ทุกวันนี้จะนั่งจะนอนก็ลำบาก เกรงใจแมว
(ขออภัยที่แต่งองค์ไม่เรียบร้อย อยู่บ้านชอบใส่เสื้อสมัยเป็นทหารครับ สบายดี ใส่มาเจ็ดแปดปีละ)

หลายวันก่อน มีลูกค้าอุ้มลูกหมามาที่ร้าน ตาของมันเป็นสีฟ้าซีดๆ ดูแล้วน่าจะดุและเหี้ยมเกรียม แต่ตรงกันข้าม ความเด็กของมันทำให้ดูเหมือนตุ๊กตาขนฟูๆ ..หล่อและน่ากอด

ไอ้หมาตัวนี้ (จำไม่ได้ว่าชื่ออะไร) มันเป็นพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ ตัวเล็กๆ พอดีอุ้ม ..ปกติแล้วหมาพันธุ์นี้มันน่าจะไปอยู่แถวขั้วโลก เอาไว้ลากเลื่อนขึ้นเขาลุยหิมะ แต่นี่เจ้าของพามาเล่นแร็ก.. ตากห้องแอร์ (เอาวะ.. หนาวพอๆ กัน ให้อภัยๆ)

ผมจับมันมาอุ้มและแสดงท่าทางเอ็นดูอย่างสุดขีด เพราะปกติเป็นคนที่ชอบสัตว์เป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะหมาแล้ว ยิ่งเป็นหมาที่ท่าทางไม่ไฮโซละก็.. รักตายห่าเลย เลยจับมันมากก มากอด และซุกไว้ตรงพุงขณะนั่งหน้าคอม แล้วเอามือลูบขนนุ่มๆ ของมันจนหลับคามือ (หรือไม่ก็ใกล้จะเฉาตาย)

พอถามราคากับเจ้าของ (ชายหนุ่มขาวตี๋และมีรถ) ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะมีสิทธิ์ได้ไอ้ก้อนนุ่มๆ นี้ไว้ในครอบครอง ก็ปรากฏว่าคำตอบคือ ไอ้หล่อตัวนี้ดูดตังค์เขาไปแปดพันบาท

โอว… เย็ดครก แปดพันแลกกับความหล่อและสาวมองเหลียวหลัง (ด้วยการอุ้มหมาไง) ….. ถ้าเป็นกู ขอแก้ผ้าเดินดีกว่า ได้มองกันตั้งกะต้นซอยยันท้ายซอย

สองสามวันต่อมา พี่โอมที่ร้านบอกผมว่า ไอ้ลูกหมาตัวนั้นมันตายแล้ว!!! ไม่ได้ตายเพราะว่ามันทนกลิ่นผมในวันนั้นไม่ไหวนะโว้ย แต่ด้วยโรคประจำตัวบางอย่างซึ่งบอกได้ว่า สุขภาพมันไม่ดีมาตั้งแต่ร้านที่ขายมันมา ผมค่อนข้างตกใจ (ตกใจแบบเก็บอาการ) เพราะว่ามันเห็นกันอยู่หลัดๆ นี่เอง เพิ่งลูบหัวลูบหางเกาพุงหลับตาพริ้มอยู่บนตัก ..แต่ตอนนี้มันคงโดนฝังกลบไปแล้ว

พอกำลังจะเริ่มยืนไว้อาลัยเป็นเวลาหนึ่งนาที เจ้าของหมาก็บอกว่า เขากำลังจะไปเคลมที่ร้าน

…………….. .. ….. .. .. ….. … …..
เจ๊ยยยยยยยย
เคลมหมาเหรอ!!!!!!

ม… หมายถึงเอาหมาเก่าที่ชำรุดไปเปลี่ยนเป็นตัวใหม่น่ะนะ
หมานะเว้ย หมา ..ไม่ใช่กางเกง ถึงจะมาคลงมาเคลมกันได้เนี่ย!!

เรื่องในวันนั้นคงผ่านไปเป็นอีกหนึ่งกระผีกของความทรงจำในสมอง เหมือนกับเรื่องอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาก่อนหน้า ถ้าตาเจ้าของหมาไม่มานั่งเล่นเกมอีกครั้ง และบอกว่า หมาที่เขาจองไว้ (เปลี่ยนเป็นตัวนี้) มันตายซะแล้ว ด้วยโรคเดียวกันกับไอ้หล่อตัวเก่า ..งั้นก็อดเคลมเลยสิ แล้วก็แสดงว่าสายพันธุ์นี้หรือสุขอนามัยในร้านขายหมานั้นไม่ดีเท่าไหร่

แถมหลังจากนั้นไม่กี่วัน ตาเจ้าของหมาก็มาที่ร้านและบอกอีกว่า ร้านนั้นปิดกิจการหนีไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!!

จากนิทานเรื่องนี้ จะเห็นได้ถึงความสัมพันธ์ของคนที่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นเป็นเพียง “อุปกรณ์” ไว้แสดงความรัก หรือเอาไว้เสริมสร้างบารมี ไม่ต่างจากมีนาฬิกา กระเป๋า เสื้อผ้า เครื่องประดับ หรืออะไรที่พอมีแล้วเท่ เท่านั้น ซึ่งการใช้ชีวิตในระบบนี้มันทำให้เราอาจหลงลืมไป ว่าไอ้เจ้าหล่อแปดพันนั่นน่ะ มันไม่ใช่ตุ๊กตา แต่มันเป็นหมา.. หมาที่ต้องกิน ต้องขี้ ต้องปี้ และต้องนอนเมือนกับเราๆ .. ทำไมหนอทำไมถึงเห็นมันเป็นเพียงแค่วัตถุชิ้นนึงที่อยากได้ก็ซื้อ พอเสียก็เปลี่ยนเท่านั้นเอง

ป.ล.
รูปประกอบคราวนี้ค้นจากกูเกิ้ลแล้วเอามาเย็บติดกันครับ เห็นได้ว่าคนญี่ปุ่นเขาพยายามจะสร้างชีวิต สร้างวิญญาณให้กับอะไรที่มันไม่เคยมีหัวจิตหัวใจมาก่อน นั่นแสดงถึงความรู้สึกที่ตรงกันข้ามอย่างสุดขั้ว ระหว่างวัฒนธรรมหนึ่ง ที่แปลงชีวิตเป็นสินค้า และอีกหนึ่งที่ใส่ชีวิตให้สินค้า

ป.อ.
แต่ทั้งคู่ก็ยังขายสินค้าเหมือนกันเลย ใช่ไหม

ป.ฮ.
ทดลองเขียนแบบเป็นย่อหน้าๆ ดู ..ลำบากเหมือนกันว่ะ

อยู่ดีๆ ก็อยากจะเปลี่ยนตีมใหม่ก่อนนอน

….สิบห้านาทีต่อมาก็ได้หน้าตาของบล็อกที่เร็วที่สุดและชุ่ยที่สุด

แต่ก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนี่หว่า
ช่างเหอะ เดี๋ยยวก็เปลี่ยนอีก

ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ถ่ายสดๆ น้องกระต่ายที่ลูกค้าอุ้มมาเล่นในร้าน
เห็นว่าน่ารักดีเลยเอามากกเล่นสามวันละ
ถ้าผมเป็นไข้หวัดกระต่ายตายห่าไปละก็ ช่วยบอกหมอพรทิพย์ด้วยนะ