ไอ้แอนนนนน.com

198 | เผยผิวที่ Sukiflix.com

ก่อนอื่นขอแปะรูปจากการแชร์งานในฟ๐นต์ฟอรั่ม: โจทย์ประจำเดือนกันยายน ก่อนเลย
รู้สึกว่าดีเหมือนกันที่น้องนานาเป็นคนริเริ่มอะไรแบบนี้
อย่างน้อยมันก็ทำให้ฟ๐นต์.คอมดูเป็นเว็บที่เป็นศิลปะขึ้นนิดนึง

ครับ.. ตาลุงหน้าเหยเกคนข้างบนในรูปนั่นแหละครับ ผมเอง
สิ้นสุดการคาดหวังแล้วนะครับว่าหน้าตาของไอ้แอนนนนนเนี่ยจะเป็นยังไง
ต่อไปนี้ผมจะไม่แปลกใจเลยครับ ถ้าจำนวนคนอ่านบล็อกนี้จะน้อยลงเรื่อยๆ

อยู่ดีๆ ที่มาเผยผิวกันยังงี้คงเพราะโจทย์บังคับครับ (คำว่าคับครับนี่อ่านออกเสียงแล้วสนุกลิ้นดี)
เรื่องของเรื่องคือคุณยอด แห่ง Suki Flix เขาเรียกผมไปสัมพลาดออกอากาศ
ออกอากาศในที่นี้ก็คือออกในเว็บ Suki Flix นี่แหละ (กดเข้าไปดูได้ แต่อย่าเลย)
ก็คุยกันเรื่อยเปื่อยและเพ้อเจ้อมากตามที่ควรจะเป็น หรือมากกว่านั้นก็ไม่รู้สิ
สารภาพตามตรงว่าผมเองก็ยังไม่กล้าดูจนจบครับ รู้สึกทุเรศตัวเองไงไม่รู้
ดังนั้นไหนๆ ไปโผล่ในรายการที่ว่าแล้ว ถึงวันนี้จะยังเป็นเว็บเล็กๆ อยู่
แต่คลิปนี้ก็จะอยู่ไปกับเว็บจนตลอดนะ วันนึงมีใครหลงไปเจอไปกดดู
ผมคงอายม้วนต้วนเป็นพริกไทยโดนหนอนกลิ้งทับเป็นแถ้แน้
ก็เลยตัดหน้าด้วยการประจานตัวเองไว้ก่อน จะได้ทำใจกันทันไง

ฮ่วย..

จำได้ว่าก่อนหน้านี้ผมเคยออกโทรทัศน์อยู่ ๔-๕ รายการ (วิทยุนี่ครั้งเดียว)
แต่จำไม่ได้จริงๆ ว่าออกอะไรเมื่อไหร่และทำไมบ้าง นั่นคงเพราะทีวีกับผมไม่ค่อยถูกกันครับ
คือวันๆ นึงนอกจากข่าววันใหม่ (ตอนเที่ยงคืนครึ่ง) กับข่าวเช้าวันใหม่ (ตีสี่) แล้ว
รายการที่เหลือที่ดูในทีวีก็แค่ชิงร้อยชิงล้าน / อัจฉริยะข้ามคืน แล้วก็สาระแนจังในบางครั้ง
นอกนั้นการเสพสื่อของผมก็จะจมปลักอยู่แค่หนังสือ หนังสือพิมพ์ นิตยสาร และอินเทอร์เน็ต
ดังนั้นการได้โผล่หัวตัวเองไปในหนังสือ-นิตยสาร จึงเป็นความสนุกของผม เพราะอยู่กับมันมากกว่า
(อีกอย่างคือค่อนข้างจะรู้สึกพิลึกๆ เวลาพ่อแม่ถามแล้วส่งคลิปไปให้ดู มีใครเป็นกันมั่งไหมครับ)

เนื่องจากไม่ค่อยมีเวลาเขียน (แต่ดันมีเวลาวาดรูปเล่น)
จึงขอจบ
เอย.

.

ป.ล.
รู้สึกถูกชะตากับการดำเนินงานของรายการโทรทัศน์ออนไลน์แบบ Suki Flix ซะแล้วสิ
แบบว่าอยากทำก็ทำ อยากเห็นอะไรสักอย่างที่มันไม่เคยมีให้เกิด ให้มี (เช่นเดียวกะฟ๐นต์.คอม)
คือของเขาดีตรงที่มันยังดิบ ยังไม่เข้าสู่ไอ้ระบบระเบียบพิธีการที่ต้องคอยเกรงใจไอ้นั่น ระวังไอ้นี่
ดังนั้นก็ขอเอาใจช่วยให้มีคนดูเยอะๆ (เซิฟไม่ล่ม) และมีสปอนเซอร์มาลงขันเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ
แต่พอโตขึ้นแล้วอย่าลืมความสนุกจากความดิบๆ สดๆ รั่วๆ แบบที่เห็นในปัจจุบันนี้นะครับ
ผมกลัวจะเป็นอะเดย์ยุคนึงที่ธุรกิจจ๋าจนไม่เหลือความสนุก หรือแฮมเบอเกอร์ที่ผมเสียดายเป็นล้นพ้น

ป.อ.
ที่เขียนมาทั้งหมดข้างบน ใครที่ไม่เคยเห็นอาจจะคิดว่าไอ้กรวยไตนี่อยากดังเหรอเฮ้ย
ขอบอกว่าผม.. อยากดังครับ (อ้าว) อยากดังในเชิงที่ว่ามีคนจำได้ว่างานนี้มันของแอนนี่หว่า
(ตัวอย่างง่ายๆ ก็คือทำฟอนต์ อะไรแบบนี้แหละ) แต่ไม่ชอบไอ้แบบที่ไปโผล่หน้ายิ้มแป้นอยู่ที่ไหน
หรือมีชื่อตัวเองใหญ่กว่าผลงาน เหมือนถนนราดยางแถวบ้านที่ชื่อ ส.ส.ใหญ่บะเอ้ก แต่ชื่อถนนเล็กเท่าจิ๋มมด
ผมไม่อยากเป็นคนที่ต้องคอยระวังคำพูดคำจาและต้องทำตัวเป็นมืออาชีพตลอดเวลา

ป.ฮ.
ทำไมก่อนถ่ายทำรายการทีวีเนี่ย ผมจะต้องโดนเจ๊สาวที่มีลูกกระเดือกมาบังคับให้ผมนั่งนิ่งๆ
แล้วก็เอาแป้งอะไรสักอย่างมาโปะหน้า เขียนคิ้ว ทาปาก (เม้มไว้นะคะน้อง~) หวีผมให้เป๋ๆ!!!
เวลาถ่ายภาพนิ่งก็ต้องให้ยืนตรงๆ ทำท่าให้ดูภูมิฐาน .. เฮ้ย!! อะไรวะเนี่ย!! นั่นไม่ใช่กู๊ววววว!!!!!!!!!!