165 | ไhยiเaนd
พอดีคิดไอ้นี่ขึ้นมาได้ตอนกำลังสนุกกับการเค้นอุจจาระออกจากทวารหนัก (อ้อ ..ขี้นั่นเอง)
เห็นว่าเออ มันเป็นไทโปกราฟี่ (แปลว่า การเล่นกับตัวอักษรในเชิงออกแบบ-มั้ง) ที่เจ๋งดี
ผมไม่ได้ผลิตฟ๐นต์ใหม่มาจะครบปีแล้วครับ
จากที่เคยสัญญาปากเปล่าไว้ว่าอยากจะคลอดเดือนละตัว
หาใช่ว่าไฟหมด - เพียงแต่คำตอบสำหรับการนี้คือคำว่าขี้เกียจเท่านั้น
เพราะการทำฟ๐นต์ขึ้นมาสักตัวให้มันหนีออกจากที่ตัวเองเคยทำมาเนี่ยมันยากอยู่
ยากที่จะรบกับความอะไรสักอย่างของตัวเอง (ยังไม่ได้ผลิตคำนี้ออกมาเลยไม่รู้จะแทนด้วยคำว่าอะไร)
ในฐานะแอน ผู้ซึ่งมีวิชาชีพเป็นคนออกแบบเว็บไซต์มาตั้งแต่ปลดจากทหารและสึกพระ
แอนผู้นั้นบอกว่า ไม่เห็นเป็นไรเลย มึงยังต้องทำอะไรอีกเยอะมิใช่หรือ
เช่นรับจ้างทำเว็บแล้วได้ตังค์มากินใช้ หรือนั่งปั่นบอร์ดไปเรื่อยๆ เพื่อฆ่าเวลาว่างระหว่างทำเว็บ
แต่ในฐานะเว็บมาสเตอร์ฟ๐นต์ดอตคอมก็รู้สึกว่าเฮ้ย กูมัวทำอะไรอยู่วะเนี่ย
อยู่ดีๆ ก็เลยจุดประกายตัวเองขึ้นมาหลังจากถูกสื่อหนึ่งราย ล็อคตัวไปสัมภาษณ์
ก็เลยใช้เวลาว่าง ผลิิตอารมณ์กระสันต์การลองทำฟ๐นต์ที่ห่างหายไปนานให้กลับมาอีกครั้ง
เอาละครับ ทั้งนี้ผมก็เลยลองท้าทายตัวเองให้เข็นฟ๐นต์ใหม่ ในนามว่า iannnnnPNG (ดูพัฒนาการ)
ให้มันสำเร็จเสร็จไม่ล่มล้มหรือดองค้างไว้เป็นปีอีกต่อไปแล้วแว้ววุ้ย
จึงประกาศเงียบๆ ให้ทราบอย่างพอเพียง (<—ใช้คำนี้ตามกระแสแล้วหมั่นไส้ตัวเอง)
ป.ล.
ผมว่า ภาพที่สามารถอ่านได้ว่า ไทยแลนด์ หรือ Thailand ก็ได้ ข้างบนนั่น
น่าจะมีคนทำมาแล้วนะครับ ..เอ๊ะ หรือยัง (อะไรที่เราคิดว่าเจ๋งแล้ว มักโดนคิดมาก่อนเสมอ)
แต่ถ้าสมมติว่ายังไม่มีใครทำ ก็จะเท่ไปเลย เป็นความดีใจแบบเงียบๆ ..โถ ใครเล่าจะมาเข้าใจกู
ป.อ.
เคยพยายามหัวเราะกับเพื่อน ดัง “กร๊าก กร๊าก” (แบบ กร๊าก ที่มี ร เรือควบกล้ำ)
ปรากฏว่าไม่เวิร์กครับ 
ป.ฮ.
อันนี้เป็นความโรคจิตส่วนตัวครับ คือมีอยู่คำหนึ่ง ที่ผมเพิ่งพยายามจะดัดลิ้นและจริตตัวเองให้พูดเป็น
ก็คือคำว่า “เขา” (ที่ใช้เป็นสรรพนามแทนตัวผู้ถูกนินทา หรือแปลเป็นภาษาวิชาการว่าบุรุษที่สาม)
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เวลาพูดมักจะติดสำเนียงกรุงเทพเป็นคำว่า “เค้า” ซึ่งรู้สึกว่ามันเหน่อ
ต่างจากจังหวัดภาคกลางอื่นๆ ที่ออกเสียงว่าว่า “เขา” ได้อย่างรื่นหู และฟังดูจริงใจ๊จริงใจ
เป็นการดัดจริตที่ไม่ได้ก่อประโยชน์ให้กับสังคมแต่ประการใดครับ
เพียงผมชอบของผมเอง … กร๊าก
iannnnn