๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ - ตื่นตามใจ
วันนี้ตื่นมาได้เพราะยินเสียงตะโกนเรียกให้ตื่น..
เคยได้ยินมาว่าการนอนก็เหมือนกับการที่ร่างกายพักผ่อน ปล่อยให้วิญญาณออกไปเที่ยว
ผมสะลึมสะลือ แหกม่านขี้ตาออกมาสัมผัสกับแสงแดด .. แสงแดดสีส้ม
ทำไมแสงแดดสีส้มวะ แล้วทำไมพระอาทิตย์มันมาขึ้นตรงนี้วะ
อ้าว.. เย็นแล้วนี่หว่า!
ผมลุกขึ้นมา เดินเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน อาบน้ำเรียกสติกลับคืนมา (เรียกสตังค์ด้วย แต่ไม่มาซะที)
จับใจความได้ว่าคืนก่อนหน้านี้ผมคงอดนอนมาก่อน แถมยังไปฟังบรรยายมาทั้งวันอีก
พอตกเย็นจบการบรรยาย ก็เดินข้ามถนนไปเมเจอร์..ไปฉี่ แล้วก็เข้าร้านการ์ตูน (Gantz เล่ม ๑๖!)
แล้วก็กลับบ้านออกกำลังกาย ทั้งที่ง่วงแทบจะหลับตาวิ่ง แถมอยากดูบอลไทยปะทะลอดช่องอีก
แต่ก็ได้ดูสมใจ (แพ้ชนะไม่ใช่ประเด็น แค่ให้มันรู้ไปเลยว่าสนามศุภก็มีคนแน่นได้เหมือนกัน!)
เสร็จแล้วก็งีบตอนหัวค่ำซะหนึ่งเพลา (สนุกเกอร์นั่งเล่นคอมข้างๆ เปิดเพลงแจ๊สกล่อมด้วย สุดยอด)
ตื่นมาก็นั่งเขียนบล็อกรายงานความประพฤติตัวเอง แล้วกำจัดอีเมลที่ค้างอยู่ในกล่องจดหมาย
แล้วก็นั่งเลือกรูปที่ถ่ายไว้ตอนมีตติ้งหมูกระทะเมื่อวันเสาร์ เอามาเรียงลำดับแล้วก็โพสต์ใส่เว็บฟ๐นต์
แถมตอนกลางคืนก็นั่งคุยกับสนุกเกอร์จนเช้า นั่งดูสรยุทธ์ (โอ้ว ไม่ได้ดูมานาน) แล้วนอนตอนสายๆ
เล่ามาหนึ่งย่อหน้า ดูเหมือนจะเป็นการทำธุระที่ยุ่งยากนะครับ แต่จริงๆ แล้วไม่เห็นมีอะไรเลย
ปกติเสาร์อาทิตย์หรือวันธรรมดาผมก็มีนาฬิกาที่คล้ายๆ กัน
คือหิวก็เดินออกไปหาอะไรกิน ง่วงปั๊บก็เดินไปหยิบหมอนที่วางอยู่ที่ชั้นข้างบันไดมาซุกหัวนอน
ส่วนเวลาทำงานก็คือเวลาที่รายการโปรดช่วงสี่ทุ่มครึ่งถึงเที่ยงคืนจบแล้วนี่แหละถึงเริ่มทำจนเกือบเช้า
แต่ละวัน แต่ละวัน ชีวิตก็วนเวียนอยู่แบบนี้แหละครับ
เมื่อก่อนนึกครึ้มอยากเขียนบล็อกสมน้ำหน้ามนุษย์เงินเดือน (ถ้าไม่นับช่วงทหาร - ผมก็เคยเป็นครับ)
ที่ต้องรีบตื่นแต่เช้า (วันจันทร์ วันจันทร์อีกแล้วเหรอเนี่ยยยยยย อ๊ากกกกกกก….)
อาบน้ำ แต่งตัว (เสื้อตัวนี้ใส่ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่หว่า จะมีคนทักไหม เดี๋ยวเย็นกลับมารีดอีกตัวดีกว่า)
แล้วออกเดินทางไปที่ทำงาน (ตอนเป็นหนักงานผมขึ้นรถไฟฟ้า แต่ตอนเป็นทหารผมขึ้นรถเมล์)
พอเที่ยงก็ออกไปกินข้าวแบบตรงเวลาเผงๆ แล้วกลับเข้ามาทำงานตอนบ่ายเนือยๆ รอดูนาฬิกาหมุน
พอเย็นก็กลับบ้าน ซ้ำซ้ำ ซ้ำซ้ำ .. จนจิตวิญญาณเด็กที่ซ่อนอยู่ในตัวถูกบีบจนไม่เหลือพื้นที่เล็กๆ
และกลายเป็นผู้ใหญ่ “ตามสูตร” ทั้งที่ตอนเรียนแต่ละคนไม่ได้ฝันอยากจะเป็นแบบนี้ซะหน่อย!
..ไม่แนวเลยครับ เด็กแนวไม่ชอบ
พอเด็กแนวปลดจากทหารออกมา ก็จับมือกับเพื่อนปิง เปิดสตูดิโอรับจ้างทำเว็บกัน
ได้ลองผิดลองถูกมาสี่เดือนละ อดมื้อกินสองมื้อ (แทนมื้อที่อด) จนผอมกะหร่องอย่างทุกวันนี้
เรื่องการสมน้ำหน้ามนุษย์ไขลานเงินเดือนนี่ ในที่สุดผมก็ได้แค่คิดจะเขียน (ไอ้ที่เห็นข้างบนนั่นแค่คิด)
เพราะเขียนไปก็เกรงใจ ..ตัวเองก็ไม่ได้แนวอะไร เพราะชีวิตทุกวันนี้ก็เป็นนาฬิกาไขลานเหมือนกันนี่
แค่เป็นนาฬิกาที่หมุนไม่เหมือนชาวบ้านแค่นั้น แต่เอาเข้าจริงก็ต้องทำงานหาเงินซื้อการ์ตูนอยู่ดี
และแคมเปญ “ปฏิญญากุมภาพันธ์” นี้ก็เกิดขึ้นเพื่อสลัดความจำเจ ด้วยการท้าทายตัวเองแบบนี้แล
การที่ได้ตื่นสายเท่าที่ใจอยากจะตื่น กินเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อท้องหิว หรือทำงานไปปั่นบอร์ดไป
ที่สำคัญคือได้เถียงกะแฟนทุกวัน (ด้วยเรื่องปัญญาอ่อนเช่นกินข้าวผัดมันต่างจากก๋วยเตี๋ยวยังไง)
นี่ก็เป็นความสุขที่เป็นปัจจุบันแล้วล่ะครับ
ป.ล.
คุณคงเคยตื่นตอนเย็นๆ แบบผมใช่ไหมครับ
แบบที่ตื่นมาตอนหกโมงเย็น (เพราะแอบงีบหลับตอนห้าโมงอะไรงี้) แล้วตกใจ คิดว่าหกโมงเช้า
ตอนเรียนมีเพื่อนคนนึงโดนหลอกให้อาบน้ำแต่งตัวไปเรียนตอนหกโมงเย็นเหมือนกัน ..อย่างฮา
iannnnn