217 | โพนยางคำทำให้ใจถวิล

วันหนึ่ง พี่โอ๋ (P2Warship) ได้เขียนแนะนำเพื่อนคนหนึ่งให้เรารู้จัก ..เขาชื่อบอย

บอย เพื่อนรัก

i-บอย เป็นคนไม่กินเนื้อ
หลังจากได้อธิบายให้มันฟังว่า

“คนไม่กินเนื้อ เป็นคนที่พลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต”

บอยก็เริ่มกินเนื้อ
หลายปีต่อมา บอยก็เริ่มชอบเนื้อ
หลายปีต่อมา บอยเริ่มรักเนื้อ
หลายปีต่อมา เปิดร้านขาย มันเลยดีกว่า

โคตรเจ๋งเลยครับ คุณบอยเพื่อนรักเนี่ย วันนึงผมต้องพบตัวจริงให้ได้

ในไดอารี่พี่โอ๋ มีกล่าวถึงร้านเนื้อย่างโพนยางคำที่มาเปิดไม่ไกลจากบ้านผม (แถววังหิน)
จึงเป็นข่าวดีที่น่าตื่นตาตื่นใจและตื่นกระเพาะเป็นยิ่งนัก แค่กดเข้าไปดูภาพก็ของเหลวไหลยืดแล้ว
นั่นเพราะชาวบ้าน (แปลว่าประชากรที่อยู่ที่บ้านด้วยกันสี่คน) เรานิยมการเสาะหาของกินกันมาก
ดังนั้นเป้าหมายแห่งชีวิตอันหนึ่งของพวกเราในเดือนที่ผ่านมา ก็คือ จะต้องไปถล่มร้านนี้ให้ได้!
..ถึงแม้บักปิงจะไม่กินเนื้อก็ตาม (มันไม่กินเพราะไม่อร่อย ซึ่งดีแล้วเพราะผมโคตรถวิลเลย)

.

ตัดภาพกลับไปเมื่อ ๑ กันยายนที่ผ่านมา
เราได้รับข่าวลือจากหมี (น้องในบอร์ดฟ๐นต์ที่จริงๆ ชื่ออร แต่ไม่มีใครเรียกอร สมน้ำหน้ามัน)
ว่าแถวๆ นวลจันทร์ มีร้านเนื้อย่างโพนยางคำอันสุดยอดระรื่นลิ้น จึงชักชวนกันไปเสพ
โดยเปิดค้นตามคำร่ำลือในเน็ตจนเจอแผนที่ แล้วก็ถ่อกันไปทันที ..ก็พบกับบรรยากาศนี้ครับ

ย้ำอีกทีว่าภาพข้างบนที่เห็นทะมึน นี่คือคนละร้านกับที่ผมจะแนะนำกันวันนี้นะครับ

โอเคครับพี่ ..ร้านนั้นมันอร่อยก็จริง แต่มันไปยากจัง (ผมผิดเองที่ไปอยู่ไกลจากร้านไปหน่อย)
แถมสถานที่ค่อนข้างแออัดยัดเยียด กอปรกับประชาชนนับร้อยที่แออัดกันอยู่ในร้าน
ทำให้ภาพในวันนั้น (หลายเดือนมาแล้วนี่เนาะ) จึงติดตาเราๆ ว่านี่มันร้านหมูกระทะนี่หว่า!

.

แล้วก็ย้อนกลับมาสู่ช็อตปัจจุบันอีกครั้ง
ในที่สุดเราก็ได้ไปปราบเนื้อย่างโพนยางคำสาขาวังหินใกล้บ้านกันเสียทีครับ
โดยครั้งแรกนั้นเราไปนั่งรอร้านเปิดตั้งแต่ห้าโมงของช่วงกลางๆ เดือนที่แล้ว
(ร้านเพิ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน แต่ถ้าเปิดร้านประจำวันนี่ยังเลยครับ)
และครั้งถัดมาคือเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมานี่เองครับ ขณะที่พิมพ์อยู่นี่หัวผมยังมีกลิ่นควันอยู่เลย
ดังนั้นเพื่อเป็นการอวดและช่วยร้านนี้ให้มีคนมากินกันเยอะๆ จึงขอแปะรูปมั่วซั่วดังต่อไปนี้แล

ถ้าจะให้วิจารณ์ร้านนี้ ก็พอจะสรุปได้ว่า

ข้อดี
๑. อาหารโคตรอร่อย ลองชิมดูนะครับ ขนาดภาคบังคับอย่างส้มตำเขายังทำอร่อยเลย
๒. ราคาถูก บริการดีมาก (โดยคุณบอยบริหารงานเองเลย พี่แกวิ่งยังกะนักวิ่ง)
๓. บรรยากาศดีมาก ห้องน้ำสวย เปิดเพลงวัยรุ่น (อาทิ ช็อกโกแลต หรือไม่รูั้จักฉันไม่รู้จักเธอ)
๔. แม่ค้าขายน้ำปั่นน่ารัก

ข้อเสีย
๑. ร้านเปิดค่ำไปหน่อย คือเปิดหกโมงเย็นถึงดึก แต่ถ้าไปตอนทุ่มสองทุ่มจะโต๊ะเต็มก่อน
๒. พนักงานบางคนยังใหม่ อธิบายอวัยวะของวัวไม่ถูกนัก เลยดูไม่เท่เท่าไหร่
๓. เดินทางไปร้านยาก คือถ้าจะโทรศัพท์อธิบายให้เพื่อนฟังว่าร้านอยู่ตรงไหนเนี่ย.. ยากมากๆ

ไหนๆ ก็พูดกันเรื่องการเดินทางไปร้านนี้แล้ว ก็ขอขยายความอีกหน่อย
คือถ้าขับรถมาเองจะแจ๋วมากครับ ขับมั่วตามแผนที่ได้เลย (ขอบคุณแผนที่จากพี่โอ๋)
แต่ถ้ามาโดยรถประจำทาง ให้นั่งอะไรก็ได้มาลงซอยภาวนา (ลาดพร้าว ๔๑)
แล้วก็เดินทะลุเข้ามาข้างหลังจะเป็นท่ารถนั่งรถสองแถวเล็ก บอกคนขับว่าลงตรงพลาซ่าลากูน
แล้วค่อยเดินเข้ามาในซอยหลังโรงเรียนอนุบาลบุญฤดี ข้ามสะพานเหล็ก
แทนที่จะถึงคลองถม (ซึ่งถ้าเล่นมุกนี้ต้องฮาแน่ๆ แต่ไม่เล่นครับ ..อาย) ก็จะถึงร้านพอดี

รูปข้างบนนี้เป็นพี่บอยเจ้าของร้านครับ ในที่สุดเราก็ได้เบอร์พี่เขามา
ใครอยากไปแต่ไปไม่ถูกก็โทรไปถามหรือจองโต๊ะได้
ส่วนอีกสองรูปก็ไม่มีอะไรครับ (จริงจริ๊งงงง) แค่รู้สึกว่าน้ำปั่นเขาน่ากินดี

.

ป.ล.
คราวนี้ลองเขียนแบบไม่เป็นลำดับ แปะรูปมั่วซั่วเสเพลดูครับ เลยอาจจะอ่านแล้วงงๆ
คือจะทดลองว่ามันเร็วกว่าการนั่งนึกไว้ก่อนแล้วค่อยเขียนเป็นขั้นเป็นตอนไหม
ปรากฏว่าไม่เลย เสียเวลาทำการทำงานและปั่นบอร์ดเหมือนเดิม

ป.อ.
ตอนนี้ผมน้ำหนักขึ้นแหลกเลยครับ โดนยัยส้ม(เพื่อนในฟ๐นต์อีกแหละ)เรียกว่า “ไอ้อืด”
ยิ่งตอนนี้อ่านการ์ตูนเรื่อง “ยุทธภูมิกระเพาะเหล็ก!” เลยยิ่งเข้าสู่ “โลกแห่งการกินจุ” กันใหญ่
(ใครไม่เก็ตลองไปหามาอ่านดูครับ เวลาเขาเล่นมุกอะไรกันจะได้เข้าใจ)
เดี๋ยวจะเปิดเว็บใหม่เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการพาทัวร์กินโดยเฉพาะเลยดีไหม
เตรียมจดโดเมน ไอ้อืดดดดด.คอม (ของแท้ตัว ด เด็กห้าตัว :16:)

ป.ฮ.
ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ในคราวที่แล้วเรื่องปายครับ
ทีแรกไม่รู้เหมือนกันว่าโอกาสวันว่างของน้องที่ไปด้วยมันจะต้องช่วง “ปีใหม่เท่านั้น”
เพราะถ้าเลือกได้ ผมก็คงอยากไปปายแบบที่ไปแล้วก็นั่งนับหัวนักท่องเที่ยวเป็นล้านๆ แหละ
(บอกแล้วผมไม่ชอบปีใหม่ .. แต่ถ้าวุ้นเส้นนี่โอเค)