217 | โพนยางคำทำให้ใจถวิล

วันหนึ่ง พี่โอ๋ (P2Warship) ได้เขียนแนะนำเพื่อนคนหนึ่งให้เรารู้จัก ..เขาชื่อบอย

บอย เพื่อนรัก

i-บอย เป็นคนไม่กินเนื้อ
หลังจากได้อธิบายให้มันฟังว่า

“คนไม่กินเนื้อ เป็นคนที่พลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต”

บอยก็เริ่มกินเนื้อ
หลายปีต่อมา บอยก็เริ่มชอบเนื้อ
หลายปีต่อมา บอยเริ่มรักเนื้อ
หลายปีต่อมา เปิดร้านขาย มันเลยดีกว่า

โคตรเจ๋งเลยครับ คุณบอยเพื่อนรักเนี่ย วันนึงผมต้องพบตัวจริงให้ได้

ในไดอารี่พี่โอ๋ มีกล่าวถึงร้านเนื้อย่างโพนยางคำที่มาเปิดไม่ไกลจากบ้านผม (แถววังหิน)
จึงเป็นข่าวดีที่น่าตื่นตาตื่นใจและตื่นกระเพาะเป็นยิ่งนัก แค่กดเข้าไปดู��าพก็ของเหลวไหลยืดแล้ว
นั่นเพราะชาวบ้าน (แปลว่าประชากรที่อยู่ที่บ้านด้วยกันสี่คน) เรานิยมการเสาะหาของกินกันมาก
ดังนั้นเป้าหมายแห่งชีวิตอันหนึ่งของพวกเราในเดือนที่ผ่านมา ก็คือ จะต้องไปถล่มร้านนี้ให้ได้!
..ถึงแม้บักปิงจะไม่กินเนื้อก็ตาม (มันไม่กินเพราะไม่อร่อย ซึ่งดีแล้วเพราะผมโคตรถวิลเลย)

.

ตัด��าพกลับไปเมื่อ ๑ กันยายนที่ผ่านมา
เราได้รับข่าวลือจากหมี (น้องในบอร์ดฟ๐นต์ที่จริงๆ ชื่ออร แต่ไม่มีใครเรียกอร สมน้ำหน้ามัน)
ว่าแถวๆ นวลจันทร์ มีร้านเนื้อย่างโพนยางคำอันสุดยอดระรื่นลิ้น จึงชักชวนกันไปเสพ
โดยเปิดค้นตามคำร่ำลือในเน็ตจนเจอแผนที่ แล้วก็ถ่อกันไปทันที ..ก็พบกับบรรยากาศนี้ครับ

ย้ำอีกทีว่า��าพข้างบนที่เห็นทะมึน นี่คือคนละร้านกับที่ผมจะแนะนำกันวันนี้นะครับ

โอเคครับพี่ ..ร้านนั้นมันอร่อยก็จริง แต่มันไปยากจัง (ผมผิดเองที่ไปอยู่ไกลจากร้านไปหน่อย)
แถมสถานที่ค่อนข้างแออัดยัดเยียด กอปรกับประชาชนนับร้อยที่แออัดกันอยู่ในร้าน
ทำให้��าพในวันนั้น (หลายเดือนมาแล้วนี่เนาะ) จึงติดตาเราๆ ว่านี่มันร้านหมูกระทะนี่หว่า!

.

แล้วก็ย้อนกลับมาสู่ช็อตปัจจุบันอีกครั้ง
ในที่สุดเราก็ได้ไปปราบเนื้อย่างโพนยางคำสาขาวังหินใกล้บ้านกันเสียทีครับ
โดยครั้งแรกนั้นเราไปนั่งรอร้านเปิดตั้งแต่ห้าโมงของช่วงกลางๆ เดือนที่แล้ว
(ร้านเพิ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน แต่ถ้าเปิดร้านประจำวันนี่ยังเลยครับ)
และครั้งถัดมาคือเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมานี่เองครับ ขณะที่พิมพ์อยู่นี่หัวผมยังมีกลิ่นควันอยู่เลย
ดังนั้นเพื่อเป็นการอวดและช่วยร้านนี้ให้มีคนมากินกันเยอะๆ จึงขอแปะรูปมั่วซั่วดังต่อไปนี้แล

ถ้าจะให้วิจารณ์ร้านนี้ ก็พอจะสรุปได้ว่า

ข้อดี
๑. อาหารโคตรอร่อย ลองชิมดูนะครับ ขนาด��าคบังคับอย่างส้มตำเขายังทำอร่อยเลย
๒. ราคาถูก บริการดีมาก (โดยคุณบอยบริหารงานเองเลย พี่แกวิ่งยังกะนักวิ่ง)
๓. บรรยากาศดีมาก ห้องน้ำสวย เปิดเพลงวัยรุ่น (อาทิ ช็อกโกแลต หรือไม่รูั้จักฉันไม่รู้จักเธอ)
๔. แม่ค้าขายน้ำปั่นน่ารัก

ข้อเสีย
๑. ร้านเปิดค่ำไปหน่อย คือเปิดหกโมงเย็นถึงดึก แต่ถ้าไปตอนทุ่มสองทุ่มจะโต๊ะเต็มก่อน
๒. พนักงานบางคนยังใหม่ อธิบายอวัยวะของวัวไม่ถูกนัก เลยดูไม่เท่เท่าไหร่
๓. เดินทางไปร้านยาก คือถ้าจะโทรศัพท์อธิบายให้เพื่อนฟังว่าร้านอยู่ตรงไหนเนี่ย.. ยากมากๆ

ไหนๆ ก็พูดกันเรื่องการเดินทางไปร้านนี้แล้ว ก็ขอขยายความอีกหน่อย
คือถ้าขับรถมาเองจะแจ๋วมากครับ ขับมั่วตามแผนที่ได้เลย (ขอบคุณแผนที่จากพี่โอ๋)
แต่ถ้ามาโดยรถประจำทาง ให้นั่งอะไรก็ได้มาลงซอย��าวนา (ลาดพร้าว ๔๑)
แล้วก็เดินทะลุเข้ามาข้างหลังจะเป็นท่ารถนั่งรถสองแถวเล็ก บอกคนขับว่าลงตรงพลาซ่าลากูน
แล้วค่อยเดินเข้ามาในซอยหลังโรงเรียนอนุบาลบุญฤดี ข้ามสะพานเหล็ก
แทนที่จะถึงคลองถม (ซึ่งถ้าเล่นมุกนี้ต้องฮาแน่ๆ แต่ไม่เล่นครับ ..อาย) ก็จะถึงร้านพอดี

รูปข้างบนนี้เป็นพี่บอยเจ้าของร้านครับ ในที่สุดเราก็ได้เบอร์พี่เขามา
ใครอยากไปแต่ไปไม่ถูกก็โทรไปถามหรือจองโต๊ะได้
ส่วนอีกสองรูปก็ไม่มีอะไรครับ (จริงจริ๊งงงง) แค่รู้สึกว่าน้ำปั่นเขาน่ากินดี

.

ป.ล.
คราวนี้ลองเขียนแบบไม่เป็นลำดับ แปะรูปมั่วซั่วเสเพลดูครับ เลยอาจจะอ่านแล้วงงๆ
คือจะทดลองว่ามันเร็วกว่าการนั่งนึกไว้ก่อนแล้วค่อยเขียนเป็นขั้นเป็นตอนไหม
ปรากฏว่าไม่เลย เสียเวลาทำการทำงานและปั่นบอร์ดเหมือนเดิม

ป.อ.
ตอนนี้ผมน้ำหนักขึ้นแหลกเลยครับ โดนยัยส้ม(เพื่อนในฟ๐นต์อีกแหละ)เรียกว่า “ไอ้อืด”
ยิ่งตอนนี้อ่านการ์ตูนเรื่อง “ยุทธ��ูมิกระเพาะเหล็ก!” เลยยิ่งเข้าสู่ “โลกแห่งการกินจุ” กันใหญ่
(ใครไม่เก็ตลองไปหามาอ่านดูครับ เวลาเขาเล่นมุกอะไรกันจะได้เข้าใจ)
เดี๋ยวจะเปิดเว็บใหม่เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการพาทัวร์กินโดยเฉพาะเลยดีไหม
เตรียมจดโดเมน ไอ้อืดดดดด.คอม (ของแท้ตัว ด เด็กห้าตัว :16:)

ป.ฮ.
ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ในคราวที่แล้วเรื่องปายครับ
ทีแรกไม่รู้เหมือนกันว่าโอกาสวันว่างของน้องที่ไปด้วยมันจะต้องช่วง “ปีใหม่เท่านั้น”
เพราะถ้าเลือกได้ ผมก็คงอยากไปปายแบบที่ไปแล้วก็นั่งนับหัวนักท่องเที่ยวเป็นล้านๆ แหละ
(บอกแล้วผมไม่ชอบปีใหม่ .. แต่ถ้าวุ้นเส้นนี่โอเค)