317 | คอมหมาด

ตั้งใจไว้ว่าจะซื้อจอคอมใหม่แทนอันเก่าที่ตายในหน้าที่ไปแล้ว
ก็เลยได้แต่ศึกษาข้อมูลเป็นเดือนๆ (< –เป็นคำพูดที่ดูดีกว่า “ไปดูของคนโน้นคนนี้แล้วก็อยากได้”)
แล้วอดอั้นกลั้นใจไว้ ด้วยหวังว่าไปเดินงานคอมมาร์ตปีนี้จะได้ซื้ออะไรติดมือกลับบ้านซะทีครับ
เพราะครั้งก่อนๆ ที่เคยไปงานนี้มา ก็ได้แต่ยืนน้ำลายยืดอยู่หน้าพริตตี้ เอ๊ย หน้าร้านขายอุปกรณ์
เหตุเพราะไร้ปัจจัย จึงไร้คนเหลียวแล

ดังนั้น เอาวะ!!
คราวนี้ผมจะกำเงินไปซื้อจอคอมให้ได้ อ้าย อ้าย อ้าย
(เสียงก้องบนหน้าผาสูงชัน มีคลื่นทะเลซัดสาดกระเซ็นแบบการ์ตูนญี่ปุ่นบ้าพลังสังหาร)

แล้ววันนี้ก็มาถึง (จริงๆ คือเมื่อวาน) ผมก็ไปเดินคอมมาร์ตวันแรกตั้งแต่ไก่โห่เลยครับ
คราวนี้ไปกับเพื่อน(ปิง)และเพื่อนสาวอีกคน (วันนี้โสด!!! โอ้ว!! เมียตูจะเข้ามาอ่านบล็อกเปล่าวะ)
มา จะโพสต์��าพประกอบการบรรยายให้ชมกันคร่าวๆ
ถ้าอันไหนอยากซูมอ่านรายละเอียดก็จิ้มไปขยายดูเอาเองครับ

ไม่รู้จะบรรยายอะไรกับ��าพที่คุ้นหูคุ้นตาคนมางานนี้
เออ แล้วกูจะถ่ายมาทำไมวะ เพื่อรายงานตัวว่ามาแล้วยังงั้นเหรอ?
อ๋อๆ.. จะบอกว่าตอนที่เดินผ่านแถวนี้ เขาเปิดเพลงคอมมาร์ตกันด้วยครับ!!
ใช่ๆ นั่นแหละๆ อ่านไม่ผิดหรอกครับ “เพลงคอมมาร์ต” .. ดูตั้งใจแต่งเพลงมาเพื่องานนี้มากๆ
(ถ้าเป็นผมจะเขียนเนื้อร้องประมาณว่า .. คอมหมาด คอมหมาด หอมสะอาดและขาวเหมือนใหม่)

อาจเป็นเพราะไม่ได้ติดตามข่าวพวกอุปกรณ์แปลกๆ อะไรแบบนี้อย่างใกล้ชิด
พอเห็นอะไรแบบนี้ก็เลยชอบใจ (ถ้าใครเคยเห็นกันแล้วก็อย่าว่ากันนะครับ) แถ่มแท้ม..

Asus EEE Top คอมพิวเตอร์หน้าจอสัมผัสราคาไม่ถึงสองหมื่น ลองเอานิ้วถูๆ เล่นแล้วสนุกดีแฮะ

สาเหตุที่มากะเพื่อนสองคนก็เพราะทั้งคู่จะมาซื้อโน้ตบุ๊กเดลล์ครับ (แหม ของเขาดีจริงๆ)
เลยนัดกันตั้งแต่เพลเพื่อเจอกันในงานนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ และก็สอยโน้ตบุ๊กไปคนละตัว (ส่วนผมยืนดู น้ำลายยืด)

จอเก่าที่เจ๊งไป(ตอนหมดประกันพอดี)นั้นยี่ห้อ BenQ ครับ คราวนี้เลยไม่ค่อยอยากเดินเฉียดโซน BenQ นัก
แต่พอเผลอโฉบไปก็เจอกับอะไรสักอย่างที่คล้ายๆ iMac (ไม่เชื่อดูสิ) แต่เป็นพีซี และยี่ห้อ BenQ ซะด้วย
(อีกอันที่ไม่ได้ถ่ายมาก็คือโน้ตบุ๊ก MSI ที่บางเฉียบและหน้าตาเหมือน MacBook Air ที่ประกอบไม่เนี้ยบนัก)

ไหนๆ ก็ไหนๆ เลยแวะดูโน้ตบุ๊กยี่ห้อเดียวกันนี้ เพราะที่ซื้อให้แฟนใช้ก็ไม่มีปัญหาอะไร
(อย่างว่าครับ วงการนี้ซื้อของเหมือนแทงหวย) เลยลองมาศึกษาข้อมูลราคาและประสิทธิ��าพดูสักต๊อย
ก็พบว่าเออ เขาทำแป้นพิมพ์ที่มีปุ่มตัวเลขด้านขวาครบได้ด้วยเว้ย ใช้สะดวกดีเว้ย ..ชื่นชมๆ

ส่วนเทรนด์ของสินค้าที่เขาเอามาขายกันนอกจากโน้ตบุ๊กและจอ��าพแอลซีดีที่เป็นกระแสของปีนี้แล้ว
ก็มีไอ้พวกนี้แหละครับ – ฮาร์ดดิสก์แบบพกพา รู้สึกว่าราคาจะดิ่งลงสวนทางกับดีไซน์ สวยขึ้นทุกทีเลย
(ของเอเซอร์ถ้าซื้อจากในฮอลล์ใหญ่จะแพงกว่าโซนร้านปลีกอยู่ร้อยสองร้อยครับ ต้องเดินส่องดูดีๆ)

แล้วก็บรรดาแฟลชไดรฟ์ ราคาไม่ได้ดิ่งเหวพรวดพราดเหมือนปีที่แล้ว คงเพราะไม่รู้จะลดราคายังไงแล้ว
ก็เลยมาแข่งกันที่ลูกเล่น-ดีไซน์แทน (นั่นแสดงว่าอยากซื้อก็ซื้อไปเหอะ ราคามันนิ่งแล้วจ้ะพี่น้อง)
แต่อันที่ผมใช้นี่ ๒ กิ๊กสีม่วง ตอนนั้นซื้อมาเจ็ดร้อย ใช้ยังไงก็ไม่พังซะที เซ็งมากครับ (อวด อวด)

การ์ดชนิดต่างๆ ที่เอามาเสียบกล้อง-โทรศัพท์ ก็ถูกจนตัดสินใจซื้อได้ไม่ยาก (พูดแบบนี้แล้วดูรวยมะ)

อันนี้ฟูจิตสึครับ เขาทำอะไรออกมาก็สวยไปหมดเลย ซึ่งเมื่อก่อนของของพี่แกจะโคตรแพงมาก
แต่เดี๋ยวนี้พอเจอสงครามราคาและดีไซน์จากเจ้าอื่น ก็เลยลดลงมาละ แต่ยังคงความสวยเด้งอยู่
แถมหมุนมาเขียนเล่นได้ด้วยนะ (อยากได้เหมือนกัน แต่คงยื่นเรื่องไม่ผ่านกระทรวงการคลัง)

นั่งร้านเอาไว้ส่องเก้งครับ
ไม่เคยลองส่องไอ้แบบนี้ดูเลยแฮะ มันจะเห็นละมั่งผสมพันธุ์กับม้าลายในระยะแปดกิโลเมตรไหมเนี่ย

มาถึงแล้ววว ซุ้มซัมซุง (อ่านเร็วๆ สิ — ซุ้มซัมซุงๆๆๆๆ — น้ำลายงี้ฟอดเลย)
จดสเป็กและราคามาคร่าวๆ จากบ้าน ด้วยหวังจะมาดูสักหน่อยว่าในงานนี้เขาลดกี่มากน้อย แต่ปรากฏว่า..

เฮ้ย ทำไมราคามันแพงกว่าข้างนอกอีกวะ!!!! (พอดีเล็งรุ่นนึงเอาไว้แล้วมันแพงกว่าอยู่หลายร้อย)
ผมหันไปถามพนักงานขาย (ซึ่งเพิ่งขายได้สองชั่วโมง ยังพูดไม่คล่องนัก) ว่าราคามันขึ้นเหรอครับ
พนักงานก็วิ่งไปหลังร้านแป๊บนึงแล้วกลับมากระซิบว่า “๖๗๐๐ ก็ได้พี่”
ซึ่งราคานี้ก็ยังแพงกว่าข้างนอกอยู่สองสามร้อยอยู่ดี.. ผมยิ้มแล้วบอกขอบคุณพนักงานคนนั้นไป
หมดกัน อุตส่าห์ถ่อมา .. ผมเลยจากมาแบบเงียบๆ แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปต่อยตุ๊กตากระต่ายอย่างบ้าคลั่ง

ย้ำรอบที่ร้อย (ให้กับตัวเองและลูกเสืออื่นทั่วโลก) ว่า ของในงานคอมมาร์ต ไม่จำเป็นต้องถูกเสมอไป!
แต่ก็ปลอบใจรอยที่ห้าร้อยว่า เรามาดูเพื่อศึกษาความเป็นไปของแบล็บๆๆ..แค่กๆ (กัดลิ้นตัวเอง เลือดพุ่ง)

เห็นหลวงพี่กำลังคุยเรื่องสเป็กของ iPod ด้วแหละ แอบถ่ายมาจะบาปไหม
อ้อ.. จริงๆ แล้วพระที่มาเดินงานคอมใช่ว่าจะเป็นพระอย่างที่เราตำหนิเสมอไปนะครับ
เพราะตอนผมบวชก็เคยฟังหลวงพี่บ่นว่าจะหาซื้อเครื่องอัด MP3
เอาไว้อัดเสียงบรรยายธรรมส่งไปคลื่นวิทยุท้องถิ่นยังยากเลย
เพราะไม่อยากเดินห้างคอม มันดูไม่ดี แต่ก็ไม่มีศิษย์วัดที่มีความรู้พอที่จะไปเดินให้ อะไรแบบนี้
แต่กับกรณีหลวงพี่เลือกไอพอดนี่ ผมก็ไม่รู้ว่าจะบรรยายยังไงดีเหมือนกัน

ราคาของ External Harddisk ตอนนี้ก็ราวๆ นี้ครับ (ยี่ห้ออื่นๆ ในงานก็แพงกว่านี้สองสามร้อย)

แฟลชไดรฟ์อีกที (ตกลงมันเรียกอะไร แฟลชไดรฟ์ ทัมไดรฟ์ หรือตัวดูด?)
เห็นมันเรียงเป็นแพตเทิร์นสวยดี อีกห้าร้อยปีมีคนมาเห็น��าพนี้เข้าคงคิดว่าเป็นลายประจำยาม

ส่วนแผงนี้ก็เป็นฮาร์ดดิสก์อีกแล้ว มึงจะโพสต์แบบซ้ำๆ กันทำไมวะ

ตรงโซนร้านค้าย่อยชั้นบนมีร้าน Macro Care มาขายด้วยครับ
ร้านนี้เป็นที่รู้กันในวงการ(วงการอะไรวะ) ว่าเขาเป็นผู้นำด้านการขายเมาส์ปากกา

อันนี้เป็นยี่ห้อที่เพิ่งปรากฏโฉมได้ไม่นาน (ผมเคยได้ยินชื่อเมื่อไม่กี่วันมานี้เองครับ)
โอ้ว ราคาถูกมากๆ เลยนะเนี่ย แล้วคุณ��าพล่ะ?..

โอเค พอไปวัดไปวาได้ครับ (ไปวัดเพื่อหาหลวงพี่ที่ซื้อไอพอดตะกี้)

เมาส์ปลาโลมา~ (แหม เสียดายไม่มีใครโหนกระแสหมีแพนด้าเอามาทำเมาส์ คงขายได้เนอะ)

เดินเข้าห้องน้ำ (ไปล้างมือ ไม่ได้ไปขี้ ..จริงๆ!!) ก็เจอเป้ยนอนล้มอยู่หน้าห้องน้ำ
อูย.. เปลี่ยนใจละ ไปขี้ดีกว่า

สมัยเพนเทียมโฟร์เพิ่งออก ผมไปเดินพันธุ์ทิพย์ทีไรก็เจอแต่ป้ายราคาแบบนี้แหละครับ
แล้วคนสมัยนั้นก็บ้าตัวเลขเหล่านี้จริงๆ เรียกว่าเจะเป็นจะตายกะตัวเลขสัญญาณนาฬิกากันเลยแหละ
คือมานั่งนึกดูก็ขำ ว่าเราจะไปซีเรียสอะไรกะความเร็วเสี้ยวมิลลิวินาทีกันนักวะ
เหมือนสมัยนี้ที่เป็นการมาถึงของเทคโนโลยี��าพแบบ Full HD
ซึ่งคุณจะไม่ต้องซีเรียสเรื่องขอบ��าพสีดำบนล่างเวลาดูหนัง แต่คุณเสียพื้นที่หน้าจอไปหลายเม็ด��าพ
อันนั้นอย่าไปสน เราซื้อคอมมาดูหนัง ไม่ได้ใช้ทำงาน โอ้ว เมพแท้!!

หนักงานขาย DIVADRIVE ของ TREK ก็ยังอธิบายไม่คล่องนัก
แต่จับใจความได้ว่าของในมือคือ External Harddisk อีกเจ้านึงที่ขนาด ๑๖๐ กิ๊ก
แต่เก็บข้อมูลด้วยการบีบอัดจนสามารถจุได้ถึง ๑ เทระไบต์ (ตอนมันบีบทั้งวันคงเหนื่อยเนอะ)

แล้วก็มาถึงร้าน J.I.B. (มันควรจะอ่านว่าร้านจิ๊บใช่ไหม) ที่เป็นร้านประจำอยู่แล้ว
และก็ได้จ่ายตังค์ให้กับจอซัมซุงรุ่นนี้เสียทีจ้ะ เพราะมันถูกดี (ต๊าย ซื้อของถูก อี๋ๆๆ)
เออ ผมชอบลายมือของคนเขียนป้ายแปะของร้านจิ๊บมากเลยนะครับ ไปกี่ทีก็ยืนดูด้วยความชื่นชม
(ที่เซียร์มีเขียนเรียงป้ายว่า ถูก! / คุ้ม! / แรง! / เทพ! / ..และ เทพกว่า!!! กร๊ากกกก)
คือมันสวยดีอ้ะ ถามพนักงานก็ได้คำตอบว่าเขามีคนเขียนประจำอยู่ ..เออ น่าไปสัม��าษณ์แฮะ

ฝั่งร้านไอทีกล้วยก็มีจอรุ่นเดียวกัน แต่แพงกว่านิดหน่อย แถมขึ้น Error ด้วย (ต๊าย เสียราคา)

ซื้อเราเตอร์มาอีกอัน พอดีที่บ้านต่อได้แต่ TOT (ซึ่งไม่เร็วเลย) เลยต้องขอเน็ตเป็น ๒ สาย
ทางร้านแถมเสื้อให้ตัวนึง กับเสาสัญญาณพลังช้างสารอีกอัน กระจายได้ไกลถึงร้อยลี้

สรุปว่างานนี้ได้อะไรมาบ้างจ๊ะ
นอกจากจอคอมแล้วก็เราเตอร์ข้างบน ผมก็ยังซื้ออย่างอื่นมาอีกให้คุ้มค่ารถใต้ดิน ดังนี้

ผ้าเช็ดแว่นเมพ ราคา ๓๙ บาท ทำจากใยสไปรูไลน่าเอสเตอร์
พอซื้อเสร็จปั๊บ กลับบ้านแกะกล่องดู เลยเพิ่งรู้ว่าจอที่ซื้อมาน่ะ มันแถมผ้าดีกว่าไอ้ ๓๙ บาทนี่อีก!!

เออ อันนี้ฮา
คือปกติงานสัปดาห์หนังสือเนี่ย ผมจะขี้เกียจถ่อไปครับ ถ้าไม่ได้อยากอ่านอะไรจัดๆ จริงๆ
พอดีร้านแถวบ้านมันลด ๑๐% อยู่แล้ว เลยไม่รู้จะไปเบียดคนเอาบรรยากาศอะไรนักหนา
แต่พอมาเจอซุ้ม GM ที่มาขายในงานคอมมาร์ต ก็เลยแวะซะหน่อย

แล้วก็สอย GM Cafe’ กับ OSHO มาสองเล่ม ในราคาลด ๑๕ หรือ ๒๐% นี่แหละ (ถูกจัง)
แต่เท่านั้นยังไม่พอ! คนขายใจดีมากครับ แถม GM เล่มย้อนหลังมาให้อีก ๒ เล่ม
แล้วก็หนังสือแจกอีกเล่ม!! เฮ้ย มันถูกกว่างานหนังสือเยอะเลยนะเนี่ย!! (แล้วฮาตรงไหน?)

สุดท้าย กลับมาบ้านด้วยความอ่อนล้า เพื่อพยายามต่อฐานจอ Samsung 2233SW ที่ซื้อมา
ปรากฏว่าพยายามเสียบเท่าไหร่ก็เสียบไม่ลง! ใช้สมองก็แล้ว ใ้กล้ามเนื้อก็แล้ว ยังไม่สำเร็จ
จนท้อใจ กินข้าวต้มแล้วนอนสิ้นหวัง ตื่นมาสามทุ่มเลยบอกปิงให้เสียบให้ที ก็เฮ้ย เสียบได้เว้ย
สรุปว่าจอรุ่นนี้ต้องให้เพื่อนต่อให้ครับ เพราะมันจะกดแรงๆ แบบไม่กลัวของพัง ซึ่งกูกลัวเว้ย!!

จบแล้วจ้ะ~

.

ป.ล.
ถ้าผมได้เป็นประธานาธิบดีโลก
จะขอเปลี่ยนเส้นแบ่งวันใหม่เป็นสักช่วงตีสี่ตีห้าละกัน เพราะช่วงนั้นเราคงหลับกันมากกว่าเที่ยงคืน
คือยังไงดีอ้ะ .. มันเป็นความทุกข์ยิ่งนักของคนชอบเขียนบล็อกเวลาดึกๆ นะครับ
เวลาจะเล่าเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาเนี่ยก็งง ว่าควรจะเรียกวันนี้หรือเมื่อวานกันแน่วะ

ป.อ.
เมื่อเด็กๆ ผมก็เป็นเด็กเนิร์ดคนนึงนี่แหละครับ วันๆ ขลุกอยู่กะจอคอม
แกะแงะฝา ลองโปรแกรมเท่าที่มีให้เล่นในช่วงก่อนยุคที่อินเทอร์เน็ตจะกลายเป็นวิถีชีวิตของคนไทย
แต่พอโตมาก็เริ่มห่างๆ หายๆ เลิกคุยกะคอมหันมาคุยกะคนแทน เออ รู้สึกตัวเองเป็นผู้เป็ฯคนขึ้นเยอะ
คือจำได้ว่าพอเรียนจบก็ไม่ได้ติดตามวงการคอมพิวเตอร์ละนะ เรียกว่าแทบไม่เคยไปพันธุ์ทิพย์อีกเลย
แต่พอเป็นทหารก็ยังต้องไปซ่อมคอมให้จ่าอยู่ดี ฮ่วย!

ป.ฮ.
ขออ��ัยที่ไม่มี��าพพริตตี้เลยนะครับ คือไม่รู้วิธีการจะได้มาจริงๆ ..มอเตอร์ชงมอเตอร์โชว์ก็ไม่เคยไป
ทุกวันนี้ก็ยังคิดอยู่เสมอว่าเออ อยู่ดีๆ คนเราจะกล้าเอากล้องไปส่องหน้าสาวตึงได้ยังไงวะ ..เมพว่ะ