083 | เสือที่ทำผมร้องไห้

25 / 07 / 2548 | 17:12 น.

wc_cryingtiger

เรื่องมันมีอยู่ว่า

  • ผมตกลงกับตัวเองอย่างนึงก็คือจะไม่เขียนวิจารณ์หนัง (หนังที่ดี คือหนังที่ชอบ ..จบ)
  • เพราะว่าใครๆ เขาก็วิจารณ์กันแล้ว ดีมั่งเลวมั่ง.. (พาลจะอ่านแล้วรำคาญสมองเปล่าๆ)
  • ปลายเดือนนี้ผมงานยุ่งมาก (ถึงจะยุ่งขนาดไหน แต่ก็ต้องเจียดเวลานิดนึงให้แฟนน่า)
  • โดยเฉลี่ยแล้ว ผมดูหนังกับแฟนที่่ฟิวเจอร์ อาทิตย์ละ ๑ เรื่องครับ (ถือว่าบ่อยไปไหม)
  • นั่นเป็นอุบายที่จะได้หาเรื่องอยู่ใกล้ๆ กันเวลาตัวไกล (ฮิ้ววววววววว)
  • ช่วงที่ผ่านมา ไม่มีหนังอะไรดูเลย (พอดีไม่คิดจะดูพยัคฆ์ร้ายส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด)
  • ผมเป็นคนที่ชอบงานแนวๆ สันติ แต้พานิชเอามากๆ (ถ้าไม่รู้จักให้อ่านบรรทัดต่อไป))
  • สันติ เป็นน้องชาย และเป็นเบื้องหลังของ อุดม แต้พานิช(ที่ใครๆ รู้จักกันดีทั่วประเทศ)
  • งานของเขาจะออกแนว “ไทยแท้ร่วมสมัย” (ไม่ใช่แบบกนก แบบโขน ที่ดูแล้วไม่ใช่เรา)
  • แสดงถึงชีวิตชาวบ้านร้านตลาดอย่างถูกเส้น (คำว่า “ร้านตลาด” ดูจะเหมาะเอามากๆ เลย)
  • นิตยสารสุดหวงที่ผมมีเล่มนึงก็คือ “เย็นตาโฟ” (โคตรชอบอาร์ตเวิร์คแนวจีนสำเพ็งเลย)
  • ซึ่งนิตยสารเล่มนั้นพะยี่ห้อว่าเป็นฝีมือของคุณแต้คนนี้แหละ (คลอดมาได้ชามเดียวแล้วก็หายจ้อย)
  • ไม่รู้ว่ามันถูกเส้นหรือไร แต่ผมตั้งใจจะไปดูหนังเรื่องนี้ให้ได้ (ตั้งแต่รู้ว่ามันเป็นหนังยังไงแล้ว)
  • ตัดฉากมาที่ฟิวเจอร์ .. ผมเลิกงานแล้วก็นั่ง ๓๔ มาลงที่นี่ (ตามที่นัดกะแฟนซึ่งมารออยู่ก่อนแล้ว)
  • หลังจากซื้อโทรศัพท์โนเกียรุ่น ๓๐๐๐ กว่าบาท (แทนเครื่องเก่าที่พังเละ)
  • ผมก็จูงแฟนไปตีตั๋ว “เสือร้องไห้” ที่ทั้งวันมีรอบฉายเพียง ๔ รอบ (เลยฆ่าเวลาด้วยการซื้อมือถือ)
  • พนันกับแฟนว่า เชื่อสิว่าในโรงจะมีคนดูไม่เกินห้าคน (นับรวมผมกะแฟนแล้ว)
  • ผมแพ้ (ทั้งโรงมี ๙ คนแน่ะ แต่มีอีบ้า ๒ ตัวที่ไม่นับเป็นคนเพราะแม่งคุยกันในโรง ไม่เกรงใจกัน)
  • อีบ้าสองคนที่นั่งหลังผมบ่นอุบ และถามกันอยู่ตลอดเวลา ว่านี่มันนั่งคุยกันเหรอ (คงกะจะมาขำ)
  • มันไม่ใช่หนังที่สนุกสำหรับทุกคนแน่ๆ (หากคาดหวังความสำเร็จรูปของเรื่องที่ประดิษฐ์มาอย่างดี)
  • แต่ความประทับใจที่ผมสัมผัสได้จากมหา’ลัยเหมืองแร่ ยังไม่ได้ครึ่งของเรื่องนี้เลย (ไม่ได้โม้)
  • แค่จะบอกสั้นๆ ว่า เกิดมาผมไม่เคยเสียน้ำตาให้หนังเรื่องใดๆ เลย (นี่เรื่องแรก!! มึงทำกูได้!!)
  • ผมบอกแล้วว่าจะไม่วิจารณ์หนัง ดังนั้นจึงจบแค่ตื้นๆ แค่นี้ (รู้ว่ายังไงคุณหลายคนคงไม่คิดจะดู)
  • ขอบคุณครับ สันติ แต้พานิช (ผมรักคุณว่ะ .. คุณจี้โดนเส้นผมจริงๆ)
  • อยากรู้อะไรที่เป็นสาระก็ไปดูในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของหนังเรื่องนี้เอาเอง (คลิก)

ป.ล.
หนังเรื่องนี้ เหมาะที่สุดสำหรับคนที่รักแม่ครับ

// หมายเหตุเพิ่มเติม (ซ่อมบล็อก ๓๐ ธ.ค.๕๓)
ตอนนั้นคุณสันติมาเขียนคอมเมนต์ไว้ด้วยแหละครับ
แต่พอย้ายระบบทั้งหมดต้องลบออก เสียดาย เลยขอจับภาพมาแปะไว้

Screen shot 2553-12-30 at 17.18.15